Έχουμε φύγει από την Καλαμάτα για να κάνουμε Πρωτοχρονιά με τους δικούς μου.
Το 2009 ήταν μια όμορφη χρονιά, αλλά θα αφήσω τον απολογισμό για μια άλλη μέρα (με καλύτερη σύνδεση στο ίντερνετ 
)
Προς το παρόν πάρτε την βασιλόπιτά μας για να ευχηθώ σε όλους μια υπέροχη νέα χρονιά, γεμάτη αγάπη, υγεία και φυσικά… νοστιμιές!!!
Πολύ καιρό τώρα λέγαμε να πάμε στο Δυρράχι που έχει σπίτι ο φίλος μας ο Βαγγέλης.
Τώρα με τις λίγες μέρες που καθόμαστε τα Χριστούγεννα ήταν μια τέλεια ευκαιρία.
Φαντάζομαι πως υπό φυσιολογικές συνθήκες, το Δυρράχι θα έχει πολύ κρύο αυτή την εποχή. Όμως φέτος που δεν έχουμε στην ουσία δει χειμώνα ακόμα, έκανε φανταστική μέρα!
Αφού ήπιαμε το καφεδάκι μας στο σπίτι, μας προτείνανε να πάμε βόλτα σε ένα μονοπάτι στο βουνό. Ξεκινήσαμε λοιπόν όλοι μαζί και πήγαμε. Έχουν φτιάξει πράγματι ένα πολύ όμορφο μονοπάτι, σχετικά εύκολο στο περπάτημα, ανάμεσα στο δάσος. Το περισσότερο κομμάτι του είναι φυσικό μονοπάτι, αλλά σε ορισμένα πιο “δύσκολα” σημεία, έχουν φτιάξει σκαλοπατάκια. Επίσης ανά διαστήματα έχουν βάλει παγκάκια και μερικά τραπεζάκια, πράγμα που το κάνει απίθανο για πικ νικ.
Πράγματι, λίγο πριν φτάσουμε στο τέρμα του μονοπατιού, συναντήσαμε κόσμο που είχε πάει για το πικ νικ του. 3 - 4 ζευγάρια είχαν πάρει ο καθένας το μπουκάλι το κρασί του, το τσίπουρό του, ένα κεφάλι τυρί ο καθένας, παξιμάδια, ελιές και περνάγανε φίνα! Και μια που ήξεραν τον Βαγγέλη το ήπιαμε κι εμείς το τσιπουράκι μας! Και όχι μόνο ένα… πως συνεχίσαμε το μονοπάτι δεν το ξέρω 
Εκεί μάλιστα δοκίμασε και ο Κωνσταντίνος ένα κομμάτι παρμεζάνα (μέχρι τώρα μόνο τριμμένη την είχε φάει) και ενθουσιάστηκε!
Το τοπίο ήταν πραγματικά απίθανο. Και εξαιρετικά κοντά στην Καλαμάτα! Περάσαμε μια καταπληκτική μέρα και ελπίζω να την επαναλάβουμε σύντομα!
Είναι πρωί παραμονής Χριστουγέννων. Είναι και τα δύο στο κρεββάτι ακόμα και ξυπνάει η Ιωάννα:
Ι: Σήκω Γιώργο! Σήμερα λέμε τα κάλαντα!
Γ: Ωχ Ιωάνναααα, ακόμα είναι 8 η ώρα. Ο Στέφανος θα έρθει στις 9.30 για να βγούμε…
Ι: Ναι, αλλά θα πρέπει να φάμε πρωινό και να ετοιμαστούμε πρώτα
Ο διάλογος συνεχίζεται για λίγο έτσι με το τι θα κάνουν, που θα πάνε και που θα πούνε τα κάλαντα. Σιγά σιγά τα πνεύματα οξύνονται και φτάνουν να τσακωθούν όταν η Ιωάννα θέλει να πάνε στη δασκάλα της μουσικής και ο Γιώργος όχι.
Μέχρι εδώ όλα είναι φυσιολογικά Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η συνέχεια. Ο Γιώργος αποφασίζει πως δεν πρέπει να τσακωθούν.
