Και έγινε μια καρακουκλάρα νύφη (πως θα μπορούσε αλλιώς άλλωστε), ελαφρώς αγχωμένη αλλά εντελώς τοπ μόντελ.
Τα πιτσιρίκια μας ήταν παρανυφάκι και παραγαμπράκι και εμείς είχαμε την τιμή να είμαστε οι φωτογράφοι. Ελπίζω Εβιτούλα να σου αρέσουν οι φωτογραφίες που τραβήξαμε
Ήμασταν εκεί από την προετοιμασία μέχρι και το τέλος του γάμου, φάγαμε καταπληκτικά τριγωνάκια του γάμου από τη Χίο από τα χεράκια της μαμάς της Εβίτας, λουκουμάκια με μαστίχα αλλά και εργολάβους και ήπιαμε και σουμάδα!
Να είσαστε πάντα ευτυχισμένοι παιδιά και να σας έρθουν όλα στη ζωή σας όπως ακριβώς τα θέλετε! Εμείς σας αγαπάμε πολύ!
Τι ωραίο που είναι να περνάς μέρες με φίλους, φαγητό, παιχνίδι και γέλιο! Και αυτό το π/σ/κ τα είχε όλα!
Την Παρασκευή είχαμε το καθιερωμένο χαρτάκι μας. Για δυο εβδομάδες πήγε να γυρίσει το πράγμα και νίκησε η ομάδα μας, όμως αυτή την Παρασκευή και πάλι μας διαλύσανε Δε βαριέσαι! Άσε γιατί αν χάνουν συνέχεια θα χάσουν και τη θέληση να παίζουν, καταλάβατε;
Το Σάββατο το μεσημέρι ξεκινήσαμε για Ολυμπία. Βρήκαμε φυσικά την αγαπημένη μας Σοφία, η οποία μας είχε έτοιμο φαγητάκι, ένα υπέροχο κοτόπουλο με πατατούλες. Και για επιδόρπιο ετοίμασε στο πιτς φιτίλι κάτι απίθανα μπισκότα με μαρμελάδα πορτοκάλι και λιωμένη σοκολάτα από πάνω! Λέμε θα φτιάξω μαρμελάδα πορτοκάλι, μόνο και μόνο για να φτιάχνω αυτά τα μπισκότα!
Παίξαμε Carcasson (αυτό θέλει ποστ από μόνο του νομίζω) και είδαμε και κάμποσες ταινίες, σειρές κλπ. Ήρθε και μια άλλη φίλη της και περάσαμε ένα υπέροχο βράδυ (φυσικά ξανατρώγοντας).
Την Κυριακή πήγαμε στην Πάτρα όπου είχαμε μια συνάντηση για καφεδάκι με τις Συνταγές της Παρέας. Βρήκαμε πρώτα την καλη μας Ναυσικά, ήπιαμε το τσαγάκι μας και μετά πήγαμε στη συνάντηση. Μαζευτήκαμε καμιά δεκαριά άτομα, το καφεδάκι έγινε φαγητό και γλυκό (τι περίεργο) και περάσαμε 3 ώρες τρώγοντας και γελώντας. Πάντα περνάμε καλά όταν μαζευόμαστε με ανθρώπους από τις Συνταγές, αλλά αυτή τη φορά, πραγματικά ήταν το κάτι άλλο. Γελάσαμε μέχρι σκασμού. Πάλι καλά που δεν είχε πολύ κόσμο στο μαγαζί. Το τραντάζαμε ολόκληρο! Ελπίζω να την επαναλάβουμε αυτή τη συνάντηση!
Επιστρέψαμε στο σπίτι και τα παιδιά μας πλήρως ανανεωμένοι! Πάντα τέτοια εύχομαι!
Έχει καθιερωθεί πλέον. Οι Παρασκευές είναι η μέρα του παιδιού (μικρού και μεγάλου).
