Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Έτσι λεγόταν το μπλογκ του Κωνσταντίνου.

Το είχε ξεκινήσει τον Οκτώβρη του 2004 και το κράτησε για μερικούς μήνες. Μετά ξεκίνησα εγώ τούτο εδώ.

Το έγραφε στα αγγλικά για να το διαβάζουν οι φίλοι και συνεργάτες του.

Αποφάσισα να ενσωματώσω αυτά που είχε γράψει εκεί, μέσα εδώ. Άλλωστε αυτό το μπλογκ είναι κοινό, οικογενειακό Και μου φάνηκε κρίμα να είναι χαμένα αυτά που είχε γράψει τότε (σχεδόν 6 χρόνια πριν) ο καλός μου. Θα τα βάλω με την ημερομηνία και ώρα που είχαν δημοσιευθεί αρχικά. Εάν θέλετε να τα δείτε μαζεμένα, θα τα έχω στο tag koyansblog.

Έτσι μπορεί να δείτε να εμφανίζονται κάτι ποστ στα αγγλικά, έτσι στο ξεκάρφωτο. Να ξέρετε τι είναι.

Ο Κωνσταντίνος έχει ένα ρολόι ηλεκτρονικό, από αυτά που ήταν σούπερ μοδάτα το ‘80, το οποίο δεν αποχωρίζεται ποτέ και κάνει διάφορα σούπερ μαγικά ηλεκτρονικά κόλπα, όπως να λέει την ώρα σε διάφορες χώρες, έχει ξυπνητήρι, χρονόμετρο, αντίστροφη μέτρηση κλπ κλπ

Κυκλοφορούσε με ηλεκτρονικό ρολόι από τότε που τον γνώρισα. Μάλιστα πριν χρόνια, όταν ήμουν έγκυος θυμάμαι, παίζαμε 10λεπτα τρίβιαλ στο κρεβάτι. Έβαζε το χρονόμετρο στα 10 λεπτά, είχαμε τις κάρτες του τρίβιαλ και κέρδιζε όποιος απαντούσε σωστά τις περισσότερες ερωτήσεις μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα.

Τότε είχε και G-shock ρολόι, από αυτά που δε σπάνε που να τα κοπανήσεις με σφυρί. Μόνο που οι κατασκευαστές δεν είχαν λάβει υπ’ όψη τους κάτι χειρότερο από το σφυρί: τα δόντια των δίχρονων… Όταν ο Γιώργος του μασούλησε κανονικά το ρολόι, αποφάσισε πως δεν υπάρχει λόγος να ξαναπάρει G-shock.

Το ρολόι του λοιπόν το αγαπάει πολύ. Αυτό που χρησιμοποιεί πιο πολύ απ’ όλα είναι το χρονόμετρο-ξυπνητήρι. Του λέω:

-Κωνσταντίνε, σε 5 λεπτά πρέπει να σβήσω το φαγητό
Μπιπ μπιπ, έχει βάλει το ρολόι του να χτυπήσει στα 5 λεπτά και δεν ξεχνάω το φαγητό.
- Πρέπει να πάρουμε την Ιωάννα από το σχολείο στις 4
Μπιπ μπιπ, κάθε μέρα το ρολόι χτυπάει στις 4 για να μας θυμίζει την κόρη μας (και συνέχισε να χτυπάει για μέρες αφου τελείωσε το σχολείο )

Όλα ωραία και καλά μέχρι εδώ. Τι γίνεται όμως όταν αυτό καταλήγει σε μανία;;;;

- Έρχομαι Κωνσταντίνε μου, σε 5 λεπτά κατεβαίνω
Μπιπ μπιπ
-Ε, συγγνώμη έβαλες το χρονόμετρο για να δεις αν θα κατέβω πράγματι στα 5 λεπτά;;;;

