Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Δε νομίζω να μου έχει τύχει να πρέπει να οργανώσω και να συντοντίσω τόσα πράγματα ταυτόχρονα.

Την Παρασκευή θα πρέπει να φτιάξουμε μια τούρτα για έναν κύριο που θέλει να κάνει δώρο στη γυναίκα του. Να πάμε και κομμωτήριο γιατί το απόγευμα έχουμε γύρισμα (ψωνάρες μας φωνάζει ο Κωνσταντίνος) και πρέπει να είμαστε χτενισμένες. Γύρισμα για την εκπομπή “Γεύσεις Παράδοσης” στον 902 που παρουσιάζει η Ευδοκία Πατσιλινάκου. Θα παρουσιάσουμε το site των Συνταγών και πρέπει να έχουμε έτοιμη μια τούρτα (γίναν ήδη 2 λοιπόν) και διάφορα γλυκά και φαγητά για να πάμε εκεί. Πρέπει να είμαστε και ψιλοπροετοιμασμένες για το τι θα πούμε. Ελπίζω πως το βράδυ θα έχει έξοδο (να δω αν θα προλάβουμε με τόσα που έχουμε να κάνουμε για την επόμενη).

Το Σάββατο πρέπει να φτιάξουμε μια τούρτα (κάνε 3 στο σύνολο πλέον) για την μανούλα που έχει γενέθλια. Μετά στις 12 το αργότερο πρέπει να είμαστε στο ξενοδοχείο για να ετοιμαστούμε για την μεγάλη συνάντηση. Οι Συνταγές της Παρέας κόβουν πίτα! Το event θα κρατήσει μέχρι τις 8 το βράδυ. Για αυτό χρειάστηκε μια μεγάλη προετοιμασία, εβδομάδες τώρα. Να βρεθεί χορηγός, να βρεθεί αίθουσα, να κανονίσουμε πως θα γίνει, να κανονίσουμε καρτελάκια, δώρα που θα κάνουμε, βραβεύσεις…

Στην συνάντηση όλοι θα πάμε το φαγητό μας. Έτσι εγώ έφτιαξα μια βασιλόπιτα (από τις 7 συνολικά) και δίπλες (ας ειναι καλά η πεθερούλα μου).

Την Κυριακή θα κάνουμε δυο σεμινάρια ζαχαροπλαστικής. Έπρεπε να κανονίσουμε κι εκεί αίθουσα, να δούμε πόσοι θα έρθουν, πόσα θα γίνουν… Χρειάζεται να μαζέψω ό,τι εργαλείο μπορεί να χρειαστώ. Και βέβαια θα κάνουμε 2 δίπατες τούρτες, οπότε βάλτε και αυτές στον λογαριασμό.

Συνολικά έψησα 8 κέικ (για τις τούρτες, αλλά και 2 για τα παιδιά που ζηλεύανε - τι να κάνουν κι αυτά με τόσες μυρωδιές τριγύρω) και 2 δοσεις παντεσπάνια μέσα σε 5 μέρες! Ούτε ζαχαροπλαστείο λεμε! Συν τη βασιλοπιτα και τις δίπλες! Νομίζω για 2-3 μέρες δε θα θέλω να δω κουζίνα μπροστά μου (και ειδικά κακάο, ζάχαρη και αυγά χαχχαχχαχαα).

Και σα να μην έφταναν και όλα αυτά που πρέπει να οργανωθούν και να συντονιστούν, κάναμε νέες εκλογές για Σύλλογο Γονέων και πρέπει μέσα σε 10 μέρες να κανονίσουμε τον αποκριάτικο χορό!

Το κεφάλι μου σε λίγο θα εκραγεί!

Έχει καθιερωθεί πλέον. Οι Παρασκευές είναι η μέρα του παιδιού (μικρού και μεγάλου).

