Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Μεγαλώνει το κοριτσάκι μας

Είναι ένα γλυκύτατο πλάσμα, που ξέρει πως ακριβώς να τουμπάρει τους γύρω της, τετραπέρατη, με έφεση στις κατασκευές και οτιδήποτε χρειάζεται ακριβείς χειρισμούς και προσοχή.

Είναι βέβαια και κάπως γκρινιάρα, ρίχνει πάντα το φταίξιμο στους άλλους και νομίζω πως προτιμάει να πιεί ένα ποτήρι ξύδι παρά να ζητήσει συγγνώμη.

Έχει τρομερή αυτοπεποίθηση και αγάπη για τον εαυτό της.

Όσον αφορά το φαγητό, δεν μπορεί να αποφασίσει τι της αρέσει Μια δεν τρώει καθόλου κρέας, μια είναι το αγαπημένο της. Μια θα φάει ψάρια, μια δε θα θέλει να τα δει μπροστά της. Μια θέλει σπανακόρυζο, την άλλη χόρτα, την άλλη δε θα βάλει μπουκιά από αυτά στο στόμα της. Τα σίγουρα είναι η μυζήθρα και τα ξιδάτα (βολβοί, τουρσιά, γαύρος κλπ).

Τα γλυκά τα καταβροχθίζει όλα βέβαια.

Αγαπημένη της ασχολία είναι να γράφει σημειώματα. Δε σου λέει τι θέλει, απλώς εκεί που κάθεσαι σου έρχεται με ένα χαρτάκι που γράφει κάτι. Είναι τόσα πολλά που θα κάνω ειδικό ποστ για τα σημειώματά της

Δεν έχει αγαπημένα παιχνίδια. Με κούκλες δεν παίζει, ίσως λίγο με Σταλίτσες. Της αρέσουν τα επιτραπέζια, τα βαριέται όμως κιόλας. Γενικά βαριέται εύκολα τα πάντα και δύσκολα θα κάτσει μόνη της να ασχοληθεί με κάτι. Και είναι πολύ αναποφάσιστη. Αν τη ρωτήσεις “τι πάρτυ θέλεις;” ή την πας σε κατάστημα με παιχνίδια ή βιβλία, ετοιμάσου να κάτσεις 3 ώρες μέχρι να αποφασίσει, καθώς θα αλλάζει γνώμη συνέχεια και θα θέλει το πρώτο πράγμα που θα δει μπροστά της, μέχρι φυσικά να δει το επόμενο

Της αρέσει όμως πολύ το ποδήλατο, το κολύμπι και το διάβασμα Διαβάζει αρκετά γρήγορα και καταβροχθίζει τα βιβλία.

Όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει ταμίας σούπερ μάρκετ.

Είναι το κοριτσάκι μας και το λατρεύουμε

Είχαμε καλεσμένους γύρω στα 20 παιδιά και 15 ενήλικες (συνολικά με εμάς). Μεγάλώνει το μέγεθος των πάρτυ μας

Μπορείτε να δείτε την προετοιμασία εδώ.

Όταν έφτασαν όλοι, ξεκινήσαμε τα παιχνίδια. Είχα τυπώσει το παραμύθι με την πριγκίπισσα και το βάτραχο (την εκδοχή που ταίριαζε περισσότερο με τα παιχνίδια μου δηλαδή. Το ξέρατε πως υπάρχουν πολλές διαφορετικές εκδοχές;;;)

Οι ρόλοι μας είναι στάνταρ πλέον. Εγώ είμαι ο σκηνοθέτης και ενίοτε ο βοηθός και ο Κωνσταντίνος είναι ο παρουσιαστής. Και είναι πολύ καλός στον ρόλο αυτό

Μάζεψε τα πιτσιρίκια και άρχισε να τους διαβάζει το παραμύθι. Τα έβαζε να κάνουν διάφορους ήχους και φάτσες και αυτά το διασκέδαζαν αφάνταστα Στα κατάλληλα σημεία διέκοπτε το παραμύθι, για να παίξουν το αντίστοιχο παιχνίδι.

Πρώτα τα πιτσιρίκια έπαιξαν τα “μουσικά νούφαρα”. Ακριβώς σαν τις μουσικές καρέκλες, μόνο που χοροπηδούσαν χορεύοντας και αντί να κάθονται σε καρέκλα, στεκόντουσαν πάνω σε νούφαρα που είχα φτιάξει από πράσινο χαρτόνι (όταν η πριγκίπισσα συνάντησε το βάτραχο στο νούφαρο ).

