Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Ψάχνοντας στο μπλογκ για προηγούμενες βαρεμάρες (:)) βρήκα πως είχα ξαναβαρεθεί έτσι πριν δυο χρόνια!!! Εντάξει καλά είναι, μια φορά στα δυο χρόνια, μια χαρά να βαριέσαι και λιγάκι τη ζωή σου!

Ήμουν μάλλον σε λίγο καλύτερη κατάσταση, γιατί αντιμετώπισα με πολύ χιούμορ το θέμα. Χαίρομαι πολύ, γιατί αυτή είμαι. Και βλέπω επίσης πως δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα! Μόνο που έχουμε τελειώσει με το σπίτι πια.

Επίσης αυτό το ποστ μου έφτιαξε κάπως το κέφι. Τέρμα οι γκρίνιες περί βαρεμάρας. Πάμε να μαγειρέψουμε κάνα νόστιμο φαγητάκι, να μας φτιάξει η διάθεση ακόμα περισσότερο!

Σήμερα είμαι λίγο καλύτερα. Αισθάνομαι όμως μουδιασμένη, σαν να μου έχουν κάνει ηρεμιστική ένεση και είμαι ψιλομαστουρωμένη. Κυκλοφορώ και δεν με ακουμπάει τίποτα. Δεν αισθάνομαι λύπη, οργή, χαρά, τίποτα.

Αυτό από χτες. Και πάλι καλά. Γιατί αλλιώς χτες θα είχα τσακωθεί πολύ με μια γνωστή μου κυρία που μου έκανε επίσκεψη.

Συζητάγαμε και ούτε λίγο, ούτε πολύ, μου είπε πως εγώ φταίω που ο Γιώργος δεν διαβάζει σωστά, είμαι πολύ ελαστική και με έχει πάρει στο καλαμπούρι. Τον Κωνσταντίνο χρειάζονται τα παιδιά που ξέρει να τα βάζει σε μια σειρά. Η λύση της στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε της αφηρημάδας, των κακών γραμμάτων, των ορθογραφικών λαθών, θα ήταν να πιάσω το παιδί και να του δώσω ένα τίναγμα εκεί πέρα να συνέρθει (μα χαλί είναι να το τινάξω το παιδί;; τέλος πάντων). Και το καλύτερο ήρθε αργότερα, όταν κατέβηκε ο Γιώργος κάτω και για να τον κάνω να νιώσει λίγο καλά και να ξεκινήσουμε μια κουβέντα, είπα πως φτιάχνει μόνος του αυγουλάκια. Η κουβέντα της ήταν: “μπράβο βρε Γιώργο, δεν πας να πλύνεις και κάνα πιάτο, γιατί η μάνα σου δεν έχει σκοπό να τα πλύνει;” (ο νεροχύτης είχε μέσα τα πιάτα από το μεσημέρι).

Για να καταλάβετε σε τι κατάσταση είμαι, τα δέχτηκα όλα αυτά ανέκφραστη, χωρίς να σχολιάσω τίποτα. Και το καλύτερο είναι πως δεν με επηρέασαν κιόλας. Όχι πολύ τουλάχιστον. Όχι τόσο ώστε να είμαι θυμωμένη μαζί της. Ίσα μόνο για να το αναφέρω εδώ.

Χτες ξάπλωσα, τέλειωσα το βιβλίο μου και κοιμήθηκα. Ίσως να φταίει λίγο και το βιβλίο για την κακή μου διάθεση. Πολύ καλό, αλλά βαρύ κάπως. Θα ξεκινήσω κάτι πιο ανάλαφρο, μπας και μου φτιάξει και η διάθεση. Θα ήθελα να πέσω για ύπνο τώρα και να ξυπνήσω σε κάνα δυο μέρες. Γίνεται;

Είμαι χωρίς τον Κωνσταντίνο στο σπίτι και είμαι σε κακή διάθεση. Οπότε κάπως έτσι πάρτε και ό,τι θα γράψω παρακάτω. Κάπου πρέπει να ξεσπάσω, κάπως να φωνάξω.

