Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Τα χριστούγεννα οι γονείς μου μας έκαναν ένα πολύ απρόσμενο δώρο. Μια βόλτα πάνω από τον Αργοσαρωνικό με Τσέσνα.

Το προηγούμενο Σάββατο μπορέσαμε επιτέλους να την κάνουμε αυτή τη βόλτα.

Λίγο πριν φτάσουμε συζητούσαμε για το ποιός θα κάτσει μπροστά (άρα δίπλα στον πιλότο, άρα θα πιάσει και το τιμόνι). Και οι δύο λέγαμε να κάτσει ο άλλος (μα τι ευγενικοί που είμαστε), μέχρι που είπα εγώ, δεν πειράζει Κωνσταντίνε μου, κάτσε εσύ μπροστά. Εγώ θα πάρω το iPad :)  Τώρα πως στο καλό πείστηκε ο  Κωνσταντίνος με αυτό το επιχείρημα δεν μπορώ να καταλάβω… Μάλλον θόλωσε τη σκέψη του η τρελλή ομορφιά μου

Έτσι κάθησε αυτός μπροστά, δίπλα στον οδηγό και κράτησε και το τιμόνι. Εγώ ήμουν πίσω και τράβαγα φωτογραφίες και απολάμβανα τη θέα.

Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία. Στην αρχή μόνο είναι λίγο - λίγο τρομακτικό, γιατί αυτό το αεροπλανάκι είναι μικροσκοπικό, ανεβαίνει χωρίς να το καταλάβεις, κι έτσι ξαφνικά βρίσκεσαι στον αέρα και αισθάνεσαι πως δεν έχεις τίποτα από κάτω σου, πως αιωρείσαι στο κενό (φυσικά αυτό ακριβώς συμβαίνει χααχχαχαχαααα). Κουνάει ελαφρώς και κάνει ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΟΛΥ θόρυβο! Σου δίνουν ακουστικά να φορέσεις ώστε να μπορείς να μιλάς με τους υπόλοιπους.

Πετάξαμε πάνω από την Αθήνα, τον Πειραιά, κάναμε τη βόλτα μας στον Αργοσαρωνικό και είδαμε την Αίγινα και το Αγκίστρι. Συνολικά η βόλτα μας κράτησε μια ώρα.

Αυτός που θα κάτσει μπροστά, όπως είπα, πιάνει και το τιμόνι και σε κάποιες φάσεις ο πιλότος δίνει οδηγίες για τι να κάνεις, πως δουλεύει, πως κινείται, πως στρίβει, ανεβαίνει, κατεβαίνει κλπ. Φαντάζομαι πως αν έχεις τρέλα, είναι ακόμα πιο τέλεια αυτή η εμπειρία!

Για όποιον ενδιαφέρεται, μάθαμε πως τα μαθήματα κοστίζουν συνολικά γύρω στα  9.000 ευρώ. Τσάμπα πράγμα δηλαδή

Αφού ήμασταν στην Αθήνα μείναμε και το Σαββατοκύριακο.

Είχαμε και τα “τυχερά” μας και έπρεπε να τρέχουμε σε γιατρούς για ωτίτιδα (άλλος γιατρός δε με βλέπει όλη τη χρονιά. Ο ΩΡΛ όμως με ξέρει πολύ καλά…), αλλά κυρίως περάσαμε καλά.

Το Σάββατο πήγαμε και είδαμε το “Πως να εκπαιδεύσετε το δράκο σας” σε 3D. Ήταν κάτι που είχαμε υποσχεθεί στα παιδιά  από τη στιγμή που βγήκε. Το βιβλίο είναι ένα από τα αγαπημένα των παιδιών, το έχουμε διαβάσει ήδη 3 φορές. Όταν μάθαμε πως βγαίνει ταινία παραληρούσαμε! Βέβαια από το τρέιλερ και μόνο είχαμε καταλάβει πως δε θα είναι ίδιο με το βιβλίο. Είπαμε πως δεν πειράζει και πήγαμε.

