Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Θείος: Ιωάννα μου, πότε περνάς καλύτερα, όταν λείπει ο μπαμπάς ή όταν λείπει η μαμά;;

Ιωάννα: Όταν λείπουν και οι δύο!

Έφτασε και η Κυριακή…

Το πρωί όχι δε μπορούσαμε να σηκωθούμε, δεν άνοιγε το μάτι με τίποτα! Αγκομαχώντας πήγαμε κατά τις 10.30 κάτω μπας και ξεκινήσουμε να δουλεύουμε.

Είχαμε την τούρτα μας λοιπόν (στην ουσία ήταν βασιλόπιτα καλυμένη με ζαχαρόπαστα), γύρω στα 50εκ. μήκος και πάνω φτιάξαμε το κεντρικό κομμάτι της Ονειρούπολης. Κάναμε το σπιτάκι του Άγιου Βασίλη με τη μεγάλη πέτρινη γέφυρα, το σπιτάκι δίπλα σε αυτή (από το χαμόγελο του παιδιού), το ποταμάκι με το διακοσμητικο πύργο, τα μανιτάρια, τον πύργο και το καρουζέλ.

Δουλεύαμε όλη μέρα για αυτό. Όλοι όσοι δουλεύανε στο ξενοδοχείο ερχόντουσαν κάθε λίγο να δουν τι κάνουμε και να μας πουν τι όμορφη που γίνεται και χαρά στο κουράγιο μας και διάφορα τέτοια.

Κατά το μεσημέρι τα πράγματα στράβωσαν. Ξεκίνησε να βρέχει και έπρεπε να συννενοηθούμε για το τι θα γίνει, καθώς στην τούρτα δε γινόταν να πέσει ούτε μια σταγόνα νερό. Νομίζω πως δεν θέλω να θυμάμαι καν το τι έγινε. Ήρθε ο σκηνοθέτης να μας μιλήσει και είδε την τούρτα και μας λέει με ένα ύφος απαξιωτικό: “τι, αυτή είναι η τούρτα;”. Την περίμενε λέει 3 μέτρα!!! Λες και του είχαμε πει εμείς πως πάμε για το ρεκόρ Γκίνες ένα πράγμα! Και μας είχε ετοιμάσει λέει το τραπέζι δίπλα στο δήμαρχο και τώρα τι είναι αυτό, είναι μικρό και σιγά το πράγμα, και ένα ζαχαροπλαστείο θα μπορούσε να το κάνει και διάφορα τέτοια. Εγώ του είπα να σηκωθεί να φύγει, η Γεωργία ήταν έτοιμη να του φέρει την τούρτα καπέλο!

Όταν έφυγε αυτός, μας ζήτησαν μήπως γίνεται να κάνουμε πάλι την ίδια δράση με χτες (μες το κρύο και το βράδυ) ή να κάνουμε ένα μεγάλο ταψί μπισκότα στολισμένα, μια που η τούρτα δεν του έκανε του άλλου, περίμενε υπερπαραγωγή! Τους είπαμε πως δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, ούτε υλικά έχουμε, ούτε βέβαια προλαβαίνουμε!

Είχαμε γίνει κάπως τούρμπο, αλλά αποφασίσαμε πως δεν πειράζει, μακάρι να μη γινει γύρισμα και θα την πάμε απλώς εμείς στον Δήμαρχο να την αφήσουμε εκεί και τελείωσε το θέμα. Άλλωστε εμείς κάναμε αυτό που θέλαμε, περάσαμε τέλεια και στην τελική, το site έχει μεγαλύτερη ακροαματικότητα από το “Κυριακή στο χωριό”!!!

Ήρθε και η Σοφία και μας έφερε να φάμε (να ναι καλά η κοπέλα δηλαδή), μας είπε πως θα τη βάλουμε στην κουζίνα του Άγιου Βασίλη και πως θα την βλέπουν έτσι όλοι οι επισκέπτες και ήμασταν πλέον μια χαρά.

Συνεχίσαμε τη δουλειά μας χαρούμενες. Βλέπαμε και τι ωραία που γίνεται και χαιρόμασταν ακόμα περισσότερο.

