Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Την Πέμπτη πέρασα πολύ όμορφα και οικογενειακά. Ήταν να έρθουν το βράδυ από το σπίτι κάτι φίλοι, που όμως λόγω δουλειάς εντέλει δεν τα κατάφεραν. Οπότε κι εμείς φάγαμε μόνοι τους μεζέδες μας (ω, πόσο μας χάλασε αυτό ) και είδαμε μια πολύ όμορφη κωμωδία, το The Ugly Truth. Είναι μια αρκετά προβλέψιμη μεν ρομαντική κωμωδία, αλλά με γέλιο, που σε κάνει να περάσεις πολύ ευχάριστα μιάμιση ώρα και να έχεις μετά πολύ καλή διάθεση. Παίζουν μέσα η ξανθιά καρκινοπαθής γιατρός του Gray’s anatomy και ο Leonidas από τους 300. Μου ήταν σχεδόν αδύνατον να τον κοιτάω και να μη σκέφτομαι ‘This is Sparta” χααχααααα. Πάντως για το είδος της μου φάνηκε πολύ καλή.

Την Παρασκευή αφήσαμε τα παιδιά στην πεθερά μου και πήγαμε εμείς στους φίλους για πίτσα, κρασάκι (νέα σοδειά) και κουβεντούλα. Περάσαμε τέλεια, είδαμε και το Merry Madagascar, μια μικρή ταινιούλα με τους πρωταγωνιστές της Μαδαγασκάρης και (ποιόν άλλο) τον αη-Βασίλη -καλύτερο από το 2 πάντως-, είδαμε τις φωτογραφίες που τραβήξαμε στο γάμο τους και ήπιαμε κάμποσο από το κρασάκι. Έτσι στο τέλος μείναμε και κοιμηθήκαμε εκεί! Τέλεια βραδιά, από αυτές που σπάνια έχεις όταν έχεις μικρά παιδιά. Είναι μεγάλη πολυτέλεια το να μπορείς να είσαι αυθόρμητος σε τέτοιες καταστάσεις…

Το Σάββατο περάσαμε 3 ολόκληρες ώρες στο Playhouse. Διασκεδάσαμε αφάνταστα, όπως άλλωστε κάθε φορά που πάμε. Μετά φαγητό έξω με συγγενείς και ξανά σπίτι για να παίξουμε λίγο ακόμα με τα παιδιά.

Την Κυριακή ξεκίνησε ωραία το πρωινό μας, καθώς είπαμε να κάτσουμε να παίξουμε Ρισκ, την ειδική έκδοση Άρχοντας των Δαχτυλιδιών (τα παιδιά είχαν φίλους στο σπίτι, άρα θα παίζαμε μόνοι μας). Μας πήρε πολύ ώρα να τα στήσουμε και να θυμηθούμε πως παίζεται. Μου πήρε σαφώς λιγότερη ώρα να χάσω πανηγυρικά χαχααχαχαα. Μπορώ όμως να φέρω ως δικαιολογία πως είχα αρχίσει ήδη να καταρρέω. Δέκατα και λίγος βήχας ήρθαν να με αποτελειώσουν και να καταστρέψουν το υπόλοιπο της Κυριακής, αλλά και όλη τη Δευτέρα.

Είμαι στο κρεβάτι, με λίγο πυρετό (μέχρι 38) και βαριέμαι… Δεν έχω δυνάμεις να κάνω και πολλά, πονάει το κεφάλι μου και όλα μου τα κόκαλα. Ουφ με αυτές τις αρρώστειες πια! Όπως λέει ο Κωνσταντίνος σε ολους όσοι ρωτάνε (γιατί φυσικά είναι η πρώτη ερώτηση που σου κάνουν πλέον αν πεις πως δεν είσαι καλά), δε τον νοιάζει αν είναι η γρίπη των χοίρων, αρκεί να μην είναι η γρίπη της χήρας

Μια που γιορτάζω σήμερα, να σε κεράσω το κάτι τις μου

Πάρτε λοιπόν πεντανόστιμα τρουφοκεκάκια (συνταγή θα προστεθεί στο site συντόμως)

καθώς και τέλειο εκμέκ πολίτικο.