-Αρκετά διάβασες Στέλλα. Σβήσε το φως να κοιμηθούμε, νυστάζω
- Έλα Κωνσταντίνε μου, λίγο ακόμα. Αφού δεν έχεις πρόβλημα να κοιμηθείς με το φως ανοιχτό. Πάντα κοιμάσαι. Έλα και αν δεν έχεις κοιμηθεί σε 10 λεπτά θα το κλείσω.
Μπιπ μπιπ
- Ε, συγγνώμη, έβαλες το ρολόι να σε ξυπνήσει σε 10 λεπτά για να δεις αν κοιμήθηκες;;;;

Μήπως σας βρίσκεται κανένα δίχρονο να το δανειστώ για καμιά ώρα παρακαλώ;

Ήταν Σάββατο 10 Ιουλίου 1999.

Κάναμε έναν από τους πιο χύμα γάμους! Μέχρι τις 12 το μεσημέρι ήμουν ακόμα στο σπίτι που μέναμε με τον Κωνσταντίνο στη Νέα Σμύρνη. Αφού ήρθαν οι γονείς του και απόρησαν τι έκανα ακόμα εκεί. Εγώ φυσικά στην κοσμάρα μου, σιγά μη βιαζόμουν κιόλας! Άλλωστε τόσες ώρες είχα μπροστά μου, τι στο καλό θα έκανα;;;

Πήγα σπίτι λοιπόν, μπανιαρίστικα, έφτιαξα νύχια, χτένισα μαλί (μου το χτένισε η Βάσω, φίλη κομμώτρια). Μαζέψαμε λαμπάδες και λοιπά σύνεργα και ξεκινήσαμε για την εκκλησία. Στο δρόμο (πάλι καλά σχετικά νωρίς) θυμηθήκαμε πως είχαμε ξεχάσει τα στέφανα :). Γύρισε η αδερφή μου να τα πάρει. Ο γάμος γινόταν νωρίς, στις 7 η ώρα, γιατί θέλαμε να είναι μέρα και τον κάναμε σε ένα μικρό εκκλησάκι στο Λαγονήσι. Τόσο χαζοί ήμασταν, γιατί φυσικά μέρα θα ήταν μέχρι τις 9 και έκανε τρελή ζέστη και φυσικά για να φτάσει κανείς στο Λαγονήσι έπρεπε να ξεκινήσει από τις 6. Οπότε όλοι έφτασαν μούσκεμα στον ιδρώτα και μας σιχτίριζαν μάλλον για την επιλογή μας που αντί να είναι να κάνουν το μπάνιο τους, πέρασαν μια ώρα στο αυτοκίνητο για να στηθούν στην εκκλησία :). Ευτυχώς όμως είχε πολλά πεύκα εκεί και ήταν ωραία και σχετικά δροσερά (ο γάμος έγινε έξω από την εκκλησία, γιατί μέσα δε χώραγε σχεδόν ούτε ο παπάς τόσο μικρή που ήταν).

Ο Κωνσταντίνος μου είχε βάλει δύο όρους: α) να μην αργήσω, β) να μην τον πατήσω. Για την ακρίβεια μου είπε “αν με πατήσεις, θα σε πατήσω κι εγώ.  Ξέρω πως ό,τι λέει θα το κάνει κιόλας και με το πέδιλο δε ρίσκαρα να με ξενυχιάσει με το 46 νούμερο παπούτσι.

