Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Κάποια γνωστή μας μου έστειλε ένα σάιτ για έναν καθηγητή πανεπιστημίου που έχει βρει μια μέθοδο να αντιμετωπίζει τη δυσλεξία. Τους πήρα τηλέφωνο για πληροφορίες και μου είπαν πως το όλο θέμα έχει δυο σκέλη. Κατ’ αρχάς πας εκεί και γίνεται αξιολόγιση του παιδιού. Σου δίνουν χαρτί που γράφει ακριβώς τι προβλήματα έχει το παιδί και τρόπους αντιμετώπισης. Το δεύτερο σκέλος αφορά την αντιμετώπιση.  Υπόσχονται πως μπορούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, όμως θα πρέπει να μένεις κοντά σε ένα τέτοιο κέντρο, καθώς χρειάζεται περίπου ένας χρόνος παρακολούθησης, με τρια εικοσάλεπτα περίπου την εβδομάδα.

Αυτό βέβαια για εμάς δεν ήταν ιδανικό, καθώς δε μένουμε κοντά σε τέτοιο κέντρο, οπότε το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε εκεί, θα ήταν να πάρουμε το χαρτί. Με δεδομένο πως έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που κανεις δεν ξέρει πως ακριβώς να βοηθήσει πλέον τον Γιώργο, ακόμα και αυτό βέβαια ήταν κάτι.

Θέλοντας να το ψάξω λίγο παραπάνω, έπεσα πάνω στα κέντρα που ακολουθούν τη μέθοδο Davis, του κυρίου δηλαδή που έχει γράψει “Το Χάρισμα της Δυσλεξίας”. Αυτό το βιβλίο το είχαμε διαβάσει πριν 2 χρόνια μετά από υπόδειξη του Αλέξανδρου και όχι μόνο μας είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, αλλά ήταν το πρώτο βήμα προς την καλυτέρευση των πραγμάτων. Ήταν η πρώτη φορά που ο Γιώργος έβλεπε γραμμένο σε βιβλίο -και άρα έγκυρο και όχι κάτι που λέει η μαμά του για να τον κανει να νιώσει καλύτερα- πως η δυσλεξία δεν είναι πρόβλημα, αλλά χάρισμα. Ήταν η αιτία που μάθαμε για τη διαφορά στον τρόπο σκέψης και έγινε αφορμή για πολλές συζητήσεις.

Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, ήμουν θετικά προδιαθετιμένη έτσι κι αλλιώς. Είχα διαβάσει τότε πως υπάρχει η μέθοδος εκπαίδευσης και αντιμετώπισης, αλλά δεν υπήρχε κάπου κοντά μας από τη μια και είχαμε μπει σε διαδικασία αντιμετώπισης έτσι κι αλλιώς (με θεαματικά αποτελέσματα).

Τώρα όμως που έχουμε φτάσει στο σημείο που δεν μπορούμε να προχωρήσουμε άλλο, όλα αυτά μου φάνηκαν εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Πόσο μάλλον όταν είδα πως υπάρχει μια ειδικευμένη κυρία στην Αθήνα.

Μίλησα λοιπόν και μαζί της και μου είπε πως το εντατικό τμήμα κρατάει για 5 μέρες, από 6 ώρες την κάθε μέρα. Μαθαίνουν να χρησιμοποιούν κάποια “εργαλεία” που βοηθάνε στην αντιμετώπιση των μαθησιακών δυσκολιών που πάνε πακέτο με τη διαφορετική χρήση του εγκεφάλου. Μετά θα πρέπει τα παιδιά να κάνουν εξάσκηση στο σπίτι, ώστε να “κατακτήσουν” όσα έμαθαν και να γίνουν αυτόματες λειτουργίες.

