Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Εδώ και πολύ πολύ καιρό είχα πρόβλημα με το στομάχι μου. Σχεδόν ό,τι και να έτρωγα με έκανε να πρήζομαι. Και όταν λέω με κάνει να πρήζομαι, εννοώ ΠΟΛΥ. Εννοώ πως μπορεί να έπαιρνα από 3 - 9 πόντους μέσα στη μέρα!

Επειδή την είχα βαρεθεί αυτή την κατάσταση λοιπόν, άρχισα να το ψάχνω για τα τεστ δυσανεξίας τροφών που υπάρχουν. Επειδή διάβασα πολλά και αντικρουόμενα όμως, αποφάσισα να ρωτήσω την Πηνελόπη, που είναι διαιτολόγος - διατροφολόγος και συνεργαζόμαστε για το σάιτ των Συνταγών. Δεν είχε καλή άποψη για τα τεστ αυτά λοιπόν και μου είπε να πάω από εκεί να το κοιτάξουμε.

Πριν 3 εβδομάδες λοιπόν πήγα. Κάναμε λιπομέτρηση αλλά μετρήσαμε και τον μεταβολισμό μου, ο οποίος είναι αρκετά χαμηλός και εξηγεί το γιατί δεν μπορούσα να χάσωτο κιλάκι που ήθελα εδώ και καιρό. Αποφασίσαμε να χάσω πρώτα τα κιλά που θέλω και μετά να δούμε και το θέμα του στομαχιού. Οκ, δεν είμαι χοντρή, ούτε καν παχιά, ούτε καν ελαφρώς γεματούλα. Όλοι με κοιτάζουν με μισό μάτι όταν λέω πως κάνω δίαιτα για να χάσω ενάμιση κιλό. Όμως δεν είναι ιδιαίτερος κόπος, ούτε έχω πεινάσει (εκτός από 2-3 φορές που αισθάνθηκα πως θα έτρωγα παραπάνω). Και έχω χάσει ήδη σχεδόν όσο θέλω. Συν το ότι ξέρω τι θα φάμε όλη την εβδομαδα και δεν έχω να σκεφτώ το “τι μαγειρεύουμε σήμερα”.

Δεν το πίστευα πραγματικά, αλλά έχει πολύ μεγάλη διαφορά το να κάνεις μια δίαιτα (ή έστω προσεγμένη διατροφή) μόνος σου, από το να πας σε διαιτολόγο. Με το διαιτολόγο θα κανονίσεις ένα πρόγραμμα που θα σε καλύπτει κατά το δυνατόν, με φαγητά που τρως έτσι κι αλλιώς και που δε θα θελήσεις να αλλάξεις γιατί κάτι δε σου πολυαρέσει. Επίσης μπορείς να το συζητήσεις μαζί του και να κάνεις αλλαγές αν κάτι δε σου ταιριάζει. Και όλα αυτά με τη σιγουριά πως πραγματικά τρως όλα όσα πρέπει και δεν αφήνεις κάποια συστατικά εκτός.

Ως περαιτέρω όμως θετικό, έχω να πω πως μέσα σε αυτές τις εβδομάδες φαίνεται να διορθώθηκε και το πρόβλημα με το στομάχι μου. Δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν αυτό που με πείραζε. Το γάλα και οι αδιάλυτες φυτικές ίνες είναι τα πιο σίγουρα. Ίσως τη διαφορά να έκαναν τα σαφώς λιγότερα γλυκά ή η προσθήκη λιναρόσπορου στη διατροφή. Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως χτες το βράδυ έφαγα μαρούλι και ΔΕΝ πρήστηκα!!! Μέσα σε 2 εβδομάδες δεν έχασα απλώς το ένα κιλό, αλλά ξεφούσκωσα και έχασα τουλάχιστον 4 πόντους (από το πιο ξεπρησμένο μου, γιατί μπορώ να πω πως έχασα και 14 χαχαχχαχαααα).

Με λίγα λόγια, αισθάνομαι τέλεια!

Πριν μερικές μέρες ήταν ο Κωνσταντίνος κρεβατωμένος με πυρετό.

Νόμιζα πως την γλύτωσα….

Από χτες το βράδυ όμως είμαι τέζα, με πυρετό, εξάντληση και πονοκέφαλο. Φαντάζομαι πως κόλλησα, γιατί είναι κάπως περίεργο να έχω κι εγώ πυρετό 3 μέρες μετά τον Κωνσταντίνο από άσχετο λόγο…

Θα έλεγα πως είναι χάλια να είσαι άρρωστος καλοκαιριάτικα, αλλά είναι χάλια να είσαι άρρωστος οποιαδήποτε εποχή. Απλώς το καλοκαίρι χάνεις βόλτες και μπάνια. Το καλό είναι πως εκεί που οι άλλοι δεν ξέρουν τι να κάνουν για να δροσιστούν, εσύ κυκλοφορείς με την κουβερτούλα σου

Σήμερα λοιπόν έχω αράξει στον καναπέ, διαβάζω και παίζω Shrek 3 στο Wii. Λες να μην είναι και τόσο χάλια το να είσαι άρρωστος εντέλει;  

Τα παυσίπονα πάντως ούτε τον πονοκέφαλο διώχνουν, ούτε τον πυρετό τελείως… Μήπως να κοπανίσω και κάνα ουζάκι να έρθει να δέσει το πράγμα; 

Σήμερα το πρωί είχα πολλά νεύρα. Αλλά πολλά! Με έπιασε ταχυκαρδία, σφίξιμο και τόσα νεύρα που νόμιζα πως θα σκάσω! Έχω την εντύπωση πως ίσως και να πήρα κατά λάθος δυο χαπάκια Τ4… Μπορεί να ήταν όμως και σκέτη κούραση, δεν ξέρω.

