Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Έτσι για να μου φτιάξει η διάθεση λιγάκι, πάρτε ένα ωραίο σοκολατάκι με φυστικοβούτυρο.

Είμαι λάτρης των reese’s cups, τα οποία φυσικά και δεν βρίσκω εδώ στην Ελλάδα. Σοκολάτα και φυστικοβούτυρο είναι απλά τέλειος συνδιασμός.

Βρήκα λοιπόν μερικές συνταγές, τις μπουρδούκλωσα και έφτιαξα τα δικά μου σοκολατάκια με φυστικοβούτυρο.

Το μόνο που έχω να πω, είναι πως ξεπέρασαν την τάρτα σοκολάτας στα μάτια του Κωνσταντίνου!

Πάρτε και ένα δαγκωμένο για να συνεχίσουμε την παράδοση:

Μα τι χαζό πράγμα που είναι οι ορμόνες.

Τη μια μέρα έχεις απίστευτα νεύρα, την άλλη έχεις χάλια διάθεση και θέλεις να βάλεις τα κλάματα. Και όλα αυτά χωρίς λόγο.

Φαντάζομαι μόνο τι έχει να γίνει στην εμμηνόπαυση. Καημένε Κωνσταντίνε…

Μου ζητήθηκε να φτιάξω ένα σετ από μπουλντοζάκια, για να μπουν στην τούρτα αγαπημένου φίλου που είχε γενέθλια και του αρέσουν τα χτισίματα!

Τις έφτιαξα λοιπόν (από ζαχαρόπαστα), τις συσκεύασα και πήγαν στην Αθήνα ευτυχώς χωρίς να πάθουν τίποτα!

Δεν έγιναν πολύ χαριτωμένες;;;

ΥΓ άσχετο: έβαλα φωτογραφίες και στο ποστ της Καθαρής Δευτέρας

Είναι πλέον πάνω από 3 χρόνια που είμαστε σε αυτό το σπίτι. Οι δουλειές όμως προφανώς δεν τελειώνουν ποτέ. Και δε μιλάμε για ζημιές που τυχόν γίνονται. Μιλάμε για σοβαρές παραλείψεις κατά το χτίσιμο που τις αναγνωρίζεις, τις καταλαβαίνεις ή τις βιώνεις αργότερα.

Η Σοφία (και όποιος είχε κάτσει στον καναπέ του σαλονιού που ήταν κάτω από το παράθυρο) μπορεί να διαβεβαιώσει πως τα παράθυρά μας έμπαζαν. Καινούρια ανοιγόμενα παράθυρα αλουμινίου και έμπαζαν αέρα! Λοιπόν χτες βρέθηκε ο λόγος (και ευτυχώς και η λύση). Πάρα πολύ απλά, δεν είχαν μπει ποτέ λάστιχα! Και εμείς, που μέχρι τώρα μέναμε σε παλιά σπίτια χωρίς αλουμίνια κι έχουμε γονείς που μένουν σε σπίτια με συρόμενα, δεν είχαμε ιδέα για το ότι έπρεπε να μπουν.

Όταν ρωτήσαμε το βοηθό του μάστορα που μας τα έφτιαξε (και ο οποίος μας είπε πως δεν έχουν λάστιχα), είπε πως ο μάστορας τους είχε πει να μη βάζουν πουθενά λάστιχα! Φυσικά. Πως θα γλυτώσει μεροκάματα και υλικά; Και ας ήταν συγγενής και γνωστός και φίλος. Και ας ήξερε πως η πρώτη μας προτεραιότητα ήταν η μόνωση.

Έχουν γίνει κι άλλες κακοτεχνίες στα παράθυρά μας, κάτι σίτες που χάλασαν αμέσως, ένα πατζούρι που έχει σπάσει ήδη 2 φορές…

Τέλος πάντων, τώρα πληρώσαμε τα μεροκάματα και τα υλικά στον άνθρωπο, μας τα έφτιαξε και πλέον έχουμε κανονικά κουφώματα αλουμινίου, που ΔΕΝ μπάζουν και σφραγίζουν. Θα αλλαχτεί και η μια σίτα και θα ψάξουμε να βρούμε λύση για το πατζούρι.

Για να δούμε…

Λίγο αργοπορημένο το ποστ, αλλά δεν πειράζει

Αέρα δεν είχε για να πετάξουμε χαρταετό, παρότι ο χαρταετός μας πετάει ακόμα και με λίγο αεράκι.

Όμως, για να μην γκρινιάζουμε, δεν είχε ούτε βροχές όπως είχαν πει. Οπότε ήταν μια ωραία μέρα για να είσαι έξω.

Είχε έρθει και η Σοφία από εδώ (με πιασμένη μέση) και όλοι μαζί ξεκινήσαμε να πάμε το πρωί στο χωριό που μας είχαν πει πως θα έχει φαΐ και πέταγμα αερόστατου. Εμείς το μόνο που βρήκαμε ήταν μια κρεμάλα, από την οποία κρέμαγαν οι γυναίκες του Συλλόγου γυναικών του χωριού τους άντρες τους μέχρι να τους τάξουν κάποιο χρηματικό ποσό για το σύλλογό τους (καλό; ). Κρέμασαν και τον Γιώργο, ο οποίος στο τέλος είπε “έχω μόνο ένα δίευρο στην τσέπη μου να σας δώσω”. Τον κατέβασαν λέγοντας πως είναι η καλύτερη προσφορά που είχαν!

