Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Τι ωραίο που είναι να περνάς μέρες με φίλους, φαγητό, παιχνίδι και γέλιο! Και αυτό το π/σ/κ τα είχε όλα!

Την Παρασκευή είχαμε το καθιερωμένο χαρτάκι μας. Για δυο εβδομάδες πήγε να γυρίσει το πράγμα και νίκησε η ομάδα μας, όμως αυτή την Παρασκευή και πάλι μας διαλύσανε Δε βαριέσαι! Άσε γιατί αν χάνουν συνέχεια θα χάσουν και τη θέληση να παίζουν, καταλάβατε;

Το Σάββατο το μεσημέρι ξεκινήσαμε για Ολυμπία. Βρήκαμε φυσικά την αγαπημένη μας Σοφία, η οποία μας είχε έτοιμο φαγητάκι, ένα υπέροχο κοτόπουλο με πατατούλες. Και για επιδόρπιο ετοίμασε στο πιτς φιτίλι κάτι απίθανα μπισκότα με μαρμελάδα πορτοκάλι και λιωμένη σοκολάτα από πάνω! Λέμε θα φτιάξω μαρμελάδα πορτοκάλι, μόνο και μόνο για να φτιάχνω αυτά τα μπισκότα!

Παίξαμε Carcasson (αυτό θέλει ποστ από μόνο του νομίζω) και είδαμε και κάμποσες ταινίες, σειρές κλπ. Ήρθε και μια άλλη φίλη της και περάσαμε ένα υπέροχο βράδυ (φυσικά ξανατρώγοντας).

Την Κυριακή πήγαμε στην Πάτρα όπου είχαμε μια συνάντηση για καφεδάκι με τις Συνταγές της Παρέας. Βρήκαμε πρώτα την καλη μας Ναυσικά, ήπιαμε το τσαγάκι μας και μετά πήγαμε στη συνάντηση. Μαζευτήκαμε καμιά δεκαριά άτομα, το καφεδάκι έγινε φαγητό και γλυκό (τι περίεργο) και περάσαμε 3 ώρες τρώγοντας και γελώντας. Πάντα περνάμε καλά όταν μαζευόμαστε με ανθρώπους από τις Συνταγές, αλλά αυτή τη φορά, πραγματικά ήταν το κάτι άλλο. Γελάσαμε μέχρι σκασμού. Πάλι καλά που δεν είχε πολύ κόσμο στο μαγαζί.  Το τραντάζαμε ολόκληρο! Ελπίζω να την επαναλάβουμε αυτή τη συνάντηση!

Επιστρέψαμε στο σπίτι και τα παιδιά μας πλήρως ανανεωμένοι! Πάντα τέτοια εύχομαι!

Πολύ καιρό τώρα λέγαμε να πάμε στο Δυρράχι που έχει σπίτι ο φίλος μας ο Βαγγέλης.
Τώρα με τις λίγες μέρες που καθόμαστε τα Χριστούγεννα ήταν μια τέλεια ευκαιρία.

Φαντάζομαι πως υπό φυσιολογικές συνθήκες, το Δυρράχι θα έχει πολύ κρύο αυτή την εποχή. Όμως φέτος που δεν έχουμε στην ουσία δει χειμώνα ακόμα, έκανε φανταστική μέρα!

Αφού ήπιαμε το καφεδάκι μας στο σπίτι, μας προτείνανε να πάμε βόλτα σε ένα μονοπάτι στο βουνό. Ξεκινήσαμε λοιπόν όλοι μαζί και πήγαμε. Έχουν φτιάξει πράγματι ένα πολύ όμορφο μονοπάτι, σχετικά εύκολο στο περπάτημα, ανάμεσα στο δάσος. Το περισσότερο κομμάτι του είναι φυσικό μονοπάτι, αλλά σε ορισμένα πιο “δύσκολα” σημεία, έχουν φτιάξει σκαλοπατάκια. Επίσης ανά διαστήματα έχουν βάλει παγκάκια και μερικά τραπεζάκια, πράγμα που το κάνει απίθανο για πικ νικ.

Πράγματι, λίγο πριν φτάσουμε στο τέρμα του μονοπατιού, συναντήσαμε κόσμο που είχε πάει για το πικ νικ του. 3 - 4 ζευγάρια είχαν πάρει ο καθένας το μπουκάλι το κρασί του, το τσίπουρό του, ένα κεφάλι τυρί ο καθένας, παξιμάδια, ελιές και περνάγανε φίνα! Και μια που ήξεραν τον Βαγγέλη το ήπιαμε κι εμείς το τσιπουράκι μας! Και όχι μόνο ένα… πως συνεχίσαμε το μονοπάτι δεν το ξέρω Εκεί μάλιστα δοκίμασε και ο Κωνσταντίνος ένα κομμάτι παρμεζάνα (μέχρι τώρα μόνο τριμμένη την είχε φάει) και ενθουσιάστηκε!