Έτσι άργησα μόνο 10 λεπτάκια (αν θυμάμαι καλά. Λες να μην άργησα καθόλου;;;;). Το νοικιασμένο ντεσεβό κάμπριο που με πήγε (τα τελευταία μέτρα μόνο γιατί αλλιώς θα είχα λιώσει μες τη ζέστη) στην εκκλησία, είχε χαλασμένη κόρνα, οπότε έφτασα χωρίς φανφάρες. Α, και χωρίς στέφανα :).  Ανέβηκα, έγιναν οι χαιρετούρες, φίλησε ο Κωνσταντίνος το χέρι του μπαμπά μου για να με πάρει, ξέχασε να μου δώσει την ανθοδέσμη και την κράταγε αυτός… Μιλάμε για πολύ χυμαδιό όχι αστεία! Και μετά έπρεπε να περιμένουμε την αδερφή μου που είχε γυρίσει για τα στέφανα!  Μέχρι και τις λαμπάδες ξεχάσαμε να ανάψουμε! Όταν τις ανάψαμε αυτές επέμεναν να σβήνουν γιατί φυσικά ήμασταν έξω και φύσαγε. Η πεθερά μου και ο πατέρας μου φυσικά όλο μαύρους οιωνούς βλέπαν μπροστά τους (ψιτ,  10 χρόνια πέρασαν, ακόμα εδώ είμαστε ).

Όλα πήγαν καλά όμως, ο γάμος τελείωσε, κάναμε και τις απαραίτητες χειραψίες (μα τι βαρετό πράγμα αυτό). Μετά οι άλλοι ξεκίνησαν για το κέντρο. Εμάς μας είπαν να μην πάμε αμέσως, οπότε, μετά από μερικές φωτογραφίες που τραβήξαμε, πήγαμε μια βόλτα για… καφέ! Με το νυφικό κανονικά σταματήσαμε και παραγγείλαμε καφεδάκι και είδαμε το ηλιοβασίλεμα. Τέλεια ήταν. Μόνο που μετά είχε τόση κίνηση στο δρόμο που αργήσαμε καμιά ώρα να πάμε στο κέντρο και είχαν αρχίσει όλοι να μας σιχτιρίζουν για μια ακόμα φορά :).

Στο κέντρο το μόνο που έχω να πω είναι πως δεν πήγαινε φαγητό με τίποτα κάτω και πέρναγα από όλα τα τραπέζια να πιούμε στην υγειά μας. Το αποτέλεσμα αναμενόμενο… έγινα φέσι τόσο που χόρεψα μέχρι και ζεϊμπέκικο! Δεν το θυμάμαι καν, αλλά δυστυχώς υπάρχουν φωτογραφίες :). Έτσι πήγα κοιμησμένη στο σπίτι και η πρώτη νύχτα του γάμου έλειξε κάπως άδοξα χαχααχαααα.

Λίγα ακόμα αποδεικτικά στοιχεία του γιατί ο γάμος μας ήταν χύμα:

1. Ο τύπος που τράβαγε βίντεο δεν μας ήξερε. Ρώτησε ποιός είναι ο γαμπρός, του έδειξαν τον Κωνσταντίνο και άρχισε να τραβάει βίντεο (όσο με περίμεναν). Όταν όμως είδε πως ο τύπος αυτός με τις τιράντες έπαιζε κουτσό με τα παραγαμπράκια, αποφάσισε πως έχει κάνει λάθος και έσβησε ό,τι είχε τραβήξει μέχρι τότε!

2. Τα στέφανα ήταν από στάχυα. Δε θέλαμε ασημένια και τέτοιες τυπικούρες. Όταν όμως τα στάχυα μπλέχτηκαν στα μαλλιά μου και με ξεμάλιασαν για να τα βγάλουν κατάλαβα γιατί τα ασημένια έχουν την πρακτική τους πλευρά

3. Όταν φεύγαμε από την εκκλησία, μάζεψαν τα διάφορα που είχαμε πάει, ποτήρια, δίσκο κλπ. Μόνο που εμείς δεν είχαμε πάει δίσκο! Το είχαμε ξεχάσει και αυτό. Οπότε φύγαμε και κερδισμένοι με συν έναν ασημένιο δίσκο (ε καλά, για αυτό θα πάμε στην κόλαση;;; Τόσα έχουμε κάνει ).

Πάρτε λοιπόν ένα κομμάτι από την τούρτα που έφτιαξα για να γιορτάσουμε τα 10 χρόνια αυτού του υπέροχου γάμου!

