Υπάρχει όμως μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία πίσω από το πως το ξέρω αυτό στα σίγουρα. Βεβαίως το θυμούνται οι γονείς μου, αλλά έχουν και την ιστορία να το αποδείξουν!
Τα παλιά εκείνα χρόνια λοιπόν που η μαμά μου ήταν έγκυος, ο μπαμπάς μου υπηρετούσε στο Ναυτικό, στην Πάτρα. Ήρθε το Σάββατο και ο μπαμπάς μου είχε άδεια για το σ/κ, αλλά φυσικά όχι για να πάει στην Αθήνα, απλώς για να τριγυρνάει στην Πάτρα. Σιγά όμως μην άφηνε την έγκυο γυναικούλα του. Τι είναι η Πάτρα; Δυο βήματα. Έτσι, τσουπ, βρέθηκε στην Αθήνα. Έλα όμως που μόλις πήγε, την έπιασαν οι πόνοι! Τι να κάνει λοιπόν, την πήγε στο νοσοκομείο. Όμως αυτό ήταν πρόβλημα. Δεν είχε όπως είπαμε κανονική άδεια να είναι στην Αθήνα. Δεν μπορούσε να πάρει τηλέφωνο το στρατόπεδο να τους πει γεννάει η γυναίκα μου… Έπρεπε να γυρίσει πίσω, να ειδοποιήσει κάποιος το στρατόπεδο, να τον καλέσουν, να του το πουν και να πάρει κανονική άδεια πλέον. Έτσι, με τον μικρό του αδερφό, πήραν το κουπεράκι και γύρισαν στην Πάτρα. Στο μεταξύ είχε πει στον πατέρα του, μετά από κάνα τρίωρο (να προλάβει να φτάσει κιόλας…) να ειδοποιήσει το στρατόπεδο. Λίγη ώρα λοιπόν αφού έφτασε και μπήκε στο στρατόπεδο, τον κάλεσαν για να του ανακοινώσουν το χαρμόσυνο γεγονός: η γυναίκα του ήταν στο νοσοκομείο και γένναγε! Μεγάλη έκπληξη και χαρά! Πήρε λοιπόν την κανονική άδεια και για μια ακόμα φορά πήρε το αυτοκίνητο και πήγε στην Αθήνα.

Η μαμά μου έμεινε μέσα 20 ώρες πριν τελικά με γεννήσει. Άρα είχε φτάσει η Κυριακή, 16 Μαΐου.  Ήταν μεσημεράκι, ο γιατρός είχε πάει να φάει, οπότε η μαμά μου γέννησε άνευ γιατρού. Και μάλλον για τον ίδιο λόγο (μα Κυριακή μεσημέρι ήταν, είχαν καλύτερες δουλειές να κάνουν όλοι), δε με δήλωσαν κιόλας. Εμείς όμως δεν έχουμε αμφιβολίες, χάρη στην κοπάνα του μπαμπά μου από το στρατόπεδο! Έτσι κι εγώ τα γιορτάζω πάντα στις 16, αν και είναι έθιμο να με παίρνουν οι δικοί μου και τις δυο μέρες και να μου λένε χρόνια πολλά! Ανεπισήμως και επισήμως!

Η μέρα δεν έχει τελειώσει ακόμα, αλλά μέχρι στιγμής πάει υπέροχα. Το κυριότερο είναι πως φέτος δεν έφτιαξα εγώ τούρτα για τον εαυτό μου, αλλά μου την έφτιαξε ο Γιώργος! Και μάλιστα πήγε στο σούπερ μάρκετ μόνος του, αγόρασε τα υλικά που ήθελε και γύρισε σπίτι και την έφτιαξε. Διάλεξε μια συνταγή φυσικά στα μέτρα του (σοκολατένια και εύκολη δηλαδή), αλλά την έκανε τέλεια!!!!

Η πιο όμορφη τούρτα του κόσμου!

Φάγαμε μαζί με τον καλό μας φίλο τον Πέτρο και μετά έσβησα τα κεράκια μου.

Γελαστοί και χορτάτοι!

Πιστεύω πως το βράδυ θα έρθει από εδώ και η Σοφία να παίξουμε, και να κλείσει έτσι υπέροχα η μέρα!

Πήρα και πολλά υπέροχα δώρα σήμερα! Ήρθε μια φανταστική ανθοδέσμη και σοκολατάκια από γονείς και αδέρφια:

Μα δεν είναι υπέροχη;;;

Πήρα ένα τέλειο παζλ από τα παιδιά μου:

Θα ταιριάζει τέλεια μαζί με το άλλο στον τοίχο της σκάλας!

