Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Για την Κύπρο τα έχω πει νομίζω όλα στο προηγούμενο ταξίδι μου. Δεν έχει αλλάξει τίποτα από τότε

Ο καιρός καλός, τα μπουφάν μας σχεδόν δε τα χρειαστήκαμε.

Το ταξίδι είχε πολύ φαγητό, όπως πάντα Από όλους νομίζω το ευχαριστήθηκε περισσότερο η Ιωάννα (το φαγητό έτσι; ) με αγαπημένα της τις σεφταλιές (παρότι δεν είναι φίλη του κιμά) και τα κινέζικα παϊδάκια με γλυκιά σάλτσα (μόνο το πιάτο δεν έγλυψε. Για μέρες μετά, αν τη ρώταγες τι σου άρεσε και τι σου έκανε εντύπωση απο το ταξίδι, για αυτά τα παϊδάκια μιλούσε).

Είχε επίσης ώρες πολλές παιχνιδιού. Wii, xbox, pc , bowling… Το περισσότερο γέλιο το ρίξαμε με το wii fit που πετάγαμε σαν κοτόπουλα και κάναμε χούλα χουπ, αλλά και με κάτι παιχνίδια στο xbox που έπαιζες σε μπάντα. Ντραμς, κιθάρα, μπάσο, φωνή κανονικά. Πήρα για λίγο το μικρόφωνο σε κάποια φάση και μετά δεν με ξεκολλάγανε! Την καταβρήκα και τραγούδησα μέχρι που έκλεισε ο λαιμός μου. Τρέμε x-faxtor δηλαδή!

Επίσης 2 βράδια, μετά που κοιμήθηκαν τα παιδιά, κάτσαμε και παίξαμε ένα φοβερό παιχνίδι παρατηρητικότητας.  Χειρότεροι και από τα παιδιά ήμασταν, όλο άλλη μια πίστα και πάμε για ύπνο λέγαμε

Το περισσότερο γέλιο το είχε το γεγονός πως είχαμε όλοι τα λαπτοπ μας στο σαλόνι. Τόσα καλώδια σε ένα δωμάτιο δεν ξέρω πως χωράνε! Για να μην πω τόσες ηλεκτρονικές συσκευές. Τηλεοράσεις, κονσόλες, λαπτοπ… Μιλάμε για πολύ high tech σπίτι!

Εγώ αντιγράφω απο τη διπλανή μου όπως βλέπετε.

Κάναμε βόλτες σε μαγαζιά, στο κέντρο, στα κατεχόμενα.

Φάγαμε το πεντανόστιμο φαγητό της κας Σταυρούλας

Τα παιδιά μέσα σε όλα!

Μη μου κολλάς, θα σε βάλω κι εσένα στη σούβλα!

Τα παιδιά έπαιξαν μέσα και έξω από το σπίτι.

Ρακέτες αντιστρόφως ανάλογες προς το μέγεθος του παίκτη

Πήγαμε σε λούνα παρκ.

Και τσιμπήσαμε κι ένα κουρεματάκι (να βγάλουν τα λεφτά τους οι κουρευτηκές μηχανές του Γιώργου )

Προσέξτε τη χαρά στο πρόσωπο του Γιώργου!

Ο Κωνσταντίνος γύρισε πίσω άλλος άνθρωπος! Κουρεμένος όπως τον γνώρισα τότε που ήταν ναυτάκι (μα πόσο χάρηκα που τον είδα έτσι! ), με καινούρια γυαλιά, καινούριο σκουλαρίκι, καινούρια παντελόνια… Κυκλοφορώ με έναν κούκλο λαλούμε!

Με την ευκαιρία να πω πως όσο περνάει ο καιρός, καταλαβαίνω όλο και περισσότερο τον κόσμο που μιλάει Κυπριακά. Έμαθα πολλές λέξεις. Το ίδιο και τα παιδιά. Την πρώτη μέρα η Ιωάννα μου ψυθίριζε στο αυτί “μαμά δεν καταλαβαίνω ΤΙΠΟΤΑ”. Σιγά σιγά όμως τα καταλαβαίναν μια χαρά!

Την Πέμπτη κάναμε και ένα σεμινάριο ζαχαροπλαστικής, το οποίο παρακολούθησε και η Ιωάννα, η οποία αρίστευσε! Χωρίς να λέμε σε αυτή τίποτα το ιδιαίτερο, τα έπιανε όλα! Στόλισε έτσι ολομόναχη το δικό της κεκάκι.