Μου έστειλε το μπαλάκι η Σοφία, να πω λέει τις 7 αγαπημένες μου ταινίες… Πως γίνεται αυτό; Το σκέφτομαι και το ξανασκέφτομαι τόσες μέρες και είναι απολύτως αδύνατο να ξεχωρίσω 7 αγαπημένες ταινίες. Πως να γράψω μία και να αφήσω έξω μια άλλη;;; Δεν θα είναι λοιπόν μια λίστα με τις 7 αγαπημένες μου ταινίες. Θα είναι μια λίστα με ταινίες που όταν είδα μου έκαναν τόση μεγάλη εντύπωση που τις θυμάμαι ακόμα. Που τις είδα μικρή και εντυπώθηκαν στο μυαλό μου, άσχετο αν τώρα θα μου άρεσαν ή όχι. Να πω πως σινεμά με πήγαιναν οι γονείς μου από τότε που ήμουνα πολύ μικρή. Ξεκινάμε:

Φαντασία: Θυμάμαι ακόμα το “Ράδιο Σιτυ” στο οποίο την είχα δει. Είχε μια μπλε κουρτίνα με αστεράκια που έκλεινε την οθόνη, σαν τις κουρτίνες του θεάτρου και ήταν τεράστιος κινηματογράφος. Φυσικά το έργο με μάγεψε και ακόμα θυμάμαι τους ιπποπόταμους μπαλαρίνες και τον Μίκυ μαθητευόμενο μάγο.

Ο θρύλος: Έφηβη, το είδα με την αδερφή μου. Ο Τομ Κρουζ τότε δεν ήταν ακόμα γνωστός και τον ερωτεύθηκα σφόδρα με το μακρύ μαλλί. Μαγική φωτογραφία, παραμύθι με μονόκερους, ωραίος πρωταγωνιστής.. τι άλλο ήθελα!

Λαβύρινθος: Φαν του Ντέιβιντ Μπάουι, έτρεξα να δω την ταινία. Είχε και κούκλες από τον Τζιμ Χένσον. Φυσικά αγόρασα και το σάουντρακ.

Το πέρασμα της Κασσάνδρας: Αγωνία με την Σοφία Λώρεν. Το ξαναείδα πρόσφατα και δεν μου έκανε καμία εντύπωση, αλλά όταν το είχα πρωτοδεί, θυμάμαι πως μου άρεσε πάρα πολύ. Τόσο δηλαδή, ώστε να το αναζητήσω να το ξαναδώ τώρα.

Τα πουλιά: Βασικά τα γνωστά έργα του Χίτσκοκ. Άρεσαν και στη μαμά μου, άρεσαν και σε μένα βέβαια. Γενικώς έβλεπα πολλά θριλεράκια πιο μικρή. Και αυτό το είδος του ψυχολογικού θρίλερ είναι το καλύτερο. Μου έχει μείνει η σκηνή που μπαίνουν τα πουλιά μέσα στο σπίτι από το τζάκι. Τίπι Χέντρεν φορ έβερ.

Ladyhawk: Στα ελληνικά “Το Γεράκι και ο Λύκος”. Χρειάστηκε να τη δω 10 φορές για να με ενοχλήσει το σάουντρακ. Μέχρι τότε ήμουν τόσο αποροφημένη με την ταινία που ούτε άκουγα τη μουσική από πίσω.

Δείπνο ηλιθίων: Μπορεί να το είδα πολύ πιο μεγάλη, αλλά είναι η μοναδική ταινία την οποία ξαναείδα αμέσως μόλις τελείωσε. Την είδα μια φορά και αμέσως την έβαλα και την είδα δεύτερη. Από τότε την έχω δει άπειρες φορές και όποτε δεν είμαι σε καλή διάθεση τη βάζω και μου τη φτιάχνει.

