Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Εντέλει ο Γιώργος θα φάει 3 τούρτες φέτος για τα γενέθλιά του

Προγραμματισμένο ταξιδάκι στην Αθήνα είχαμε από την Πέμπτη ως την Κυριακή. Πολλά πράγματα κάναμε σε αυτές τις 4 μέρες, είδαμε φίλους, συνεργάτες και συγγενείς, προβληματιστήκαμε, χαρήκαμε, γιορτάσαμε. Είχαμε και το, καθιερωμένο πλέον ραντεβού στο Παίδων για το θέμα της δυσγραφίας. Ο Γιώργος τα πάει όλο και καλύτερα, παρότι 6 μηνες τώρα έκανε προσπάθειες μόνος του, αφού μια το καλοκαίρι και μια η έλλειψη δασκάλων ήταν αιτίες για να μην έχει συνεχιστεί η οργανωμένη προσπάθεια. Όμως το διάβασμα που έριξε το καλοκαίρι φαίνεται πως του έκανε πολύ καλό. Θα συνεχίσουμε έτσι και μας έδωσαν συμβουλές για το πως προχωράμε αλλά και τι κάνουμε για να βοηθήσουμε λίγο και το θέμα της αφηρημάδας. Γενικά είμαστε ευχαριστημένοι από τους ανθρώπους εκεί.

4 μέρες γεμάτες λοιπόν που δε μας έφτασαν για να κάνουμε όσα θέλαμε, αλλά που μέσα σε αυτές κάναμε πολλά. Ένα από αυτά ήταν να γιορτάσουμε τα γενέθλια του Γιώργου αλλά και του παππού του μαζί που έρχονται σε λίγες μέρες.

Έτσι έφτιαξα μια τούρτα και για τους δυο τους. Μετά από σκέψη και με τη βοήθεια της Γιωργίας, κατέληξα στο σχέδιο που θα δείτε κάτω. Είναι μια τούρτα με τον Φρίξο Μίξο, τον πρωταγωνιστή στα παραμύθια που λέει ο παππούς κάθε βράδυ στα εγγόνια του όταν είμαστε στην Αθήνα. Είναι παραμύθια βγαλμένα από το μυαλό του. Ο μπαμπάς μου το έκανε πάντα αυτό, είναι μεγάλος παραμυθάς και θυμάμαι κι εγώ να μας λέει ένα σωρό ιστορίες όταν ήμασταν μικρές. Τώρα τις χαίρονται τα πιτσιρίκια.

Είναι λοιπόν ο Φρίξος Μίξος, πάνω στο βιβλίο του και δίπλα του είναι το Καπέλο της Σκέψης που τον βοηθάει όταν κολλάει

Τα τρία κεράκια είναι γιατί είπαμε να βάλουμε ένα για τον κάθε έναν. Όμως η Ιωάννα είπε πως κι εκείνη ακούει τα παραμύθια, άρα αξίζει ένα κεράκι και αυτή!

Χρόνια πολλά λοιπόν Γιώργο ξανά και χρόνια πολλά μπαμπά μου και εύχομαι να λες παραμύθια στα εγγόνια σου για πολλά πολλά χρόνια ακόμα!

Ήρθε ο καιρός να κάνουμε επανεξέταση στον Γιώργο για το θέμα της δυσγραφίας.

Στο Παίδων όλοι μείναν άφωνοι με την πρόοδο που έχει γίνει μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Είπαν χαρακτηριστικά πως δεν μπορούμε να μιλάμε για δυσγραφία πλέον. Τα γράμματά του είναι άψογα, η ανάγνωση έχει βελτιωθεί πολύ. Πλέον θα πρέπει να δουλέψουμε την ορθογραφία και την έκθεση. Αυτό το τελευταίο με εξέπληξε κάπως μπορώ να πω, γιατί μέχρι πριν λίγο καιρό ο Γιώργος δεν είχε κανένα πρόβλημα στο να μεταφέρει τις σκέψεις του στο χαρτί. Τώρα δεν ξεχωρίζει παραγράφους, αρχή - μέση - τέλος και συχνά δεν βγάζουν νόημα τα όσα γράφει. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό…