Με λίγα λόγια περάσαμε τέλεια! Και το καλύτερο είναι πως θα το επαναλάβουμε σύντομα

Αυτή τη φορά πήγαμε οικογενειακώς. Η πρώτη φορά που μπήκαν τα πιτσιρίκια στο αεροπλάνο!

Τα εισητήρια τα είχαμε κλείσει μήνες πριν γιατί τα είχαμε βρει σε πολύ καλές τιμές (με Aegean). Μόνο ένα προβληματάκι αντιμετωπίσαμε, το οποίο ευτυχώς και στις δυο πτήσεις διορθώθηκε. Κάναμε check in από το σπίτι. Δεν είχαμε εκτυπωτή κι έτσι πήγαμε κανονικά να δώσουμε βαλίτσες και να πάρουμε τα boarding passes. Είχαμε κλείσει 2 και 2 θέσεις για να έχουν και τα δυο παιδιά παράθυρο. Όμως οι θέσεις που μας έδωσαν ήταν διαφορετικές από αυτές που είχαμε κλείσει και μας είχαν και τους 4 στη σειρά, δηλαδή 3 από τη μια μεριά και ο άλλος από την άλλη. Ρίξαμε πολύ βρίσιμο στην κοπέλα στο check in, αλλά όπως αποδείχθηκε άδικα. Το καταλάβαμε όταν φεύγαμε, που έγινε ακριβώς το ίδιο πράγμα! Η κοπέλα εκει μας είπε πως το σύστημα αλλάζει τις θέσεις όταν κλείνεις 4 μαζί. Πολύ χαζό σύστημα λεω εγώ… Ευτυχώς στο πήγαινε ένας καλός κύριος μας έδωσε τη θέση του (να ναι καλά ο άνθρωπος), γιατί βέβαια τα πιτσιρίκια ήταν απολύτως απογοητευμένα και σχεδόν έκλαιγαν που δε θα είχαν παράθυρο, ενώ στο έλα που το είδαμε στο check in, η κοπέλα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της και μας έβαλε 2 και 2 να έχουμε παράθυρα.

Ο Γιώργος ψιλοαγχώθηκε μόνο στην αρχή, όταν είδε το φυλλάδιο με τις οδηγίες για περίπτωση ατυχήματος. Όταν όμως τον διαβεβαίωσα πως δε μου έχει τύχει ποτέ ατύχημα, ούτε ξέρω κανέναν προσωπικά που να του έχει τύχει, τότε ηρέμησε και ευχαριστήθηκε την πτήση. Σα να ήταν σε λούνα παρκ! Η Ιωάννα από την αλλη φοβήθηκε λιγάκι και έβαλε και 1-2 τσιρίδες, αλλά οκ, όλα εντάξει, ήταν πολύ λίγο.

Όταν πηγαίναμε ξεκινήσαμε βράδυ και φτάσαμε μέρα, άρα είδαμε την ανατολή και ήταν υπέροχα. Στην επιστροφή ήταν συνεχώς βράδυ και είδαμε φωτισμένη την Κύπρο (και τη σημαία στον Πενταδάκτυλο) και την Αθήνα. Τέλεια!

Έλεγα πως θα δυσκολευτώ να μπω στην ρουτίνα ξανά μετά από 10 μέρες διακοπών, αλλά εντέλει δεν είχα πρόβλημα (αν εξαιρέσεις το πρωινό ξύπνημα). Εντέλει προσαρμόζομαι πολύ εύκολα…

Περάσαμε 10 υπέροχες μέρες.

Κάναμε πρωτοχρονιά στην Αθήνα μαζί με τους γονείς μου και την αδερφή μου. Μέρες ήσυχες, όμορφες, οικογενειακές. Λίγα ψώνια (άλλωστε τα μαγαζιά ήταν κλειστά εκείνες τις μέρες), βόλτες στο Φάληρο, φαγητό παντού, συνάντηση με καλούς φίλους. Και φυσικά ανταλλαγή δώρων!