Εγώ θα δώσω τώρα το μπαλάκι στην Λεσπριτία, την darkchild, τον αρκούδο, την Jojo, τον τουθικεμπλόμ, τον Νικόλα και Julia_Dream.

Μετά από ένα εξαιρετικά διαφωτιστικό ποστ του Sukumus, το οποίο μας βοήθησε να τον γνωρίσουμε καλύτερα, μετά από το αντίστοιχο της Σοφίας το οποίο όπως πάντα με έκανε να γελάσω και μετά το άκρως ιδιωτικό ποστ της καλής μας φίλης λεσπριτίας, πήρα την μπάλα να συνεχίσω αυτό το παιχνίδι to know us better.

Ξεκινάω λοιπόν και όποιος αντέξει διαβάζει πέντε πράγματα που λίγοι ξέρουν για μένα.

1. Στις τρεις πρώτες τάξεις του δημοτικού ήμουν εξαιρετικά ανορθόγραφη. Παρατήρησα μια μέρα πως η διπλανή μου, που έδεινε τέλεια ορθογραφία κάθε μέρα, την έγραφε πριν από όλους με χαρακτηριστική ευκολία και γρηγοράδα. Αυτό με έβαλε σε σκέψεις και μια και ήμουν έξυπνη από μικρή, κατάλαβα τι έκανε. Την είχε έτοιμη από το σπίτι της και στην τάξη απλώς έκανε πως έγραφε! Θεώρησα πως ήταν μια πολύ καλή ιδέα και ξεκίνησα να το κάνω κι εγώ. Καθόμουν λοιπόν στο δωμάτιό μου και έγραφα την ορθογραφία, κάνοντας και κάνα δυό λάθη, γιατί η δασκάλα μου μπορεί να μην ήταν και πολύ θρήσκα και τα θαύματα να της έπεφταν βαριά να τα χωνέψει. Την επόμενη μέρα ακολουθούσα το παράδειγμα της διπλανής μου και όλα πήγαιναν θαύμα. Δηλαδή για 3-4 μέρες. Γιατί μετά την πάτησα. Ήρθε εκείνη την αποφράδα ημέρα μια αντικαταστάτρια που δεν τα μάσαγε και τόσο αυτά. Η διπλανή μου ήταν μάλλον λίγο πιο καπάτσα από εμένα, που μπορεί να ήμουν έξυπνη αλλά ήμουν και αθώα, και την σκαπούλαρε. Εγώ από την άλλη κοκκίνησα, πρασίνισα, έπιασα να σβήνω ό,τι έχω γράψει και άλλα τέτοια και φυσικά η δασκάλα με πήρε χαμπάρι… Σας λέω ήταν η πιο ατιμωτική στιγμή της ζωής μου και από τότε όχι μόνο καλυτέρεψα σημαντικά στην ορθογραφία, αλλά δεν έχω καταφέρει να ξανακλέψω ποτέ. Αλλά ποτέ. Ούτε σκονάκι, ούτε τίποτα. (η δασκάλα κάτι έγραψε στο τετράδιό μου, αλλά η μαμά μου δεν το σχολίασε ποτέ. Την ευχαριστώ πολύ για αυτό.)

2. Στο δημοτικό πήγαινα σε μονοθέσια πειραματική τάξη, ιδιωτικού σχολείου. Αυτό σημαίνει πως ήμασταν από 3-6 παιδιά σε κάθε τάξη, όλες οι τάξεις μαζεμένες σε ένα τμήμα, με μία δασκάλα. Ήταν πολύ καλή περίπτωση και μάθαινες πολλά παραπάνω πράγματα από όσα είχε να σου δώσει το μάθημα, όπως το να προσέχεις τα μικρότερα παιδιά, τη σημασία της συνεργασίας, αλλά και το πως ακόμα και τα παιδιά έχουν την αίσθηση διαφοράς πλούσιου και φτωχού και σε βλέπουν αφ’υψηλού εάν θεωρούν ότι έχουν καλύτερο στάτους.

