Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Κάνω μια διακοπή στο πως περάσαμε στις διακοπές μας για να γράψω για αυτή την καταπληκτική εκδρομή που κάναμε το Σάββατο.

Την Παρασκευή το βράδυ ήρθε σπίτι μας ο αγαπημένος μας φίλος Θανάσης. Το Σάββατο αποφασίσαμε να πάμε εκδρομή. Έτσι ξεκινήσαμε να πάμε στο Πολυλίμνιο και μετά στη Φοινικούντα στη Σοφία (αχ τι ωραία που είναι να έχεις καλούς φίλους ).

Το Πολυλίμνιο είναι μια υπέροχη και μαγευτική τοποθεσία που όμως δεν είναι πάρα πολύ γνωστή. Απέχει μόλις μισή ώρα από την Καλαμάτα. Στο δρόμο προς Φοινικούντα, στην Καζάρμα, έχει πινακίδες που σε οδηγούν ακριβώς στο πλάτωμα που πρέπει να αφήσεις το αυτοκίνητό σου.

Στην αρχή έχει ένα μονοπάτι από χωματόδρομο. Στη συνέχεια ο χωματόδρομος γίνεται πλακώστρωτο, αλλά για λίγο. Μετά ξεκινάει η ανάβαση σε βράχια. Δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο, αλλά έχει κάποια σημεία που θέλουν λίγη προσοχή, να κρατιέσαι δηλαδή. Τα παιδιά πάντως βγάλαν το πήγαινε και το έλα μια χαρά.

Μετά από λίγο βρίσκεις την πρώτη λίμνη και παίρνεις μια μικρή ιδέα από τις ομορφιές που περιμένουν και πιο πάνω. Στην ουσία υπάρχει κάποια πηγή ψηλά, η οποία σχηματίζει καταρράχτες που δημιουργούν λίμνες και συνεχίζουν να πέφτουν ως άλλος καταρράχτης, καινούρια λίμνη, καταρράκτης κλπ κλπ. Και εσύ ξεκινάς από κάτω και ανεβαίνεις μέχρι πάνω. Είναι απλά πανέμορφα.

Στην πρώτη λίμνη απλώς βάλαμε τα πόδια μας και το κεφάλι κάτω από τον μικρό καταρράκτη. Είδαμε πόσο παγωμένα ήταν τα νερά και γενικώς δεν τολμήσαμε πολλά.

Μετά υπήρχαν λιμνούλες που δεν μπήκαμε καθόλου γιατί φαινόντουσαν βαθιές και ανακατεμένες, αλλά και τοπία πανέμορφα.

Μέχρι που βρεθήκαμε σε ένα υπέροχο μέρος που σε τραβούσε να μπεις. Η λίμνη Καδούλα. Τα παιδιά ήταν λίγο πιο ξεθαρρεμένα και μπήκαν εντελώς. Βέβαια πολλές φορές χρειάστηκε να τους πούμε να προσέχουν και πως είναι εύκολο να γλυστρίσουν και αν έχουμε ατύχημα εκεί τη βάψαμε, αλλά ευτυχώς, παρότι δεν μπορώ να πω πως μας άκουσαν κιόλας , ατύχημα δεν είχαμε.

Μετά τη λίμνη Καδούλα ήταν η λίμνη Κάδη. Η μεγαλύτερη που συναντήσαμε, με τον μεγαλύτερο καταρράχτη. Εκεί είχε πολύ κόσμο μαζεμένο, πολύ κόσμο που κολυμπούσε μέσα και αρκετό που ανέβαινε στα βράχια για να κάνει βουτιά από ψηλά. Κι εμείς κολυμπήσαμε και πήγαμε και σταθήκαμε κάτω από τον καταρράκτη. Σας λέω ήταν υπέροχα και για άλλη μια φορά μου έλλειψε μια υποβρύχια μηχανή, να τραβήξω τον καταρράκτη από κάτω…

Μετά από αρκετή ώρα που κάτσαμε εκει, αποφασίσαμε να γυρίσουμε προς τα πίσω. Εάν έχει κανείς όρεξη για σκαρφάλωμα, μπορεί να ανέβει και πιο πάνω, όμως είναι λίγο πιο απότομα και φοβήθηκα λίγο για τα παιδιά.

