Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Πριν λίγο καιρό, μια γυναίκα μέσα από τις Συνταγές της Παρέας είχε ανακοινώσει πως πάσχει από καρκίνο. Είχαμε αναστατωθεί όλοι.

Σήμερα  μπήκε ο άντρας της στο σάιτ και μας είπε πως η γυναίκα έφυγε. Το σοκ όλων ήταν μεγάλο, παρότι δεν την είχαμε γνωρίσει ποτέ από κοντά. Ήταν γυναίκα που δυο χρόνια τώρα έμπαινε συχνότατα στο σάιτ, ίσως και καθημερινά και συμμετείχε ενεργά, με συνταγές αλλά και στο φόρουμ. Το σάιτ πραγματικά μαύρισε από την είδηση.

Μέσα στις τόσες χιλιάδες κόσμου που μπαίνουν στο σάιτ, είχαμε δει πολλά μέχρι σήμερα, όμως ήταν τα περισσότερα ευχάριστα. Αρραβώνες, γάμοι, γεννήσεις, βαφτήσια, μέχρι και άτομα που βρήκαν χαμένους συγγενείς εκεί μέσα. Τέτοιο δυσάρεστο γεγονός είναι πρώτη φορά που γίνεται ή που τουλάχιστον μαθαίνουμε. Είναι περίεργο το πως φτάνεις να στεναχωριέσαι για ανθρώπους που δεν έχεις δει από κοντά ποτέ. Θα μου πεις  φυσικό είναι και να συμβεί κάτι τέτοιο κάποια στιγμή μέσα σε τόσους ανθρώπους, αλλά φυσικό είναι και να νιώσεις έτσι. Πως χαίρεσαι με τους γάμους και τα βαφτήσια; Έτσι θα λυπηθείς και με το χαμό.

Πάντως η κατάσταση στο σάιτ ήταν από πριν μέσα στην κατάθλιψη, με όλα τα καινούρια μέτρα και την πολιτική κατάσταση. Ο κόσμος ήταν απελπισμένος και εξοργισμένος. Ήρθε και αυτό και έδεσε…

Βάλαμε ως συνταγή της ημέρας την πρώτη συνταγή που είχε καταχωρήσει και αφήνουμε εκεί την ψήφο μας σαν ένα δικό μας αντίο.

Έλαβα μια πρόσκληση αρκετό καιρό πριν, να συμμετάσχουν οι Συνταγές της Παρέας στο 15° Girl Geek Dinner που θα είχε ως θέμα το online cooking.

Φυσικά και δέχτηκα, μα είχα και μεγάλο άγχος.

Η ημερομηνία άλλαξε 2-3 φορές μέχρι να βρεθεί μια να μας βολεύει όλους. Στο τέλος έγινε την Παρασκευή 23 Απριλίου και ίσως εντέλει να μην ήταν ιδανική, μια που υπάρχουν πάαααρα πολλοί Γιώργηδες στην Ελλάδα που γιόρταζαν εκείνη τη μέρα.

Και ξαναλέω: είχα πάρα πολύ άγχος. Είχα ετοιμάσει μια παρουσίαση, είχα φτιάξει τα slide και είχαν και σημειώσεις από κάτω, όμως εγώ θα λιποθυμούσα από το άγχος. Και όταν μου είπαν πως δε γίνεται να βλέπω εγώ τις σημειώσεις και οι υπόλοιποι τα slides εκεί πια τα έπαιξα τελείως!

Ευτυχώς και η Δέσποινα που έχει αναλάβει τις διοργανώσεις αυτές, μα και η Βίκυ (που είχε ανάλογο άγχος όταν είχε μιλήσει εκείνη και με καταλάβαινε), μου δώσανε κουράγιο και είπα, οκ, θα πω ό,τι μου ‘ρθει και τέλος.

Πριν απο εμένα μίλησε ο Αλέξανδρος Παπανδρέου, γνωστός σεφ, και πραγματικά μου έκανε εντύπωση το πόσο γλυκός και πρόθυμος άνθρωπος είναι. Κάνει και κάτι σεμινάρια μαγειρικής και πρέπει να βρω οπωσδήποτε μια ευκαιρία να πάω

Όταν ήρθε η σειρά μου, στην αρχή κόπηκαν λίγο τα γόνατά μου. Ευτυχώς ήταν φιλικό το κοινό κι εγώ πήρα φόρα και μετά από 2-3 λεπτά, ποιός με έπιανε! Μια χαρά τα είπα, κι ας μην είχα σημειώσεις. Είχα φυσικά και τον “όμορφο βοηθό” μου στο κοινό, που απάντησε σε μερικές ερωτήσεις πιο τεχνικής φύσεως. Σούπερ ήταν εντέλει.