Κάθε Παρασκευή βράδυ κρατάει η πεθερά μου τα παιδιά. Εμείς πάμε σε φιλικό σπίτι. Εκείνοι δεν έχουν babysitting αλλά τα πιτσιρίκια κατά τις 9 το βράδυ πέφτουν ξερά. Μόλις κοιμηθούν λοιπόν, ξεκινάει η διασκέδαση για μας

Μαζευόμαστε 3 ζευγάρια. Ψήνουμε τυροπιτάκια, λουκανικοπιτάκια ή πίτσες (υγιεινή διατροφή δηλαδή), στρώνουμε την τσόχα (βλέπε τάπητας του subuteo ανάποδα) και στρωνόμαστε στην μπιρίμπα! Αφού υπήρξαν οι απαραίτητες διαφωνίες για τους κανόνες, αφού τυπώθηκαν όσοι κανόνες βρέθηκαν στο ίντερνετ, τέλος καταλήξαμε σε αυτούς που μας έκαναν περισσότερο Έτσι οι μπιρίμπες, τα μπιριμπάκια, οι καθαρές και οι βρώμικες μπήκαν στη ζωή μας

Εχουμε χωριστεί σε δυο ομάδες, με ένα άτομο από κάθε ζευγάρι στην κάθε ομάδα. Η δική μου ομάδα χάνει διαρκώς χαχαχαχαχαχααα. Την προτελευταία φορά τους κερδίζαμε μέχρι το προελευταίο παιχνίδι και στον τελικό γύρο (πως το κατάφεραν ακόμα απορούμε), μας κέρδισαν για μια ακόμα φορά. Την Παρασκευή αυτή χάσαμε δε με 2.500 πόντους διαφορά! Έτσι είναι πλέον αποδεδειγμένο πως η τύχη νικάει την εξυπνάδα ( )

Αυτή την Παρασκευή θα το χάσουμε το παιχνίδι μας δυστυχώς. Ίσως μια διακοπή να μας κάνει καλό και να κερδίσουμε την επόμενη φορά (θα έχω χρόνο να σημαδέψω καμιά τράπουλα ίσως χαααχαχχαχαα).

Μέχρι πέρισυ έκανα εγώ μάθημα αγγλικών στον Γιώργο και δεν είχα επαφή με τα φροντιστήρια.

Φέτος πήγαν και τα δυο παιδιά, απέκτησα επαφή και.. φρίκαρα!

Πρώτον οι τιμές: 110 ευρώ το μήνα, για δυο παιδιά που πάνε πρώτη προκαταρκτική και πρώτη κανονική. Και μάλιστα είναι και από τις καλές τιμές! Δηλαδή συγγνώμη αργότερα πόσο θα πρέπει να πληρώνουμε;;;

Δεύτερον οι ώρες: Εγώ θυμάμαι όταν πήγαινα φροντιστήριο κάναμε 2 ώρες την εβδομάδα. Μόνο στις μεγάλες τάξεις κάναμε 3. Τώρα ξεκινάνε με 3 στις προκαταρκτικές, πάνε στις 4 στην πρώτη κανονική και στο Lower φτάνουν να κάνουν ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ (και σαββατοκύριακα!). Έλεος! Τι κάνουν πια; Πως γίνεται κι εμείς μαθαίναμε (με επιτυχία) σε 3 ώρες αυτά που τώρα θέλουν 7;;;;

Σημείωση: στην Κύπρο έχουν το σύστημα που είχαμε κι εμείς. 2 ώρες και 3 οι μεγάλες τάξεις. Δηλαδή οι Κύπριοι τι είναι; πιο έξυπνοι και τα πιάνουν πιο εύκολα;;;;

Τρίτον: όγκος δουλειάς. Είναι δυνατόν τα παιδιά στην πρώτη κανονική να έχουν τόση δουλειά στο σπίτι που να τους παίρνει πιο πολύ ώρα απ’ ό,τι τα διαβάσματα του σχολείου;;; Και δεν είναι μόνο το φροντιστήριο που πάνε τα παιδιά. Το έχω συζητήσει με πολλές μαμάδες και όλες έχουν τα ίδια παράπονα. 5 σελίδες ασκήσεις, επαναλήψεις πολλών κεφαλαίων, διαγωνίσματα που κρατάνε 3 μέρες.

