Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Και ήρθε και η Καθαρά Δευτέρα…

Είχα κάνει μια δόση λαγάνες από την προηγούμενη για να έχουμε το πρωί να φάμε και ετοίμασα άλλη μια δόση για να έχουμε το μεσημέρι. Τα παιδιά ήταν στην πεθερά μου, η οποία θα έφερνε και φαγητό το μεσημέρι, οπότε δεν είχαμε τίποτα ιδιαίτερο να κάνουμε. Είχε όμως μια φανταστική μέρα! Ό,τι πρέπει για λίγο περπάτημα. Είπαμε λοιπόν να πάμε να περπατήσουμε στους καινούριους “δρόμους” που ανοίγουν τώρα, να δούμε που βγάζουν. Αυτό που ανακαλύψαμε ήταν πέρα από τις προσδοκίες μας! Γύρω στα 500 μέτρα από το σπίτι μας, υπάρχεί ένας μικρός παράδεισος! Σταματάει ο δρόμος και υπάρχει ένα μονοπάτι ανάμεσα σε δέντρα και βουνό, δίπλα σε ποταμάκι. Δεν είναι εύκολα προσβάσιμο και θέλει προσοχή, αλλά αξίζει τον κόπο. Είναι άπλώς πανέμορφα!

Γυρίσαμε σπίτι ενθουσιασμένοι. Μετά από λίγο ήρθαν και τα παιδιά. Κολλήσαμε πάνω στο αερόστατο μεγάλα γράμματα που σχημάτιζαν το όνομά τους (από τη μια το ένα και από την άλλη το άλλο). Ετοιμάσαμε ένα βαρέλι για να βάλουμε φωτιά μέσα σε αυτό. Πρέπει το αερόστατο να γεμίσει με καπνό ώστε να φουσκώσει και να ανέβει ψηλά. Μετά παραμένει με τον καπνό που βγάζει το στουπί που έχεις δέσει πάνω του (φλεγόμενο πάντα ε;).

Η πρώτη μας προσπάθεια (όπως θα δείτε) δεν είχε επιτυχία γιατί δεν είχε δεθεί το στουπί στο κέντρο, με αποτέλεσμα να γλυστρίσει στην άκρη και να πιάσει φωτιά το αερόστατο!

Το μαζέψαμε, το μπαλώσαμε και δοκιμάσαμε για μια ακόμα φορά. Αυτή τη φορά όμως ήταν η φωτιά πολύ μεγάλη, τα παιδιά το κράταγαν στραβά γιατί φυσικά καιγόντουσαν και έτσι έπιασε φωτιά σχεδόν μόλις άρχισε να ανεβαίνει! Έμεινε μόνο το στεφάνι!

Δεν μπορώ να πω πως μας πείραξε ιδιαίτερα βέβαια! Είπαμε, ακόμα και η ΝΑΣΑ έχει αποτυχίες! Περάσαμε καλά, δεν κάψαμε κανέναν και τίποτα (εκτός από το αερόστατο) και αποκτήσαμε εμπειρία! Δεν ξέρω εάν θα το επιχειρήσουμε ξανά, μια που είναι πραγματικά επικίνδυνο για τους γύρω αυτό το έθιμο (το βράδυ έπιασε φωτιά ο Ταΰγετος από ένα αερόστατο).

Το καλύτερο όμως ήταν που ήρθαν φίλοι και περάσαμε όλη τη μέρα μαζί. Γονείς μιας συμμαθήτριας της Ιωάννας που έχουμε γίνει καλοί φίλοι στην πορεία. Μείναμε μαζί μέχρι τις 6 το απόγευμα. Φάγαμε τα σαρακοστιανά μας, τελειώσαμε με γλυκές καριόκες, μιλήσαμε, γελάσαμε, είδαμε τα παιδιά μας να κάνουν ποδήλατο, να παίζουν αποκριάτικο πόλεμο με σερπαντίνες (ο πεζόδρομος έγινε πολύχρωμος!), προσπαθήσαμε να πετάξουμε και αετό. Δεν φύσαγε βέβαια και έτσι καταλήξαμε να μαζεύει ο Κωνσταντίνος 3-4 φορές την καλούμπα απλώς!

Με λίγα λόγια ήταν από τις πιο όμορφες Καθαρές Δευτέρες που έχουμε περάσει. Και του χρόνου εύχομαι!

Δείτε και το πρώτο και δεύτερο μέρος αν θέλετε.