Μικροί μεγάλοι εν δράση

Πήραμε ωραία δώρα, δεν μπορώ να πω, ένα σωρό βιβλία, παιχνίδια, ρουχαλάκια, άσε που ο καλός Άγιος Βασίλης φρόντισε ολη την οικογένεια και έφερε ένα ωραιότατο Wii που πολύ το σαλιαρίζαμε καιρό τώρα Όμως το πιο πρωτότυπο δώρο φέτος είναι ένα που ακόμα δεν το έχουμε πάρει… ή μάλλον το πήραμε, αλλά δεν το έχουμε ακόμα “εξαργυρώσει” Μας έκαναν οι γονείς μου δώρο μια βολτα πάνω από τον Αργοσαρωνικό και την Αίγινα με Chessna! Τώρα θα τσακωθούμε για το ποιός θα κάτσει δίπλα στον οδηγό!!!

4 μέρες ξεκούρασης, διαβάσματος, παιχνιδιού (για μικρούς και μεγάλους) και φυσικά οικογένειας.

Στη συνέχεια είχαμε ταξιδάκι λίγο πιο μακρινό, καθώς πήγαμε οικογενειακώς στην Κύπρο

Ή αλλιώς l-m village (www.lmvillage.gr). Ένα συγκρότημα στη Μυρσίνη, χωριό κοντά στην Κυλλήνη.

Με δύο κουβέντες: μην πάτε.

Εξηγούμαι: η πρώτη εντύπωση είναι σούπερ γουάου. Γήπεδα ποδοσφαίρου, μπάσκετ, τένις, πισίνα, νεροτσουληθρα, παιδικές χαρές, φανταστική παραλία, τεράστιος χώρος στον οποίο δεν μπαίνουν αυτοκίνητα, bungalows πολύ χαριτωμένα και βολικά με όλες τις ανέσεις.

Η πρώτη εντύπωση όμως δεν είναι πάντα σωστή

Το πρώτο που καταλάβαμε είναι πως η παραλία είναι μούφα. Δηλαδή φανταστική στην όψη παραλία, εξωτική, με λεπτή άμμο και γεμάτη πολύχρωμα κοχύλια. Αλλά δεν είναι να μπεις στη θάλασσα. Είναι ένας σκέτος βούρκος, που μπαίνεις μέσα και το πόδι σου βουλιάζει σε κάτι απροσδιόριστο, μια που δεν βλέπεις τον πάτο. Τα νερά είναι πράσινα, αλλά όχι με την καλή έννοια της λευκής άμμου με τα πράσινα νερά που βλέπουμε στις φωτογραφίες. Με την έννοια του: μάλλον είμαι σε βούρκο γιατί όσο από το πόδι μου μπορώ να διακρίνω είναι πράσινο. Με λίγα λόγια σιχαίνεσαι να μπεις.

Δεύτερον το συγκρότημα ανοίκει στον Δήμο Λιοσίων. Δεν ξέρω αν οι υπάλληλοι είναι δημόσιοι υπάλληλοι ή εποχιακοί τους οποίους ελέγχει ένας δημόσιος υπάλληλος, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: απόλυτη αδιαφορία. Τα παράπονά μας πολλά: η καμαριέρα ερχόταν πάντα το μεσημέρι, γύρω στην ώρα που εσύ ήθελες να φας και ίσως να ξεκουραστείς και λίγο, με αποκορύφωμα μια μέρα που ήρθε στις 3.30 και την διώξαμε γιατί φυσικά κοιμόμασταν. Όταν έφευγε η καμαριέρα, έπρεπε να έχεις όλα τα παράθυρα ανοιχτά γιατί καθάριζε με κάτι που ονομάσαμε “βρωμίνη”. Δεν άντεχες να μένεις μέσα.

3 βραδιές έφεραν 2 φάλτσους τύπους να μας πονέσουν τα αυτιά τραγουδήσουν από τις 9 μέχρι τις 1 η ώρα τα ξημερώματα! Όταν παραπονεθήκαμε (κοινή ησυχία, οικογένειες, να ξεκουραστούμε βρε παιδιά), μας είπαν πως το είχαν ζητήσει 150 άτομα (τα εξής 3 που τους παρακολουθούσαν). Και όταν αναφέραμε πως ήταν και φάλτσοι, η απάντηση ήταν αποστομωτική: “τι θέλατε να σας φέρουμε, τον Ρουβά;”

Το Σάββατο ήταν το αποκορύφωμα, όπου μέχρι τις 5.30 τουλάχιστον ακούγαμε μουσική στη διαπασών (τα ξημερώματα έτσι;  ). Όταν δεν άντεξα πια και σηκώθηκα, ντύθηκα και βγήκα να κάνω παρατήρηση, κατάλαβα πως δεν ήταν από εμάς, αλλά από το διπλανό χωράφι, στο οποίο ήταν προφανώς κάποιο νάιτ κλαμπ και ξενυχτούσε όλη η νεολαία των Λεχαινών.