Μετά που τελείωσαν οι ομιλίες πήγαμε κάτω στον μπουφέ. Η Βίκυ είχε φέρει κάτι κολασμένα τρουφάκια και εγώ είχα πάει μια τούρτα αφιερωμένη εξαιρετικά, με το λογότυπό τους επάνω. Άκουσα πολύ καλά λόγια, τόσο για την εμφάνιση, όσο και για τη γεύση

Στο μπουφέ γνωριστήκαμε λίγο καλύτερα μεταξύ μας, είπαμε διάφορα και γενικά πιστεύω πως πήγε πολύ καλά. Ξέρω πως αυτό που θα πω είναι κάτι αυτονόητο, μα δεν είχα καταλάβει την έκτασή του μέχρι τώρα: αν θέλεις να πας μπροστά θα πρέπει να σε δει ο κόσμος, να βρίσκεσαι σε όλες τις εκδηλώσεις, να μάθουν τη φάτσα σου. Δε γίνεται διαφορετικά. Σε αυτό υπάρχουν 2 δυσκολίες: πρώτον είμαστε στην Καλαμάτα (και δε σκοπεύω να φύγω από εδώ ), άρα μακριά από τα περισσότερα events και δεύτερον δε μου αρέσει ιδιαίτερα όλο αυτό το networking. Δεν είμαι κακή σε αυτό και όταν μπω στο κλίμα τα πάω μια χαρά, αλλά μέχρι να μπω… Υπάρχει φυσικά και η πιθανότητα να το συνηθίσω και μετά… πάει το καλάμι, το κατοχύρωσα!

Σοφία Λουκέρη, Αλέξανδρος Παπανδρέου, Δέσποινα Μπακιρτζή, εγώ, Κατερίνα Πόντη, Βίκυ Κουμάντου.

Πέρα από τα υπόλοιπα, χάρηκα πολύ που γνώρισα αυτό τον κόσμο, χάρηκα που είδα την επιτυχία μας να αναγνωρίζεται, χάρηκα που βρέθηκα εκεί γενικά.

Ελπίζω να βγει σε καλό όλο αυτό.

Αν θέλετε διαβάστε λεπτομέρειες εδώ.

Πάει και αυτό το Σαββατοκύριακο! Είμαι λιώμα από την κούραση, παραπατάω, δεν έχω καμία απολύτως όρεξη για δουλειά, αλλά όμως πέρασα τέλεια.

Θα ξεκινήσω με τις τούρτες: έλεγα πως έψησα τόσα κέικ την προηγούμενη εβδομάδα για τις τούρτες που θα φτιάχναμε. Ώρα να σας τις δείξω τελειωμένες.

Εδώ η τούρτα - τσάντα Loui Vuitton. Με τη Γεωργία φυσικά είμαστε το ίδιο τρελές. Περάσαμε ΤΕΛΕΙΑ φτιάχνοντάς τη και ενθουσιαστήκαμε κι εμείς με το αποτέλεσμα! Ο κύριος που την παρείγγειλε την ήθελε για τα γενέθλια της γυναίκας του κι έτσι τη βάλαμε σε ένα μεγάλο χρυσό κουτί. Είμαι σίγουρη πως όταν άνοιξε το κουτί θα πήγε να πιάσει τα χερούλια να τη βγάλει!

Μας πήρε τηλέφωνο την επόμενη μέρα και μας είπε πως οι λοιποί άντρες της παρέας τον βρίζανε γιατί τώρα λέει τους έβαλε σε μπελάδες Αχ βρε Γιωργία, γιατί να μη μένουμε κοντά;;;;

Μέσα είναι Κέικ Σοκολάτας, με βουτυρόκρεμα και νουτέλα. Γίνεται απολύτως τέλεια! Ίδια είναι και η επόμενη τούρτα που φτιάξαμε για τη μαμά μου:

Η μαμά παίζει πολύ το Plants vs Zombies. Οπότε αποφασίσαμε να της φτιάξουμε μια τέτοια τούρτα! Η έμπνευση είναι από εδώ:

Φυσικά της άρεσε πολύ, όπως άλλωστε και των παιδιών που επίσης παίζουν πολύ το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Τέλος εδώ είναι η βασιλόπιτα που κάναμε για τη Συνάντηση των Συνταγών της Παρέας.