Κάθε Παρασκευή βράδυ κρατάει η πεθερά μου τα παιδιά. Εμείς πάμε σε φιλικό σπίτι. Εκείνοι δεν έχουν babysitting αλλά τα πιτσιρίκια κατά τις 9 το βράδυ πέφτουν ξερά. Μόλις κοιμηθούν λοιπόν, ξεκινάει η διασκέδαση για μας
Μαζευόμαστε 3 ζευγάρια. Ψήνουμε τυροπιτάκια, λουκανικοπιτάκια ή πίτσες (υγιεινή διατροφή δηλαδή), στρώνουμε την τσόχα (βλέπε τάπητας του subuteo ανάποδα) και στρωνόμαστε στην μπιρίμπα! Αφού υπήρξαν οι απαραίτητες διαφωνίες για τους κανόνες, αφού τυπώθηκαν όσοι κανόνες βρέθηκαν στο ίντερνετ, τέλος καταλήξαμε σε αυτούς που μας έκαναν περισσότερο Έτσι οι μπιρίμπες, τα μπιριμπάκια, οι καθαρές και οι βρώμικες μπήκαν στη ζωή μας
Εχουμε χωριστεί σε δυο ομάδες, με ένα άτομο από κάθε ζευγάρι στην κάθε ομάδα. Η δική μου ομάδα χάνει διαρκώς χαχαχαχαχαχααα. Την προτελευταία φορά τους κερδίζαμε μέχρι το προελευταίο παιχνίδι και στον τελικό γύρο (πως το κατάφεραν ακόμα απορούμε), μας κέρδισαν για μια ακόμα φορά. Την Παρασκευή αυτή χάσαμε δε με 2.500 πόντους διαφορά! Έτσι είναι πλέον αποδεδειγμένο πως η τύχη νικάει την εξυπνάδα ( )
Αυτή την Παρασκευή θα το χάσουμε το παιχνίδι μας δυστυχώς. Ίσως μια διακοπή να μας κάνει καλό και να κερδίσουμε την επόμενη φορά (θα έχω χρόνο να σημαδέψω καμιά τράπουλα ίσως χαααχαχχαχαα).
Πολύ καιρό τώρα λέγαμε να πάμε στο Δυρράχι που έχει σπίτι ο φίλος μας ο Βαγγέλης.
Τώρα με τις λίγες μέρες που καθόμαστε τα Χριστούγεννα ήταν μια τέλεια ευκαιρία.
Φαντάζομαι πως υπό φυσιολογικές συνθήκες, το Δυρράχι θα έχει πολύ κρύο αυτή την εποχή. Όμως φέτος που δεν έχουμε στην ουσία δει χειμώνα ακόμα, έκανε φανταστική μέρα!
Αφού ήπιαμε το καφεδάκι μας στο σπίτι, μας προτείνανε να πάμε βόλτα σε ένα μονοπάτι στο βουνό. Ξεκινήσαμε λοιπόν όλοι μαζί και πήγαμε. Έχουν φτιάξει πράγματι ένα πολύ όμορφο μονοπάτι, σχετικά εύκολο στο περπάτημα, ανάμεσα στο δάσος. Το περισσότερο κομμάτι του είναι φυσικό μονοπάτι, αλλά σε ορισμένα πιο “δύσκολα” σημεία, έχουν φτιάξει σκαλοπατάκια. Επίσης ανά διαστήματα έχουν βάλει παγκάκια και μερικά τραπεζάκια, πράγμα που το κάνει απίθανο για πικ νικ.
Πράγματι, λίγο πριν φτάσουμε στο τέρμα του μονοπατιού, συναντήσαμε κόσμο που είχε πάει για το πικ νικ του. 3 - 4 ζευγάρια είχαν πάρει ο καθένας το μπουκάλι το κρασί του, το τσίπουρό του, ένα κεφάλι τυρί ο καθένας, παξιμάδια, ελιές και περνάγανε φίνα! Και μια που ήξεραν τον Βαγγέλη το ήπιαμε κι εμείς το τσιπουράκι μας! Και όχι μόνο ένα… πως συνεχίσαμε το μονοπάτι δεν το ξέρω Εκεί μάλιστα δοκίμασε και ο Κωνσταντίνος ένα κομμάτι παρμεζάνα (μέχρι τώρα μόνο τριμμένη την είχε φάει) και ενθουσιάστηκε!
Το τοπίο ήταν πραγματικά απίθανο. Και εξαιρετικά κοντά στην Καλαμάτα! Περάσαμε μια καταπληκτική μέρα και ελπίζω να την επαναλάβουμε σύντομα!
Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν ένα από τα όμορφα Σαββατοκύριακα. Από αυτά τα σπάνια, που έχουμε καλούς φίλους εδώ και -χωρίς παιδιά- περνάμε δυο μέρες παίζοντας χαρτιά και βλέποντας ταινίες. Η αλήθεια είναι πως είχα διάθεση για μια εκδρομή, αλλά με τη βροχή έξω, το να κάθεσαι σε έναν καναπέ χουχουλιασμένος και να βλέπεις ταινίες με καλη παρέα, είναι ωραίο πράγμα.
Με την ευκαιρία λοιπόν να πω δυο λογάκια για μερικές ταινίες.
Inglourious Basterds: Μόνο ο Ταραντίνο θα μπορούσε να κάνει μια ταινία για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που να μπορώ να κάτσω και να τη δω! Πάρα πολύ καλή, δείτε την (αυτή την είχαμε δει καιρό τώρα, αλλά είχε ξεμείνει).
