Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Και ναι, το Σουσάκι έχει ηφαίστειο!

Τόσα χρόνια πάμε εκεί και πάντα λέγαμε πως πρέπει να το επισκεφθούμε. Μέχρι πέρισυ δεν ξέραμε καν που ακριβώς είναι. Πέρισυ βρήκα όμως οδηγίες στο μπλογκ του Antonious και τις είχα κρατήσει, όμως φέτος είδαμε πως έχουν μπει πινακίδες που σε οδηγούν εκεί κανονικά, οπότε δεν τις χρειάστηκα.

Ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει την ύπαρξή του καν. Διάβασα πως η τελευταία φορά που υπήρξε ηφαστειακή δραστηριότητα ήταν πριν 2,7 εκατ. χρόνια, αλλά μέχρι και σήμερα υπάρχει έντονη μεταηφαιστειακή δραστηριότητα με εκπομπή αερίων και η περιοχή μυρίζει όλη θειάφι.

Στην ουσία δεν υπάρχει κρατήρας και ίσως γι’ αυτό να μην έχει γίνει και μέγα αξιοθέατο. Υπάρχει μόνο φαράγγι. Διάβασα πως υπάρχουν 2, όμως εμείς βρήκαμε έναν δρόμο όλο κι όλο.

Ξεκινήσαμε ένα πρωί με τα παιδιά, αφήσαμε το αυτοκίνητο στο τέρμα του χωματόδρομου και αρχίσαμε το περπάτημα στο φαράγγι.

Είχε φοβερή ζέστη, ο ήλιος μας χτύπαγε κατακέφαλα και βρώμαγε ο τόπος χαλασμένο αυγό (χαρακτηριστική μυρωδιά του θειαφιού). Ιδανικές συνθήκες δηλαδή

Είδαμε ωραία πετρώματα, είδαμε τρύπες παντού, είδαμε θειάφι γύρω μας. Διάβασα κάτι για ρέματα και καταράκτες, όμως εμείς δεν είδαμε τίποτα τέτοιο μες το κατακαλόκαιρο. Πιστεύω πως θα αξίζει να πάει κανείς σε άλλη εποχή του χρόνου, ώστε να αντέξει το περπάτημα και να δει και τη φύση σε καλύτερα κέφια.

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέραμε τι να περιμένουμε, οπότε μας άρεσε μεν η διαδρομή και είδαμε ωραία πράγματα, αλλά απογοητευτήκαμε και λίγο. Φαντάζομαι πως αν γνωρίζεις και τα πετρώματα που βλέπεις γύρω σου θα είναι ακόμα καλύτερα.

Διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες για το ηφαίστειο εδώ κι εδώ.

Η πρώτη εκδρομή που κάναμε. Πήγαμε στην Αίγινα, επίσκεψη στην αδερφούλα μου.

Στην αρχή λέγαμε να πάμε κανονικά, με το δελφίνι, αλλά ήρθαν οι γονείς μου, το σκάφος ήταν εκεί, οπότε μας πήρε ο πατέρας μου και πήγαμε έτσι. Δυο σε ένα Και Αίγινα, και σκάφος!!!

μα τι καπετάνιος!!!

Οι 3 άντρες ρίχνουν άγκυρα

πρώτη στις βουτιές!

Πήγαμε Σάββατο μεσημέρι και γυρίσαμε Κυριακή απόγευμα. Και φυσικά περάσαμε πάρα πάρα πολύ όμορφα! Η διαδρομή ήταν τέλεια, εκεί είδα την αδερφούλα μου που είχα καιρό να τη δω και φάγαμε, ήπιαμε και κουτσομπολέψαμε και κάναμε και μαθήματα κολύμβησης στην πισίνα (τρέμε Νικολέττα σε έφαγαααα).

που θα πάει Νικολίτσα, θα μάθεις κι εσύ να κολυμπάς χαχαχα!

πολύ κούραση βρε παιδί μου…

η κλασική οικογενειακή φωτογραφία (μπα, είμαι κι εγώ μέσα;;;)

Το αρχικό σχέδιο ήταν 1 εβδομάδα Κεφαλλονιά και 2 εβδομάδες στο Σουσάκι. Μετά έγινε 2 εβδομάδες στο Σουσάκι και 1 εβδομάδα στην Κεφαλλονιά. Πιστεύαμε πως θα βρούμε εύκολα δωμάτιο μετά το 15αύγουστο… Επειδή όμως -για μια ακόμα φορά- μείναμε με τη χαρά και σπίτι δε βρήκαμε να μείνουμε, οι διακοπές μας έγιναν 3 εβδομάδες στο Σουσάκι με διάφορες εκδρομές.