3. Αν και είμαι αρκετά έξυπνη (και μετριόφρων), θεωρώ πως είμαι μέτρια σε ό,τι και αν κάνω. Μπορώ να κάνω τα πάντα, αλλά χωρίς κάπου να ξεχωρίζω πραγματικά. Το χέρι μου πιάνει που λένε και μπορώ να αντιγράψω μια ζωγραφιά σχεδόν τέλεια, αλλά μου λείπει η δημιουργικότητα που χρειάζεται για να κάνω κάτι δικό μου (το μόνο δικό μου που κάτι αξίζει, είναι ένα μικρό παραμυθάκι.. άλλη φορά αυτό όμως). Κάτι αντίστοιχο γίνεται σε όλους τους τομείς. Γι’αυτό και δεν μπορούσα να αποφασίσω τι θα κάνω στη ζωή μου και κάπως έτσι έγινε και το ν. 4 της λίστας
4. Έχω δουλέψει ως γραμματέας μεταφορικής εταιρείας, δασκάλα Αγγλικών, δασκάλα Γερμανικών, δασκάλα Photoshop, δασκάλα word και excel, εκτυπώτρια φωτογραφιών σε mini lab, σερβιτόρα σε μπαρ, συντηρήτρια έργων τέχνης, μεταφράστρια, μπογιατζής σε οικοδομή (κάγκελα), έχω κάνει άπειρο data entry, έχω δουλέψει σε λογιστήριο και τέλος αυτό που κάνω τώρα, web designer (τώρα μπορεί να ξεχνάω και τίποτα, που να τα θυμάμαι όλα). Σε αυτές τις δουλειές έχω κάτσει από 1 εβδομάδα έως τρία χρόνια.

5. Μέχρι πρόσφατα διασκέδαζα πάρα πολύ με το να λέω την ηλικία μου και να βλέπω την αντίδραση του άλλου: κενό βλέμμα, ανοιχτό στόμα - χάφτω τη μύγα που περνάει, καθαρίζω τα αυτιά μου γιατί προφανώς δεν ακούω καλά, ξαναρωτάω μπας και αλλάξει κάτι. Δεν αλλάζει όμως. Συνήθως νομίζουν πως είμαι 8-10 χρόνια μικρότερη (έχει τύχει και εξτρίμ κατάσταση όπου ενώ ήμουν 25, νομίζαν ότι είμαι 7!! αλλά εντάξει, αυτή πρέπει να ήταν στα πρόθυρα της τύφλωσης και της άνοιας). Τώρα τελευταία το έχω βαρεθεί και αυτό…

Το πιό δύσκολο κομμάτι είναι τώρα να βάλω άλλους πέντε, καθώς οι περισσότεροι έχετε ήδη γράψει. Ας δούμε λοιπόν τι έχουν να πουν η Μαρίνα, (γιατί όχι) ο Παραμυθάς, η darkchild, ο βαρόμετρος και οι καθημερινόπιτα

Ή αλλιώς Dizzy - the ultimate cartoon adventure!

1987 (ή κάπου εκεί) Στο σπίτι είχαμε έναν Άμστραντ και έτσι απέκτησα την πρώτη μου επαφή με υπολογιστές. Είχα και ένα τεράστιο βιβλίο εκμάθησης basic και είχα κάτσει και είχα αντιγράψει τον κώδικα για να φτιάξω το δικό μου οθέλλο και σκάκι. Μιλάμε για ώρες και ώρες αντιγραφής κώδικα και μετά άντε κάνε debugging που θα έλεγε και ο Κωνσταντίνος να δεις τι έγραψες λάθος και δεν σου βγαίνει. Συνήθως ήταν κάποιο “ο” που το είχες μπερδέψει με “0″ και άντε βρες το μέσα στις χιλιάδες γραμμές κώδικα. Τα είχα καταφέρει όμως. Και μάλιστα είχα φτιάξει και ένα δικό μου προγραμματάκι που σου εμφάνιζε μια φατσούλα και ανάλογα με το τι της έλεγες σου απαντούσε.