Το φαγητό ήταν επίσης απαράδεκτο. Δηλαδή ο πρωινός μπουφές ήταν καλός, αλλά είχε τα απολύτως βασικά ώστε να έχουν ποικιλία χωρίς να έχουν κάνει κάτι. Μέχρι βραστά αυγά και αυτά πολύ μας ήταν. Άντε και κέικ από το σούπερ μάρκετ. Το μεσημέρι δεν τολμήσαμε να φάμε εκεί, μια που μας είπε ζευγάρι που γνωρίσαμε εκεί ότι όταν το δοκίμασαν έμειναν άφωνοι. Τέτοιο φαγητό δεν είχαν ξαναφάει πουθενά. Απολύτως απαίσιο. Να φανταστείτε η χωριάτικη σαλάτα πρέπει να ήταν τουλάχιστον 3 ημερών, με τις ντομάτες να έχουν ζαρώσει από το αλάτι.

Θα μπορούσα να συνεχίσω τα παράπονα για πολλές σελίδες ακόμα. Για το πως ναυαγοσώστης υπήρχε μόνο όποτε το θυμόντουσαν και συνήθως όχι και στα δυο σημεία που έπρεπε. Για το ότι μας χρέωσαν 30 ευρώ το κιλό το αρνάκι που έψησαν το Σάββατο της Παναγίας. Για την ρεσεψιονίστ που χρειάστηκε κομπιουτεράκι για να κάνει την απίστευτα δύσκολη αφαίρεση 500 - 100. Για τα τηλέφωνα που δε λειτουργούσαν (για ίντερνετ που λέει το σάιτ τους, ούτε συζήτηση). Για το ότι πληρώσαμε 100 ευρώ τη βραδιά για αυτές τις απίθανες υπηρεσίες.

Ας πω όμως και τίποτα καλό. Είχαμε καλή παρέα. Τα παιδιά (και εμείς) ευχαριστήθηκαν νεροτσουλήθρα και πισίνα. Χμμ.. αυτά ήταν τα καλά Ελπίζω του χρόνου να πάμε με την ίδια παρέα σε πιο καλό μέρος…

Α, είχαμε και τα ατυχήματά μας. Ο Γιώργος έσπασε το δόντι του στη νεροτσουλήθρα και φυσικά και τα δυο παιδιά γύρισαν με κάμποσες μελανιές από διάφορα χτυπήματα. Τον οδοντίατρο δεν τον έχουμε βρει ακόμα, αλλά ο Γιώργος το έχει συνηθίσει και θεωρεί πως είναι και λίγο κουλ. Και με αφορμή αυτό, συνειδητοποίησα πως σχεδόν όλοι οι ενήλικοι που ρώταγε ο Γιώργος, έχουν ένα -τουλάχιστον- σπασμένο δόντι!

Το πρώτο κομμάτι των διακοπών μας το περάσαμε για άλλο ένα καλοκαίρι στο Σουσάκι.

Παρότι πάμε χρόνια εκεί, φέτος για πρώτη χρονιά κάναμε τόση πολλή παρέα με τους υπόλοιπους ενοίκους της πολυκατοικίας και μπορώ να πω πως διασκεδάσαμε πολύ. Και ταβλάκι και κουβέντα και ψήσιμο μπριζόλας… Τα παιδιά όπως πάντα βρήκαν καμιά 10αριά (τουλάχιστον) άλλα παιδάκια εκεί, τα οποία τα βλέπουν κάθε καλοκαίρι, οπότε πέρασαν και αυτά πολύ ωραία.