Γ: Ιωάννα, έλα μην κάνεις έτσι. Θέλεις να τα πάρουμε όλα πίσω και να κάνουμε πως μόλις ξυπνήσαμε; Να ξαναρχίσουμε τη μέρα μας ώστε να μην έχουμε τσακωμούς;
Ι: Ναι. (παύση) Γιώργο, ξύπνα! Σήμερα λέμε τα κάλαντα!
:P
Όταν φτάσανε στο επίμαχο σημείο, ο Γιώργος δέχτηκε να πάνε στη δασκάλα μουσικής και όλα ήταν τέλεια!
Τόσο καιρό που έχω να γράψω για βιβλία, έχω σχεδόν ξεχάσει τι διάβασα Αν θυμηθώ και κανένα άλλο θα το συμπληρώσω.
Διάβασα λοιπόν:
Cliff McNish - The Wizard’s promise
Τρίτο και τελευταίο βιβλίο της σειράς The Doomspell Trilogy. Ίσως το καλύτερο της σειράς. Είχα διαβάσει και τα δυο πρώτα.
Ευγένιος Τριβιζάς - Το σεντούκι με τις 5 κλειδαριές
Ξέρω, έχω πει πως μου αρέσουν τα παιδικά βιβλία, αλλά ίσως τώρα να το παράκανα Ήθελα κάτι ανάλφρο και ωραίο και διάβασα το βιβλίο του Γιώργου! Ο Τριβιζάς είναι ωραίος και αυτό ήταν ένα τρελό αστυνομικό διήγημα, με το γνωστό στυλ του Τριβιζά.
Θα μου μείνει όμως μια απορία: στο κάτω μέρος της κάθε σελίδας, έχει κάτι γραμμένο ανάποδα. Μπορεί να είναι λέξη, φράση, νότες, σύμβολα, ίσως αινίγματα με διαφορετικά χρώματα καμιά φορά. Υποτίθεται σε οδηγουν σε ένα θησαυρό. ΄Ομως δεν κατάφερα να καταλάβω πως λειτουργεί αυτό το πράγμα και τι θα έπρεπε να κάνω (αν θα έπρεπε πραγματικά δηλαδή και δεν είναι μουφα).
William Gibson - Pattern Recognition
Ο Γκίμπσον είναι κάπως φευγάτος, αλλά γράφει ωραία. Ένα -ας πούμε- θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, που στο τέλος δεν είναι και τόσο επιστημονικής φαντασίας
Η δράση είναι στο παρόν και δεν μπορώ να πω πως υπάρχει κάτι μέσα που δεν έχουμε ήδη ως τεχνολογία.
spoiler freak alert!!!!
Μια τύπισσα με παθολογική ευαισθησία σε λόγκος και μάρκες βοηθάει τις επιχειρήσεις να δουν αν το καινούριο τους λογότυπο θα λειτουργήσει για τον κόσμο ή όχι. Πηγαίνοντας όμως για μια καινούρια δουλειά, τα πράγματα δεν πάνε όπως θα τα περίμενε. Μπλέκει με συνωμότες, μαφιόζους, κόσμο που ξέρει περισσότερα για αυτήν από όσο νόμιζε πως ήταν δυνατόν και στην ιστορία μπλέκει και λίγο ο χαμένος της πατέρας
Μπορεί να μη φτιάχνω κουραμπιέδες και μελομακάρονα (ας είναι καλά η πεθερά μου που κάνει κάθε χρόνο), αλλά κάποιο γλυκάκι έπρεπε να φτιάξουμε μαζί με τα παιδιά, να μυρίσουν Χριστούγεννα!
Φτιάξαμε λοιπόν μπισκοτάκια και τα στολίσαμε με γλάσο άχνης ζάχαρης.
Τα πιτσιρίκια το καταευχαριστήθηκαν. Ειδικά το να βάζουν επάνω τρουφάκια και m&m’s. Αρχίσαν απλά και καταλήξαν να κάνουν υπερπαραγωγές, βάζοντας πάνω στο μπισκότο ό,τι μπορούσαν!