Στην επιστροφή κάτσαμε ξανά στην πρώτη λιμνούλα που είχαμε δει καθώς ανεβαίναμε. Δεν υπήρχε άλλος άνθρωπος εκεί και κάτσαμε μόνοι μας, φάγαμε φρουτάκια και κράκερ που είχαμε πάρει μαζί μας και αυτή τη φορά μπήκαμε εντελώς κάτω από τον καταρράκτη. Μέχρι που μας φάνηκε και πιο ζεστό το νερό

Θα μπορούσαμε να περάσουμε όλη τη μέρα μας εκεί άνετα… Εάν το αποφασίσει κανείς, καλό είναι να έχει μαζί του παπούτσια άνετα στο περπάτημα αλλά που θα βραχούν κιόλας (οι σαγιονάρες δεν είναι ό,τι καλύτερο. Είδα πολύ κόσμο με αυτά τα παπουτσάκια θαλάσσης με τον σιλικονούχο πάτο), μαγιό, αντιηλιακό και οπωσδήποτε φωτογραφική μηχανή (υποβρύχια στην ιδανική περίπτωση). Και ένα μπαστουνάκι δεν είναι κακή ιδέα. Αν πάρετε μαζί και φαγώσιμα και νερό, μπορείτε να περάσετε όλη τη μέρα εκεί. Μόνο να μην έχετε μεγάλο βάρος ή τσάντες που δεν κουβαλιούνται εύκολα.

Θα το ξανακάνουμε σίγουρα!

Μετά από εκεί πήγαμε στην Φοινικούντα και βρήκαμε τη Σοφία. Πήγαμε στη θάλασσα και εκτός από το μπάνιο μας και τις βουτιές μας, έκανε σερφ η Σοφία κι εμείς δοκιμάσαμε και λίγο. Εγώ κατέληξα με πολλές μελανιές στα καλάμια, ενώ η Ιωάννα ενθουσιάστηκε και θέλει να κάνει μαθήματα λέει Και επίσης μάθαμε πως μια σανιδα του σερφ μπορεί να διασκεδάσει απίστευτα τα παιδιά, ειδικά αν υπάρχουν 1-2 μεγάλοι δίπλα που τα κάνουν τσουλήθρα και τα κουνάνε και άλλα τέτοια διασκεδαστικά

Και ναι, το Σουσάκι έχει ηφαίστειο!

Τόσα χρόνια πάμε εκεί και πάντα λέγαμε πως πρέπει να το επισκεφθούμε. Μέχρι πέρισυ δεν ξέραμε καν που ακριβώς είναι. Πέρισυ βρήκα όμως οδηγίες στο μπλογκ του Antonious και τις είχα κρατήσει, όμως φέτος είδαμε πως έχουν μπει πινακίδες που σε οδηγούν εκεί κανονικά, οπότε δεν τις χρειάστηκα.

Ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει την ύπαρξή του καν. Διάβασα πως η τελευταία φορά που υπήρξε ηφαστειακή δραστηριότητα ήταν πριν 2,7 εκατ. χρόνια, αλλά μέχρι και σήμερα υπάρχει έντονη μεταηφαιστειακή δραστηριότητα με εκπομπή αερίων και η περιοχή μυρίζει όλη θειάφι.

Στην ουσία δεν υπάρχει κρατήρας και ίσως γι’ αυτό να μην έχει γίνει και μέγα αξιοθέατο. Υπάρχει μόνο φαράγγι. Διάβασα πως υπάρχουν 2, όμως εμείς βρήκαμε έναν δρόμο όλο κι όλο.

Ξεκινήσαμε ένα πρωί με τα παιδιά, αφήσαμε το αυτοκίνητο στο τέρμα του χωματόδρομου και αρχίσαμε το περπάτημα στο φαράγγι.