Το θέμα βέβαια είναι πως έχει γίνει εξαιρετική πρόοδος και πως έχει αλλάξει και το παιδί εντελώς (και μάλιστα για αυτό το τελευταίο είμαι πολύ πιο ευχαριστημένη). Φυσικά έμειναν άφωνοι και με το γεγονός πως η διευθύντρια του σχολείου του ασχολήθηκε μαζί του κατ’ αυτόν τον τρόπο. Χρωστάμε πολλά σε αυτή τη γυναίκα…

Πέρα από την επίσκεψή μας στο Παίδων, αυτό το ταξίδι είναι εξαιρετικά “γεμάτο” μέχρι στιγμής. Χτες είχαμε το πρωί το Παίδων, το μεσημέρι ραντεβού επαγγελματικό, το απόγευμα το ίδιο, μετά ένα ποτό στο Κολωνάκι, σουβλάκι και δεύτερο ποτό στο μπαρ “baba au rum” του Θάνου και του Χρήστου με φίλους.

Σήμερα το μεσημέρι πήγαμε ξανά εγώ με την Ιωάννα στο Κολωνάκι να της πάρουν μέτρα για το φόρεμα που θα φορέσει ως παρανυφάκι, χαζέψαμε λίγο στα μαγαζιά, μπήκε για πρώτη φορά σε λεωφορείο, μετά κάναμε την επίσκεψή μας στον οδοντίατρο (πονεμένη ιστορία…) και το απόγευμα στην Κατερίνα, να δούμε όλοι οικογειακώς τους φίλους μας. Εμείς χαρτάκι, κουβέντα και τηλεόραση, τα αγόρια υπολογιστή και μινιατούρες, τα κορίτσια ένα σωρό διαβολιές :).

Λίγες φορές έχουμε περάσει τόσο γεμάτες και όμορφες μέρες σε ταξίδι στην Αθήνα.

Μετά το πασχαλινό φαγοπότι, γυρίσαμε χτες στην Αθήνα.

Σήμερα το πρωί πήγαμε να δούμε την έκθεση Bodies στο Γκάζι. Ήθελα πολύ να τη δω, αν και φοβόμουν πως θα είναι κάπως ανατριχιαστική και ίσως και αηδιαστική. Επίσης φοβόμουν μη τα παιδιά αποκτήσουν εφιάλτες μετά από την επίσκεψή μας αυτή. Όταν ήμουν μικρή μας είχαν πάει οι δικοί μου στα Γιάννενα στο μουσείο κέρινων ομοιομάτων και μπορώ να πω πως οι σκηνές με τους αποκεφαλισμένους και τα αίματα στις σκάλες, καθώς και ο Σκυλόσοφος, ήταν κάτι που στοίχιωνε τα όνειρά μου για πολύ καιρό!

Όμως δεν ήταν καθόλου έτσι. Παρότι ξέρεις πως τα εκθέματα είναι κανονικοί άνθρωποι, πως αυτό που κοιτάς ήταν κάποτε ένας ζωντανός άντρας ή γυναίκα, νομίζω το προσπερνάς με ευκολία. Φαίνονται εξαιρετικά ξένα και ψεύτικα όλα. Σαν πλαστικά αγάλματα. Σαν αυτά τα αγάλματα που έχουν για να μαθαίνουν τα παιδιά ανατομία στο δημοτικό, αλλά με εξαιρετική λεπτομέρεια. Άσε που κάμποσα από αυτά τα εκθέματα θα μπορούσες να τα δεις να ποζάρουν για εξωγήινοι σε κακή ταινία επιστημονικής φαντασίας! Ειδικά αυτό με τον εγκέφαλο και τα νεύρα!