Μπάνια πρωί βράδυ, βουτιές με τη μάσκα μας, χτύπημα χταποδιού

βουτιές από το μόλο

βουτιές από την πλάτη του μπαμπά

βουτιές από το σκάφος

και όπως πάντα μπόλικα κοχύλια, καβουράκια

πανσέληνος στην παραλία με ούζο και τάβλι

και φυσικά μπόλικο, μπόλικο διάβασμα

Για πρώτη φορά επισκεφθήκαμε και το καζίνο φέτος. Και αν εξαιρέσουμε τα 10 ευρώ που έδωσε ο καθένας μας στην είσοδο, όλοι είχαν να το λένε για το πως πήγαμε και δεν παίξαμε ούτε ένα ευρώ! Όμως δεν μας έκανε καμία διάθεση να παίξουμε. Οι κουλοχέρηδες  ήταν ένα αυτόματο πράγμα όπου σε κάθε πάτημα του κουμπιού έχανες και 30 λεπτά (και πιστέψτε με τα 5ευρα έφευγαν μέσα σε 1 λεπτό) και τα λίγο πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια, όπως πχ το μπλακ τζακ, είχαν μικρότερο ποντάρισμα τα 5 ευρώ. Δεν βλέπω κανένα νόημα και καμία χαρά στο να χάσω ένα 50ευρω μέσα σε 10 λεπτά (και πολύ λεω). Και μάλιστα βασισμένη αποκλειστικά στην τύχη. Βέβαια καλά περάσαμε, ήπιαμε όσο θέλαμε, είδαμε τον κόσμο γύρω μας να παίζει (έχει ενδιαφέρον να τους παρακολουθείς), μιλήσαμε με την παρέα μας… Μόνο που είμασταν άτυχοι και δεν είχε δωρεάν μπουφέ επειδή ήταν μέρα μεγάλης κλήρωσης. Πάει και αυτή η εμπειρία. Η οποία να τονίσω, ήταν μια σκέτη απογοήτευση για τον Κωνσταντίνο, μια που περίμενε να δει τουλάχιστον τον Τζέιμς Μποντ να παίζει εκεί μέσα ή τίποτα δίμετρες καλλονές να του φυσάν τα ζάρια τέλος πάντων και το μόνο που είδε ήταν γιαγιάδες!!!

Περάσαμε πολύ όμορφα και ξεκούραστα και ευχαριστηθήκαμε 2 εβδομάδες διακοπών!

Παρότι πήγαμε με τη Σοφία τη βόλτα μας στο Ναύπλιο, είχαμε πει πως θα την κάνουμε και με τα παιδιά, να δούμε και τις Μυκήνες. Ο Γιώργος ειδικά που είχε κάνει στην ιστορία του φέτος για τον μυκηναϊκό πολιτισμό, είχε και να μας πει ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά και να δει όλα αυτά που είχε διδαχτεί από το βιβλίο του.

Την Παρασκευή 31-7 λοιπόν, ξεκινήσαμε το πρωί και κάναμε την πρώτη στάση στον “Θησαυρό του Ατρέα”, τον θολωτό τάφο του Αγαμέμνονα που ήταν και αυτό που μας εντυπωσίασε όλους περισσότερο στη σημερινή εκδρομή. Πήραμε και ένα βιβλιαράκια από τις εκδόσεις “Ερευνητές” που ήταν ακριβώς ό,τι έπρεπε για την εκδρομή μας. Εξηγούσε τα πάντα που βλέπαμε με απλά λόγια.

Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν τόσο που ο Γιώργος αποφάσισε να γράψει τις εντυπώσεις του και τι είδε (!) ενώ η Ιωάννα έκανε μια ζωγραφιά.

Μετά πήγαμε στο κάστρο και το μουσείο. Είδαμε την Πύλη των Λεόντων και περπατήσαμε μέσα στο κάστρο.

Επισκεφτήκαμε το μουσείο και η ώρα έφτασε περίπου 1 το μεσημέρι. Οπότε ζεσταμένοι και κουρασμένοι, πήγαμε για φαγητό.

Μετά κάναμε μια βολτίτσα στο Ναύπλιο. Είδαμε από μακριά το Μπούρτζι και το Παλαμίδι, κάναμε βόλτα στα όμορφα στενά, κάτσαμε για παγωτό στην πιο τέλεια τζελατέρια! Λέγετε Antica Gelateria di Roma, έχει άρωμα ιταλικό και τα πιο νόστιμα παγωτά που έχω δ0κιμάσει. Με το που μπήκαμε μας έδωσαν να δοκιμάσουμε μαύρη σοκολάτα και φουντούκι, που μας ενθουσίασαν τόσο που δεν είδα καν το διπλανό τους ψυγείο στο οποία είχαν όλα τα φρουτένια παγωτά . Είναι σίγουρο πως όταν ξαναβρεθούμε Ναύπλιο θα φροντίσω να διορθωθεί αυτό . Και τα παιδιά φυσικά ενθουσιάστηκαν και έπεσαν με τα μούτρα στα παγωτά:

Πήγαμε τη βόλτα μας φυσικά και από τον Μελόκηπο και τον Καραμελόκηπο, μόνο που ήταν νωρίς ακόμα και δεν προλάβαμε τα παιδιά. Βέβαια το γλυκάκι μας το πήραμε ξανά Γλυκό κάστανο αυτή τη φορά.