Από τη μια σκέφτηκα πως όλα αυτά είναι πολύ καλά για να είναι αληθινά, μέσα σε 5 μέρες τέτοια βελτίωση! Όμως το είδα με τα μάτια μου να γίνεται, όταν ξεκίνησε ο Γιώργος να το δουλεύει πριν 2 χρόνια και μάλιστα όχι με κάποια ειδικό. Και ως γονείς πρέπει να το δοκιμάσουμε…

Την Παρασκευή πήγαμε λοιπόν για ένα πρώτο ραντεβού, να γνωριστούμε και να δει και η κυρία αυτή τον Γιώργο. Μπορώ να πω πως τη συμπάθησα από τη στιγμή κιόλας που μας άνοιξε την πόρτα. Είναι μια εξαιρετικά συμπαθητική, ευγενική και ανοιχτόκαρδη κυρία που άκουγε με μεγάλη προσοχή ό,τι και αν της έλεγε ο Γιώργος, δεν τον διέκοψε ούτε μια φορά και είχε το σωστό attitude απέναντί του.

Εντύπωση βέβαια μου έκαναν και πράγματα που έμαθα για τον Γιώργο και το πως σκέφτεται.

1. Ήξερα φυσικά ότι σκέφτεται με εικόνες και μάλιστα έγχρωμες και 3D. Ήξερα πως έχει τη δυνατότητα να “γυρίσει” μια εικόνα στο μυαλό του και να τη δει από όλες τις πλευρές, ακόμα και αν δεν ξέρει πραγματικά πως είναι από όλες τις πλευρές. Έμαθα όμως πως μπορεί να παίζει με δυο παιχνίδια και να φαντάζεται πως έχει 3 μπροστά του και να παίζει με αυτά τα 3 σα να υπήρχαν κανονικά!!!

2. Όση ώρα είμασταν εκεί, ο Γιώργος απέναντι από την κυρία, τα μάτια του γύρναγαν γύρω γύρω. Της μίλαγε κανονικά, απαντούσε πάντα και άμεσα σε ολες τις ερωτήσεις, αλλά τα μάτια του ήταν πάντα αλλού. Είπε: τα αυτιά μου είναι συνδεδεμένα με τον εγκέφαλο τώρα και ακούω τα πάντα και μιλάμε. Όμως τα μάτια μου καταγράφουν στη μνήμη όσα βλέπω για να τα επεξεργαστώ μετά.

Φυσικά έκανε και πάλι εντύπωση η ικανότητα επικοινωνίας που έχει ο Γιώργος.

Φύγαμε από εκεί ενθουσιασμένοι όλοι. Μένει τώρα να δούμε τα αποτελέσματα που θα έχει η εβδομάδα αυτή (τον Σεπτέμβρη όμως). Εγώ ελπίζω για το καλύτερο.

Τελευταία μέρα για το δευτεράκι και το τεταρτάκι μου

Η χρονιά κύλησε και αυτή με διάφορα γεγονότα.

Η Ιωάννα αποφάσισε να σταματήσει το πιάνο στη μέση της χρονιάς. Τελείωσε όμως την πρώτη τάξη στα αγγλικά και πάει και κολυμβητήριο.

Ο Γιώργος πάει μόνο αγγλικά, αν και νομίζω πως θα τον καταφέρουμε να ξεκινήσει κάποιο άθλημα του χρόνου. Κάτι σε πολεμική τέχνη νομίζω θέλει. Μήπως έχετε άποψη για το αν το τζούντο, το καράτε ή το κικ μποξ είναι καλύτερα; Ίσως όμως να πάει και μπάσκετ (κέρδισε το πρωτάθλημα το σχολείο τους και το έχει πάρει ζεστά).

Η Ιωάννα είναι κοριτσάκι εξαιρετικά έξυπνο, με φοβερή αντίληψη, πρώτη στα μαθηματικά με διαφορά, ικανή να δει τα πράγματα από διαφορετική σκοπιά από τους συνομίληκούς της (σύμφωνα με τη δασκάλα της αυτά). Έχει διορθώσει πολύ τα γράμματά της και το μόνο που μένει είναι να διορθώσει την ορθογραφία της (στην οποία δεν έχει πρόβλημα όταν είναι να βαθμολογηθεί, αλλά όταν γράφει για σημειώσεις ή από τον πίνακα, ή οτιδήποτε δεν θα βαθμολογηθεί, τότε γράφει όπως της κατέβει, ό,τι είναι πιο εύκολο και γρήγορο εκείνη την ώρα). Επίσης αποφάσισε πως του χρόνου δεν θα πάει στο ολοήμερο.