Τη μια τούρτα που φτιάξαμε για την εκπομπή “Γεύσεις Παράδοσης” δεν πρόλαβα ούτε να τη φωτογραφίσω, καθώς τρέχαμε χειρότερα και από τον Βέγγο! Θα τη δείτε (όσοι τη δείτε) στην εκπομπή η οποία θα προβληθεί στις 24 του μήνα.

Μπορεί να μη φτιάχνω κουραμπιέδες και μελομακάρονα (ας είναι καλά η πεθερά μου που κάνει κάθε χρόνο),  αλλά κάποιο γλυκάκι έπρεπε να φτιάξουμε μαζί με τα παιδιά, να μυρίσουν Χριστούγεννα!

Φτιάξαμε λοιπόν μπισκοτάκια και τα στολίσαμε με γλάσο άχνης ζάχαρης.

Τα πιτσιρίκια το καταευχαριστήθηκαν. Ειδικά το να βάζουν επάνω τρουφάκια και m&m’s. Αρχίσαν απλά και καταλήξαν να κάνουν υπερπαραγωγές, βάζοντας πάνω στο μπισκότο ό,τι μπορούσαν!

Σήμερα έφτιαξα και ένα κέικ για να πάω αύριο στη γιορτή τη Χριστουγεννιάτικη στο σχολείο των παιδιών

Θα έχει και συνέχεια το πράγμα, με γλυκό για τα Χριστούγεννα και φυσικά Βασιλόπιτα. Τι ωραία!!!

Έφτασε και η Κυριακή…

Το πρωί όχι δε μπορούσαμε να σηκωθούμε, δεν άνοιγε το μάτι με τίποτα! Αγκομαχώντας πήγαμε κατά τις 10.30 κάτω μπας και ξεκινήσουμε να δουλεύουμε.

Είχαμε την τούρτα μας λοιπόν (στην ουσία ήταν βασιλόπιτα καλυμένη με ζαχαρόπαστα), γύρω στα 50εκ. μήκος και πάνω φτιάξαμε το κεντρικό κομμάτι της Ονειρούπολης. Κάναμε το σπιτάκι του Άγιου Βασίλη με τη μεγάλη πέτρινη γέφυρα, το σπιτάκι δίπλα σε αυτή (από το χαμόγελο του παιδιού), το ποταμάκι με το διακοσμητικο πύργο, τα μανιτάρια, τον πύργο και το καρουζέλ.

Δουλεύαμε όλη μέρα για αυτό. Όλοι όσοι δουλεύανε στο ξενοδοχείο ερχόντουσαν κάθε λίγο να δουν τι κάνουμε και να μας πουν τι όμορφη που γίνεται και χαρά στο κουράγιο μας και διάφορα τέτοια.

Κατά το μεσημέρι τα πράγματα στράβωσαν. Ξεκίνησε να βρέχει και έπρεπε να συννενοηθούμε για το τι θα γίνει, καθώς στην τούρτα δε γινόταν να πέσει ούτε μια σταγόνα νερό. Νομίζω πως δεν θέλω να θυμάμαι καν το τι έγινε. Ήρθε ο σκηνοθέτης να μας μιλήσει και είδε την τούρτα και μας λέει με ένα ύφος απαξιωτικό: “τι, αυτή είναι η τούρτα;”. Την περίμενε λέει 3 μέτρα!!! Λες και του είχαμε πει εμείς πως πάμε για το ρεκόρ Γκίνες ένα πράγμα! Και μας είχε ετοιμάσει λέει το τραπέζι δίπλα στο δήμαρχο και τώρα τι είναι αυτό, είναι μικρό και σιγά το πράγμα, και ένα ζαχαροπλαστείο θα μπορούσε να το κάνει και διάφορα τέτοια. Εγώ του είπα να σηκωθεί να φύγει, η Γεωργία ήταν έτοιμη να του φέρει την τούρτα καπέλο!