Ήταν και η πρώτη ταινία 3D που είδαν τα παιδιά. Ενθουσιάστηκαν τόσο με την ταινία, όσο και με την εμπειρία του τρισδιάστατου. Μπορεί να μην είχε σχέση με το βιβλίο, αλλά ήταν καλογυρισμένη, ενδιαφέρουσα,  με λίγα λόγια σούπερ! Είχαν έρθει και οι γονείς μου και η αδερφή μου μαζί και φυσικά τα πιτσιρίκια ήταν κανονικά στον παράδεισο. Η μαμά μου (που ήρθε με το ζόρι) δήλωσε πως τόσο της άρεσε που όταν πάμε στο Toy Story (πετάω ήδη από τη χαρά μου) θα έρθει και αυτή μαζί, γιατί εντέλει τα παιδικά είναι καλύτερα από τις σοβαρές ταινίες

Την ταινία ακολούθησε γλυκό και παγωτό στη Γλυφάδα

Την Κυριακή πήγαμε μια μικρή βόλτα στο Ζάππειο. Μέσα στο Παιδόραμα (ή κάπως έτσι λεγόταν η έκθεση δε θυμάμαι ακριβώς)  είχε περίπτερο το parents.gr κι εκεί ήταν η Βίκυ που μαγείρεψε με τα πιτσιρίκια. Και φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσουμε μαγειρική και γλυκά έτσι! Κάθησαν και τα δυο και έφτιαξαν “ένα γλυκό για τη μανούλα”, το οποίο φυσικά μετά δεν το έφαγε η μανούλα όπως καταλαβαίνετε, αλλά βρεθήκαμε με δυο παιδάκια με σοκολατένια μουστάκια

Μετά έπρεπε να επιστρέψουμε πίσω στην Καλαμάτα.

Ωραία περάσαμε πάλι

Εντέλει ο Γιώργος θα φάει 3 τούρτες φέτος για τα γενέθλιά του

Προγραμματισμένο ταξιδάκι στην Αθήνα είχαμε από την Πέμπτη ως την Κυριακή. Πολλά πράγματα κάναμε σε αυτές τις 4 μέρες, είδαμε φίλους, συνεργάτες και συγγενείς, προβληματιστήκαμε, χαρήκαμε, γιορτάσαμε. Είχαμε και το, καθιερωμένο πλέον ραντεβού στο Παίδων για το θέμα της δυσγραφίας. Ο Γιώργος τα πάει όλο και καλύτερα, παρότι 6 μηνες τώρα έκανε προσπάθειες μόνος του, αφού μια το καλοκαίρι και μια η έλλειψη δασκάλων ήταν αιτίες για να μην έχει συνεχιστεί η οργανωμένη προσπάθεια. Όμως το διάβασμα που έριξε το καλοκαίρι φαίνεται πως του έκανε πολύ καλό. Θα συνεχίσουμε έτσι και μας έδωσαν συμβουλές για το πως προχωράμε αλλά και τι κάνουμε για να βοηθήσουμε λίγο και το θέμα της αφηρημάδας. Γενικά είμαστε ευχαριστημένοι από τους ανθρώπους εκεί.

4 μέρες γεμάτες λοιπόν που δε μας έφτασαν για να κάνουμε όσα θέλαμε, αλλά που μέσα σε αυτές κάναμε πολλά. Ένα από αυτά ήταν να γιορτάσουμε τα γενέθλια του Γιώργου αλλά και του παππού του μαζί που έρχονται σε λίγες μέρες.

Έτσι έφτιαξα μια τούρτα και για τους δυο τους. Μετά από σκέψη και με τη βοήθεια της Γιωργίας, κατέληξα στο σχέδιο που θα δείτε κάτω. Είναι μια τούρτα με τον Φρίξο Μίξο, τον πρωταγωνιστή στα παραμύθια που λέει ο παππούς κάθε βράδυ στα εγγόνια του όταν είμαστε στην Αθήνα. Είναι παραμύθια βγαλμένα από το μυαλό του. Ο μπαμπάς μου το έκανε πάντα αυτό, είναι μεγάλος παραμυθάς και θυμάμαι κι εγώ να μας λέει ένα σωρό ιστορίες όταν ήμασταν μικρές. Τώρα τις χαίρονται τα πιτσιρίκια.

Είναι λοιπόν ο Φρίξος Μίξος, πάνω στο βιβλίο του και δίπλα του είναι το Καπέλο της Σκέψης που τον βοηθάει όταν κολλάει

Τα τρία κεράκια είναι γιατί είπαμε να βάλουμε ένα για τον κάθε έναν. Όμως η Ιωάννα είπε πως κι εκείνη ακούει τα παραμύθια, άρα αξίζει ένα κεράκι και αυτή!

Χρόνια πολλά λοιπόν Γιώργο ξανά και χρόνια πολλά μπαμπά μου και εύχομαι να λες παραμύθια στα εγγόνια σου για πολλά πολλά χρόνια ακόμα!

Ήρθε ο καιρός να κάνουμε επανεξέταση στον Γιώργο για το θέμα της δυσγραφίας.