Είχε φοβερή ζέστη, ο ήλιος μας χτύπαγε κατακέφαλα και βρώμαγε ο τόπος χαλασμένο αυγό (χαρακτηριστική μυρωδιά του θειαφιού). Ιδανικές συνθήκες δηλαδή

Είδαμε ωραία πετρώματα, είδαμε τρύπες παντού, είδαμε θειάφι γύρω μας. Διάβασα κάτι για ρέματα και καταράκτες, όμως εμείς δεν είδαμε τίποτα τέτοιο μες το κατακαλόκαιρο. Πιστεύω πως θα αξίζει να πάει κανείς σε άλλη εποχή του χρόνου, ώστε να αντέξει το περπάτημα και να δει και τη φύση σε καλύτερα κέφια.

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέραμε τι να περιμένουμε, οπότε μας άρεσε μεν η διαδρομή και είδαμε ωραία πράγματα, αλλά απογοητευτήκαμε και λίγο. Φαντάζομαι πως αν γνωρίζεις και τα πετρώματα που βλέπεις γύρω σου θα είναι ακόμα καλύτερα.

Διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες για το ηφαίστειο εδώ κι εδώ.

Η πρώτη εκδρομή που κάναμε. Πήγαμε στην Αίγινα, επίσκεψη στην αδερφούλα μου.

Στην αρχή λέγαμε να πάμε κανονικά, με το δελφίνι, αλλά ήρθαν οι γονείς μου, το σκάφος ήταν εκεί, οπότε μας πήρε ο πατέρας μου και πήγαμε έτσι. Δυο σε ένα Και Αίγινα, και σκάφος!!!

μα τι καπετάνιος!!!

Οι 3 άντρες ρίχνουν άγκυρα

πρώτη στις βουτιές!

Πήγαμε Σάββατο μεσημέρι και γυρίσαμε Κυριακή απόγευμα. Και φυσικά περάσαμε πάρα πάρα πολύ όμορφα! Η διαδρομή ήταν τέλεια, εκεί είδα την αδερφούλα μου που είχα καιρό να τη δω και φάγαμε, ήπιαμε και κουτσομπολέψαμε και κάναμε και μαθήματα κολύμβησης στην πισίνα (τρέμε Νικολέττα σε έφαγαααα).

που θα πάει Νικολίτσα, θα μάθεις κι εσύ να κολυμπάς χαχαχα!

πολύ κούραση βρε παιδί μου…

η κλασική οικογενειακή φωτογραφία (μπα, είμαι κι εγώ μέσα;;;)

Όσο ο Κωνσταντίνος έκανε τις βουτιές του, αλλά και την επόμενη μέρα, περάσαμε ένα υπέροχο σαββατοκύριακο στην Φοινικούντα, στην φανταστική μας φίλη Σοφία (όχι πραγματική είναι, μη νομίζετε ), και στο απιθανοϋπέροχο σπίτι της!

Μας μαγείρεψε στην καινούρια, καταπληκτική της κουζίνα, μας κοίμισε στον καινούριο της καναπέ και μας φρόντισε τέλεια, ώστε να περάσουμε σούπερ γουάου!

Και φυσικά κάναμε τα μπανάκια μας στην απίθανη παραλία της Φοινικούντας. Αυτό περιλαμβάνει πάντα:

Παιχνίδια στην άμμο με τα κουβαδάκια του γιαουρτιού -προσέξτε παρακαλώ το ύφος του Γιώργου και της Ιωάννας και μαντέψτε τι έχει προηγηθεί…

Διάβασμα των αγαπημένων μας βιβλίων

Κατανάλωση φρούτων

Βουτιές από τους ώμους του μπαμπά.

Και επειδή αυτές οι τελευταίες έχουν μεγάλη απήχηση, τα παιδιά ανακάλυψαν πως έχουν μεγαλώσει αρκετά ώστε να κάνουν και μόνα τους. Οπότε περάσανε πολλές ώρες μέσα στο νερό με την Ιωάννα πάνω στους ώμους του Γιώργου και μετά στο νερό. Προσπαθήσανε και το ανάποδο, μα διαπίστωσαν πως δε γίνεται

Την Κυριακή πήγαμε μια μικρή εκδρομούλα στην Κορώνη. Απέχει περίπου μια ώρα από την Καλαμάτα και έχω να πω πως είναι απολύτως ιδανική για διακοπές!