Το τοπίο ήταν πραγματικά απίθανο. Και εξαιρετικά κοντά στην Καλαμάτα! Περάσαμε μια καταπληκτική μέρα και ελπίζω να την επαναλάβουμε σύντομα!

Την Πέμπτη ήρθαμε στην Αθήνα.

Πολύ σημαντικό και χαρμόσυνο το γεγονός που μας έφερε αυτή τη φορά. Παντρεύτηκε η αδερφούλα μου

Την Πέμπτη το βράδυ λοιπόν, είχαν bachelor party. Και οι δύο στο ίδιο κέντρο μα σε ξεχωριστά τραπέζια. Απαγορευτόταν να πάει ο ένας στο τραπέζι του άλλου και το μόνο που κάναμε ήταν να πετάμε λουλούδια (και ενίοτε ξηρούς καρπούς), στα κεφάλια των άλλων. Δεν είμαστε φαν των μπουζουκιών, μα με την κατάλληλη παρέα και υπό τις κατάλληλες συνθήκες, μπορείς να μην περάσεις και άσχημα. Μέχρι και να το διασκεδάσεις ίσως.

Οι παρατηρήσεις μου:

• Όλες οι τραγουδίστριες φορούσαν (εξωφρενικά) συνολάκια των οποίων η φούστα ήταν μισό εκατοστό πιο μακριά από το σημείο εκείνο στο οποίο θα φαινόταν το βρακάκι τους. Στην κατάλληλη θέση και στάση, μπορούσες με λίγη καλή διάθεση να το δεις (εφόσον υπήρχε).
• Το ίδιο ακριβώς ίσχυε και για το γυναικείο κοινό του μαγαζιού. Μόνο που σε αυτές ήταν πιο εύκολο να το δεις και στις περισσότερες περιπτώσεις θα προτιμούσες να μην το είχες κάνει.
• Οι άντρες τραγουδιστές φορούσαν κουστούμι με τ-σερτ και  λουστρίνι. Το μαλί κάγκελο στη λακ, όρθιο. Νόμιζαν πως ήταν πολύ γκόμενοι.
• Ο φίρμας τραγουδιστής δεν πείραζε που είχε καμιά εικοσαριά κιλά παραπάνω. Φίρμας είναι αυτός. Όμως πρέπει να παραδεχτώ πως ήταν πολύ καλός επαγγελματίας, χαιρέτησε όλο τον κόσμο, φωτογραφιζόταν με χαμόγελο με όλους, άκουγε το μακρύ και το κοντό τους, έπιανε και πέταγε λουλούδια και όλα αυτά χωρίς να χάσει ούτε στίχο.  Άσε που ήταν ακούραστος και μετά από 3 ώρες τραγούδι, συνέχιζε ακάθεκτος.
• Το Έβερεστ στη Γλυφάδα, στις 6 ώρα το πρωί τουλάχιστον, είναι απαράδεκτο. Σχεδόν κανείς δεν ευχαριστήθηκε αυτό που έφαγε.

Την άλλη μέρα (ή και την ίδια θα έλεγα καλύτερα, αφού κοιμηθήκαμε στις εξήμιση το πρωί), ξυπνήσαμε στις 11 γιατί είχαμε ραντεβού στις 12 με τον Θανάση (εξ Αυστραλίας) για να επισκεφθούμε το καινούριο μουσείο της Ακρόπολης.

Μπορεί να είμασταν λιώματα από την κούραση και να σερνόμασταν, όμως οφείλω να ομολογήσω πως το καινούριο μουσείο είναι πράγματι εξαιρετικό. Τα εκθέματα νομίζω τα είχαμε ξαναδεί (ή τουλάχιστον τα περισσότερα) στο παλιό μουσείο, αλλά έτσι όπως είναι εκτεθειμένα, είναι σα να τα βλέπεις για πρώτη φορά. Τέλειο πάντρεμα του μοντέρνου με το αρχαίο. Έμεινα πραγματικά ενθουσιασμένη. Και για πρώτη φορά είδα τις Καρυάτιδες και την κόμμωσή τους από πίσω! Σούπερ τέλειο και το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Και μια που ήμασταν τόοοοσο ξεκούραστοι, περπατήσαμε μετά μέχρι την Πλάκα για φαγητό (είδα τα παλιά μου λημέρια και φάγαμε στον Πλάτανο- ωραίες αναμνήσεις) και από εκεί πήγαμε στη Μαρίνα Ζέας όπου είχε έρθει το Rainbow Warrior, το καράβι της Greenpeace.  Μας έκαναν μια ωραία ξενάγηση, βγάλαμε φωτογραφίες, μάθαμε πολλά.