Οπότε έχοντας μια απόσταση, τα παρατηρείς όλα με μεγάλο ενδιαφέρον. Πήραμε και την ακουστική ξενάγηση και τα πιτσιρίκια πάλευαν για το ποιό θα την κρατάει. Τους τα έλεγε όλα με πολύ ξεκάθαρα και απλά λόγια και τους άρεσε πολύ.

Βγήκαν ενθουσιασμένα, μάθαμε όλοι πολλά και περάσαμε 2 ώρες εκεί μέσα χωρίς να το καταλάβουμε. Είναι εξωφρενικά περίπλοκο πράγμα ο οργανισμός μας.

Ο Γιώργος δήλωσε πως όταν πεθάνει θέλει να πάει στα Bodies. Μετά από αυτό ήρθε η συζήτηση για το πως οι ανήλικοι δεν μπορούν σύμφωνα με το νόμο να παίρνουν αποφάσεις ούτε καν για αυτά που τους αφορούν.

Η έκθεση πάντως κατά την άποψή μας αξίζει και είναι σίγουρα εκπαιδευτική. Και αν καπνίζετε, θα αποκτήσετε ένα ακόμα κίνητρο για να το κόψετε!

Μιλάμε για πολύ τρέξιμο γενικώς. Δουλειά, δουλειά, δουλειά και υπολογιστής από το πρωί ως το βράδυ. Όλο λέω να κάνω ποστ και όλο το αναβάλλω για κάτι που τυχαίνει.

Οπότε στα γρήγορα λέω τι έχει συμβεί:

1. Η συνάντηση των Συνταγών πήγε εκπληκτικά, τέλεια, καλύτερα δε γινόταν. Θα μπορούσα να γράψω σελίδες ολόκληρες. Δε γίνεται θα αφιερώσω ένα ποστ για αυτή και όσα έζησα εκεί. Μέχρι τότε, εάν θέλετε, ρίξτε μια ματιά στο φόρουμ μας.

2. Η Ιωάννα έμαθε μέσα σε 5 λεπτά να λέει την ώρα. Αφορμή το -πολύ όμορφο- ρολογάκι με τον Σνούπι που της έστειλε η Γιωργία και το οποίο δεν έχει βγάλει από το χέρι της. Μας έκανε τρομερή εντύπωση η άνεση με την οποία κατάλαβε πως λειτουργεί το πράγμα (και το “και” και το “παρά”).

3. Ο Γιώργος έχει κάνει μέσα σε μια εβδομάδα, τρομερές προόδους στη γραφή του. Κάθετε κάθε μέρα με τη διευθύντρια του σχολείου και κάνουν εξάσκηση. Πήραν ένα τετράδιο με τετραγωνάκια και εξασκεί εκεί μέσα τα γράμματά του. Είναι απίστευτη η αλλαγή. Και αυτό φυσικά θέλει το δικό του ποστ. Αναμείνατε.

Συνταγές, πελάτες, παιδιά, συλλογος γονέων με έχουν κάνει να τρέχω. Που θα πάει, θα σταματήσω

Αύριο γίνεται στην Αθήνα η μεγάλη συνάντηση των Συνταγών της Παρέας.

Πρώτη φορά κανονίζουμε κάτι τέτοιο.

Έχουμε κλείσει αίθουσα ξενοδοχείου και προβλέπεται να έρθει κόσμος από όλη την Ελλάδα, αλλά και το εξωτερικό! Μιλάμε για μεγάλη χλίδα! Ξεκίνησε απλά, επειδή θέλαμε να συναντηθούμε με μια φίλη (πολύ καλή φίλη, παρότι δεν την έχω συναντήσει ποτέ από κοντά. Είδες το ίντερνετ; ) που έρχεται από Κύπρο. Σιγά σιγά μαζεύτηκε πολύς κόσμος που ήθελε να βρεθεί, ο άντρας μιας κοπέλας δουλεύει σε ξενοδοχείο και μας άφησε μια αίθουσα σε καλή τιμή, στο τέλος βρέθηκε και χορηγός για τη συνάντηση και καθώς περνούσαν οι μέρες, όλο και περισσότεροι εκδήλωσαν ενδιαφέρον. Περιμένουμε καμιά 80αριά ατομα, πιστεύω και παραπάνω.