Το άλλο σημαντικό φυσικά ήταν τα παιχνίδια. Θυμάμαι το boulderdash, κάποιο άλλο με κατάσκοπους νίντζα, κάποιο με τον Σταλόνε (το κόμπρα νομίζω). Μπορεί και να τα έχω κάνει αχταρμά στο μυαλό μου. Πάντως αυτό που θυμόμουν πιο έντονα ήταν ένα καταπληκτικό adventure με πρωταγωνιστή ένα αβγό. Και εγώ και η μητέρα μου είχαμε κολλήσει απίστευτα. Ξυπνούσε εκείνη το πρωί και πριν φύγει για τη δουλειά έπαιζε λιγάκι. Αν πήγαινε καλά δεν ήθελε να σταματήσει (δεν είχε save) και με ξυπνούσε (ήμουν απογευματινή στο σχολείο) για να το συνεχίσω εγώ. Ή αλλιώς αφήναμε τον υπολογιστή ανοιχτό μέχρι να μπορέσουμε να ξαναπαίξουμε. Κάποια στιγμή αυτό το κόλπο πέτυχε και το τελειώσαμε, οπότε περιχαρής την πήρα τηλέφωνο στη δουλειά να της πω πως κατάφερα να τον νικήσω τον μάγο! Ώρες και ώρες είχα χαλάσει προσπαθώντας να βρω λύσεις στους γρίφους και να αποφύγω τις κακοτοπιές με τον καημένο τον αβγό που όλο κατρακυλούσε!
Δεν είχε τύχει να το βρω ξανά μπροστά μου και δεν θυμόμουν και το όνομα, οπότε νόμιζα πως ήταν κάτι που μόνο εγώ είχα παίξει και χάθηκε στη λήθη του χρόνου. Εντελώς τυχαία, έπεσα πάνω σε ένα ποστ της (σχεδόν συνονόματής μου) citronella, και έμαθα πως όχι μόνο ήταν ένα από τα πιο πετυχημένα και γνωστά παιχνίδια της εποχής, αλλά και ότι μετά από αυτό έγινε ολόκληρη σειρά παιχνιδιών με πρωταγωνιστή τον συμπαθέστατο dizzy. Με έπιασε μια νοσταλγία και το έψαξα κι άλλο το θέμα και βρήκα και καινούρια έκδοση του παιχνιδιού για pc (!) . Βρήκα και τον χάρτη του παιχνιδιού και κάτι δεν μου κόλλαγε, κάτι ήταν διαφορετικό, μέχρι που κατάλαβα. Ο χάρτης έχει χρώματα, ενώ εγώ είχα πράσινη οθόνη! Άντε μαμά, κατέβασέ το κι εσύ να έχεις κάτι καινούριο να παίζεις τα βράδυα!!!!! (εγώ πάντως σήμερα το βράδυ σίγουρα αυτό θα κάνω)
Μετά τον Παραμυθά, ήρθε και αυτό. Μιλάμε για κανονικό ταξίδι πίσω στο χρόνο!!!!!!

Υ.Γ. Μετά από λίγο παιχνίδι, μου ήρθαν όλα ξανά στο μυαλό. Το πως δεν μπορείς να πάρεις πάνω από ένα αντικείμενο μαζί σου κι έτσι πρέπει να τα κουβαλάς όλα πέρα δώθε, ένα ένα, πόσο εκνευριστικό και εθιστικό συνάμα είναι το να μην έχει save, που χρησιμοποιείς το κάθε αντικείμενο… Σε αυτό το τελευταίο δεν τα έχω θυμηθεί όλα βέβαια. Μάνα βοήθεια, το can of 2 in 1 oil τι το κάνουμε;;;