Κατά τις 7 μας πήραν τηλέφωνο πως σταμάτησε να βρέχει και να πάμε για γύρισμα. Κάναμε πολύ γρήγορα τις τελευταίες πινελιές, πήγαμε στο δωμάτιο να ξεσκονιστούμε και να αλλάξουμε και κατεβήκαμε να πάμε την τούρτα. Με την προστασία μιας ομπρέλας (παρότι δεν έβρεχε εκείνη την ώρα) πήγαμε στην Ονειρουπολη. Μας είχαν ετοιμάσει ένα στολισμένο τραπέζι (όχι φυσικά στον δήμαρχο, μια που δεν είχαμε την υπερπαραγωγή) και τη βάλαμε πάνω (με την ομπρέλα να την καλύπτει).

Εμείς βέβαια στη βροχή και το κρύο έτσι; Περιμέναμε να έρθουν να κάνουν το γύρισμα. Κάναμε και μια βόλτα στο καρουζέλ, αλλά όταν πια δεν αντέχαμε άλλο το κρύο μας είπε η Σοφία να περιμένουμε στο σπιτάκι των ξωτικών.

Η τελευταία έκρηξη έγινε όταν πήγαμε για το γύρισμα και καταλάβαμε πως ήθελε ο σκηνοθέτης να μην υπάρχει ομπρέλα (έβρεχε καταρακτωδώς πλέον) γιατί του χαλούσε το πλάνο!!! Οπότε για 3 λεπτά γύρισμα θα μας χαλούσε τη δουλειά 2 ημερών! Άσε που ήταν και χαζός, καθώς ούτε αυτός θα είχε πλάνο με μια κατεστραμμένη τούρτα. Γίναμε έξαλλες και φωνάζαμε πως δεν μας ενδιαφέρει το γύρισμα, αν δε φέρουν ομπρέλα θα πάρουμε την τούρτα να φύγουμε επί τόπου. Η ομπρέλα κατεύθασε και η τούρτα ήταν ασφαλής (σε αντίθεση με εμας που παραμείναμε στη βροχή! ). Φυσικά ομπρέλα είχε και η παρουσιάστρια που ήρθε, μας μίλησε για 3 λεπτά, αναφέραμε το site (τώρα αν θα το κόψουν στο μοντάζ δεν το ξέρω) και τέλος.

Πήραμε την τούρτα και την πήγαμε στο σπιτάκι του Άγιου Βασιλη. Την βάλαμε στην κουζίνα του και θα τη βλέπουν εκεί όλοι οι επισκέπτες.

Βγάλαμε και τη φωτογραφία μας με τον Άγιο Βασίλη και όλα τελείωσαν καλά. Ήμασταν κουρασμένες, αλλά ευχαριστημένες. Αφού αρχίσαμε να κάνουμε σχέδια για τον επόμενο χρόνο!

Μετά, παρότι ήταν πάρα πολύ κουρασμένη η Σοφία, μας έβαψε ξανά (βρήκε το μπελά της η κοπέλα λεμε ). Φτιάξαμε τα πράγματά μας πολύ πολύ γρήγορα, μας πήρε μια τρομερή ταξιτζού και μας πήγε στη Θεσσαλονίκη ξανά. Περιτό να πω πως ξενυχτήσαμε για μια ακόμα φορά (με τη φίλη της Γεωργίας) κι έτσι την επόμενη μέρα που υποτίθεται θα κάναμε καμιά βόλτα στη Θεσσαλονίκη πριν το ταξίδι, σερνόμασταν και δεν κάναμε τίποτα

Μετά τη δράση μιλήσαμε λίγο με τον σκηνοθέτη του “Κυριακή στο χωριό” που θα έκανε τα γυρίσματα την επόμενη μέρα.  Η πρώτη εντύπωσή μας ήταν κακή και δεν μου άλλαξε άποψη για το χώρο της τηλεόρασης. Το κόνσεπτ ήταν να είμαστε εμείς κάπου στο χώρο της Ονειρούπολης και να φτιάχνουμε την τούρτα και να έρχονται κατά καιρούς αυτοί να τραβάνε την πρόοδο. Όμως το πρόβλημα ήταν πως δεν θα ήταν δυνατόν να δουλέψουμε σε εξωτερικό χώρο (γιατί δάχτυλα και ζαχαρόπαστα θα πάγωναν), εσωτερικός χώρος δεν υπήρχε κατάλληλος (και αυτός έλεγε πως αν είμαστε σε εσωτερικό χώρο θα έρθει να τραβήξει 3 λεπτά και θα φύγει) και δεν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε στο τι θα κάνουμε. Φυσικά τις ποδιές μας δεν μας άφηνε να τις φοράμε και όσο για αναφορά στο site, η ατάκα ήταν “πες το εσύ κι αν δε μου αρέσει θα το κόψω στο μοντάζ”.