Φυσικά έπεσε σπρωξίδι και στο τέλος έμειναν στον “τελικό” δυο παιδάκια σφιχτοδεμένα αλλά το διασκέδασαν όλοι!

Μετά έπρεπε να βγάλουν το τόπι από το πηγάδι. Χωρίστηκαν σε 2 ομαδες. Κάθε ομάδα είχε μπροστά της μια λεκάνη μεγάλη γεμάτη νερό και ένα ποτήρι. Μερικά μέτρα πιο πέρα ήταν από μια βαθιά κατσαρόλα με ένα μπαλάκι μέσα. Έπρεπε (σε στυλ σκυταλοδρομίας) να γεμίζουν το ποτήρι τους, να τρέχουν, να το ρίχνουν στην κατσαρόλα και πίσω. Στόχος ήταν να βγει το μπαλάκι από την κατσαρόλα. Μόνο που αυτό δεν έγινε καθώς άρχισε να τρέχει νερό από την άκρη της κατσαρόλας και το μπαλάκι δεν είχε τη δύναμη να βγει. Αυτό δε μας πτόησε φυσικά και απλώς όταν πέρασε κάμποση ώρα προσπαθειών, τα βγάλαμε με το χέρι (την επόμενη φορά, θα θέλει κάποιο άλλο δοχείο).

Είχε πολύ πλάκα όταν ο Κωνσταντίνος έδωσε στην κάθε ομάδα και δεύτερο ποτήρι, οπότε έτρεχαν ταυτοχρονα 4 παιδάκια!!!

Προς το τέλος του παραμυθιού, όταν η πριγκίπισσα πετάει το βάτραχο στον τοίχο από τι σιχασιά (είναι μια από τις πολλές εκδοχές του παραμυθιού που μας βόλευε για το επόμενο παιχνίδι), παίξαμε την πινιάτα. Τα παιδιά, με κλειστά μάτια, χτύπαγαν την πινιάτα που είχα φτιάξει σε σχήμα βάτραχου (λέμε τώρα ) μέχρι να σπάσει. Η πινιάτα κράτησε αρκετά, αλλά έσπασε πριν προλάβουν να τη χτυπήσουν ολα τα παιδιά. Είναι πλέον μεγάλα και έχουν πιο πολύ δύναμη, οπότε ίσως πρέπει να τη χτυπάνε από μια φορά (δυο το πολύ) το κάθε ένα.
Μέσα στην πινιάτα ειχα μπαλόνια, καραμέλες και τσίχλες τα οποία μάζεψαν όλα τα παιδιά.

Μετά, όταν η πριγκίπισσα μετανιωμένη φιλά το βάτραχο, παίξαμε το “δώσε το φιλί στο βάτραχο”. Πάλι με κλειστά μάτια, έπρεπε να κολλήσουν το φιλάκι τους στο βάτραχο που είχα τυπώσει.

Έτσι τελείωσε το παραμύθι και μαζευτήκαμε για να φάμε την τούρτα!

Η τούρτα βέβαια είχε μεγάλη επιτυχία και άρεσε πολύ. Η μεγάλη πλάκα όμως ήταν μετά τα κεράκια. Όλα τα πιτσιρίκια ήταν μαζεμένα γύρω από την τούρτα και έλεγαν πως δεν τους αρέσει η ζαχαρόπαστα γιατί ήταν πολύ γλυκιά και κάτι τέτοια. Με το που σβήνουν λοιπόν τα κεράκια, ξαφνικά έπεσαν πάνω στην τούρτα ΟΛΑ, σαν ακρίδες λέμε, και άρχισαν να τραβάνε κομμάτια από τον βάτραχο και το πηγάδι και να τα τρώνε. Κόντεψαν να φάνε την τούρτα όλη με τα χέρια!!!

Χρόνια πολλά Ιωάννα μου, να σε χαιρόμαστε, να είσαι πάντα ευτυχισμένη και τσαούσω όπως τώρα Σε αγαπάμε πολύ

Μια ανάσα πριν τα 40 και η ζωή είναι υπέροχη!

Δεν θέλω να ακουστώ κάπως, ούτε θέλω να προκαλέσω την τύχη μου, αλλά νιώθω πως δε μου λείπει τίποτα. Τα απαραίτητα για μια όμορφη και ευτυχισμένη ζωή τα έχω: έναν άντρα που λατρεύω και με λατρεύει, δυο παιδιά υπέροχα, καλούς φίλους, την ευρύτερη οικογένειά μου και υγεία (ε, καλά αυτή την αλλεργία θα την προσπεράσω ). Τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα και δεν πιστεύω πως συντελούν πραγματικά στην ευτυχία μας.