Ο καλός μου Κωνσταντίνος όμως που πάντα με φροντίζει, με είδε σε αυτή την κατάσταση και είχε τη λύση όπως πάντα.

Πήγαμε στην παραλία και ρίξαμε μια ωραία βουτιά! Όχι πολύ, δέκα λεπτά, ίσα να νιώσουμε καλύτερα.

Άλλη μια απόδειξη για τα εξής:

1. Είναι τέλειο το να μένεις στην Καλαμάτα
2. Είναι τέλειο το να δουλεύεις απο το σπίτι και να καθορίζεις τα ωράριά σου
3. Είναι τέλειο το να είσαι παντρεμένη με τον Κωνσταντίνο!

Μια ανάσα πριν τα 40 και η ζωή είναι υπέροχη!

Δεν θέλω να ακουστώ κάπως, ούτε θέλω να προκαλέσω την τύχη μου, αλλά νιώθω πως δε μου λείπει τίποτα. Τα απαραίτητα για μια όμορφη και ευτυχισμένη ζωή τα έχω: έναν άντρα που λατρεύω και με λατρεύει, δυο παιδιά υπέροχα, καλούς φίλους, την ευρύτερη οικογένειά μου και υγεία (ε, καλά αυτή την αλλεργία θα την προσπεράσω ). Τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα και δεν πιστεύω πως συντελούν πραγματικά στην ευτυχία μας.

Δεν είναι όλα ρόδινα φυσικά. Και εκνευρισμοί υπάρχουν και δυσκολίες και μέρες που είμαι χάλια και κάνω μαύρες σκέψεις. Αλλά το πρωί που θα ξυπνήσω θα δω το βουνό απέναντι, τα δέντρα μας που έχουν καρπούς και τα ανθισμένα λουλούδια. Μετά θα πάρω φιλάκι από τα παιδιά μου και μια αγκαλιά από τον Κωνσταντίνο. Και μετά τη δουλειά, είναι αρκετές οι φορές που θα βρούμε ένα φίλο (ή και παραπάνω) να παίξουμε -μπιρίμπα ή επιτραπέζιο, να δούμε καμιά κωμωδία και να φάμε

The bare necessities κύριοι. Αυτό είναι το μυστικό της ζωής

Σας κερνάω και λίγο cheesecake για το καλό:

Ψάχνοντας στο μπλογκ για προηγούμενες βαρεμάρες (:)) βρήκα πως είχα ξαναβαρεθεί έτσι πριν δυο χρόνια!!! Εντάξει καλά είναι, μια φορά στα δυο χρόνια, μια χαρά να βαριέσαι και λιγάκι τη ζωή σου!

Ήμουν μάλλον σε λίγο καλύτερη κατάσταση, γιατί αντιμετώπισα με πολύ χιούμορ το θέμα. Χαίρομαι πολύ, γιατί αυτή είμαι. Και βλέπω επίσης πως δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα! Μόνο που έχουμε τελειώσει με το σπίτι πια.

Επίσης αυτό το ποστ μου έφτιαξε κάπως το κέφι. Τέρμα οι γκρίνιες περί βαρεμάρας. Πάμε να μαγειρέψουμε κάνα νόστιμο φαγητάκι, να μας φτιάξει η διάθεση ακόμα περισσότερο!

Σήμερα είμαι λίγο καλύτερα. Αισθάνομαι όμως μουδιασμένη, σαν να μου έχουν κάνει ηρεμιστική ένεση και είμαι ψιλομαστουρωμένη. Κυκλοφορώ και δεν με ακουμπάει τίποτα. Δεν αισθάνομαι λύπη, οργή, χαρά, τίποτα.

Αυτό από χτες. Και πάλι καλά. Γιατί αλλιώς χτες θα είχα τσακωθεί πολύ με μια γνωστή μου κυρία που μου έκανε επίσκεψη.