Γενικά είχε το υφάκι “θα κάνεις ό,τι θέλω εγώ γιατί είμαι τηλεόραση”, κάτι που με εκνευρίζει.

Όσο τον περιμέναμε κάναμε μια μικρή βόλτα ξανά στο χώρο της Ονειρούπολης και μετά πήγαμε για φαγητό.

Εκεί γνώρισα λίγο καλύτερα ακόμα περισσότερο κόσμο. Βλέπεις πως η ηλικία δε μετράει και μπορείς να περάσεις τέλεια με κόσμο μικρότερο και μεγαλύτερο…

Μετά, παρότι ήταν πιεσμένη από χρόνο και κουρασμένη, η Στέφη μας πήγε μια μικρή βόλτα στη Δράμα. Έτσι για να δούμε την βυθισμένη Αγία Βαρβάρα. Η Δράμα είναι μια πολύ όμορφη πόλη, με πολλά νερά και πολύ άπλα!

Πήγαμε ξανά από το σπιτάκι των ξωτικών και μας έβαψε η Στέφη (χειρότερες και απο τα παιδάκια ήμασταν! ) και αφού σταθήκαμε για 5 λεπτά στο ξενοδοχείο, ξεκινήσαμε να καλύψουμε την τούρτα με ζαχαρόπαστα, ώστε την επόμενη μέρα να κάνουμε τα διακοσμητικά και στην κάμερα μετά να κάνουμε μόνο τις λεπτομέρειες (αφού δεν βρέθηκε άλλη λύση).

Μας πήρε και πάλι πολύ ώρα, γιατί η άχνη που είχαμε έκανε τη ζαχαρόπαστα να είναι σα λάστιχο και παιδευτήκαμε να την ανοίξουμε. Και βέβαια έπρεπε και να καθαρίσουμε την κουζίνα που την κάναμε όλη χάλια! Πάλι καλά που οι άνθρωποι μας τη δώσανε έτσι, το λέμε συνέχεια.

Τέλος πήγαμε σε ένα ΤΕΛΕΙΟ μαγαζί, το “Παλιό Ρολόι”. Πολύ προσεγμένο φαγητό, εξαιρετικό σέρβις και πάνω απ’ όλα φανταστική μουσική. Τραγουδούσαν live κάτι νεαροί που τύφλα να έχουν κάμποσοι διάσημοι μπροστά τους.  Το συστείνω ανεπιφύλακτα αυτό το μαγαζί και αν ξαναπάμε στη Δράμα σίγουρα θα το επισκεφθούμε ξανά. Η παρέα ήταν πολύ ζωντανή και φάγαμε, ήπιαμε, χορέψαμε (εντάξει λιγάκι) και πήρανε και το μικρόφωνο και τραγούδησαν κιόλας! Και βέβαια για άλλο ένα βράδυ ξενυχτήσαμε και πήγαμε μετά τις 3 στο ξενοδοχείο…

Το Σάββατο το πρωί είχαμε τη δράση με τα παιδιά. Μας είχαν έτοιμα μπισκότα (βασικά έγινε μπέρδεμα και δεν τα είχαν τα μπισκότα και έτρεχαν πρωί πρωί να πάρουν από σούπερ μάρκετ, όμως μια χαρά δούλεψαν και αυτά) και εμείς ετοιμάσαμε τη ζαχαρόπαστα.

Σηκωθήκαμε το πρωί, με τα χίλια ζόρια είναι η αλήθεια, φάγαμε πρωινό και ξεκινήσαμε το ζύμωμα! 10 δόσεις φτιάξαμε!! Ετοιμάσαμε λευκή και κόκκινη, πράσινη, κίτρινη, μπλε, καφέ και δερματί (!),  έτσι ώστε εκείνη την ώρα να μπορούμε να ασχοληθούμε με τα παιδιά. Είχαμε κοιτάξει και πολλά σχέδια και ήμασταν καταχαρούμενες.