Τι έγινε βρε παιδιά;;;

Και το κερασάκι στην τούρτα: τα παιδιά πλέον μαθαίνουν και δεύτερη ξένη γλώσσα από την πέμπτη δημοτικού. Πολλές μαμάδες λοιπόν στέλνουν τα καμάρια τους να μάθουν δεύτερη ξένη γλώσσα από τα 10 τους. Πως θα ανταπεξέλθουν στα μαθήματα του σχολείου ΧΩΡΙΣ φροντιστήριο; Ιδού η απορία. Και πληρώνουν δεύτερη γλώσσα και το παιδί καταλήγει να έχει 7-8 ώρες την εβδομάδα ξένες γλώσσες (και ποιός ξέρει και τι άλλες δραστηριότητες), συν φυσικά όλα τα διαβάσματα για αυτές.

Τα φροντιστήρια θησαυρίζουν και τα παιδιά γίνονται ρομποτάκια. Και αυτά για μια δεύτερη γλώσσα που θα τους είναι λίγο πολύ άχρηστη μετά. Εάν θέλουν, αυτό που τώρα θα τους πάρει 7 χρόνια να μάθουν, θα το μάθουν σε 2 όταν μεγαλώσουν (άμα θέλουν).

Πάντως το σύστημα είναι απελπισία.

Βιβλίο του Jean Teule.

Το χειρότερο βιβλίο που έχω διαβάσει εδώ και καιρό.

Το βρήκα μπροστά μου στη βόλτα στα Public, μου έκανε εντύπωση ο τίτλος και η περιγραφή και το πήρα. Black humor και καλά, μια οικογένεια που έχει εδώ και δέκα γενιές ένα μαγαζάκι που πουλάει ό,τι χρειάζεσαι για να αυτοκτονήσεις (και έχουν ολοι φυσικά τον ανάλογο χαρακτήρα και ψυχολογία) αποκτά ένα παιδί μου είναι μες την τρελή χαρά και την αισιοδοξία.

Η αρχή ήταν πολλά υποσχόμενη. Όμως όσο προχωρούσα το βαριόμουν. Σα να έβλεπα ένα μέτριο επεισόδιο των Monsters ή της οικογένειας Άνταμς ήταν.  Και όταν έφτασα στην τελευταία φράση, αν και το ψιλοπερίμενα τι θα γίνει, μου ήρθε να το κάψω το βιβλίο.

Κατά τη γνώμη μου δεν έχει λόγο ύπαρξης αυτό το βιβλίο…

Βιβλίο από τον Peter S. Beagle.

Είχα διαβάσει καλά λόγια και μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον. Σε μια βόλτα μου στα Public το βρήκα (μεταφρασμένο) και το αγόρασα.

Είναι ένα λίγο περίεργο βιβλίο φάνταζι, όχι ακριβώς αγάπης, όχι ακριβώς θανάτου, όχι ακριβώς μυστηρίου. Τρεις γυναίκες, η κάθε μια με την ιστορία της και το μυστήριο που την περιβάλλει, ενώνουν τις μοίρες τους σε μια επικίνδυνη περιπέτεια.

Μου άρεσε και το διάβασα ευχάριστα. Όμως σε κάποιες φάσεις με κούρασε και νομίζω πως γι αυτό φταίει η μετάφραση. Μου φάνηκε σαν να μην έρεε ο λόγος, σα να ήταν άνισο. Μια που έχει τιμηθεί με βραβείο Locus και συγκαταλέχθηκε στα βιβλία της χρονιάς από τους New York Times, καταλήγω στο ότι θα μου άρεσε πιο πολύ αν το είχα διαβάσει στα αγγλικά.