Δεν είναι όλα ρόδινα φυσικά. Και εκνευρισμοί υπάρχουν και δυσκολίες και μέρες που είμαι χάλια και κάνω μαύρες σκέψεις. Αλλά το πρωί που θα ξυπνήσω θα δω το βουνό απέναντι, τα δέντρα μας που έχουν καρπούς και τα ανθισμένα λουλούδια. Μετά θα πάρω φιλάκι από τα παιδιά μου και μια αγκαλιά από τον Κωνσταντίνο. Και μετά τη δουλειά, είναι αρκετές οι φορές που θα βρούμε ένα φίλο (ή και παραπάνω) να παίξουμε -μπιρίμπα ή επιτραπέζιο, να δούμε καμιά κωμωδία και να φάμε

The bare necessities κύριοι. Αυτό είναι το μυστικό της ζωής

Σας κερνάω και λίγο cheesecake για το καλό:

Είπαμε, κάθε μέρα θα έχει ο Κωνσταντίνος γενέθλια

Την Πέμπτη είχαμε τραπέζι στα πεθερικά (και τον Πέτρο βέβαια ).

Χτες είπαμε να μαζέψουμε τους φίλους μας και να φάμε όλοι μαζί. Και περάσαμε ΤΕΛΕΙΑΑΑ.

Την τούρτα την είχα έτοιμη από το Σάββατο. Πρέπει να μείνει μια μέρα, να παγώσει καλά, να δέσουν οι γεύσεις. Τα υπόλοιπα φαγητά όμως τα ετοίμασα όλα μέσα στο πρωινό. Διάλεξα φαγητά που μας αρέσουν πολύ, αλλά είναι και πολύ εύκολα και γρήγορα.

Το μενού λοιπόν είχε Τορτελίνια σουφλέ, Λωρίδες χοιρινού με πιπεριές, Κοτόπουλο κρασάτο στο γκριλ, Κοτόπουλο απλό στο φούρνο με πατατούλες (γιατί κάποιοι είχαν ελαφρά προβλήματα με την κοιλιά τους και ήθελαν κάτι πιο απλό), ρύζι μπασμάτι για να συνοδεύσει το κοτόπουλο και το χοιρινό και σαλάτα με λάχανο και καρότο. Και φυσικά την Τούρτα σοκολατίνα.

σούπερ σοκολατένια, μέσα κι έξω!

Μαζευτήκαμε 9 μεγάλοι και 4 πιτσιρίκια (φυσικά μπορεί να πει κανεις πως μαζευτήκαμε 13 πιτσιρίκια αλλά τέλος πάντων ). Φάγαμε του σκασμού, σβήσαμε κεράκια, γελάσαμε, ξαναγελάσαμε, παίξαμε και λίγο. 4 ώρες θαυμάσιες ήταν.

επί τω έργω! Mario Cart στο wii!

Η καλή μας Σοφία έμεινε κάπως παραπάνω και αφού ασχολήθηκε με το δώρο του Κωνσταντίνου (πως τον έπεισες να πάιξει wow αντί για star trek ακόμα δεν το έχω καταλάβει) και αφού κοιμήσαμε και τα πιτσιρίκια, παίξαμε κι έναν γύρο ακόμα Carcasson.

To έχω πει πολλές φορές. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να είσαι με καλή παρέα, να τρως και να παίζεις!

Χρόνια Πολλά Κωνσταντίνε και πάντα τέτοια

Σε αγαπάω, σε λατρεύω!

Χρόνια πολλά και καλά κι ευτυχισμένα, γεμάτα σοκολατένια γλύκα!

Δείτε και το πολύ πολύ όμορφο ποστ της Σοφίας…

Έγινε λοιπόν και το πάρτυ Θάντερκατς, με μεγάλη επιτυχία θα έλεγα.

Προσκλήσεις δεν είχαμε αυτή τη φορά. Ο Γιώργος για μια ακόμα φορά, κάλεσε μόνο τους πολύ κοντινούς του φίλους κι έτσι με 3-4 τηλεφωνάκια τους ειδοποιήσαμε όλους. Όπως είπε, δε θέλει φασαρίες. Θέλει λίγους και καλούς, μόνο αυτούς με τους οποίους ξέρει πως θα ευχαριστηθεί παιχνίδι.