Αργήσαμε λιγάκι κι ενώ ήταν να αρχίσουμε 11 πήγε 11.15. Υπήρξε κόσμος που παραπονέθηκε ακόμα και για αυτή την καθυστέρηση, αλλά ο κόσμος πάντα έτσι είναι. Βάλαμε ποδιές,πήγαμε στο σπιτάκι των ξωτικών και μας έβαψαν το πρόσωπο και ετοιμοπόλεμες ξεκινήσαμε τη δράση!

Ευτυχώς έκατσε μαζί μας και η Γκόλφω και η Σοφία. Χωρίς αυτές δεν υπήρχε καμια περίπτωση να τα βγάζαμε πέρα. Ήταν στημένα θρανία σαν ένα τετράγωνο, εμείς από τη μέσα πλευρά και τα παιδιά από την έξω. Ανοίγαμε ζαχαρόπαστα, βάζαμε στα παιδιά σκουφάκι και γάντια και τους δειχναμε πως να κόβουν τη ζαχαρόπαστα με κουπ πατ, πως να την κολλάνε στο μπισκότο, πως να βάζουν επάνω και τρούφα. Δεν προλαβαίναμε τιποτα άλλο! Τζάμπα τα κοιτάγαμε όλα τα σχέδια το πρωί. Δεν είχαμε χρόνο ούτε να σηκώσουμε το κεφάλι μας! Άντε να προλαβαίναμε να δείξουμε σε κάνα παιδάκι πως να πλάσει με τη ζαχαρόπαστα και κάνα σχεδιάκι.

Βέβαια τα παιδιά ήταν ενθουσιασμένα, ακόμα και με αυτό. Και όταν φεύγανε με το μπισκοτάκι τους το στολισμένο (και το μασουλάγανε) ήταν περήφανα και χαρούμενα! Ήταν δυόμιση τέλειες ώρες! Μιλήσαμε με τα τοπικά κανάλια, μας έβγαλαν και φωτογραφίες, πρώτες φίρμες!

Αρκετοί ήταν αυτοί που αναγνώριζαν το site, που μας έλεγαν ευχαριστούμε, μας έχετε βοηθήσει, μας έλεγαν πως είναι φαν! Μέχρι και η ρεπόρτερ του Star Δράμας!

Επειδή ήμασταν σε εξωτερικό χώρο και φυσικά έκανε κρύο, η ζαχαρόπαστα πάγωσε και στο τέλος δεν μπορούσαμε να την ανοίξουμε. Πάλι καλά που είχε σκεφτεί η Γκόλφω να πηγαίνει τις ζαχαρόπαστες λίγο στο καλοριφέρ στο σπιτάκι των ξωτικών και μπορέσαμε να δουλέψουμε και τόσο.

Περάσαμε θαύμα και ελπίζω να το ξανακάνουμε και του χρόνου, ίσως σε δικό μας σπιτάκι

Φέτος πήραμε πρόσκληση ως Συνταγές της Παρέας να πάμε στην Ονειρούπολη που γίνεται στη Δράμα. Εγώ και η Γεωργία κάναμε μια δράση με τα παιδιά το Σάββατο και στολίσαμε μπισκότα με ζαχαρόπαστα, ενώ την Κυριακή φτιάξαμε μια τούρτα για τα 6 χρόνια της Ονειρούπολης και τη δώσαμε στον Δήμαρχο.

Το ταξίδι μου λοιπόν είχε ως εξής:

Την Παρασκευή το πρωί ξεκίνησα από Καλαμάτα για Θεσσαλονίκη. Πήγα Αθήνα οδικώς και από εκεί αεροπλάνο για Θεσσαλονίκη. Πέταξα με Ολυμπιακή και ένα μικρό ελικοφόρο που έκανε το κεφάλι μου καζάνι από το θόρυβο, αλλά αυτό ήταν και το μόνο παράπονο.

Από εκεί πήρα ταξάκι για την Τούμπα που μένει η φίλη της Γεωργίας, η οποία μας φιλοξένησε. Είχα κουραστεί λιγάκι, αλλά πέταγα επίσης από τη χαρά μου γιατί έβλεπα τη φιλενάδα μετά από μήνες και φυσικά γιατί σκεφτόμουνα το τι ωραίες μέρες μας περιμένουν. Και μόνο που σκεφτόμουν πως θα φτιάξουμε ζαχαρόπαστα, πως θα στολίσουμε μπισκοτάκια με τα παιδιά, πως θα φτιάξουμε μαζί τούρτα και θα τη στολίσουμε… τι καλύτερο!