Όταν έφυγε αυτός, μας ζήτησαν μήπως γίνεται να κάνουμε πάλι την ίδια δράση με χτες (μες το κρύο και το βράδυ) ή να κάνουμε ένα μεγάλο ταψί μπισκότα στολισμένα, μια που η τούρτα δεν του έκανε του άλλου, περίμενε υπερπαραγωγή! Τους είπαμε πως δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, ούτε υλικά έχουμε, ούτε βέβαια προλαβαίνουμε!

Είχαμε γίνει κάπως τούρμπο, αλλά αποφασίσαμε πως δεν πειράζει, μακάρι να μη γινει γύρισμα και θα την πάμε απλώς εμείς στον Δήμαρχο να την αφήσουμε εκεί και τελείωσε το θέμα. Άλλωστε εμείς κάναμε αυτό που θέλαμε, περάσαμε τέλεια και στην τελική, το site έχει μεγαλύτερη ακροαματικότητα από το “Κυριακή στο χωριό”!!!

Ήρθε και η Σοφία και μας έφερε να φάμε (να ναι καλά η κοπέλα δηλαδή), μας είπε πως θα τη βάλουμε στην κουζίνα του Άγιου Βασίλη και πως θα την βλέπουν έτσι όλοι οι επισκέπτες και ήμασταν πλέον μια χαρά.

Συνεχίσαμε τη δουλειά μας χαρούμενες. Βλέπαμε και τι ωραία που γίνεται και χαιρόμασταν ακόμα περισσότερο.

Κατά τις 7 μας πήραν τηλέφωνο πως σταμάτησε να βρέχει και να πάμε για γύρισμα. Κάναμε πολύ γρήγορα τις τελευταίες πινελιές, πήγαμε στο δωμάτιο να ξεσκονιστούμε και να αλλάξουμε και κατεβήκαμε να πάμε την τούρτα. Με την προστασία μιας ομπρέλας (παρότι δεν έβρεχε εκείνη την ώρα) πήγαμε στην Ονειρουπολη. Μας είχαν ετοιμάσει ένα στολισμένο τραπέζι (όχι φυσικά στον δήμαρχο, μια που δεν είχαμε την υπερπαραγωγή) και τη βάλαμε πάνω (με την ομπρέλα να την καλύπτει).

Εμείς βέβαια στη βροχή και το κρύο έτσι; Περιμέναμε να έρθουν να κάνουν το γύρισμα. Κάναμε και μια βόλτα στο καρουζέλ, αλλά όταν πια δεν αντέχαμε άλλο το κρύο μας είπε η Σοφία να περιμένουμε στο σπιτάκι των ξωτικών.

Η τελευταία έκρηξη έγινε όταν πήγαμε για το γύρισμα και καταλάβαμε πως ήθελε ο σκηνοθέτης να μην υπάρχει ομπρέλα (έβρεχε καταρακτωδώς πλέον) γιατί του χαλούσε το πλάνο!!! Οπότε για 3 λεπτά γύρισμα θα μας χαλούσε τη δουλειά 2 ημερών! Άσε που ήταν και χαζός, καθώς ούτε αυτός θα είχε πλάνο με μια κατεστραμμένη τούρτα. Γίναμε έξαλλες και φωνάζαμε πως δεν μας ενδιαφέρει το γύρισμα, αν δε φέρουν ομπρέλα θα πάρουμε την τούρτα να φύγουμε επί τόπου. Η ομπρέλα κατεύθασε και η τούρτα ήταν ασφαλής (σε αντίθεση με εμας που παραμείναμε στη βροχή! ). Φυσικά ομπρέλα είχε και η παρουσιάστρια που ήρθε, μας μίλησε για 3 λεπτά, αναφέραμε το site (τώρα αν θα το κόψουν στο μοντάζ δεν το ξέρω) και τέλος.

Πήραμε την τούρτα και την πήγαμε στο σπιτάκι του Άγιου Βασιλη. Την βάλαμε στην κουζίνα του και θα τη βλέπουν εκεί όλοι οι επισκέπτες.

Βγάλαμε και τη φωτογραφία μας με τον Άγιο Βασίλη και όλα τελείωσαν καλά. Ήμασταν κουρασμένες, αλλά ευχαριστημένες. Αφού αρχίσαμε να κάνουμε σχέδια για τον επόμενο χρόνο!