Στο Παίδων όλοι μείναν άφωνοι με την πρόοδο που έχει γίνει μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Είπαν χαρακτηριστικά πως δεν μπορούμε να μιλάμε για δυσγραφία πλέον. Τα γράμματά του είναι άψογα, η ανάγνωση έχει βελτιωθεί πολύ. Πλέον θα πρέπει να δουλέψουμε την ορθογραφία και την έκθεση. Αυτό το τελευταίο με εξέπληξε κάπως μπορώ να πω, γιατί μέχρι πριν λίγο καιρό ο Γιώργος δεν είχε κανένα πρόβλημα στο να μεταφέρει τις σκέψεις του στο χαρτί. Τώρα δεν ξεχωρίζει παραγράφους, αρχή - μέση - τέλος και συχνά δεν βγάζουν νόημα τα όσα γράφει. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό…

Το θέμα βέβαια είναι πως έχει γίνει εξαιρετική πρόοδος και πως έχει αλλάξει και το παιδί εντελώς (και μάλιστα για αυτό το τελευταίο είμαι πολύ πιο ευχαριστημένη). Φυσικά έμειναν άφωνοι και με το γεγονός πως η διευθύντρια του σχολείου του ασχολήθηκε μαζί του κατ’ αυτόν τον τρόπο. Χρωστάμε πολλά σε αυτή τη γυναίκα…

Πέρα από την επίσκεψή μας στο Παίδων, αυτό το ταξίδι είναι εξαιρετικά “γεμάτο” μέχρι στιγμής. Χτες είχαμε το πρωί το Παίδων, το μεσημέρι ραντεβού επαγγελματικό, το απόγευμα το ίδιο, μετά ένα ποτό στο Κολωνάκι, σουβλάκι και δεύτερο ποτό στο μπαρ “baba au rum” του Θάνου και του Χρήστου με φίλους.

Σήμερα το μεσημέρι πήγαμε ξανά εγώ με την Ιωάννα στο Κολωνάκι να της πάρουν μέτρα για το φόρεμα που θα φορέσει ως παρανυφάκι, χαζέψαμε λίγο στα μαγαζιά, μπήκε για πρώτη φορά σε λεωφορείο, μετά κάναμε την επίσκεψή μας στον οδοντίατρο (πονεμένη ιστορία…) και το απόγευμα στην Κατερίνα, να δούμε όλοι οικογειακώς τους φίλους μας. Εμείς χαρτάκι, κουβέντα και τηλεόραση, τα αγόρια υπολογιστή και μινιατούρες, τα κορίτσια ένα σωρό διαβολιές :).

Λίγες φορές έχουμε περάσει τόσο γεμάτες και όμορφες μέρες σε ταξίδι στην Αθήνα.

Μετά το πασχαλινό φαγοπότι, γυρίσαμε χτες στην Αθήνα.

Σήμερα το πρωί πήγαμε να δούμε την έκθεση Bodies στο Γκάζι. Ήθελα πολύ να τη δω, αν και φοβόμουν πως θα είναι κάπως ανατριχιαστική και ίσως και αηδιαστική. Επίσης φοβόμουν μη τα παιδιά αποκτήσουν εφιάλτες μετά από την επίσκεψή μας αυτή. Όταν ήμουν μικρή μας είχαν πάει οι δικοί μου στα Γιάννενα στο μουσείο κέρινων ομοιομάτων και μπορώ να πω πως οι σκηνές με τους αποκεφαλισμένους και τα αίματα στις σκάλες, καθώς και ο Σκυλόσοφος, ήταν κάτι που στοίχιωνε τα όνειρά μου για πολύ καιρό!

Όμως δεν ήταν καθόλου έτσι. Παρότι ξέρεις πως τα εκθέματα είναι κανονικοί άνθρωποι, πως αυτό που κοιτάς ήταν κάποτε ένας ζωντανός άντρας ή γυναίκα, νομίζω το προσπερνάς με ευκολία. Φαίνονται εξαιρετικά ξένα και ψεύτικα όλα. Σαν πλαστικά αγάλματα. Σαν αυτά τα αγάλματα που έχουν για να μαθαίνουν τα παιδιά ανατομία στο δημοτικό, αλλά με εξαιρετική λεπτομέρεια. Άσε που κάμποσα από αυτά τα εκθέματα θα μπορούσες να τα δεις να ποζάρουν για εξωγήινοι σε κακή ταινία επιστημονικής φαντασίας! Ειδικά αυτό με τον εγκέφαλο και τα νεύρα!