Το απόγευμα πήγαμε για καφεδάκι με κόσμο από τις Συνταγές. Μα είναι τόσο ωραίο το να ξέρεις πως σε όποια πόλη και να πας, θα έχεις κόσμο να βγεις και να διασκεδάσεις! Μου κάνει ακόμα εντύπωση το πόσο δεμένος είναι ο κόσμος που στην ουσία ανταμώνει για πρώτη φορά από κοντά.

Περάσαμε πολύ όμορφα, γνωριστήκαμε, μας περιποιήθηκαν, διασκεδάσαμε και γελάσαμε μέχρι δακρύων. Έπρεπε να φύγουμε όμως νωρίς γιατί είχαμε και ταξίδι για Δράμα.

Στη Δράμα κάναμε μια μικρή αναγνωριστική βόλτα στην Ονειρούπολη, αφήσαμε τα πράγματά μας στο ξενοδοχείο που ήταν ακριβώς πάνω στην πλατεία της Ονειρούπολης (τέλεια θέα) και πήγαμε για κάνα κοψιδάκι Η ατάκα της βραδιάς ήταν:

Γεωργία: Ξέρετε που είναι “Τα τρία γουρουνάκια” ;

Περιπτεράς: Τα έφαγε ο λύκος!

Εντύπωση μου έκανε πως σερβίρουν τα πάντα χύμα πάνω σε ένα δίσκο ταβέρνας καλυμένο με λαδόκολα. Πατάτες, σαλάτα, κοψίδια όλα χύμα. Ωραία ήταν…

Η Ονειρούπολη ήταν σκέτο όνειρο πάντως. Κλειστή εκείνη την ώρα, χωρίς κόσμο, μόνο με τα λαμπάκια της, τα φωτισμένα σπιτάκια και τα δέντρα, ήταν τέλεια για φωτογραφίες και φυσικά βόλτες.

Φυσικά σε όλες τις φωτογραφίες είναι η Γεωργία μια που εγώ ήμουν ο φωτογράφος

Μας τριγυρνάνε οι ιώσεις.

Αρρώστησα εγώ, μετά κόλλησε ο Γιώργος. Ο καημενούλης έκανε πυρετό, έκανε και ωτίτιδα. 6 διαφορετικά φάρμακα έπαιρνε.

Το θέμα είναι πως δεν ήταν μόνο αυτός άρρωστος. Εξαιτίας διάφορων ιώσεων (και της γρίπης βέβαια), έλειπαν 6 παιδιά από την τάξη του. Σιγά σιγά τα 6 έγιναν 11 κι έτσι από σήμερα είναι κλειστή η τάξη του για μια εβδομάδα. Για τον Γιώργο φυσικά αυτό είναι τέλειο, καθώς έλειπε από την Παρασκευή και τώρα που έγινε καλά, έκλεισε η τάξη. Θα κάνει μάθημα την επόμενη Πέμπτη και την Παρασκευή παίρνουν βαθμούς. Άρα, ακόμα και να μην κλείσουν νωρίτερα τα σχολεία (ακούω συνέχεια διάφορα), μαζί με τις διακοπές των Χριστουγέννων θα έχει κάνει μάθημα 3 μέρες σε ένα μήνα… Ούτε καλοκαίρι να ήταν

Οι υπόλοιπες τάξεις φυσικά έχουν σκυλιάσει και πολύ θα ήθελαν να κλείσουν και αυτές

Εγώ ετοιμάζομαι σιγά σιγά γιατί έχω ταξίδι αύριο! Θα κάνω ανταπόκριση από τη Δράμα τις επόμενες μέρες

Ναι, κύριοι συμβαίνει:

Ξέρετε κάτι: στο αεροδρόμιο της Κοπενγχάγης, όλοι, VIP και κοινοί θνητοί περνάνε από τους ίδιους διαδρόμους…
Και σε αυτούς τους διαδρόμους βάλαμε τις δικές μας διαφημίσεις:

Μπορείτε να τους δείτε όλους να απολογούνται

Αχ, να ήμουν από μία μεριά να τους δώ να βλέπουν την φάτσα τους.

( Βέβαια: το αεροδρόμιο της Κοπεγχάγης επέτρεψε να βάλουμε τις αφίσες εκεί, αφού είχαμε αγοράσει τον χώρο νόμιμα. Πολύ φοβάμαι ότι δεν θα μπορουσαμε να το κάνουμε σε κάθε χώρα αυτό ).