Θα κόψουμε πίτα και θα φάμε τα καλούδια που θα έχουμε ετοιμάσει. Το περιμένω με μεγάλη αγωνία. Ελπίζω να πάνε όλα καλά, γιατί έχουμε ρίξει πολύ δουλειά για αυτό και μεγάλες ετοιμασίες.

Πρωτοχρονιά κάναμε στην Αθήνα φέτος, αντίθετα με ό,τι συνηθίζουμε τις περισσότερες χρονιές. Και ενώ πάντα έχουμε κανονίσει διάφορες εξόδους με τα παιδιά, σε εκδηλώσεις, μουσεία, θέατρα κλπ, φέτος δεν κάναμε σχεδόν τίποτα. Είχε παλιόκαιρο τις περισσότερες μέρες. Κάναμε τη βόλτα μας στο κέντρο για λίγα ψώνια, πήγαμε και σε μια παράσταση στο ΙΜΕ (και μάλιστα όσο τα παιδιά ήταν στην παράσταση, εμείς πήγαμε σε μια έκθεση για τα Μαθηματικά στην Αρχαιότητα που είχε και περάσαμε τέλεια!).

Το βράδυ της Πρωτοχρονιάς φάγαμε, παίξαμε ελάχιστα χαρτάκι, χαζέψαμε τα πυροτεχνήματα… Το φλουρί έπεσε στη μαμά μου (η βασιλόπιτα σούπερ τέλεια, δεν πρόλαβα να τη φωτογραφίσω. Πεντανόστιμη όμως…).

Είδαμε όμως φίλους και περάσαμε και μέρες με την οικογένειά μας και αυτό για μένα είναι ανεκτίμητο. Μάλιστα είδα φίλους που είχα να δω πολύ καιρό. Ειδικά τη φίλη μου τη Μάνια, συμμαθήτριες και κολλητές από το γυμνάσιο και το λύκειο, που είχα χρόνια να δω. Τι χαρά με γέμισε αυτή η συνάντηση… Και είδαμε και δυο κοπέλες, φίλες πολύ καλές, με κοιλίτσα που τώρα άρχισε να ξεχωρίζει. Μακάρι όλη η χρονιά να είναι γεμάτη φίλους και χαρές!

Το καλύτερο όλων ήταν όμως η επίσκεψή μας στην Αράχωβα. Πήγαμε εκεί με γονείς για να βρούμε την αδερφή μου. Παρότι μια μέρα μόνο, περάσαμε θαύμα, ανοίξαμε δώρα βλέποντας μια πανέμορφη θέα από το παράθυρο, παίξαμε και είδαμε και χιόνι.

Σας αφιερώνουμε λοιπόν τον χιονάνθρωπο της χρονιάς:

Με αυτή τη μικρή εκδρομή, αισθάνθηκα ότι πήγαμε διακοπές. Μακάρι λοιπόν όλη η χρονιά να είναι γεμάτη και από εκδρομές και ταξίδια (όχι μόνο για τον Κωνσταντίνο!)

Περάσαμε ένα πολύ όμορφο και γεμάτο σαββατοκύριακο.

Πήγαμε Αθήνα και κάναμε πολλά:

1. Ήμασταν με γονείς και παπούδες. Πάντα ωραίο και πολυαναμενόμενο. Εμείς συζητήσαμε, κουτσομπολέψαμε, μάθαμε τα νέα, ενώ τα παιδιά χορτάσανε παιχνίδι με τους παππούδες τους.