Μετά, παρότι ήταν πάρα πολύ κουρασμένη η Σοφία, μας έβαψε ξανά (βρήκε το μπελά της η κοπέλα λεμε ). Φτιάξαμε τα πράγματά μας πολύ πολύ γρήγορα, μας πήρε μια τρομερή ταξιτζού και μας πήγε στη Θεσσαλονίκη ξανά. Περιτό να πω πως ξενυχτήσαμε για μια ακόμα φορά (με τη φίλη της Γεωργίας) κι έτσι την επόμενη μέρα που υποτίθεται θα κάναμε καμιά βόλτα στη Θεσσαλονίκη πριν το ταξίδι, σερνόμασταν και δεν κάναμε τίποτα

Μετά τη δράση μιλήσαμε λίγο με τον σκηνοθέτη του “Κυριακή στο χωριό” που θα έκανε τα γυρίσματα την επόμενη μέρα.  Η πρώτη εντύπωσή μας ήταν κακή και δεν μου άλλαξε άποψη για το χώρο της τηλεόρασης. Το κόνσεπτ ήταν να είμαστε εμείς κάπου στο χώρο της Ονειρούπολης και να φτιάχνουμε την τούρτα και να έρχονται κατά καιρούς αυτοί να τραβάνε την πρόοδο. Όμως το πρόβλημα ήταν πως δεν θα ήταν δυνατόν να δουλέψουμε σε εξωτερικό χώρο (γιατί δάχτυλα και ζαχαρόπαστα θα πάγωναν), εσωτερικός χώρος δεν υπήρχε κατάλληλος (και αυτός έλεγε πως αν είμαστε σε εσωτερικό χώρο θα έρθει να τραβήξει 3 λεπτά και θα φύγει) και δεν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε στο τι θα κάνουμε. Φυσικά τις ποδιές μας δεν μας άφηνε να τις φοράμε και όσο για αναφορά στο site, η ατάκα ήταν “πες το εσύ κι αν δε μου αρέσει θα το κόψω στο μοντάζ”.

Γενικά είχε το υφάκι “θα κάνεις ό,τι θέλω εγώ γιατί είμαι τηλεόραση”, κάτι που με εκνευρίζει.

Όσο τον περιμέναμε κάναμε μια μικρή βόλτα ξανά στο χώρο της Ονειρούπολης και μετά πήγαμε για φαγητό.

Εκεί γνώρισα λίγο καλύτερα ακόμα περισσότερο κόσμο. Βλέπεις πως η ηλικία δε μετράει και μπορείς να περάσεις τέλεια με κόσμο μικρότερο και μεγαλύτερο…

Μετά, παρότι ήταν πιεσμένη από χρόνο και κουρασμένη, η Στέφη μας πήγε μια μικρή βόλτα στη Δράμα. Έτσι για να δούμε την βυθισμένη Αγία Βαρβάρα. Η Δράμα είναι μια πολύ όμορφη πόλη, με πολλά νερά και πολύ άπλα!

Πήγαμε ξανά από το σπιτάκι των ξωτικών και μας έβαψε η Στέφη (χειρότερες και απο τα παιδάκια ήμασταν! ) και αφού σταθήκαμε για 5 λεπτά στο ξενοδοχείο, ξεκινήσαμε να καλύψουμε την τούρτα με ζαχαρόπαστα, ώστε την επόμενη μέρα να κάνουμε τα διακοσμητικά και στην κάμερα μετά να κάνουμε μόνο τις λεπτομέρειες (αφού δεν βρέθηκε άλλη λύση).

Μας πήρε και πάλι πολύ ώρα, γιατί η άχνη που είχαμε έκανε τη ζαχαρόπαστα να είναι σα λάστιχο και παιδευτήκαμε να την ανοίξουμε. Και βέβαια έπρεπε και να καθαρίσουμε την κουζίνα που την κάναμε όλη χάλια! Πάλι καλά που οι άνθρωποι μας τη δώσανε έτσι, το λέμε συνέχεια.