Ήταν μια λίγο κουραστική, αλλά υπέροχη μέρα για όλους.

ΥΓ Έτσι για την ιστορία, αυτά που έγραψε ο Γιώργος ήταν τα εξής:

Μπήκα στον τάφο του Αγαμέμνονα. Είναι ο μεγαλύτερος θολωτός τάφος. Η μεγαλύτερη πέτρα ζυγίζει 120 τόνους ήταν πάνω από την πύλη!

Ο θολωτός τάφος πάνω είχε χώμα και χόρτα για καμουφλάζ και δροσιά!

Σε ένα μικρό σκοτεινό δωμάτιο (είναι ο τάφος) είχε χώμα και είχαν μικρογραφία της κύριας πύλης.

Μετά πήγαμε στην ακρόπολη, είδαμε διάφορους λαβύρινθους. Είδαμε την πύλη των λεόντων, τα ανάκτορα, μια υπόγεια είσοδο για νερό και μια άλλη είσοδο!

Μετά πήγαμε στο μουσείο. Εκεί είδαμε χρυσό, αγγεία, ξίφη, τοιχογραφίες, ζώα, κοσμήματα και άλλα…!

Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να βρεθούν ανάμεσα σε αγγλόφωνους καλεσμένους από την Τετάρτη μέχρι την Κυριακή (μετά πήγαν κατασκήνωση).

Ο Γιώργος προσπαθούσε, με αρκετή επιτυχία για τις γνώσεις του στα αγγλικά, να συννενοηθεί.  Το γεγονός πως μόνο ένας ήταν πραγματικά άγγλος δημιουργούσε ένα μικρό προβληματάκι, μια που έπρεπε να καταλάβει αγγλικά με αυστριακή προφορά, με μεξικάνικη προφορά, με δανέζικη προφορά κλπ. Όμως δεν παρατούσε τις προσπάθειες και ό,τι μπορούσε έλεγε.

Η Ιωάννα αποφάσισε πως θα τους κάνει μαθήματα ελληνικών. Δοκίμασε στην αρχή λέγοντάς τους “ναι - yes, όχι - no, σκύλος - dog”. Όμως αυτό δεν γινόταν να συνεχιστεί για πολύ, μια που οι λέξεις που γνωρίζει στα αγγλικά, της τελείωσαν πολύ γρήγορα . Έτσι βρήκε άλλο τρόπο. Τους έδειχνε ένα αντικείμενο και τους έλεγε την ελληνική λέξη. Τους έβαζε να την επαναλάβουν μέχρι να την πουν σωστά και μετά από μερικές ώρες τους έβαζε τεστ, να της πουν όλες τις λέξεις που τους είχε μάθει. Είχε τρομερή πλάκα!

Το άλλο που άρεσε πολύ στην Ιωάννα είναι πως βρήκε ευκαιρία να εκφράσει τον καλλιτέχνη που έχει μέσα της. Της έφεραν καινούριες μπογιές και μπλοκ, αλλά το καλύτερο είναι πως είχε ένα εντελώς διαφορετικό “καμβά” να δουλέψει! Τον γύψο του Ερνέστο! Οπότε στρώθηκε στη δουλειά:

photo by Sophia

Και όταν τέλειωσε με αυτό, αποφάσισε να επεκταθεί και στα χέρια που δεν είχαν γύψο, όπως της Γιωργίας:

Εκτός από την εκμάθηση ελληνικών, η Ιωάννα είχε αναλάβει και άλλο ρόλο: μόλις έβλεπε τον Ερνέστο να έχει βγάλει τον επίδεσμο που συγκρατούσε τον γύψο γύρω από το λαιμό του, έτρεχε αμέσως να του τον ξαναβάλει . Στο τέλος ο Ερνέστο αποφάνθηκε: she is bossy! Σώωωωπα καλέ!!!