Ο Θανάσης, ο Κωνσταντίνος, η Ιωάννα, ο -μισοκρυμμένος- Γιώργος, η Στέλλα και ο Dave, το δελφίνι-τοτέμ του Rainbow Warrior

Ήταν μια πολύ γεμάτη μέρα και αφού αποχωριστήκαμε με τον Θανάση (τώρα νομίζω θα είναι πραγματικά μετά από ένα χρόνο που θα συναντηθούμε ξανά - εύχομαι να είχες καλό ταξίδι ), γυρίσαμε εντελώς πτώματα σπίτι μας.

Στη συνέχεια θα σας πω και για τον γάμο. Αφού κοιμηθώ λιγάκι όμως, γιατί τα μάτια δεν αντέχουν άλλο

Παρότι πήγαμε με τη Σοφία τη βόλτα μας στο Ναύπλιο, είχαμε πει πως θα την κάνουμε και με τα παιδιά, να δούμε και τις Μυκήνες. Ο Γιώργος ειδικά που είχε κάνει στην ιστορία του φέτος για τον μυκηναϊκό πολιτισμό, είχε και να μας πει ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά και να δει όλα αυτά που είχε διδαχτεί από το βιβλίο του.

Την Παρασκευή 31-7 λοιπόν, ξεκινήσαμε το πρωί και κάναμε την πρώτη στάση στον “Θησαυρό του Ατρέα”, τον θολωτό τάφο του Αγαμέμνονα που ήταν και αυτό που μας εντυπωσίασε όλους περισσότερο στη σημερινή εκδρομή. Πήραμε και ένα βιβλιαράκια από τις εκδόσεις “Ερευνητές” που ήταν ακριβώς ό,τι έπρεπε για την εκδρομή μας. Εξηγούσε τα πάντα που βλέπαμε με απλά λόγια.

Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν τόσο που ο Γιώργος αποφάσισε να γράψει τις εντυπώσεις του και τι είδε (!) ενώ η Ιωάννα έκανε μια ζωγραφιά.

Μετά πήγαμε στο κάστρο και το μουσείο. Είδαμε την Πύλη των Λεόντων και περπατήσαμε μέσα στο κάστρο.

Επισκεφτήκαμε το μουσείο και η ώρα έφτασε περίπου 1 το μεσημέρι. Οπότε ζεσταμένοι και κουρασμένοι, πήγαμε για φαγητό.

Μετά κάναμε μια βολτίτσα στο Ναύπλιο. Είδαμε από μακριά το Μπούρτζι και το Παλαμίδι, κάναμε βόλτα στα όμορφα στενά, κάτσαμε για παγωτό στην πιο τέλεια τζελατέρια! Λέγετε Antica Gelateria di Roma, έχει άρωμα ιταλικό και τα πιο νόστιμα παγωτά που έχω δ0κιμάσει. Με το που μπήκαμε μας έδωσαν να δοκιμάσουμε μαύρη σοκολάτα και φουντούκι, που μας ενθουσίασαν τόσο που δεν είδα καν το διπλανό τους ψυγείο στο οποία είχαν όλα τα φρουτένια παγωτά . Είναι σίγουρο πως όταν ξαναβρεθούμε Ναύπλιο θα φροντίσω να διορθωθεί αυτό . Και τα παιδιά φυσικά ενθουσιάστηκαν και έπεσαν με τα μούτρα στα παγωτά:

Πήγαμε τη βόλτα μας φυσικά και από τον Μελόκηπο και τον Καραμελόκηπο, μόνο που ήταν νωρίς ακόμα και δεν προλάβαμε τα παιδιά. Βέβαια το γλυκάκι μας το πήραμε ξανά Γλυκό κάστανο αυτή τη φορά.

Ήταν μια λίγο κουραστική, αλλά υπέροχη μέρα για όλους.

ΥΓ Έτσι για την ιστορία, αυτά που έγραψε ο Γιώργος ήταν τα εξής:

Μπήκα στον τάφο του Αγαμέμνονα. Είναι ο μεγαλύτερος θολωτός τάφος. Η μεγαλύτερη πέτρα ζυγίζει 120 τόνους ήταν πάνω από την πύλη!

Ο θολωτός τάφος πάνω είχε χώμα και χόρτα για καμουφλάζ και δροσιά!

Σε ένα μικρό σκοτεινό δωμάτιο (είναι ο τάφος) είχε χώμα και είχαν μικρογραφία της κύριας πύλης.

Μετά πήγαμε στην ακρόπολη, είδαμε διάφορους λαβύρινθους. Είδαμε την πύλη των λεόντων, τα ανάκτορα, μια υπόγεια είσοδο για νερό και μια άλλη είσοδο!

Μετά πήγαμε στο μουσείο. Εκεί είδαμε χρυσό, αγγεία, ξίφη, τοιχογραφίες, ζώα, κοσμήματα και άλλα…!