Τα παιχνίδια αυτή τη φορά με παίδεψαν κάμποσο, γιατί φυσικά στο ίντερνετ δεν υπήρχε απολύτως καμία ιδέα. Όμως τα βγάλαμε πέρα μια χαρά!

Είχαμε λοιπόν δοκιμασίες που αντιστοιχούσαν σε κάθε έναν από τους Θάντερκατς, τις οποίες έπρεπε τα παιδιά να περάσουν με επιτυχία. Είχα σκεφτεί να τους φτιάξω κονκάρδες με τον κάθε χαρακτήρα και να τους τις δίνω στο πέρας κάθε δοκιμασίας, αλλά εντέλει δεν το έκανα.

Οι δοκιμασίες ήταν:

Cheetara: είχαμε τυπώσει 9 κάρτες με τους χαρακτήρες. Τις είχαμε αναποδογυρισμένες και τα παιδιά προσπαθούσαν να μαντέψουν ποιός χαρακτήρας βρίσκεται που. Το παιχνίδι χρειάστηκε να αλλάξει 2-3 φορές για να προσαρμοστεί στην βαρεμάρα των παιδιών Η καλύτερη εκδοχή ήταν όταν μαντεύανε όλα μαζί και έπαιρνε πόντο αυτός που ήταν σωστός. (η Τσιτάρα έχει την ιδιότητα της έκτης αίσθησης και εκεί βασιστήκαμε)

Snarf:  Το γνωστο παιχνίδι του “pin the tail on the donkey” παραλλαγμένο. Εδώ βάλαμε την μύτη στον Σναρφ. Το κάθε παιδί είχε τον δικό του Σναρφ (τυπωμένο σε ένα απλό Α4).

Tigra: Πολλά μπαλόνια με χαρτάκια μέσα. Τα περισσότερα είχαν μέσα Μεταλλάγματα. Αν το παιδί έσκαγε τέτοιο μπαλόνι, θα έπρεπε να φωνάξει “Μετάλλαγμα” και να βγάλει κάνα δυο κραυγές ώστε να το νικήσει. Κάποια είχαν μέσα χαρτάκι με τον Μαμ-Ρα. Σε αυτή την περίπτωση αυτός που το έβρισκε έπρεπε να πέσει κάτω φωνάζοντας Μαμ-Ρα και οι άλλοι να συγκεντρωθούν γύρω του και να φωνάξουν “Thunder - thunder -thundercats - ooooo”. Έγινε φυσικά χαμός Ειδικά όταν 2 παιδιά βρήκαν ταυτόχρονα Μαμ-Ρα! Ένα μπαλόνι μόνο περιείχε τον Τάιγκρα (ο οποίος έχει την ιδιότητα να γίνεται αόρατος). Το καλό ήταν πως ο Τάιγκρα βρέθηκε στο τελευταίο μπαλόνι, αφού είχαν σκάσει όλα τα 30 υπόλοιπα!

Panthro: εδώ λέγαμε να κάνουμε ποδομαχίες. Όμως στην πρόβα τζενεράλε με τα παιδιά, ψιλοχτύπησαν στη προσπάθεια, οπότε τον παραλείψαμε καθώς δεν είχαμε χρόνο να βρούμε άλλη δοκιμασία.

Wilykit + Wilycat: Είχαμε φουσκώσει μπαλόνια στα οποία είχαμε περάσει από ένα λάστιχο. Έτσι τα παιδιά “φόρεσαν” από ένα μπαλόνι στο κάθε πόδι. Σκοπός της δοκιμασίας ήταν να σπάσουν τα μπαλόνια που είχαν τα άλλα παιδιά, προσπαθώντας ταυτόχρονα να μη σπάσει κανείς το δικό τους. Νομίζω πως αυτή ήταν και η πιο αστεία δοκιμασία!

Mam-Ra: Τα παιδιά πήραν από ένα ρολό υγείας και τύλιξαν τον Κωνσταντίνο, ώστε να τον κάνουν μούμια! 7 ρολλά υγείας και κατάφεραν να του τυλίξουν τα χέρια και το κεφάλι

Μόλις τελείωσαν ο Μαμ Ρα άρχισε να τους κυνηγάει. Οπότε εκεί μπαίνει και η τελευταία δοκιμασία, αυτή του Lion-O. Είχαμε κρύψει στο χώρο από ένα σπαθί για το κάθε παιδί (βρήκα στο τζάμπο με 1,5 € ένα σπαθί που πραγματικά έμοιαζε και ήταν και από φελιζόλ. Τέλειο δηλαδή). Έπρεπε να βρουν το σπαθί και να νικήσουν τον Μαμ Ρα.