Βαρέθηκα λοιπόν. Βαρέθηκα να πρέπει να τα κυνηγάω και τα δύο από πίσω. Βαρέθηκα να τα πιέζω να διαβάσουν, να φάνε, να ετοιμαστούν, να ντυθούν, να προετοιμαστούν για την επόμενη, να μαζέψουν. Βαρέθηκα να τους λέω να βοηθήσουν λιγάκι, να μην τσακώνονται, να μην κάνουν χαζομάρες όλη την ώρα. Βαρέθηκα να είμαι καθισμένη στο γραφείο μου από το πρωί ως το βράδυ και να σηκώνομαι μόνο για να τα πάω και να τα φέρω από το σχολείο, να μαγειρέψω, να πλύνω, να απλώσω. Βαρέθηκα να βγαίνω από το σπίτι και να αισθάνομαι ως έγκλειστη που την αφήσαν για λίγο να βγει βόλτα στο προαύλιο.

Βαρέθηκα να λέω “Γιώργο συγκεντρώσου”, “Ιωάννα τελείωνε”, ” Γιώργο τι γράμματα είναι αυτά;”, “Ιωάννα δε θα μελετήσεις για το πιάνο σου;”, “Άντε Γιώργο έχεις κι αγγλικά”, “Ιωάννα πιο γρήγορα δεν θα προλάβουμε”. Βαρέθηκα να ακούω τη λέξη “μαμά”. Βαρέθηκα να μου ζητάνε όλοι συνέχεια πράγματα.

Βαρέθηκα να νομίζω πως τελείωσα μια δουλειά και να μου δίνουν 6 σελίδες πράγματα να κάνω ακόμα. Βαρέθηκα να απαντάω σε χαζές ερωτήσεις. Βαρέθηκα να είμαι μπροστά από τον υπολογιστή.

Και τώρα που τα έγραψα και το ευχαριστήθηκα, να πω πως δεν χρειάζομαι λόγια συμπαράστασης ή παρηγοριάς. Δε θέλω να μου πείτε πως όχι, είμαι καλή μάνα και όλοι έτσι αισθάνονται κλπ κλπ. Δε με ενδιαφέρει. Κατά βάθος τα ξέρω όλα αυτά. Απλά νιώθω κουρασμένη. Και αυτό που με απογοητεύει είναι πως κουράστηκα τόσο γρήγορα. Μέσα σε 3 μέρες. Νιώθω πως ο Κωνσταντίνος τα καταφέρνει πολύ καλύτερα από μένα στα πάντα.

Επίσης απογοητεύομαι γιατί δεν ξέρω εάν πράττω σωστά. Δεν ξέρω εάν είμαι πιο ελαστική απ’ όσο πρέπει ή πιο αυστηρή. Δεν ξέρω πόσο πρέπει να φωνάζω στον Γιώργο. Και αυτή η αβεβαιότητα είναι που με τσακίζει.

Αυτά. Ε, ίσως να το ξέρετε πια, που και που με πιάνουν τέτοιες μαυρίλες. Θα μου περάσει.

Όπως έχω γράψει και παλαιότερα, η μαμά μου όταν με γέννησε έκανε ένα μεγάλο λάθος. Όχι το ότι με γέννησε (χαχα), αλλά το ότι με έκανε καστανούλα. Της το έχω πει πολλές φορές, καροτί έπρεπε να είναι το μαλλί μου, δε με ακούει. Άλλωστε τώρα είναι αργά.

Ή μάλλον ποτέ δεν είναι αργά, μια που ό,τι δεν κατάφερε η μανούλα, τα κατάφερε ο κύριος Κορρές με τις βαφές του. Οπότε μέχρι πριν το καλοκαίρι, είχα το καστανόξανθοπορτοκαλί χρώμα που τόσο ήθελα. Όμως ο ήλιος του καλοκαιριού είχε άλλη γνώμη. Ό,τι και αν έκανα εγώ, αυτός πλατινέ τα ήθελε τα μαλιά μου. Με βλέπανε κατάξανθη Σουηδέζα και φυσικά κανείς δεν πίστευε ότι δεν είχε γίνει ηθελημένα αυτό.