2. Είδαμε τους Le Quatuor στο θέατρο Μπάντμιντον. Τέσσερις θεότρελλοι και πολυτάλαντοι τύποι μας έκαναν να γελάσουμε και να απολαύσουμε μουσική. Παίξαν βιολί και βιολοντσέλο με κρεμάστρες, τσατσάρες, δάχτυλα, όρθιοι, καθιστοί, χορεύοντας, χοροπηδώντας και κάνοντας σκοινάκι (!!), ένας ένας ή ακόμα και όλοι μαζί σε ένα όργανο. Μια πολύ ωραία παράσταση που την ευχαριστιόσουν όμως περισσότερο εάν είχες κάποια βασικά ακούσματα μουσικής. Παίξαν κομμάτια κλασικής μουσικής, ροκ, μιούζικαλ, θρησκευτικά, παραδοσιακές μουσικές από όλο τον κόσμο και όλα αυτά ανακατεμένα. Εκεί που ξεκίναγαν με κλασικό κομμάτι, χωρίς να καταλάβεις πως έγινε, το είχαν γυρίσει σε Μπρους Σπρίνγκστιν! Επίσης σε κάποια φάση, νομίζω πως έπαιξαν όλο το west side story μέσα σε 5 λεπτά… Γι’ αυτό και μόνο τον λόγο τα παιδιά δεν το ευχαριστήθηκαν όσο θα μπορούσαν (ή όσο εμείς), γιατί φυσικά ακόμα δεν μπορούσαν να το αναγνωρίσουν αυτό και να δουν που βρίσκεται το αστείο. Ο Γιώργος πέρασε καλύτερα από την Ιωάννα, η οποία κουράστηκε λόγω ώρας (ήταν αργά γι’αυτή παρότι είχε κοιμηθεί το μεσημέρι). Όμως και τα δύο γέλασαν και άκουσαν πολλά και νομίζω πως ως εμπειρία ήταν πολύτιμη. Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε ο τύπος που έπαιζε το βιολοντσέλο. Το κουβαλούσε πέρα δώθε λες και ήταν κιθάρα. Και έβγαζε από αυτό ό,τι ήχο θες, μέχρι και ηλεκτρική κιθάρα το έκανε σε κάποια στιγμή. Πραγματικά εγώ περίμενα πως θα το σήκωνε και θα το έσπαγε στο πάτωμα στο τέλος ως γνήσιος ροκάς! Το αποκορύφωμα ήταν όταν έπαιξε βιολοντσέλο κάνοντας σκοινάκι! Και το έκαναν όλοι αυτό να φαίνεται απλούστατο. Πολύ καλοί.

3. Είδαμε το quantum of solace. Γεμάτο δράση και κυνηγητά κι έναν Τζέιμς Μποντ πραγματικά Indistructuble. Τι φωτιές, τι γκρεμίσματα, τι σπασμένα τζάμια, τι εκρήξεις, τι μπουνίδια, αυτός άψογος με λίγες μόνο γρατζουνιές που μετά από 5 λεπτά είχαν εξαφανιστεί. Πολύ καλό για περιπέτεια δράσης, για Τζέιμς Μποντ, αλλά όχι τόσο καλό όσο το Casino Royal. Μετά από εκείνο το έργο, όλοι είχαν προσδοκίες μεγάλες, που αυτή η ταινία δεν ικανοποίησε. Ο Κωνσταντίνος συμφωνεί απόλυτα με την κριτική που έκανε ένας φίλος του.

4. Είδαμε τους φίλους μας στη γειτονιά μας. Ο Γιώργος με τον Θοδωρή είναι αυτοκόλλητοι από μωρά και τώρα έχει γίνει και η Τζένη με την Ιωάννα. Περνάμε καλά όλοι μαζί. Ήταν να πάμε παρέα να δούμε τον Τζέιμς Μποντ, αλλά αφού αυτό δεν κάθησε, κάναμε ιδιωτική προβολή το Galaxy Quest. Είναι μια κωμωδία επιστημονικής φαντασίας, παρωδία θα έλεγα του Star Trek. Όμως όχι σαν αυτές τις σαχλές παρωδίες ταινιών που δεν αντέχονται. Αυτή μπορεί να είναι και καλύτερη από κάποιες κανονικές ταινίες Σταρ Τρεκ. Παίζουν σοβαροί ηθοποιοί, όπως η Σιγκούρνει Γουίβερ και ο Άλαν Ρίκμαν και έχει κανονική (εκπληκτική) υπόθεση.

