Μου ζητήθηκε να φτιάξω ένα σετ από μπουλντοζάκια, για να μπουν στην τούρτα αγαπημένου φίλου που είχε γενέθλια και του αρέσουν τα χτισίματα!
Τις έφτιαξα λοιπόν (από ζαχαρόπαστα), τις συσκεύασα και πήγαν στην Αθήνα ευτυχώς χωρίς να πάθουν τίποτα!
Δεν έγιναν πολύ χαριτωμένες;;;
ΥΓ άσχετο: έβαλα φωτογραφίες και στο ποστ της Καθαρής Δευτέρας 
Είναι πλέον πάνω από 3 χρόνια που είμαστε σε αυτό το σπίτι. Οι δουλειές όμως προφανώς δεν τελειώνουν ποτέ. Και δε μιλάμε για ζημιές που τυχόν γίνονται. Μιλάμε για σοβαρές παραλείψεις κατά το χτίσιμο που τις αναγνωρίζεις, τις καταλαβαίνεις ή τις βιώνεις αργότερα.
Η Σοφία (και όποιος είχε κάτσει στον καναπέ του σαλονιού που ήταν κάτω από το παράθυρο) μπορεί να διαβεβαιώσει πως τα παράθυρά μας έμπαζαν. Καινούρια ανοιγόμενα παράθυρα αλουμινίου και έμπαζαν αέρα! Λοιπόν χτες βρέθηκε ο λόγος (και ευτυχώς και η λύση). Πάρα πολύ απλά, δεν είχαν μπει ποτέ λάστιχα! Και εμείς, που μέχρι τώρα μέναμε σε παλιά σπίτια χωρίς αλουμίνια κι έχουμε γονείς που μένουν σε σπίτια με συρόμενα, δεν είχαμε ιδέα για το ότι έπρεπε να μπουν.
Όταν ρωτήσαμε το βοηθό του μάστορα που μας τα έφτιαξε (και ο οποίος μας είπε πως δεν έχουν λάστιχα), είπε πως ο μάστορας τους είχε πει να μη βάζουν πουθενά λάστιχα! Φυσικά. Πως θα γλυτώσει μεροκάματα και υλικά; Και ας ήταν συγγενής και γνωστός και φίλος. Και ας ήξερε πως η πρώτη μας προτεραιότητα ήταν η μόνωση.
Έχουν γίνει κι άλλες κακοτεχνίες στα παράθυρά μας, κάτι σίτες που χάλασαν αμέσως, ένα πατζούρι που έχει σπάσει ήδη 2 φορές…
Τέλος πάντων, τώρα πληρώσαμε τα μεροκάματα και τα υλικά στον άνθρωπο, μας τα έφτιαξε και πλέον έχουμε κανονικά κουφώματα αλουμινίου, που ΔΕΝ μπάζουν και σφραγίζουν. Θα αλλαχτεί και η μια σίτα και θα ψάξουμε να βρούμε λύση για το πατζούρι.
Για να δούμε…