Και το χωριό είναι όμορφο, έχει και κάστρο, αλλά έχει και απίστευτες παραλίες. Δεν ξέρω τι γίνεται μετά τις 15 Ιουλίου, αλλά εμείς που πήγαμε τώρα και ήταν και Κυριακή, δεν μπορώ να πω πως είχε ιδιαίτερα πολύ κόσμο. Προφανώς δεν έχει διαφημιστεί αρκετά, όπως πχ η Φοινικούντα.

Αυτή τη φορά πήγαμε στην παραλία Ζάγκα. Φανταστική σας λέω. Χιλιόμετρα αμμουδιάς, σχετικά ρηχή θάλασσα αλλά όχι τόσο που να είναι εκνευριστικό, με μερικές ομπρέλες για όσους θέλουν και κανό για να νοικιάσεις, αλλά το κυριότερο με ωραιότατα αρμυρίκια κάτω από την σκιά των οποίων μπορείς να περάσεις όλη τη μέρα. Ο ήλιος είναι σε τέτοια θέση που έχουν σκιά διαρκώς.

Πραγματικά δεν ήθελα να φύγω.

Αν πάτε, μην κάνετε το λάθος να φάτε στην ταβέρνα που έχει εκεί. Η εξυπηρέτηση είναι τραγική και τα φαγητά εντελώς αδιάφορα με εξαίρεση τις τηγανιτές πατάτες που είναι απλώς άθλιες. Μόνο οι ψητές σαρδελίτσες που έφαγα εγώ ήταν καλές. Θα πρέπει να πάρετε το αυτοκίνητό σας, αλλά έχει πολύ καλές ταβέρνες στο χωριό. Βέβαια το καλύτερο είναι να έχετε εφοδιαστεί με τοστάκια, ντοματούλες, φρούτα κλπ και να μην το κουνήσετε από εκεί όλη μέρα! Α, έμαθα πως μπορείς να βρεις και φτηνά δωμάτια…

άποψη της παραλίας

Εδώ είχαμε “κατασκηνώσει”

Ο Γιώργος, η Ιωάννα και η μικρή τους φίλη παίζουν στα ρηχά.

Την επόμενη μέρα, αφού τα παιδιά βούτηξαν και ευχαριστήθηκαν πισίνα, μαζέψαμε τα πράγματά μας και πήγαμε βόλτα στο σπήλαιο του Δηρού.  Τα παιδιά το θυμόντουσαν από την προηγούμενη φορά, αλλά αυτό δεν τα εμπόδισε από το να είναι ενθουσιασμένα!

Αυτή τη φορά φορέσαμε μόνο σωσίβια. Κράνη δεν είχε, κάτι που θεώρησα απαράδεκτο, γιατί σε πολλά σημεία το κεφάλι μου ήρθε σε απόσταση αναπνοής από τους σταλακτίτες. Ο οδηγός ήταν ακόμα πιο απαράδεκτος. Βαριόταν να πει ακόμα και αυτά τα λίγα που μας είχε πει ο άλλος την προηγούμενη φορά. Το μόνο που τον εμπόδιζε από το να μας κάνει τη βόλτα μέσα σε 5 λεπτά ήταν πως υπήρχαν άλλες βάρκες μπροστά.

Μετά βγήκαμε να κάνουμε την υπόλοιπη διαδρομή με τα πόδια. Είναι πολύ εντυπωσιακό, όσες φορές και αν έχεις μπει νομίζω…

Από το σπήλαιο φύγαμε και στο γυρισμό σταματήσαμε στη Στούπα για φαγητό. Εκεί βρήκαμε και τους φίλους μας και πήγαμε όλοι μαζί στο Προάστειο (ή Πραστίο για τους ντόπιους), στο σπίτι τους. Η Ιωάννα έπαιξε με τις φίλες της και ο Γιώργος αποφάσισε να εξερευνήσει το χωριό. Μέσα σε 2 ώρες το είχε μάθει απ’ έξω και ανακατωτά!