Ο Γιώργος, σύμφωνα με τη δασκάλα του πάντα, είναι επίσης εξαιρετικά έξυπνος, όποιος κάτσει μαζί του να μιλήσει θα μείνει άφωνος, έχει κριτική σκέψη, στα μαθηματικά είναι χρόνια μπροστά από τους συμμαθητές του και έχει πολλές γενικότερες γνώσεις. Έχει βελτιώσει πολύ τα γραπτά του, από άποψη οργάνωσης σκέψης. Πλέον οι εκθέσεις του γίνονται θέμα συζήτησης, καθώς το παιδί έχει μια καλπάζουσα φαντασία που την συνδιάζει με το χιούμορ που τον διακρίνει και γράφει αξιωσημείωτα κείμενα. Το θέμα της δυσγραφίας έχει πλέον περιοριστεί σε δυσορθογραφία. Αυτό σημαίνει πως ξέρει τους κανόνες, αν δει κάτι ανορθόγραφο το αναγνωρίζει, αλλά αδυνατεί να γράψει ο ίδιος ορθογραφημένα. Κάναμε επίσκεψη και στο ΚΕΔΔΥ. Είπαν πως από τα 10 σημεία δυσλεξίας, ο Γιώργος παρουσιάζει τα 5. Επειδή έχει κάνει πρόοδο θα περιμένουμε λίγο. Εάν συνεχίσει έτσι μέχρι την πρώτη γυμνασίου, θα τον ξαναδούν και θα μας δώσουν χαρτί (τουλάχιστον έτσι είπαν στη δασκάλα). Ο Γιώργος αποφάσισε να διαλέξει Γαλλικά για του χρόνου. Κάναμε μεγάλη συζήτηση, άκουσε πολλά, του έβαλα βιντεάκια στο youtube να ακούσει τις γλώσσες και στο τέλος πήρε την απόφαση μόνος του. Η αιτιολογία ήταν αυτή: “στις γερμανόφωνες χώρες μιλάνε και αγγλικά, ενώ στις γαλλόφωνες μόνο γαλλικά. Οπότε εάν μάθω γαλλικά θα μπορώ να συννενοηθώ με περισσότερους ανθρώπους”.

Από ιώσεις τα πήγαμε σχετικά καλά. Η γρίπη που τρομοκράτησε τον κόσμο φέτος (ας μη μιλήσω, τα έχουν πει άλλοι), δεν μας άγγιξε ή τουλάχιστον δεν την καταλάβαμε.

Αυτά για τη χρονιά 09-10. Τώρα ξεκινάνε οι διακοπές (για τα παιδιά) και για μας μια στριμωγμένη περίοδος καθώς είναι δύσκολο να δουλέψεις με τα παιδιά στο σπίτι. Όμως… ΗΡΘΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ

Καλά μπάνια σε όλους

Έχω πολύ καιρό να γράψω το τι γίνεται με αυτό το θέμα.

Τον Νοέμβριο είχαμε ξαναπάει στο Παίδων για το καθιερωμένο ραντεβού. Τότε δεν είχα διάθεση να γράψω τίποτα για αυτό, γιατί ήταν μια δύσκολη περίοδος. Ο Γιώργος βρισκόταν στον κόσμο του λίγο παραπάνω από το συνηθισμένο (άφηνε πόρτες ανοιχτές, ξέχναγε μαθήματα και πολλά ακόμα) και είχαμε τσακωθεί πολύ. Στο Παίδων κάνανε αξιολόγιση και μας έβαλαν να συμπληρώσουμε και κάτι ερωτηματολόγια (και εμάς και τον Γιώργο).  Κάναμε και δεύτερο ραντεβού την επόμενη μέρα για να μιλήσουμε με ψυχολόγο, ώστε μαζί με τα ερωτηματολόγια να δουν κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε και για ΔΕΠΥ. Με την κουβέντα μας είπαν και διάφορα ακόμα, πιο ανησυχητικά.