Και βέβαια συνεχίζω την παράδοση να βάζω τις “δαγκωμένες” φωτογραφίες

“Movember (the month formerly known as November) is a moustache
growing charity event held during November each year that
raises funds and awareness for men’s health.”

Από το movember.com

Σε ελέυθερη μετάφραση: “Μοέμβριος (ο μήνας που μέχρι τώρα ήταν γνωστός ος Νοέμβριος) είναι μία μη κερδοσκοπική οργάνωση μεγαλώματος μυστακίων. Γίνεται τον Νοέμβριο κάθε χρονιάς, και μαζευέι χρήματα και κάνει γνωστά τα θέματα ‘αντρικής’ υγείας”.

Η συνάδελφοί μου στο Amsterdam δημιούργησαν την δική τους ομάδα (στην οποία με συμπεριέλαβαν και τους ευχαριστώ), για την συγκέντρωση χρημάτων και την ενημέρωση σχετικά με τον καρκίνο του προστάτη.

Δεν θα μπορούσα λοιπόν να το αφήσω έτσι, και ξεκίνησα και εγώ

Και ξέρετε κάτι: η ενημέρωση πήγε κάπως έτσι:

Εγώ: Γειά,
Αλλος: Γειά… Εεε? Τι είναι αυτό?
Εγώ: Χμμ, κάτσε να σου πω… Υπάρχει μία μη κυβερνητική οργάνωση με σκοπό την ενημέρωση για τον καρκίνο του προστάτη, και το μάζεμα χρημάτων… Και κάθε νοέμβρη αφήνουν μουστάκι… κλπ κλπ.

Και τα στοιχεία:

“Studies have shown that men don’t get regular health checks for the following reasons:

- Scared it will lead to a hospital visit
- Embarrassed to discuss their health issues
- Find it too hard to see a GP because of limited opening hours
- Just can’t be bothered making an appointment”

Έρευνες έχουν δείξει ότι οι άντρες δεν κάνουν συχνούς ελεγχους της υγείας τους (τσεκάπ όπως λένε στο χωριό μου) για τους εξής λόγους:

-Φοβούνται (όχι οι έλληνες βρε, οι άλλοι), ότι θα οδηγήσει στο νοσοκομείο
-Ντρέπονται να μιλήσουν για θέματα υγείας
-Δεν βρίσκουν χρόνο να δουν τον γιατρό τους (είμαστε πολυάσχολοι παναθεμά μας)
-Βαριούνται.

Να βάλω και το ελληνικό στοιχείο εδώ: Σιγά μην πάμε να μας πιάσει το πουλί μας κανένας (Γιατί για να πας σε ουρολόγο. Εμείς είμαστε άντροι ρε).

Τες πα, όπως τα κοριτσάκια, έτσι και τα αγοράκια πρέπει να κάνουν συχνά τους ελέγχους τους.

Στα δικά μας τώρα: Η Στελλίτσα αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να με βλέπει έτσι, και έτσι έκανε αυτή δωρεά στο Movember ώστε να το ξυρίσω. Και έτσι άδοξα έληξε η μυστακοφορία για εμένα.

(Θυμάμαι εκείνη την ταινία, που η Χρονοπούλου έβαλε τον Γεωργίτση να το ξυρίσει το μουστάκι….).

Έχω πολλά να γράψω όταν πάρω καμιά ανάσα.

Μέχρι τότε όμως σας δείχνω μια από τις πιο όμορφες φωτογραφίες. Είναι από τον γάμο της αδερφής μου και από τη στιγμή που την είδα την ερωτεύτηκα.

Πολύ καιρό τώρα, μήνες ολόκληρους, κουνιόταν αυτό το δοντάκι.

Τις τελευταίες μέρες ήταν η καλύτερή της, γιατί “αηδίαζε” τη μαμά πολύ! Το κούναγε πέρα δώθε με τη γλώσσα. Εδώ στη φωτογραφία, ένα μουτράκι με μουστάκια από γάλα, κάνει επίδειξη του πως αηδιάζει τη μαμά

Καιρός ήταν λοιπόν να φύγει. Λίγο πριν το πάρτυ το Σάββατο, το έπιασε με το χέρι της και το τράβηξε. Το είχε κάνει κι άλλες φορές (ελαφριά πάντα) και έτσι δε νομίζω πως περίμενε να γίνει κάτι. Αυτό όμως δεν κρατιόταν πια από πουθενά κι έτσι… της έμεινε στο χέρι!