Περάσαμε πολύ ωραία και χαλαρωτικά. Νομίζω το λέω κάθε χρονιά αυτό. Δεν είναι κάποια ιδιαίτερα όμορφη περιοχή το Σουσάκι και μένουμε σε πολυκατοικία. Όμως τι πολυκατοικία… Είναι ακριβώς πάνω στη θάλασσα. Ξυπνάς το πρωί, ρίχνεις τη βουτιά σου και μετά ανεβαίνεις για το καφεδάκι σου. Περνάς 3 εβδομάδες με 5 ρούχα και 2 μαγιώ. Έχει πολύ όμορφο βυθό και κάθε χρόνο βλέπουμε χταπόδια, σουπιές, αχινούς, καβούρια και πολλά πολλά ψάρια. Φέτος γνωρίσαμε και το θαλάσσιο ποντίκι, που είναι ένα είδος αχινού ας πούμε. Τα παιδιά έχουν παρέα πολλά πολλά παιδάκια όλων των ηλικιών και εμείς αποκτήσαμε ακόμα καλύτερες σχέσεις με τους υπόλοιπους αυτή τη χρονιά και απολαύσαμε βραδιές μπιρίμπας, πολλές παρτίδες τάβλι και ακόμα περισσότερες συγκεντρώσεις στην παραλία για φαγητό. Κάποιες φορές παραγγέλναμε όλοι μαζί, άλλες έφερνε ο καθένας το μεζέ του και τρώγαμε. Κουβέντα, παιχνίδι, φαγητό και μπάνιο!

η θέα από το μπαλκόνι μας

Ας δούμε τα δημοφιλέστερα των διακοπών:

Θαλάσσιο παιχνίδι: βουτιές από τους ώμους. Στην αρχή από τους ώμους του Κωνσταντίνου, μετά όμως από τους ώμους όλων των μεγαλύτερων παιδιών. Όχι μόνο τα δικά μας, όλα τα μικρότερα.

Θαλάσσιο σπορ: καταδύσεις για κοχύλια. Ο Γιώργος και η Ιωάννα έμαθαν να βουτάνε σε αρκετά μεγάλο βάθος (τουλάχιστον 2,5 μέτρα) και να βγάζουνε κοχύλια και θαλάσσια ποντίκια (άδεια πάντα, όχι ζωντανά). Η Ιωάννα πιο εύκολα και άνετα βέβαια. Μέναμε πάνω από 30 λεπτά με τις μάσκες μας στη θάλασσα και ψάχναμε, βουτάγαμε και γεμίζαμε τη σακουλίτσα μας. Όπως είπα ο βυθός είναι πολύ ωραίος και είναι από τις φορές που ζητάω μια υποβρύχια μηχανούλα. Πιστεύω του χρόνου θα την έχω

Τα τέσσερα κουβαδάκια που γεμίσαμε και μερικά παραδείγματα αυτών που πιάσαμε. Το θαλάσσιο ποντίκι είναι αυτό το ασπριδερό καύκαλο που μοιάζει να έχει το σημάδι ενός αστερία πάνω του. Όταν είναι ζωντανό είναι μαλλιαρό!

Επιτραπέζιο παιχνίδι: τάβλι. Παίξαμε και μπιρίμπα, αλλά το τάβλι άναψε!!!

Παιχνίδι στον υπολογιστή: Zuma’s Revenge. Ναι παίξαμε και στον υπολογιστή. Κάτι μεσημέρια, ξάπλα στο κρεβάτι, με το λάπτοπ αγκαλιά Μεγάλο κόλλημα το Ζούμα…

Γλυκό: πορτοκαλόπιτα, γλυκό Δημητρούλας και κέικ σοκολάτας. Επειδή δεν είχα μίξερ εκεί, έκανα συνταγές που θέλαν μόνο ένα μπολ και ένα ανακατευτήρι! Η πορτοκαλόπιτα έγινε το αγαπημένο γλυκό του Κωνσταντίνου, στην ίδια θέση με το εκμέκ (και αυτό λέει πολλά!!!). Ένα ταψί πρέπει να το έφαγε μόνος του

Κάπως έτσι περάσαμε τις 3 εβδομάδες. Κάναμε και εκδρομές για τις οποίες θα μιλήσω πιο αναλυτικά. Τα παιδιά στην πολυκατοικία είχαν μεγαλώσει, ένας φοβερός 6χρονος μας φώναζε θείο και θεία, μια μικρούλα 2χρονη έγινε η προστατευόμενη του Γιώργου. “Γωωγωωω” του φώναζε μια μια γλυκα κι ένα νάζι… Κι εκείνος της έκανε χαζομάρες για να γελάει και την τάιζε σταφύλι στο στόμα Γενικά φέτος ο Γιώργος κατάφερε να έχει πολύ καλύτερες σχέσεις με όλα τα παιδιά.