Μετά από αυτό είχαμε ξανά κουβέντα με τον Γιώργο. Τον διαβεβαιώσαμε πως εμείς τον εκτιμάμε και τον αγαπάμε όπως και αν έχει, ακόμα και όταν τον μαλώνουμε. Είπαμε και πολλά ακόμα. Μετά από αυτά η συμπεριφορά του άλλαξε και πάλι προς το καλύτερο. Ειναι ένα πολύ ευαίσθητο παιδάκι με τάσεις προς το απαισιόδοξο και ευμετάβλητη διάθεση.

Ψάξαμε και τα όσα μας είπε η ψυχολόγος από το Παίδων, αλλά θεωρήσαμε πως ήταν μια υπερβολή και δεν έχουμε λόγο να μπούμε σε τέτοιες διαδικασίες.

Ο Γιώργος έχει κάνει πρόοδο όσον αφορά τα γράμματά του. Πλέον είναι σχεδόν καλλιγραφικά (όταν δηλαδή το προσπαθεί και αφιερώνει λίγο χρόνο). Όταν γράφει βιαστικά είναι ελαφρώς κακά, αλλά σίγουρα διαβάζονται εύκολα. Έχει όμως ένα πρόβλημα στο να χωρίζει παραγράφους και μερικές φορές τα κείμενά του δεν βγάζουν απόλυτα νόημα γιατί δεν γράφει όλα τα απαραίτητα.

Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι στην ορθογραφία. Ξέρει τους κανόνες, ξέρει πως γράφονται οι λέξεις, αλλά και πάλι θα τις γράψει λάθος. Έχει βελτιωθεί, αλλά ζορίζεται πλέον. Και το μεγαλύτερο ακομα πρόβλημα είναι στα αγγλικά. Εκεί όταν η λέξη είναι ανορθόγραφη δεν καταλαβαίνεις και τι γράφει κανείς. Έκανε κι εκεί απαράδεκτα γράμματα, τα οποία με λίγο ζόρι τα διόρθωσε.  Όμως χρειάζεται πολύ δουλειά και πολύ ζόρι ακόμα. Και μπορεί ο Γιώργος να προσπαθεί τα εύκολα (όπως του φάνηκε το να διορθώσει τα γράμματά του), αλλά όταν αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να χάσει έστω και λίγο από τον ελεύθερο χρόνο του αισθάνεται πολύ άσχημα.

Προχτές πήγαμε και στο ΚΕΔΔΥ. Κι εκεί τον είδε εκπαιδευτικός και κοινωνική λειτουργός και ψυχολόγος. Σε λίγες μέρες θα έχουμε και τη γνωμάτευση. Δεν περιμένω και πολλά βέβαια, γιατί ο Γιώργος είναι μια σαφώς ελαφριά περίπτωση μπροστά σε αυτά που βλέπουν. Ειδικά η κουβέντα με την ψυχολόγο πρέπει να είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όταν ήρθαν η κοπέλα είχε ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και το ύφος που έχουν πολλοί ενήλικες μετά την πρώτη τους συνομιλία με το Γιώργο Ποιός ξέρει τι της είπε της κοπέλας! Τον ρώτησα μετά τι της είπε και την τρέλλανε και ο Γιώργος γέλασε και μου είπε πως του έκανε ερωτήσεις και αυτός της απαντούσε, αλλά με κάποιο τρόπο οι απαντήσεις του όλες του έβγαιναν αστείες… Είμαι σίγουρη πως την κούφανε τη γυναίκα…

Θα δούμε τι θα γίνει και με αυτό. Ο Γιώργος από τη μια δε θέλει να πάρει χαρτί απαλλαγής από τα γραπτά γιατί θεωρεί πως θα ξεχωρίζει από τους άλλους και δε θέλει. Από την άλλη φυσικά ξέρει πως θα είναι μεγάλη ανακούφιση και δε θα χρειαστεί να πιεστεί.