Ενδιάμεσα σε όλες αυτές τις δοκιμασίες, έπρεπε να τρώνε και το κάτι τις τους για να παίρνουν δυνάμεις.

Μετά από τις δοκιμασίες (και αφού έπαιξαν κάμποσο και με τα σπαθιά τους), φέραμε και την τούρτα. Η τούρτα εντέλει ήταν ένας συνδιασμός από κεκάκια με το σήμα των Θάντερκατς και πάνω μια μπάλα από μωσαϊκό που αναπαριστούσε το Μάτι της Θαντέρα. Η διακόσμιση, όπως και το Σπαθί των Οιωνών,  έγινε με ζαχαρόπαστα. Για το σπαθί ειδικά είμαι πάρα πολύ περήφανη!

Fun fact: Η Ιωάννα φούσκωσε 49 μπαλόνια, μόνη της, με το στόμα!!! Ακούραστη και ασταμάτητη!!!

Μετά τα παιχνίδια τα πιτσιρίκια χωρίστηκαν σε αγόρια - κορίτσια και έπαιξαν μέχρι τελικής πτώσης, οι μεν με τις φιγούρες του Σταρ Γουορς και οι δε κάνοντας κατασκευές, ζωγραφίζοντας και κάνοντας διάφορες διαβολιές (μαντέψτε ποιός έκανε τι )

Εντέλει ο Γιώργος θα φάει 3 τούρτες φέτος για τα γενέθλιά του

Προγραμματισμένο ταξιδάκι στην Αθήνα είχαμε από την Πέμπτη ως την Κυριακή. Πολλά πράγματα κάναμε σε αυτές τις 4 μέρες, είδαμε φίλους, συνεργάτες και συγγενείς, προβληματιστήκαμε, χαρήκαμε, γιορτάσαμε. Είχαμε και το, καθιερωμένο πλέον ραντεβού στο Παίδων για το θέμα της δυσγραφίας. Ο Γιώργος τα πάει όλο και καλύτερα, παρότι 6 μηνες τώρα έκανε προσπάθειες μόνος του, αφού μια το καλοκαίρι και μια η έλλειψη δασκάλων ήταν αιτίες για να μην έχει συνεχιστεί η οργανωμένη προσπάθεια. Όμως το διάβασμα που έριξε το καλοκαίρι φαίνεται πως του έκανε πολύ καλό. Θα συνεχίσουμε έτσι και μας έδωσαν συμβουλές για το πως προχωράμε αλλά και τι κάνουμε για να βοηθήσουμε λίγο και το θέμα της αφηρημάδας. Γενικά είμαστε ευχαριστημένοι από τους ανθρώπους εκεί.

4 μέρες γεμάτες λοιπόν που δε μας έφτασαν για να κάνουμε όσα θέλαμε, αλλά που μέσα σε αυτές κάναμε πολλά. Ένα από αυτά ήταν να γιορτάσουμε τα γενέθλια του Γιώργου αλλά και του παππού του μαζί που έρχονται σε λίγες μέρες.

Έτσι έφτιαξα μια τούρτα και για τους δυο τους. Μετά από σκέψη και με τη βοήθεια της Γιωργίας, κατέληξα στο σχέδιο που θα δείτε κάτω. Είναι μια τούρτα με τον Φρίξο Μίξο, τον πρωταγωνιστή στα παραμύθια που λέει ο παππούς κάθε βράδυ στα εγγόνια του όταν είμαστε στην Αθήνα. Είναι παραμύθια βγαλμένα από το μυαλό του. Ο μπαμπάς μου το έκανε πάντα αυτό, είναι μεγάλος παραμυθάς και θυμάμαι κι εγώ να μας λέει ένα σωρό ιστορίες όταν ήμασταν μικρές. Τώρα τις χαίρονται τα πιτσιρίκια.

Είναι λοιπόν ο Φρίξος Μίξος, πάνω στο βιβλίο του και δίπλα του είναι το Καπέλο της Σκέψης που τον βοηθάει όταν κολλάει

Τα τρία κεράκια είναι γιατί είπαμε να βάλουμε ένα για τον κάθε έναν. Όμως η Ιωάννα είπε πως κι εκείνη ακούει τα παραμύθια, άρα αξίζει ένα κεράκι και αυτή!

Χρόνια πολλά λοιπόν Γιώργο ξανά και χρόνια πολλά μπαμπά μου και εύχομαι να λες παραμύθια στα εγγόνια σου για πολλά πολλά χρόνια ακόμα!