Σήμερα τα βαρέθηκα εντελώς. Κάτι που έχουμε να πάμε σε βαφτήσια την Κυριακή, κάτι που οι ρίζες είχαν αρχίσει πια να βγάζουν μάτι, είπα θα τα βάψω. Και είπα να τα κάνω λίγο πιο σκούρα, γιατί το ανοιχτόχρωμο δεν το ήθελα. Με την προτροπή του αγαπημένου μου αντρούλη, διάλεξα μια χάλκινη βαφή. Κι έτσι από σήμερα είμαι μια χαλκομαλούσα!

Ακόμα δεν μπορώ να με συνηθίσω. Τα ήθελα λίγο πιο καστανα μάλλον παρά τόσο χάλκινα, λίγο πιο φυσικά ας πούμε. Ε, δεν πειράζει όμως. Από τη μια θα τα συνηθίσω και από την άλλη… σε ένα μήνα πάλι βάψιμο θα θέλουν!

Ωραία είναι που μπορεί κανείς να αλλάζει χρώμα στο μαλλί του σχεδόν όπως τα πουκάμισά του! Πλάκα έχει.

Και για του λόγου το αληθές, ορίστε ένα πριν και μετά:

Μια Παρασκευή πριν από 11 χρόνια ακριβώς έλαβα ένα τηλεφώνημα από έναν πολύ ωραίο τύπο, τον οποίο τον είχα δει 3 φορές όλες κι όλες, αλλά μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Στο τηλέφωνο μου είπε: “είμαι μέσα σήμερα (ναύτης την εποχή εκείνη) και δεν μπορούμε να πάμε για καφέ, αλλά τι κάνεις το σαββατοκύριακο;”… Έτσι απλά.

Με αυτό τον τρόπο ξεκίνησε μια σχέση που 2 χρόνια μετά οδήγησε στα σκαλιά της εκκλησίας και 9 χρόνια ακόμα μετά, μας βρίσκει ευτυχισμένους, στο σπίτι μας, με δυο υπέροχα παιδιά, να είμαστε μαζί 24 ώρες το 24ωρο και να το χαιρόμαστε.

Εύχομαι να κρατήσει πολλά πολλά χρόνια ακόμα, γεμάτα χαρά, ευτυχία και υγεία και τόση αγάπη όση υπάρχει αυτή τη στιγμή.

Οι ακεφιές συνεχίζονται.

Όλο λέω πως κάτι θέλω να γράψω, να πω για τον Χάρι Πότερ που είδαμε και ήταν μάλλον η χειρότερη ταινία μέχρι στιγμής, για το φανταστικό cd “Ο τεμπέλης δράκος” που πήραμε στα παιδιά και δεν χορταίνουμε να ακούμε, για τις χαζομάρες που κάνουμε και ακούμε από τα παιδιά… Όμως δεν αντέχω. Κλείνουν τα μάτια μου, δεν θέλω να είμαι μπροστά στον υπολογιστή, δεν θέλω να κάνω τίποτα.

Έχω κουραστεί από τις διάφορες υποχρεώσεις (και όλοι γύρω μου λένε “ο σύλλογος σε μάρανε”), από τη μιζέρια και την γκρίνια κάποιων γύρω μου, από δουλειές, ακόμα και από το site των Συνταγών που όλο θέλει και περισσότερη δουλειά και όλο προβλήματα αντιμετωπίζουμε.

Νόμιζα πως είμαι άνθρωπος ήρεμος και ζαμανφού. Αλλά εντέλει είμαι πολύ αγχωτική και η πίεση με διαλύει. Με έχει πιάσει μια μικρή κατάθλιψη, όλα τα βλέπω μαύρα, γελάω πιο δύσκολα και το δάκρυ είναι πάντα κάπου εκεί πίσω από το μάτι και περιμένει.

Είμαι και αισιόδοξη όμως παρ’όλ’αυτά. Δεν μου αρέσει που είμαι έτσι, θα το νικήσω. Κάπως θα τα καταφέρω.