Τέλος θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτό το βιντεάκι που μου είχε στείλει ο Θανάσης να δω. Το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον και συμφωνώ απόλυτα με όσα λέει αυτή η υπέροχη κυρία. Όλοι είμαστε διαφορετικοί και όλοι χρειαζόμαστε.

Είναι γνωστό πια το θεματάκι του Γιώργου με το γράψιμο. Έχει κάνει μεγάλη πρόοδο, αλλά σαφώς έχει πολύ δουλειά μπροστά του. Αλλά και η Ιωάννα όσο κυλάνε οι μήνες, νομίζω χειροτερεύει. Κάνει ανάποδα αριθμούς και γράμματα, τα γράμματά της χειροτερεύουν σε εμφάνιση, κάνει απίστευτα ορθογραφικά λάθη, μουτζούρες και “τρώει” γράμματα.

Είπαμε λοιπόν και με τη διευθύντρια του σχολείου, πως κάτι πρέπει να κάνουμε το καλοκαίρι, ώστε να γράφουν τα παιδιά.

Αφού λοιπόν το σκεφτήκαμε, είπαμε να ξεκινήσουν από ένα ημερολόγιο. Όχι μπλογκ, αλλά κανονικό σε τετράδιο. Ο Γιώργος νομίζω είχε πολλούς λόγους που το άφησε το μπλογκ. Πρώτον τον δυσκόλευε το να γράφει στο πληκτρολόγιο, το έκανε πολύ άργά και βαριόταν. Μετά έτρωγε το χρόνο του υπολογιστή στο μπλογκ, ενώ του αρέσει να παίζει παιχνίδια.

Η ιδέα των ημερολογίων τους άρεσε πολύ. Τα πήρα και πήγαμε στο βιβλιοπωλείο και πήραν δυο τετράδια που τους άρεσαν και δυο μολύβια. Κάθησαν το βράδυ και έγραψαν την πρώτη τους καταχώρηση. Έχει τρομερό ενδιαφέρον να τα διαβάζεις και να βλέπεις τι έκανε εντύπωση στο καθένα και πως σκέφτονται. Τους είπα πως αν θέλουν, να γράφουν αυτά στο ημερολόγιο και εγώ να τους τα μεταφέρω στο δικό τους μπλογκ. Της Ιωάννας τουλάχιστον της άρεσε πολύ η ιδέα. Νομίζω πως και ο Γιώργος θα θέλει.

Δεν ξέρω πως θα δουλέψει αυτό όλο το καλοκαίρι, αλλά ελπίζω να διατηρήσουμε το ενδιαφέρον μας.

Update:  Ο Γιώργος δεν θέλει να τα βάζω στο μπλογκ του (δεν ξέρω γιατί, ίσως δε θέλει να φαίνονται τα λάθη του, δεν είμαι σίγουρη).

Η Ιωάννα όμως εφόσον ενθουσιάστηκε έχει πλέον το δικό της μπλογκ, το οποίο ονόμασε Η Ιωάννα στη Φύση.

Ήρθε ο καιρός να κάνουμε επανεξέταση στον Γιώργο για το θέμα της δυσγραφίας.