Μη διαβάσετε παρακάτω εάν δε θέλετε να μάθετε την υπόθεση.

Μια ομάδα ηθοποιών είχε παίξει σε μια επιτυχημένη σειρά επιστημονικής φαντασίας πριν από κάμποσα χρόνια. Τώρα το μόνο που κάνουν είναι να εμφανίζονται σε συνέδρια και να υπογράφουν αυτόγραφα σε φανατικούς θαυμαστές τους, που πολλές φορές γνωρίζουν πιο πολλά απ’ ό,τι αυτοί για την σειρά. Ντυμένοι λοιπόν με τις στολές τους εμφανίζονται μπροστά στους (επίσης μασκαρεμένους-παλαβιάρηδες) θαυμαστές τους και έχουν απογοητευτεί πλήρως. Σύντομα όμως όλα θα αλλάξουν όταν μια ομάδα πραγματικών εξωγήινων έρχεται να τους καλέσει να σώσουν τον πλανήτη τους, μια που νομίζουν πως όσα έγιναν στη σειρά είναι πραγματικά και πως θα έχουν έτσι βοήθεια από τους καλύτερους εξερευνητές του διαστήματος! Μιλάμε για πολύ γέλιο!

5. Κουρευτήκαμε οικογενειακώς.

6. Βγήκαμε με την αδερφή μου έξω και φάγαμε σε ένα εστιατόριο στη Γλυφάδα, το dacos. Ωραία ατμόσφαιρα και πολύ καλή εξυπηρέτηση, γκαρσόνια με άποψη και ευγένια. Τα φαγητά τους όμως ήταν λίγο απογοήτευση. Ήταν από εκείνα τα “γκουρμέ” εστιατόρια, που θεωρούν πως εάν σου προσφέρουν ένα τεράστιο πιάτο που πιάνει όλο το τραπέζι, έχοντας μέσα του 6 μικροσκοπικά πιτάκια, είναι πολύ χάι και θα χαρείς να τους ανοίξεις την πορτοφόλα. Έχει, και καλά, κρητικά εδέσματα (έμαθα πως είναι της Creta Farm), αλλά με μια γκουρμέ άποψη. Τα πετίτ μπιφτεκάκια του ήταν πολύ νόστιμα (μα καλά, 3 μπιφτεκάκια στη μερίδα;;;; 3;;;; και ζευγάρι να είσαι και με φίλους να είσαι, πάλι τσακώνεσαι!), η φυλλόπιτα δεν τρωγόταν, τα πιτάκια ουδέτερα, τα τσιγαριαστά χόρτα δίχασαν, ο ντάκος πολύ καλός (πως να χαλάσεις τον ντάκο άλλωστε) αλλά λίγος. Ίσως το καλύτερο απ’ όλα να είναι τα παξιμαδάκια/ψωμάκια που σου φέρνει στην αρχή με τις ελίτσες. Το πιο περίεργο πιάτο στο μενού τους (που ΔΕΝ παραγγείλαμε) ήταν ραχοκοκαλιές γαύρου. Μα συγγνώμη, θα πληρώσω για να φάω κόκκαλα;;; Είναι τρελλοί αυτοί οι εστιάτορες!

Πάντως εμείς ωραία περάσαμε, γελάσαμε, τα είπαμε, σούπερ ήταν. Και σήμερα το πρωί ξεκινήσαμε κατά τις 5 το πρωί για εδώ, για να προλάβουμε τη γιορτή στο σχολείο. Έτσι τώρα πάω να ρίξω μια ξάπλα, γιατί με βλέπω να σωριάζομαι! Δεν πειράζει όμως, να έρθουν κι άλλα τέτοια σαββατοκύριακα!