The Fountain: Ο Λαβύρινθος του Πάνα συναντάει τον Εκπρόσωπο των Νεκρών και κάνει τη Στέλλα να θέλει να σπάσει την τηλεόραση. Πολύ ωραίο τρέιλερ με έκανε να θέλω να τη δω. Όμως ήταν πολύ κουλτούρα για το τίποτα στο τέλος.
The Dark Night: οκ, μπορεί ο Λετζερ να μην ήταν και για Όσκαρ, αλλά δεν μπορεί κανείς να πει πως δεν ήταν πάρα πολύ καλός. Όπως και η ταινία. Παρότι μεγάλη δεν το καταλαβαίνεις. Είναι μαύρη και έχει βία, από το είδος που υπάρχει μόνο και μόνο για να υπάρχει, αλλά μου άρεσε (και μετά το Fountain κιόλας τη βρήκα σούπεραπιθανοφανταστικοτέλεια )
Επίσης είδαμε το The man from Earth για μια ακόμα φορά. Το είχαμε δει πριν ενάμιση χρόνο και το ξαναείδαμε μαζί με τους φίλους. Αυτά που είχα πει τότε ισχύουν ακόμα.
Στο επόμενο ποστ πρέπει να γράψω για τα βιβλία που έχω διαβάσει. Θα τα ξεχάσω στο τέλος
Πολύ σημαντικό και χαρμόσυνο το γεγονός που μας έφερε αυτή τη φορά. Παντρεύτηκε η αδερφούλα μου
Την Πέμπτη το βράδυ λοιπόν, είχαν bachelor party. Και οι δύο στο ίδιο κέντρο μα σε ξεχωριστά τραπέζια. Απαγορευτόταν να πάει ο ένας στο τραπέζι του άλλου και το μόνο που κάναμε ήταν να πετάμε λουλούδια (και ενίοτε ξηρούς καρπούς), στα κεφάλια των άλλων. Δεν είμαστε φαν των μπουζουκιών, μα με την κατάλληλη παρέα και υπό τις κατάλληλες συνθήκες, μπορείς να μην περάσεις και άσχημα. Μέχρι και να το διασκεδάσεις ίσως.
Οι παρατηρήσεις μου:
Όλες οι τραγουδίστριες φορούσαν (εξωφρενικά) συνολάκια των οποίων η φούστα ήταν μισό εκατοστό πιο μακριά από το σημείο εκείνο στο οποίο θα φαινόταν το βρακάκι τους. Στην κατάλληλη θέση και στάση, μπορούσες με λίγη καλή διάθεση να το δεις (εφόσον υπήρχε).
Το ίδιο ακριβώς ίσχυε και για το γυναικείο κοινό του μαγαζιού. Μόνο που σε αυτές ήταν πιο εύκολο να το δεις και στις περισσότερες περιπτώσεις θα προτιμούσες να μην το είχες κάνει.
Οι άντρες τραγουδιστές φορούσαν κουστούμι με τ-σερτ και λουστρίνι. Το μαλί κάγκελο στη λακ, όρθιο. Νόμιζαν πως ήταν πολύ γκόμενοι.
Ο φίρμας τραγουδιστής δεν πείραζε που είχε καμιά εικοσαριά κιλά παραπάνω. Φίρμας είναι αυτός. Όμως πρέπει να παραδεχτώ πως ήταν πολύ καλός επαγγελματίας, χαιρέτησε όλο τον κόσμο, φωτογραφιζόταν με χαμόγελο με όλους, άκουγε το μακρύ και το κοντό τους, έπιανε και πέταγε λουλούδια και όλα αυτά χωρίς να χάσει ούτε στίχο. Άσε που ήταν ακούραστος και μετά από 3 ώρες τραγούδι, συνέχιζε ακάθεκτος.
Το Έβερεστ στη Γλυφάδα, στις 6 ώρα το πρωί τουλάχιστον, είναι απαράδεκτο. Σχεδόν κανείς δεν ευχαριστήθηκε αυτό που έφαγε.
Την άλλη μέρα (ή και την ίδια θα έλεγα καλύτερα, αφού κοιμηθήκαμε στις εξήμιση το πρωί), ξυπνήσαμε στις 11 γιατί είχαμε ραντεβού στις 12 με τον Θανάση (εξ Αυστραλίας) για να επισκεφθούμε το καινούριο μουσείο της Ακρόπολης.
Μπορεί να είμασταν λιώματα από την κούραση και να σερνόμασταν, όμως οφείλω να ομολογήσω πως το καινούριο μουσείο είναι πράγματι εξαιρετικό. Τα εκθέματα νομίζω τα είχαμε ξαναδεί (ή τουλάχιστον τα περισσότερα) στο παλιό μουσείο, αλλά έτσι όπως είναι εκτεθειμένα, είναι σα να τα βλέπεις για πρώτη φορά. Τέλειο πάντρεμα του μοντέρνου με το αρχαίο. Έμεινα πραγματικά ενθουσιασμένη. Και για πρώτη φορά είδα τις Καρυάτιδες και την κόμμωσή τους από πίσω! Σούπερ τέλειο και το συστήνω ανεπιφύλακτα.