Ημέρα Κυριακή. Ημέρα κατασκευής αερόστατου! Στην Καλαμάτα, για να μην ξεφεύγουμε από τα πυρομανιακά μας έθιμα, κάθε Καθαρά Δευτέρα πετάνε αερόστατο, δηλαδή μια κατασκευή από κόλλες χαρτί (πολύ λεπτές, σα λαδόκολλα, για να είναι ελαφριές) και κόλα, που μοιάζει με πύραυλο. Του βάζεις και ένα αναμένο στουπί, το γεμίζεις καπνό και πετάει (τώρα τι θα κάψει όταν πέσει πια, είναι άλλο θέμα!).

Στο σπίτι εδώ, λόγω άπλετου χώρου τριγύρω, πάντα μαζεύονται να πετάξουν αερόστατο. Πρόπερσι είδαμε τα καλύτερα (μην ξεχάσετε να δείτε και το μπλογκ της Σοφίας που έχει πολύ περισσότερες φωτο). Φέτος λοιπόν είπαμε να φτιάξουμε κι εμείς. Και πέρισυ είχαμε πει θα φτιάξουμε, αλλά είχε έρθει παρέα και είχαμε άλλες ασχολίες (επίσης φύσαγε πολύ και δε γινόταν). Τις κόλλες το χαρτί τις είχαμε λοιπόν, ήρθε ο παππούς (αυθεντία σε τέτοια πράγματα) και όλοι μαζί βοηθήσαμε να φτιαχτεί το αερόστατο.

Στην ουσία ενώσαμε τις κόλλες ανά τρεις (να γίνουν μακριά λωρίδα). Μετά ενώσαμε όλες τις λωρίδες τη μια κάτω από την άλλη. Στη μια άκρη διπλώσαμε τις άκρες, να σχηματιστεί τρίγωνη κορυφή. Φέραμε την κάτω άκρη να ενωθεί με την άκρη του τριγώνου. Κόψαμε την κάτω άκρη (εκεί που διπλώσαμε) και κολλήσαμε δεξιά και αριστερά τις πλαϊνές άκρες. Έτσι σχηματίστηκε ένας κύλινδρος με τριγωνική κορυφή. Μετά κάναμε ένα στεφάνι από λεπτά ξύλα με περίμετρο ίδια με αυτή του κύλινδρου και το βάλαμε στην κάτω άκρη. Με σύρμα κάναμε ένα Χ από την μια άκρη του στεφανιού στην άλλη (εκεί δένουμε το στουπί). Ε, κάλά ξέρω, δεν καταλάβατε και πολλά. Αλλά με λίγα λόγια έτσι γίνεται το αερόστατο. Και αυτό είναι το εύκολο μέρος. Το δύσκολο είναι το πέταγμα (όπως θα δείτε στο τρίτο μέρος)!

Το φυλάξαμε για να το πετάξουμε την επόμενη μέρα και μετά πήγαμε στο Πήδημα για φαγητό. Πήδημα λένε ένα χωριό έξω από την Καλαμάτα λιγάκι. Έχει μια ταβέρνα, γνωστή σε όλους για τα μακαρόνια της και το κοτόπουλο με τις τηγανιτές πατάτες. Για την ακρίβεια δεν ξέρω καν αν έχει και τίποτα άλλο! Είναι σελφ σέρβις και πας μόνο για αυτά! Αλλά πραγματικά, δεν έχω φάει πουθενά αλλού τέτοια μακαρονάδα. Πουθενά. Είναι απλά μακαρόνια χοντρά με μπόλικο τυράκι και ελαφριά σάλτσα. Δεν ξέρω τι κάνει, αλλά είναι απίθανα!!!

Είναι και πολύ όμορφος ο χώρος όμως. Κάθεσαι έξω και έχει ένα ποτάμι με πάπιες και κύκνους (οι οποίοι καλοτρώνε εκεί, ψωμάκια και μακαρόνια!).

Το μόνο που μας χάλασε τη μέρα, ήταν μια επίθεση που δεχτήκαμε το πρωί στο site των συνταγών. Ήταν μια denial of service attack. Με λίγα λόγια μια IP καλούσε χιλιάδες σελίδων ανά λεπτό, με αποτέλεσμα να “πέσει” το site. Ευτυχώς καταφέραμε και το βρήκαμε μέσα σε μια ώρα. Ακόμα προσπαθούμε να βρούμε άκρη με το ποιός ακριβώς ήταν. Δεν ξέρω αν θα πετύχουμε κάτι…

Δείτε και το πρώτο μέρος του σούπερ τριήμερου. Αύριο μαλλον θα ακολουθήσει και το τρίτο (και καλύτερο)