Τέλος πήγαμε σε ένα ΤΕΛΕΙΟ μαγαζί, το “Παλιό Ρολόι”. Πολύ προσεγμένο φαγητό, εξαιρετικό σέρβις και πάνω απ’ όλα φανταστική μουσική. Τραγουδούσαν live κάτι νεαροί που τύφλα να έχουν κάμποσοι διάσημοι μπροστά τους.  Το συστείνω ανεπιφύλακτα αυτό το μαγαζί και αν ξαναπάμε στη Δράμα σίγουρα θα το επισκεφθούμε ξανά. Η παρέα ήταν πολύ ζωντανή και φάγαμε, ήπιαμε, χορέψαμε (εντάξει λιγάκι) και πήρανε και το μικρόφωνο και τραγούδησαν κιόλας! Και βέβαια για άλλο ένα βράδυ ξενυχτήσαμε και πήγαμε μετά τις 3 στο ξενοδοχείο…

Το Σάββατο το πρωί είχαμε τη δράση με τα παιδιά. Μας είχαν έτοιμα μπισκότα (βασικά έγινε μπέρδεμα και δεν τα είχαν τα μπισκότα και έτρεχαν πρωί πρωί να πάρουν από σούπερ μάρκετ, όμως μια χαρά δούλεψαν και αυτά) και εμείς ετοιμάσαμε τη ζαχαρόπαστα.

Σηκωθήκαμε το πρωί, με τα χίλια ζόρια είναι η αλήθεια, φάγαμε πρωινό και ξεκινήσαμε το ζύμωμα! 10 δόσεις φτιάξαμε!! Ετοιμάσαμε λευκή και κόκκινη, πράσινη, κίτρινη, μπλε, καφέ και δερματί (!),  έτσι ώστε εκείνη την ώρα να μπορούμε να ασχοληθούμε με τα παιδιά. Είχαμε κοιτάξει και πολλά σχέδια και ήμασταν καταχαρούμενες.

Αργήσαμε λιγάκι κι ενώ ήταν να αρχίσουμε 11 πήγε 11.15. Υπήρξε κόσμος που παραπονέθηκε ακόμα και για αυτή την καθυστέρηση, αλλά ο κόσμος πάντα έτσι είναι. Βάλαμε ποδιές,πήγαμε στο σπιτάκι των ξωτικών και μας έβαψαν το πρόσωπο και ετοιμοπόλεμες ξεκινήσαμε τη δράση!

Ευτυχώς έκατσε μαζί μας και η Γκόλφω και η Σοφία. Χωρίς αυτές δεν υπήρχε καμια περίπτωση να τα βγάζαμε πέρα. Ήταν στημένα θρανία σαν ένα τετράγωνο, εμείς από τη μέσα πλευρά και τα παιδιά από την έξω. Ανοίγαμε ζαχαρόπαστα, βάζαμε στα παιδιά σκουφάκι και γάντια και τους δειχναμε πως να κόβουν τη ζαχαρόπαστα με κουπ πατ, πως να την κολλάνε στο μπισκότο, πως να βάζουν επάνω και τρούφα. Δεν προλαβαίναμε τιποτα άλλο! Τζάμπα τα κοιτάγαμε όλα τα σχέδια το πρωί. Δεν είχαμε χρόνο ούτε να σηκώσουμε το κεφάλι μας! Άντε να προλαβαίναμε να δείξουμε σε κάνα παιδάκι πως να πλάσει με τη ζαχαρόπαστα και κάνα σχεδιάκι.

Βέβαια τα παιδιά ήταν ενθουσιασμένα, ακόμα και με αυτό. Και όταν φεύγανε με το μπισκοτάκι τους το στολισμένο (και το μασουλάγανε) ήταν περήφανα και χαρούμενα! Ήταν δυόμιση τέλειες ώρες! Μιλήσαμε με τα τοπικά κανάλια, μας έβγαλαν και φωτογραφίες, πρώτες φίρμες!

Αρκετοί ήταν αυτοί που αναγνώριζαν το site, που μας έλεγαν ευχαριστούμε, μας έχετε βοηθήσει, μας έλεγαν πως είναι φαν! Μέχρι και η ρεπόρτερ του Star Δράμας!

Επειδή ήμασταν σε εξωτερικό χώρο και φυσικά έκανε κρύο, η ζαχαρόπαστα πάγωσε και στο τέλος δεν μπορούσαμε να την ανοίξουμε. Πάλι καλά που είχε σκεφτεί η Γκόλφω να πηγαίνει τις ζαχαρόπαστες λίγο στο καλοριφέρ στο σπιτάκι των ξωτικών και μπορέσαμε να δουλέψουμε και τόσο.

Περάσαμε θαύμα και ελπίζω να το ξανακάνουμε και του χρόνου, ίσως σε δικό μας σπιτάκι