Πάντως μου κίνησε το ενδιαφέρον να διαβάσω περισσότερα του ίδιου συγγραφέα.

Για την Κύπρο τα έχω πει νομίζω όλα στο προηγούμενο ταξίδι μου. Δεν έχει αλλάξει τίποτα από τότε

Ο καιρός καλός, τα μπουφάν μας σχεδόν δε τα χρειαστήκαμε.

Το ταξίδι είχε πολύ φαγητό, όπως πάντα Από όλους νομίζω το ευχαριστήθηκε περισσότερο η Ιωάννα (το φαγητό έτσι; ) με αγαπημένα της τις σεφταλιές (παρότι δεν είναι φίλη του κιμά) και τα κινέζικα παϊδάκια με γλυκιά σάλτσα (μόνο το πιάτο δεν έγλυψε. Για μέρες μετά, αν τη ρώταγες τι σου άρεσε και τι σου έκανε εντύπωση απο το ταξίδι, για αυτά τα παϊδάκια μιλούσε).

Είχε επίσης ώρες πολλές παιχνιδιού. Wii, xbox, pc , bowling… Το περισσότερο γέλιο το ρίξαμε με το wii fit που πετάγαμε σαν κοτόπουλα και κάναμε χούλα χουπ, αλλά και με κάτι παιχνίδια στο xbox που έπαιζες σε μπάντα. Ντραμς, κιθάρα, μπάσο, φωνή κανονικά. Πήρα για λίγο το μικρόφωνο σε κάποια φάση και μετά δεν με ξεκολλάγανε! Την καταβρήκα και τραγούδησα μέχρι που έκλεισε ο λαιμός μου. Τρέμε x-faxtor δηλαδή!

Επίσης 2 βράδια, μετά που κοιμήθηκαν τα παιδιά, κάτσαμε και παίξαμε ένα φοβερό παιχνίδι παρατηρητικότητας.  Χειρότεροι και από τα παιδιά ήμασταν, όλο άλλη μια πίστα και πάμε για ύπνο λέγαμε

Το περισσότερο γέλιο το είχε το γεγονός πως είχαμε όλοι τα λαπτοπ μας στο σαλόνι. Τόσα καλώδια σε ένα δωμάτιο δεν ξέρω πως χωράνε! Για να μην πω τόσες ηλεκτρονικές συσκευές. Τηλεοράσεις, κονσόλες, λαπτοπ… Μιλάμε για πολύ high tech σπίτι!

Εγώ αντιγράφω απο τη διπλανή μου όπως βλέπετε.

Κάναμε βόλτες σε μαγαζιά, στο κέντρο, στα κατεχόμενα.

Φάγαμε το πεντανόστιμο φαγητό της κας Σταυρούλας

Τα παιδιά μέσα σε όλα!

Μη μου κολλάς, θα σε βάλω κι εσένα στη σούβλα!

Τα παιδιά έπαιξαν μέσα και έξω από το σπίτι.

Ρακέτες αντιστρόφως ανάλογες προς το μέγεθος του παίκτη

Πήγαμε σε λούνα παρκ.

Και τσιμπήσαμε κι ένα κουρεματάκι (να βγάλουν τα λεφτά τους οι κουρευτηκές μηχανές του Γιώργου )

Προσέξτε τη χαρά στο πρόσωπο του Γιώργου!

Ο Κωνσταντίνος γύρισε πίσω άλλος άνθρωπος! Κουρεμένος όπως τον γνώρισα τότε που ήταν ναυτάκι (μα πόσο χάρηκα που τον είδα έτσι! ), με καινούρια γυαλιά, καινούριο σκουλαρίκι, καινούρια παντελόνια… Κυκλοφορώ με έναν κούκλο λαλούμε!