Οπότε έχοντας μια απόσταση, τα παρατηρείς όλα με μεγάλο ενδιαφέρον. Πήραμε και την ακουστική ξενάγηση και τα πιτσιρίκια πάλευαν για το ποιό θα την κρατάει. Τους τα έλεγε όλα με πολύ ξεκάθαρα και απλά λόγια και τους άρεσε πολύ.

Βγήκαν ενθουσιασμένα, μάθαμε όλοι πολλά και περάσαμε 2 ώρες εκεί μέσα χωρίς να το καταλάβουμε. Είναι εξωφρενικά περίπλοκο πράγμα ο οργανισμός μας.

Ο Γιώργος δήλωσε πως όταν πεθάνει θέλει να πάει στα Bodies. Μετά από αυτό ήρθε η συζήτηση για το πως οι ανήλικοι δεν μπορούν σύμφωνα με το νόμο να παίρνουν αποφάσεις ούτε καν για αυτά που τους αφορούν.

Η έκθεση πάντως κατά την άποψή μας αξίζει και είναι σίγουρα εκπαιδευτική. Και αν καπνίζετε, θα αποκτήσετε ένα ακόμα κίνητρο για να το κόψετε!

Μιλάμε για πολύ τρέξιμο γενικώς. Δουλειά, δουλειά, δουλειά και υπολογιστής από το πρωί ως το βράδυ. Όλο λέω να κάνω ποστ και όλο το αναβάλλω για κάτι που τυχαίνει.

Οπότε στα γρήγορα λέω τι έχει συμβεί:

1. Η συνάντηση των Συνταγών πήγε εκπληκτικά, τέλεια, καλύτερα δε γινόταν. Θα μπορούσα να γράψω σελίδες ολόκληρες. Δε γίνεται θα αφιερώσω ένα ποστ για αυτή και όσα έζησα εκεί. Μέχρι τότε, εάν θέλετε, ρίξτε μια ματιά στο φόρουμ μας.

2. Η Ιωάννα έμαθε μέσα σε 5 λεπτά να λέει την ώρα. Αφορμή το -πολύ όμορφο- ρολογάκι με τον Σνούπι που της έστειλε η Γιωργία και το οποίο δεν έχει βγάλει από το χέρι της. Μας έκανε τρομερή εντύπωση η άνεση με την οποία κατάλαβε πως λειτουργεί το πράγμα (και το “και” και το “παρά”).

3. Ο Γιώργος έχει κάνει μέσα σε μια εβδομάδα, τρομερές προόδους στη γραφή του. Κάθετε κάθε μέρα με τη διευθύντρια του σχολείου και κάνουν εξάσκηση. Πήραν ένα τετράδιο με τετραγωνάκια και εξασκεί εκεί μέσα τα γράμματά του. Είναι απίστευτη η αλλαγή. Και αυτό φυσικά θέλει το δικό του ποστ. Αναμείνατε.

Συνταγές, πελάτες, παιδιά, συλλογος γονέων με έχουν κάνει να τρέχω. Που θα πάει, θα σταματήσω

Αύριο γίνεται στην Αθήνα η μεγάλη συνάντηση των Συνταγών της Παρέας.

Πρώτη φορά κανονίζουμε κάτι τέτοιο.

Έχουμε κλείσει αίθουσα ξενοδοχείου και προβλέπεται να έρθει κόσμος από όλη την Ελλάδα, αλλά και το εξωτερικό! Μιλάμε για μεγάλη χλίδα! Ξεκίνησε απλά, επειδή θέλαμε να συναντηθούμε με μια φίλη (πολύ καλή φίλη, παρότι δεν την έχω συναντήσει ποτέ από κοντά. Είδες το ίντερνετ; ) που έρχεται από Κύπρο. Σιγά σιγά μαζεύτηκε πολύς κόσμος που ήθελε να βρεθεί, ο άντρας μιας κοπέλας δουλεύει σε ξενοδοχείο και μας άφησε μια αίθουσα σε καλή τιμή, στο τέλος βρέθηκε και χορηγός για τη συνάντηση και καθώς περνούσαν οι μέρες, όλο και περισσότεροι εκδήλωσαν ενδιαφέρον. Περιμένουμε καμιά 80αριά ατομα, πιστεύω και παραπάνω.

Θα κόψουμε πίτα και θα φάμε τα καλούδια που θα έχουμε ετοιμάσει. Το περιμένω με μεγάλη αγωνία. Ελπίζω να πάνε όλα καλά, γιατί έχουμε ρίξει πολύ δουλειά για αυτό και μεγάλες ετοιμασίες.