Στην αρχή ένιωσε λίγο περίεργα που είχε ένα τεράστιο κενό στο στόμα και πήγε να βάλει τα κλάματα. Αυτό όμως κράτησε δευτερόλεπτα. Μετά, γεμάτη χαρά και περηφάνια, άρχισε να δείχνει το κενό παντού!

Κάθε φορά που τη βλέπω, γελάω. Δεν μπορώ να συγκρατηθώ! Έχει τόση πολύ πλάκα με αυτή την τεράστια τρύπα στο στόμα! Μου φτιάχνει συνεχώς τη διάθεση…

Έγινε λοιπόν και το πάρτυ Θάντερκατς, με μεγάλη επιτυχία θα έλεγα.

Προσκλήσεις δεν είχαμε αυτή τη φορά. Ο Γιώργος για μια ακόμα φορά, κάλεσε μόνο τους πολύ κοντινούς του φίλους κι έτσι με 3-4 τηλεφωνάκια τους ειδοποιήσαμε όλους. Όπως είπε, δε θέλει φασαρίες. Θέλει λίγους και καλούς, μόνο αυτούς με τους οποίους ξέρει πως θα ευχαριστηθεί παιχνίδι.

Τα παιχνίδια αυτή τη φορά με παίδεψαν κάμποσο, γιατί φυσικά στο ίντερνετ δεν υπήρχε απολύτως καμία ιδέα. Όμως τα βγάλαμε πέρα μια χαρά!

Είχαμε λοιπόν δοκιμασίες που αντιστοιχούσαν σε κάθε έναν από τους Θάντερκατς, τις οποίες έπρεπε τα παιδιά να περάσουν με επιτυχία. Είχα σκεφτεί να τους φτιάξω κονκάρδες με τον κάθε χαρακτήρα και να τους τις δίνω στο πέρας κάθε δοκιμασίας, αλλά εντέλει δεν το έκανα.

Οι δοκιμασίες ήταν:

Cheetara: είχαμε τυπώσει 9 κάρτες με τους χαρακτήρες. Τις είχαμε αναποδογυρισμένες και τα παιδιά προσπαθούσαν να μαντέψουν ποιός χαρακτήρας βρίσκεται που. Το παιχνίδι χρειάστηκε να αλλάξει 2-3 φορές για να προσαρμοστεί στην βαρεμάρα των παιδιών Η καλύτερη εκδοχή ήταν όταν μαντεύανε όλα μαζί και έπαιρνε πόντο αυτός που ήταν σωστός. (η Τσιτάρα έχει την ιδιότητα της έκτης αίσθησης και εκεί βασιστήκαμε)

Snarf:  Το γνωστο παιχνίδι του “pin the tail on the donkey” παραλλαγμένο. Εδώ βάλαμε την μύτη στον Σναρφ. Το κάθε παιδί είχε τον δικό του Σναρφ (τυπωμένο σε ένα απλό Α4).

Tigra: Πολλά μπαλόνια με χαρτάκια μέσα. Τα περισσότερα είχαν μέσα Μεταλλάγματα. Αν το παιδί έσκαγε τέτοιο μπαλόνι, θα έπρεπε να φωνάξει “Μετάλλαγμα” και να βγάλει κάνα δυο κραυγές ώστε να το νικήσει. Κάποια είχαν μέσα χαρτάκι με τον Μαμ-Ρα. Σε αυτή την περίπτωση αυτός που το έβρισκε έπρεπε να πέσει κάτω φωνάζοντας Μαμ-Ρα και οι άλλοι να συγκεντρωθούν γύρω του και να φωνάξουν “Thunder - thunder -thundercats - ooooo”. Έγινε φυσικά χαμός Ειδικά όταν 2 παιδιά βρήκαν ταυτόχρονα Μαμ-Ρα! Ένα μπαλόνι μόνο περιείχε τον Τάιγκρα (ο οποίος έχει την ιδιότητα να γίνεται αόρατος). Το καλό ήταν πως ο Τάιγκρα βρέθηκε στο τελευταίο μπαλόνι, αφού είχαν σκάσει όλα τα 30 υπόλοιπα!