Με την ευκαιρία να πω πως όσο περνάει ο καιρός, καταλαβαίνω όλο και περισσότερο τον κόσμο που μιλάει Κυπριακά. Έμαθα πολλές λέξεις. Το ίδιο και τα παιδιά. Την πρώτη μέρα η Ιωάννα μου ψυθίριζε στο αυτί “μαμά δεν καταλαβαίνω ΤΙΠΟΤΑ”. Σιγά σιγά όμως τα καταλαβαίναν μια χαρά!

Την Πέμπτη κάναμε και ένα σεμινάριο ζαχαροπλαστικής, το οποίο παρακολούθησε και η Ιωάννα, η οποία αρίστευσε! Χωρίς να λέμε σε αυτή τίποτα το ιδιαίτερο, τα έπιανε όλα! Στόλισε έτσι ολομόναχη το δικό της κεκάκι.

Με λίγα λόγια περάσαμε τέλεια! Και το καλύτερο είναι πως θα το επαναλάβουμε σύντομα

Αυτή τη φορά πήγαμε οικογενειακώς. Η πρώτη φορά που μπήκαν τα πιτσιρίκια στο αεροπλάνο!

Τα εισητήρια τα είχαμε κλείσει μήνες πριν γιατί τα είχαμε βρει σε πολύ καλές τιμές (με Aegean). Μόνο ένα προβληματάκι αντιμετωπίσαμε, το οποίο ευτυχώς και στις δυο πτήσεις διορθώθηκε. Κάναμε check in από το σπίτι. Δεν είχαμε εκτυπωτή κι έτσι πήγαμε κανονικά να δώσουμε βαλίτσες και να πάρουμε τα boarding passes. Είχαμε κλείσει 2 και 2 θέσεις για να έχουν και τα δυο παιδιά παράθυρο. Όμως οι θέσεις που μας έδωσαν ήταν διαφορετικές από αυτές που είχαμε κλείσει και μας είχαν και τους 4 στη σειρά, δηλαδή 3 από τη μια μεριά και ο άλλος από την άλλη. Ρίξαμε πολύ βρίσιμο στην κοπέλα στο check in, αλλά όπως αποδείχθηκε άδικα. Το καταλάβαμε όταν φεύγαμε, που έγινε ακριβώς το ίδιο πράγμα! Η κοπέλα εκει μας είπε πως το σύστημα αλλάζει τις θέσεις όταν κλείνεις 4 μαζί. Πολύ χαζό σύστημα λεω εγώ… Ευτυχώς στο πήγαινε ένας καλός κύριος μας έδωσε τη θέση του (να ναι καλά ο άνθρωπος), γιατί βέβαια τα πιτσιρίκια ήταν απολύτως απογοητευμένα και σχεδόν έκλαιγαν που δε θα είχαν παράθυρο, ενώ στο έλα που το είδαμε στο check in, η κοπέλα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της και μας έβαλε 2 και 2 να έχουμε παράθυρα.

Ο Γιώργος ψιλοαγχώθηκε μόνο στην αρχή, όταν είδε το φυλλάδιο με τις οδηγίες για περίπτωση ατυχήματος. Όταν όμως τον διαβεβαίωσα πως δε μου έχει τύχει ποτέ ατύχημα, ούτε ξέρω κανέναν προσωπικά που να του έχει τύχει, τότε ηρέμησε και ευχαριστήθηκε την πτήση. Σα να ήταν σε λούνα παρκ! Η Ιωάννα από την αλλη φοβήθηκε λιγάκι και έβαλε και 1-2 τσιρίδες, αλλά οκ, όλα εντάξει, ήταν πολύ λίγο.

Όταν πηγαίναμε ξεκινήσαμε βράδυ και φτάσαμε μέρα, άρα είδαμε την ανατολή και ήταν υπέροχα. Στην επιστροφή ήταν συνεχώς βράδυ και είδαμε φωτισμένη την Κύπρο (και τη σημαία στον Πενταδάκτυλο) και την Αθήνα. Τέλεια!