Και το χάιλάιτ για τον Κωνσταντίνο ήταν βέβαια που πήγε για ψάρεμα με μια βάρκα και έναν καλό μας γείτονα. Μπορεί να μη το ψάρεψε, αλλά χταπόδι φάγαμε!

Πριν ακόμα ξεκινήσουμε τις διακοπές μας, είχαμε διάφορα εμπόδια και προβλήματα. Σχεδόν με το ζόρι φύγαμε. Ο Γιώργος είχε κάνει ένα 24ωρο πυρετό και μετά, από το μεσημέρι της Τρίτης, ήταν απύρετος και καλά. Οπότε Τετάρτη πρωί φορτώσαμε και φύγαμε, σχεδόν τρέχοντας, μην προλάβει και μας τύχει τίποτα άλλο

Όμως δεν ήταν το τυχερό μας να μείνουμε έτσι. Το απόγευμα της Τετάρτης ο Γιώργος άρχισε να παραπονιέται για πονοκέφαλο. Του δώσαμε παυσίπονο, έπεσε για ύπνο και ελπίζαμε να σταματήσει εκεί. Το πρωί ο καημένος ήταν σε μαύρα χάλια, με εξαιρετικά έντονο πονοκέφαλο που δεν έλεγε να περάσει, παρά τα παυσίπονα. Έτσι βρεθήκαμε στο νοσοκομείο της Κορίνθου όπου τον πέρασαν από ένα σωρό εξετάσεις, ακτινογραφίες κλπ. Δεν του βρήκαν τίποτα και γι’αυτό πρότειναν να μείνει μέσα και την επόμενη μέρα, ανάλογα το πως θα ήταν, να τον πήγαιναν στο Παίδων. Τους φαινόταν πολύ περίεργο που είχε τέτοιο πονοκέφαλο χωρίς πυρετό. Ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να τον φέρει πίσω και να τον πάμε εμείς στο Παίδων την επόμενη. Μόλις τον είδαν στην πολυκατοικία που μέναμε άρχισαν όλοι βέβαια να λένε πως το παιδί είναι απλώς πολύ ματιασμένο και ξεκίνησαν το ξεμάτιασμα όλοι μαζί (κι εγώ με το Γιώργο λέγαμε από μέσα μας “πάλι καλά που ξεματιάζουν έτσι -και κάναμε την κίνηση με το χέρι- και όχι έτσι -και κάναμε την κίνηση που βγάζει μάτι”. Όποιος έχει δει την “Κυρά μας τη Μαμή” ξέρει…). Επειδή το παιδί είχε πάρει διπλό παυσίπονο στο νοσοκομείο είχε αρχίσει να είναι καλύτερα και όλοι το απέδωσαν στο ξεμάτιασμα. Μέχρι κι εμείς παραλίγο να το πιστέψουμε!!! Όμως η λογική εντέλει θριάμβευσε και μετά από λίγες ώρες ο Γιώργος ανέβασε ξανά υψηλό πυρετό, οπότε κι εμείς ανακουφιστήκαμε γιατί προφανώς ήταν απλώς μια ίωση.

Και εκτός από αυτό μας πήρε τηλέφωνο και ο γείτονάς μας και μας είπε πως στάζει στο σπίτι ο ηλιακός θερμοσίφωνας.

Οπότε την Παρασκευή είχαμε φτάσει να είμαστε χάλια, απαισιόδοξοι, κουρασμένοι και έτοιμοι για κλάματα…

Ευτυχώς η ίωση πέρασε, βάλαμε και το θείο να κλείσει το γενικό του νερού και οι διακοπές μας συνεχίστηκαν πολύ καλύτερα, όπως θα δείτε παρακάτω…

Γυρίσαμε φορτωμένοι εμπειρίες.

Περάσαμε μια μέρα φορτωμένοι με δουλειές

Ελπίζω πως από αύριο θα βρω το χρόνο και σιγά σιγά θα σας δώσω μια μικρή γεύση και λίγο άρωμα από τις 3 αυτές εβδομάδες.

Αν και μπροστά μας έχουμε δουλειές και πρόγραμμα φορτωμένο, εγώ θα αντισταθώ και δε θα πω “καλό χειμώνα”, αλλά θα πω “καλή συνέχεια”.

Άλλη μια φορά…

Σήμερα θα φεύγαμε. Τα παιδιά έχουν γυρίσει, τα πράγματά μας είναι μαζεμένα, έχω βάλει τα πλυντήριά μου, όλα έτοιμα. Και σήμερα το πρωί ξύπνησε ο Γιώργος με πυρετό 37,9 έχει αυτή τη στιγμή.

Φυσικά και δεν θα φύγουμε σήμερα. Αμφιβάλλω πως θα φύγουμε και αύριο.