Συζητάγαμε και ούτε λίγο, ούτε πολύ, μου είπε πως εγώ φταίω που ο Γιώργος δεν διαβάζει σωστά, είμαι πολύ ελαστική και με έχει πάρει στο καλαμπούρι. Τον Κωνσταντίνο χρειάζονται τα παιδιά που ξέρει να τα βάζει σε μια σειρά. Η λύση της στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε της αφηρημάδας, των κακών γραμμάτων, των ορθογραφικών λαθών, θα ήταν να πιάσω το παιδί και να του δώσω ένα τίναγμα εκεί πέρα να συνέρθει (μα χαλί είναι να το τινάξω το παιδί;; τέλος πάντων). Και το καλύτερο ήρθε αργότερα, όταν κατέβηκε ο Γιώργος κάτω και για να τον κάνω να νιώσει λίγο καλά και να ξεκινήσουμε μια κουβέντα, είπα πως φτιάχνει μόνος του αυγουλάκια. Η κουβέντα της ήταν: “μπράβο βρε Γιώργο, δεν πας να πλύνεις και κάνα πιάτο, γιατί η μάνα σου δεν έχει σκοπό να τα πλύνει;” (ο νεροχύτης είχε μέσα τα πιάτα από το μεσημέρι).

Για να καταλάβετε σε τι κατάσταση είμαι, τα δέχτηκα όλα αυτά ανέκφραστη, χωρίς να σχολιάσω τίποτα. Και το καλύτερο είναι πως δεν με επηρέασαν κιόλας. Όχι πολύ τουλάχιστον. Όχι τόσο ώστε να είμαι θυμωμένη μαζί της. Ίσα μόνο για να το αναφέρω εδώ.

Χτες ξάπλωσα, τέλειωσα το βιβλίο μου και κοιμήθηκα. Ίσως να φταίει λίγο και το βιβλίο για την κακή μου διάθεση. Πολύ καλό, αλλά βαρύ κάπως. Θα ξεκινήσω κάτι πιο ανάλαφρο, μπας και μου φτιάξει και η διάθεση. Θα ήθελα να πέσω για ύπνο τώρα και να ξυπνήσω σε κάνα δυο μέρες. Γίνεται;

Είμαι χωρίς τον Κωνσταντίνο στο σπίτι και είμαι σε κακή διάθεση. Οπότε κάπως έτσι πάρτε και ό,τι θα γράψω παρακάτω. Κάπου πρέπει να ξεσπάσω, κάπως να φωνάξω.

Βαρέθηκα λοιπόν. Βαρέθηκα να πρέπει να τα κυνηγάω και τα δύο από πίσω. Βαρέθηκα να τα πιέζω να διαβάσουν, να φάνε, να ετοιμαστούν, να ντυθούν, να προετοιμαστούν για την επόμενη, να μαζέψουν. Βαρέθηκα να τους λέω να βοηθήσουν λιγάκι, να μην τσακώνονται, να μην κάνουν χαζομάρες όλη την ώρα. Βαρέθηκα να είμαι καθισμένη στο γραφείο μου από το πρωί ως το βράδυ και να σηκώνομαι μόνο για να τα πάω και να τα φέρω από το σχολείο, να μαγειρέψω, να πλύνω, να απλώσω. Βαρέθηκα να βγαίνω από το σπίτι και να αισθάνομαι ως έγκλειστη που την αφήσαν για λίγο να βγει βόλτα στο προαύλιο.

Βαρέθηκα να λέω “Γιώργο συγκεντρώσου”, “Ιωάννα τελείωνε”, ” Γιώργο τι γράμματα είναι αυτά;”, “Ιωάννα δε θα μελετήσεις για το πιάνο σου;”, “Άντε Γιώργο έχεις κι αγγλικά”, “Ιωάννα πιο γρήγορα δεν θα προλάβουμε”. Βαρέθηκα να ακούω τη λέξη “μαμά”. Βαρέθηκα να μου ζητάνε όλοι συνέχεια πράγματα.

Βαρέθηκα να νομίζω πως τελείωσα μια δουλειά και να μου δίνουν 6 σελίδες πράγματα να κάνω ακόμα. Βαρέθηκα να απαντάω σε χαζές ερωτήσεις. Βαρέθηκα να είμαι μπροστά από τον υπολογιστή.

Και τώρα που τα έγραψα και το ευχαριστήθηκα, να πω πως δεν χρειάζομαι λόγια συμπαράστασης ή παρηγοριάς. Δε θέλω να μου πείτε πως όχι, είμαι καλή μάνα και όλοι έτσι αισθάνονται κλπ κλπ. Δε με ενδιαφέρει. Κατά βάθος τα ξέρω όλα αυτά. Απλά νιώθω κουρασμένη. Και αυτό που με απογοητεύει είναι πως κουράστηκα τόσο γρήγορα. Μέσα σε 3 μέρες. Νιώθω πως ο Κωνσταντίνος τα καταφέρνει πολύ καλύτερα από μένα στα πάντα.

Επίσης απογοητεύομαι γιατί δεν ξέρω εάν πράττω σωστά. Δεν ξέρω εάν είμαι πιο ελαστική απ’ όσο πρέπει ή πιο αυστηρή. Δεν ξέρω πόσο πρέπει να φωνάζω στον Γιώργο. Και αυτή η αβεβαιότητα είναι που με τσακίζει.

Αυτά. Ε, ίσως να το ξέρετε πια, που και που με πιάνουν τέτοιες μαυρίλες. Θα μου περάσει.