Το φαγητό αργούσε, τα αερόστατα θα τα πέταγαν το βράδυ, οπότε βαρεθήκαμε και φύγαμε.

Μόνο τις θυμωνιές είδαμε που περιμέναν να ανάψουν για τα αερόστατα.

Ήρθαμε πίσω στο σπίτι και πήγαμε από πάνω στους θείους, βγάλαμε όλοι τα φαγητά μας, ήπιαμε κρασάκι και περάσαμε θαύμα!

Μετά ήρθε και ο πεθερός μου που είχε φτιάξει ένα αερόστατο, πολύ όμορφο και πολύχρωμο. Πέρισυ το καημένο κάηκε στα 5 μέτρα, οπότε ελπίζαμε πως φέτος θα είχε μια λίγο καλύτερη τύχη.

Φέτος λοιπόν το αερόστατο κάηκε πριν καν φύγει από τα χέρια μας! Είπαμε πως έχουμε την τέλεια συνταγή για αερόστατο φλαμπέ!

Ο Κωνσταντίνος την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια

Όταν λέμε φλαμπέ, το εννοούμε!

Για να δείτε κι εσείς πως είμαστε κάθε χρόνο και πιο… καταστροφικοί, δείτε τα ποστ για τα αερόστατα του 2007 (αν και αυτά δεν τα είχαμε φτιάξει εμείς…) και του 2009.

Μπορεί να μην πέταξε το αερόστατό μας, αλλά περάσαμε πολύ ωραία και γελάσαμε πολύ. Τι άλλο να θέλει κανείς;

ΥΓ Φωτογραφίες θα αναρτηθούν όταν αξιωθώ να τις πάρω από τον άλλο υπολογιστή που είναι περασμένες… Τέτοια βαρεμάρα λεμε Αναρτήθηκαν και φωτογραφίες! Ευχαριστώ πολύ τη Σοφία με την φανταστική μηχανή της που μας έδωσε όλες αυτές τις τέλειες φωτογραφίες!  Για μπόνους πάρτε και την Ιωάννα καουμπόισσα:

Μητέρες WAHM είναι οι μητέρες που δουλεύουν από το σπίτι.

Σαν τέτοια κι εγώ, έδωσα μια μικρή συνέντευξη για το μπλογκ mammasworkathome, το οποίο διατηρούν δυο μαμάδες που δουλεύουν από το σπίτι τους. Τις ευχαριστώ πολύ που μου έδωσαν την ευκαιρία να μοιραστώ αυτές τις εμπειρίες.

Το να δουλεύεις από το σπίτι ενώ έχεις και οικογένεια, έχει πολλές δυσκολίες. Όμως αυτά που αποκομίζεις έχουν τεράστια αξία.

Εμείς δουλεύουμε και οι δυο από το σπίτι και είμαστε πολύ ευχαριστημένοι που δεν έχουμε χάσει ούτε λεπτό από το μεγάλωμα των παιδιών μας.

Κοστίζει συνολικά κάτι παραπάνω από μια ετήσια συνδρομή σε γυμναστήριο (δηλαδή αυτά τα γυμναστήρια που έχουν τις προσφορές).

Όμως για μένα είναι ιδανικό και σαφώς ανώτερο από γυμναστήριο!

Εξηγούμαι: έχω ένα θεματάκι με τα γυμναστήρια, αλλά και με το να βγαίνω από το σπίτι. Ναι, βλακεία είναι το ξέρω, αλλά το παραδέχομαι. Αν μπορώ να γλυτώσω μια έξοδο (για δουλειές πάντα), αισθάνομαι πολύ καλύτερα. Ο Κωνσταντίνος με κοροϊδεύει και λεει πως θα καταλήξω σαν αυτούς τους τύπους που κάνουν χρόνια να βγουν από το σπίτι τους… Έτσι ξεκινάνε λέει

Επίσης τη γυμναστική και τα γυμναστήρια τα βαριέμαι του θανατά. Όσες φορές έχω επιχειρήσει να ξεκινήσω γυμναστήριο, κράτησε άντε 2 - 3 μήνες (και αν).

Εδώ και ένα μήνα έχουμε  πάρει το wii fit balance board. Έχουμε γίνει πολύ καλοί φίλοι! Κάθε πρωί (οκ, όχι ΚΑΘΕ πρωί, αλλά τουλάχιστον 4 φορές την εβδομάδα) κάνω γυμναστική για 40 λεπτά (τουλάχιστον). Steps 10 λεπτά, yoga και ασκήσεις για 20 λεπτά και μετά άλλα 10 λεπτά ρυθμικό μποξ. Αυτή είναι η αγαπημένη μου σειρά! Ιδρώνω, πονάνε πόδια, πονάνε κοιλιακοί… αλλά μέσα σε 3 εβδομάδες έχω δει διαφορά στο σώμα μου. Έχω σφίξει!

Και που είσαι ακόμα! Είναι κάτι που μου αρέσει και το διασκεδάζω. Και, σημαντικό, δεν χρειάζεται να βγω από το σπίτι… Άσε που ο καλός μου φίλος μου μιλάει, με ενθαρύνει, μου δίνει συμβουλές, μου λέει που πρέπει να δώσω βάση. Και μια φορά μου είπε πως πρέπει να φροντίζω τον Κωνσταντίνο περισσότερο