Να βάλω τα γέλια; Να βάλω τα κλάματα; Πάνω απ’ όλα θέλω να είναι καλά το παιδάκι μας φυσικά, αλλά αυτό το πράγμα μας έχει ξετινάξει…

Ελπίζω τουλάχιστον να ισχύει αυτό που λένε και να τρίτωσε το κακό και να φύγουμε κάποια στιγμή!!!

Δεύτερη φορά μέσα σε μερικές μέρες που φτιάχνω βαλίτσες και μετά αλλάζουν τα σχέδια και κάθομαι και τις κοιτάω…

Σήμερα ήταν να φύγουμε πρωί πρωί για διακοπές. Χτες λοιπόν πήγαμε και πήραμε τα παιδιά απο την κατασκήνωση, όπως ήταν κανονισμένο, είχαμε φτιάξει βαλίτσες, είχα βάλει σε ένα χαρτόκουτο την τοστιέρα, την καφετιέρα και το βραστήρα μας και είμασταν έτοιμοι για να αρχίσουμε τις διακοπές. Είχαμε περάσει μάλιστα όλη την ημέρα κανονίζοντας τις δουλειές μας, λέγοντας δουλειές που είναι να γίνουν όσο λείπουμε, κλπ κλπ.

Όπως θα έχετε καταλάβει, δεν πήγαμε διακοπές… Είναι και σήμερα μια κανονική, εργάσιμη ημέρα.

Λίγο αφού είχαν γυρίσει τα παιδιά, μάθαμε πως το μικρό κοριτσάκι του φιλικού ζευγαριού που θα πηγαίναμε μαζί έχει σταφυλόκοκο και, αφού δεν μπορεί να το δει ήλιος, να πάει στη θάλασσα ή να ακουμπήσει σε άμμο, δεν μπορούν να φύγουν για διακοπές.

Αυτό μας άφησε εμάς με τις εξής επιλογές: 1. Να πάμε μόνοι μας ή 2. Να γυρίσουν τα παιδιά κατασκήνωση να την τελειώσουν κανονικά και να μετακινήσουμε τις διακοπές μας κατά μια εβδομάδα.

Σκεφτήκαμε πως έχει την απεργία των βυτιοφόρων, οπότε είναι πάρα πολύ πιθανό να μη βρούμε βενζίνη πουθενά. Άρα αν πηγαίναμε στην Κεφαλλονιά όπου είχαμε κλείσει δωμάτιο, ήταν σχεδόν σίγουρο πως θα μέναμε εκεί, χωρίς να μπορούμε ούτε το νησί να γυρίσουμε καθώς δε θα είχαμε μετά βενζίνη να γυρίσουμε πίσω. Άρα μόνοι μας και περιορισμένοι σε ένα μερος μόνο; Καλύτερα να το αναβάλλουμε και να πάμε σε κάποια φάση που θα μπορούμε να το ευχαριστηθούμε όπως πρέπει.

Ήταν μια λογική απόφαση. Τα παιδιά γύρισαν στην κατασκήνωση, εμείς ακυρώσαμε το δωμάτιο και αλλάξαμε τις διακοπές μας. Μόνο που αυτό μας επηρέασε πολύ. Χτες ήμασταν και οι δύο έτοιμοι να βάλουμε τα κλάματα. Σήμερα λίγο καλύτερα αλλά και πάλι μια μαυρίλα υπάρχει. Και φυσικά ξέρω πως έτσι είναι η ζωή, τα πράγματα αλλάζουν και πρέπει να προσαρμόζεσαι, πρέπει να βλέπεις τη θετική πλευρά των πραγμάτων και όλα αυτά τα οποία έλεγα εγώ πριν μια εβδομάδα στον Γιώργο που είχε στεναχωρηθεί που θα γύρναγε νωρίτερα από την κατασκήνωση και δεν μπορούσε να το διαχειριστεί. Ξέρω και ποιά είναι αυτά τα καλά:

• Ο μήνας του μέλιτος συνεχίζεται για μια εβδομάδα ακόμα
• Θα μπορέσουμε να πάμε σε μια παράσταση που θέλαμε αλλά δε μπορούσαμε γιατί θα λείπαμε εκείνες τις μέρες
• Θα δούμε άλλο ένα καινούριο επεισόδιο true blood τη Δευτέρα

Όμως παρ’ όλ’ αυτά η μαυρίλα δε φεύγει. Δε θέλω να κάνω κανένα σχέδιο για τις διακοπές τώρα. Ας γίνει ό,τι να’ ναι.

Καλά να πάθω, για να μάθω να λέω για τον Γιώργο πως δεν διαχειρίζεται καλά τις απρόσμενες αλλαγές σχεδίων.