Σήμερα έφτιαξα και ένα κέικ για να πάω αύριο στη γιορτή τη Χριστουγεννιάτικη στο σχολείο των παιδιών
Θα έχει και συνέχεια το πράγμα, με γλυκό για τα Χριστούγεννα και φυσικά Βασιλόπιτα. Τι ωραία!!!
Η Ιωαννούλα ξεκίνησε να διαβάζει βιβλία.
Παίρνει ένα βιβλίο και το “ρουφάει” μέσα σε 2 μέρες
Το βράδυ πριν κοιμηθεί ή όταν έχει ελεύθερο χρόνο, παίρνει το βιβλιαράκι της, ξαπλώνει ή κάθεται βολικά κάπου και αρχίζει το διάβασμα. Της αρέσει πάρα πολύ και τα ρουφάει πραγματικά.
Της έκανε δώρο μια φίλη της σε κάποιο πάρτυ το βιβλίο “Ο χορός του γαλάζιου πουλιού” από τη σειρά “Μαγικές Μπαλαρίνες”, χωρίς να προσέξει πως ήταν το δεύτερο στη σειρά. Η Ιωάννα το διάβασε και μου ζήτησε το πρώτο. Της το πήρα και το διάβασε μέσα σε 2 μέρες. Μετά ξεκινησε ξανά το δεύτερο βιβλίο γιατί την πρώτη φορά λέει στην αρχή δεν καταλάβαινε τι γινόταν, οπότε τώρα θα καταλαβαίνει.
Το λέει με μεγάλη περηφάνια πως διαβάζει πλέον μεγάλα βιβλία
Έτσι η Ιωάννα διαβάζει τώρα το χορό του γαλάζιου πουλιού και ο Γιώργος τους Πειρατές της Καμινάδας του Τριβιζά. Τι ωραία!
… σε τόσα πολλά επίπεδα
Κυριώς γιατί ως προεδρεύων στην πιο σημαντική συνάντηση της δεκαετίας, προτίμησε να κρατήσει τα προσχήματα, αντί να πει “Αποτύχαμε, δεν αποφασίσαμε τίποτα”
Και σε δεύτερη μοίρα: γιατί αυτούς που προσπάθησαν να κάνουν κάτι, να πιέσουν για να παρθούν αποφάσεις, τους βάζουν φυλακή για τις γιορτές.
Αφιερωμένο στον Juan, στην Nora που πάντα χαμογελάει, στον Christian και στον Joris που είναι σε κελί γιατί σήκωσαν ένα πανό :
Για αυτούς που δεν ξέρουν τι έκαναν o Juan και η Νόρα:
Την Παρασκευή το βράδυ η Βασίλισσα της Δανίας είχε επίσημο δείπνο για τους 100+ ηγέτες χωρών που βρισκόντουσαν στην Κοπενγχάγη. Η Greenpeace νοίκιασε τρείς λιμουζίνες, ο Juan και η Nora ντύθηκαν επίσημα, και πήγαν στο δείπνο ως “άρχηγος κράτους και η σύζηγός του”. Κατέβηκαν από το αυτοκίνητο κανονικά, και όταν έφτασαν στον χώρο του δείπνου, μπροστά στους φωτογράφους άνοιξαν τα δύο πανό που γράφουν “Οι πολιτικοί μιλάνε, οι ηγέτες δρούν”. Δεν είχαν όπλα, δεν απείλεισαν κανέναν (αλλά εδώ που τα λέμε, ξεφτύλισαν την ασφάλεια της Δανίας. Από πίσω τους ήταν η κυρία Χίλαρι Κλίντον, και αν είχαν το κακό στο νού τους, η ασφάλεια της εκδήλωσης τα είχε χαμένα).
Ο Juan και η Nora (καθώς και ο Christian και ο Joris) συνελλήφθησαν και κρατούνται (χωρίς δικαίωμα να βγούν με εγγύηση) σε κατάσταση “pre trial” (προ δίκης), με προοπτική να περάσουν τις γιορτές σε κάποια δανέζικη φυλακή.