Στο Παίδων όλοι μείναν άφωνοι με την πρόοδο που έχει γίνει μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Είπαν χαρακτηριστικά πως δεν μπορούμε να μιλάμε για δυσγραφία πλέον. Τα γράμματά του είναι άψογα, η ανάγνωση έχει βελτιωθεί πολύ. Πλέον θα πρέπει να δουλέψουμε την ορθογραφία και την έκθεση. Αυτό το τελευταίο με εξέπληξε κάπως μπορώ να πω, γιατί μέχρι πριν λίγο καιρό ο Γιώργος δεν είχε κανένα πρόβλημα στο να μεταφέρει τις σκέψεις του στο χαρτί. Τώρα δεν ξεχωρίζει παραγράφους, αρχή - μέση - τέλος και συχνά δεν βγάζουν νόημα τα όσα γράφει. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό…

Το θέμα βέβαια είναι πως έχει γίνει εξαιρετική πρόοδος και πως έχει αλλάξει και το παιδί εντελώς (και μάλιστα για αυτό το τελευταίο είμαι πολύ πιο ευχαριστημένη). Φυσικά έμειναν άφωνοι και με το γεγονός πως η διευθύντρια του σχολείου του ασχολήθηκε μαζί του κατ’ αυτόν τον τρόπο. Χρωστάμε πολλά σε αυτή τη γυναίκα…

Πέρα από την επίσκεψή μας στο Παίδων, αυτό το ταξίδι είναι εξαιρετικά “γεμάτο” μέχρι στιγμής. Χτες είχαμε το πρωί το Παίδων, το μεσημέρι ραντεβού επαγγελματικό, το απόγευμα το ίδιο, μετά ένα ποτό στο Κολωνάκι, σουβλάκι και δεύτερο ποτό στο μπαρ “baba au rum” του Θάνου και του Χρήστου με φίλους.

Σήμερα το μεσημέρι πήγαμε ξανά εγώ με την Ιωάννα στο Κολωνάκι να της πάρουν μέτρα για το φόρεμα που θα φορέσει ως παρανυφάκι, χαζέψαμε λίγο στα μαγαζιά, μπήκε για πρώτη φορά σε λεωφορείο, μετά κάναμε την επίσκεψή μας στον οδοντίατρο (πονεμένη ιστορία…) και το απόγευμα στην Κατερίνα, να δούμε όλοι οικογειακώς τους φίλους μας. Εμείς χαρτάκι, κουβέντα και τηλεόραση, τα αγόρια υπολογιστή και μινιατούρες, τα κορίτσια ένα σωρό διαβολιές :).

Λίγες φορές έχουμε περάσει τόσο γεμάτες και όμορφες μέρες σε ταξίδι στην Αθήνα.

Μιλάμε για πολύ τρέξιμο γενικώς. Δουλειά, δουλειά, δουλειά και υπολογιστής από το πρωί ως το βράδυ. Όλο λέω να κάνω ποστ και όλο το αναβάλλω για κάτι που τυχαίνει.

Οπότε στα γρήγορα λέω τι έχει συμβεί:

1. Η συνάντηση των Συνταγών πήγε εκπληκτικά, τέλεια, καλύτερα δε γινόταν. Θα μπορούσα να γράψω σελίδες ολόκληρες. Δε γίνεται θα αφιερώσω ένα ποστ για αυτή και όσα έζησα εκεί. Μέχρι τότε, εάν θέλετε, ρίξτε μια ματιά στο φόρουμ μας.

2. Η Ιωάννα έμαθε μέσα σε 5 λεπτά να λέει την ώρα. Αφορμή το -πολύ όμορφο- ρολογάκι με τον Σνούπι που της έστειλε η Γιωργία και το οποίο δεν έχει βγάλει από το χέρι της. Μας έκανε τρομερή εντύπωση η άνεση με την οποία κατάλαβε πως λειτουργεί το πράγμα (και το “και” και το “παρά”).

3. Ο Γιώργος έχει κάνει μέσα σε μια εβδομάδα, τρομερές προόδους στη γραφή του. Κάθετε κάθε μέρα με τη διευθύντρια του σχολείου και κάνουν εξάσκηση. Πήραν ένα τετράδιο με τετραγωνάκια και εξασκεί εκεί μέσα τα γράμματά του. Είναι απίστευτη η αλλαγή. Και αυτό φυσικά θέλει το δικό του ποστ. Αναμείνατε.

Συνταγές, πελάτες, παιδιά, συλλογος γονέων με έχουν κάνει να τρέχω. Που θα πάει, θα σταματήσω