Γυρίσαμε αργά το βράδυ, κουρασμένοι, αλλά πολύ χαρούμενοι.

Τον Φεβρουάριο είχαμε αγοράσει έναν υπολογιστή από το e-shop. Μαζί με αυτόν ήρθε δώρο μια διαμονή σε ένα ξενοδοχείο. Είχαμε επιλογή από 5 ξενοδοχεία (ήταν κάποια προωθητική ενέργεια από το grab.gr). Επιλέξαμε ένα ξενοδοχείο στην Αρεόπολη, καθώς είναι κοντά μας και το δωμάτιο ήταν σουίτα που φιλοξενούσε 4 άτομα (άρα μπορούσαμε να πάρουμε και τα παιδιά μαζί).

Έτσι το Σάββατο ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε για Αρεόπολη. Είναι περίπου 2 ωρες διαδρομή. Την είχαμε ξανακάνει πριν 3 χρόνια, μετά τις φωτιές. Ευτυχώς η φύση έχει ξανανιώσει μέσα σε αυτά τα 3 χρόνια, έστω και λίγο, κι έτσι δεν βλέπεις πλέον το τραγικό αυτό θέαμα που είχαμε αντιμετωπίσει την προηγούμενη φορά. Αν δε το ξέρεις, ίσως και να μην καταλάβεις πως είχε καεί. Απλώς θα το θεωρήσεις λίγο ξερότοπο.

Το ξενοδοχείο λέγεται Κτήμα Καραγεώργου. Είναι μέσα στην Αρεόπολη και είναι φανταστικό. Φτιαγμένο με μεράκι και γούστο, πέτρινο, με πισίνα, όμορφο κήπο και προσεγμένο χώρο για φαγητό. Η σουίτα ήταν υπέροχη. Είχε σαλονάκι με ψυγείο και τηλεόραση, μπάνιο και ένα υπνοδωμάτιο με δυο μονά κρεβάτια και μια σκάλα που σε ανέβαζε πάνω όπου ήταν ένα διπλό κρεβάτι και ένα τζακούζι

Ένα κομμάτι από το ξενοδοχείο (εμείς μείναμε στον πάνω όροφο αυτού που φαίνεται)

Η θέα από το μπαλκόνι μας.

Ξεθεωμένοι στο σαλονάκι.

Θέα του επάνω ορόφου από το σαλόνι.

Το κρεβάτι (φαίνεται λίγο και το τζακούζι) - οκ, την τράβηξα την επόμενη μέρα που είχαμε ήδη κοιμηθεί, μη φωνάζετε για το ξεστρωμένο κρεβάτι!

Η πισίνα.

Μου άρεσε και η εξυπηρέτηση, αλλά και το πρωινό. Ο Γιώργος το είπε και μόνος του: Μαμά, εδώ το πρωινο είναι πολύ ωραίο γιατί όλα είναι σπιτικά! Μεγάλη ποικιλία από σπιτικά φαγητά και όλα πολύ νόστιμα. Επίσης μου άρεσε το ότι είχε δυο βιβλιοθήκες γεμάτες βιβλία (και παιδικά) και επιτραπέζια παιχνίδια.

Είναι βέβαια  λίγο τσιμπημένο στις τιμές του (ή και πολύ αν είναι τριήμερο ή high season).

Κάναμε βόλτα στο χωριό το μεσημέρι και το βράδυ για φαγητό.

ΚΑΙ από εδώ ξεκίνησε η επανάσταση…

Master Chief???

Το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε είναι πως έκανε τρομερό κρύο. Ευτυχώς είχα πάρει μαζί κάτι μακριά ρουχα γιατί είχα σκεφτεί πως στο σπήλαιο, με τους 17 βαθμούς, θα τα χρειαζόμασταν. Φορέσαμε ό,τι είχαμε μαζί και πάλι κρυώναμε!