Panthro: εδώ λέγαμε να κάνουμε ποδομαχίες. Όμως στην πρόβα τζενεράλε με τα παιδιά, ψιλοχτύπησαν στη προσπάθεια, οπότε τον παραλείψαμε καθώς δεν είχαμε χρόνο να βρούμε άλλη δοκιμασία.

Wilykit + Wilycat: Είχαμε φουσκώσει μπαλόνια στα οποία είχαμε περάσει από ένα λάστιχο. Έτσι τα παιδιά “φόρεσαν” από ένα μπαλόνι στο κάθε πόδι. Σκοπός της δοκιμασίας ήταν να σπάσουν τα μπαλόνια που είχαν τα άλλα παιδιά, προσπαθώντας ταυτόχρονα να μη σπάσει κανείς το δικό τους. Νομίζω πως αυτή ήταν και η πιο αστεία δοκιμασία!

Mam-Ra: Τα παιδιά πήραν από ένα ρολό υγείας και τύλιξαν τον Κωνσταντίνο, ώστε να τον κάνουν μούμια! 7 ρολλά υγείας και κατάφεραν να του τυλίξουν τα χέρια και το κεφάλι

Μόλις τελείωσαν ο Μαμ Ρα άρχισε να τους κυνηγάει. Οπότε εκεί μπαίνει και η τελευταία δοκιμασία, αυτή του Lion-O. Είχαμε κρύψει στο χώρο από ένα σπαθί για το κάθε παιδί (βρήκα στο τζάμπο με 1,5 € ένα σπαθί που πραγματικά έμοιαζε και ήταν και από φελιζόλ. Τέλειο δηλαδή). Έπρεπε να βρουν το σπαθί και να νικήσουν τον Μαμ Ρα.

Ενδιάμεσα σε όλες αυτές τις δοκιμασίες, έπρεπε να τρώνε και το κάτι τις τους για να παίρνουν δυνάμεις.

Μετά από τις δοκιμασίες (και αφού έπαιξαν κάμποσο και με τα σπαθιά τους), φέραμε και την τούρτα. Η τούρτα εντέλει ήταν ένας συνδιασμός από κεκάκια με το σήμα των Θάντερκατς και πάνω μια μπάλα από μωσαϊκό που αναπαριστούσε το Μάτι της Θαντέρα. Η διακόσμιση, όπως και το Σπαθί των Οιωνών,  έγινε με ζαχαρόπαστα. Για το σπαθί ειδικά είμαι πάρα πολύ περήφανη!

Fun fact: Η Ιωάννα φούσκωσε 49 μπαλόνια, μόνη της, με το στόμα!!! Ακούραστη και ασταμάτητη!!!

Μετά τα παιχνίδια τα πιτσιρίκια χωρίστηκαν σε αγόρια - κορίτσια και έπαιξαν μέχρι τελικής πτώσης, οι μεν με τις φιγούρες του Σταρ Γουορς και οι δε κάνοντας κατασκευές, ζωγραφίζοντας και κάνοντας διάφορες διαβολιές (μαντέψτε ποιός έκανε τι )

Από την enet.gr :

Δεκατρία χρόνια φυλακή σε Αμερικανό πολιτικό για δωροδοκία

Σε ποινή κάθειρξης 13 ετώv καταδικάστηκε ο Ουίλιαμ Τζέφερσον, πρώην βουλευτής των Δημοκρατικών, ο οποίος κρίθηκε ένοχος για τις κατηγορίες της δωροδοκίας και του ξεπλύματος μαύρου χρήματος.

Εδώ ρε παιδιά? Εδώ κανένας? Ποιά είναι η τελευταία φορά που πολιτικός πήγε φυλακή στην Ελλάδα? Θυμάται κανένας?