Και μια που ήμασταν τόοοοσο ξεκούραστοι, περπατήσαμε μετά μέχρι την Πλάκα για φαγητό (είδα τα παλιά μου λημέρια και φάγαμε στον Πλάτανο- ωραίες αναμνήσεις) και από εκεί πήγαμε στη Μαρίνα Ζέας όπου είχε έρθει το Rainbow Warrior, το καράβι της Greenpeace. Μας έκαναν μια ωραία ξενάγηση, βγάλαμε φωτογραφίες, μάθαμε πολλά.
Ο Θανάσης, ο Κωνσταντίνος, η Ιωάννα, ο -μισοκρυμμένος- Γιώργος, η Στέλλα και ο Dave, το δελφίνι-τοτέμ του Rainbow Warrior
Ήταν μια πολύ γεμάτη μέρα και αφού αποχωριστήκαμε με τον Θανάση (τώρα νομίζω θα είναι πραγματικά μετά από ένα χρόνο που θα συναντηθούμε ξανά - εύχομαι να είχες καλό ταξίδι ), γυρίσαμε εντελώς πτώματα σπίτι μας.
Στη συνέχεια θα σας πω και για τον γάμο. Αφού κοιμηθώ λιγάκι όμως, γιατί τα μάτια δεν αντέχουν άλλο
Μέσω του μπλογκ μιλάμε εδώ και πολύ καιρό. Από τον Μάιο του 2007.
Αφού δεν καταφέραμε εμείς να πάμε στην Αυστραλία τόσο καιρό, μας επισκέφθηκε αυτός. Ο Θανάσης λοιπόν ήρθε για (δυστυχώς μόνο) 2 μερούλες και κάθησε μαζί μας.
Χάρηκα πάρα πολύ που τον γνωρίσαμε από κοντά. Δυστυχώς ήταν καθημερινές και ψιλοδουλεύαμε και δεν κάναμε όσα θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει, αλλά νομίζω όμως πως έγινε μια καλή αρχή.
Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν η αντίδραση του σκυλιού μας. Όχι μόνο δεν του γαύγισε καθόλου, αλλά πήγε κατευθείαν πάνω του για χάδια. Και τα παιδιά μου το ίδιο έκαναν, μόνο που για αυτά είναι συνηθισμένο να “βουτάνε” τους φίλους μας και να μην τους αφήνουν σε ησυχία . Η Κίκα όμως δεν το έχει ξανακάνει με κανέναν.
Λόγω δουλειάς, νομίζω πως ο Θανάσης πέρασε πιο πολλή ώρα με τα παιδιά μας, παρά με εμάς . Τον αγάπησαν και τα δύο πολύ, του έδειξαν όλα τους τα αγαπημένα παιχνίδια και φυσικά όταν έβγαλε και την κιθάρα και τους έπαιξε, εκεί τον λάτρεψαν.
Μέσω του μπλογκ και του skype είχαμε κάνει πολλές σοβαρές και ενδιαφέρουσες συζητήσεις κι έτσι τον περίμενα λίγο πιο σοβαρό γενικώς. Όμως αποδείχθηκε η τέλεια παρέα, με άφθονο χιούμορ, πολύ αγάπη για τα παιδιά, ωραία φωνή και φυσικά σοβαρές απόψεις όπου η συζήτηση το απαιτούσε . Α, και εκτίμηση για τη μαγειρική μου, το οποίο είναι σημαντικό προσόν . Τη ζαχαροπλαστική μου επιφυλάσσομαι να την δοκιμάσει μια άλλη φορά, μια που έπεσε σε περίοδο “προσοχής” μπας και χάσουμε κάνα από τα έξτρα κιλά των διακοπών.
Για μια ακόμα φορά αποδικνύεται πως το ίντερνετ είναι ικανό να μας φέρει πιο κοντά. Έχω αποκτήσει πάρα πολλούς φίλους έτσι και σχεδόν όλους τους κολλητούς μου (βλέπε Σοφία, Γιωργία, αλλά ακόμα και την Κατερίνα από την Αθήνα). Χαίρομαι αφάνταστα που μας δώθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά έναν ακόμα.
Θανάση σε ευχαριστούμε πάρα πολύ για την επίσκεψή σου, περάσαμε υπέροχα, σε περιμένουμε και του χρόνου! Και ελπίζω να μην σε στεναχώρησε η κακοκεφιά της Ιωάννας όταν έφευγες, ήταν από τη στεναχώρια της. Ακόμα σε σκέφτονται τα παιδιά να ξέρεις