Ένα σετ με απίθανα εργαλεία για τις κατασκευές μου από τη Σοφία (μα τι ζητάω η γυναίκα!!! :

Δώστε μου εργαλεία και είμαι πανευτυχής!!!

Μπορείτε μήπως να βρείτε τι μου πήρε ο Κωνσταντίνος;;;;

Hint: έχει ένα δαγκωμένο μηλαράκι επάνω....

Το μεγαλύτερο δώρο όλων είναι η αγάπη όμως που παίρνω από την οικογένειά μου, αλλά και από όλους γύρω μου. Είναι το βλέμμα του Κωνσταντίνου όταν ξυπνάμε το πρωί, είναι η αγκαλιά και τα φιλιά των παιδιών, είναι οι φίλοι που έρχονται από εδώ, είναι τα γέλια που μοιράζεσαι με φίλους που είναι πιο μακριά, είναι οι ευχές που παίρνω από τόσο κόσμο γύρω μου, γνωστό και άγνωστο, είναι ο κόσμος στο σάιτ των Συνταγών που θεωρεί τον εαυτό του οικογένειά μου…

Βεβαίως ούτε λόγος να κατέβω κάτω και να φάμε όλοι μαζί πρωινό, έπρεπε να το φάω στο κρεβάτι (μετά μαμά θα έρθεις κάτω απλώς να μας κάνεις παρέα…)! Έτσι απόλαυσα ένα υπέροχο πρωινό, ξάπλα!

Όταν κατέβηκα, στο τραπέζι με περίμεναν και άλλες εκπλήξεις! Μου είχαν ετοιμάσει τα παιδιά διάφορα δωράκια για τη γιορτή της μαμάς.

Στη φωτογραφία δεν φαίνεται τι έχουν γράψει κι έτσι εξηγώ:

1. Παράσημο Αγάπης:  για την καλύτερη μαμά του κόσμου Στέλλα που γέννησε το καλύτερο πράγμα του κόσμου, εμένα! (και από πίσω γράφει: Για σένα που γέννησες το πιο καλό, το πιο αγνό, το πιο όμορφο και το πιο έξυπνο πλάσμα του κόσμου, εμένα. ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΣΤΕΛΛΑ (από τον Γιώργο φυσικά…)

2. Μαμά επιταγές, όπου έχει μέσα επιταγές-υποσχέσεις για διάφορα πράγματα, πχ “δωρεάν ξυπνάω την Ιωάννα και εσύ κοιμάσαι, την ετοιμάζω και ακόμα κοιμάσαι” ή “δωρεάν σιωπή” (!!!) (και πάλι από τον Γιώργο). Εδώ είναι τέλειες οι ζωγραφιές του και θα προσπαθήσω να τις βάλω μέσα σε μια φωτο να τις αναρτήσω. Σας βάζω φωτο! Τα πρώτα είναι οι επιταγές-υποσχέσεις του Γιώργου και το τελευταίο είναι της Ιωάννας. Την ορθογραφία θα μας τη συγχωρέσετε, καθώς πολεμάμε μεν την δυσγραφία, αλλά δεν την έχουμε ακόμα νικήσει εντελώς… (κανένα από τα δυο παιδιά μου προφανώς…) Προσέξτε όμως πως οι απλές ζωγραφιές (με μόνο κεφάλι, πόδια και χέρια) δείχνουν ακριβώς τι θα κάνουμε (παίζουμε με κάρτες στο Dominion, μου φτιάχνει τσάι βουνού, είμαστε ξαπλωμένοι στους καναπέδες να δούμε ταινία, μου παίζει κλαρίνο κι εγώ κλείνω τα αυτιά μου, εγώ κοιμάμαι και ο Γιώργος ξυπνάει την Ιωάννα και φυσικά ο Γιώργος δε μιλάει και εγώ κάνω ουφφ. Και η Ιωάννα, εκτός από τις υποσχέσεις, μου έκανε δώρο δυο βραχιολάκια, εκ των οποίων το ένα το έφτιαξε εντελώς μόνη της με υλικά που βρήκε γύρω της – αλυσιδούλα, κάτι χνουδωτό, σύρμα κλπ)

3. Ένα χαρτί που μου γράφει το τραγουδάκι που μου είχαν βγάλει πριν μερικές μέρες και πάει έτσι:

“Μια Στέλλα άσπρη ξέξασπρη
η πιο όμορφη απ’ όλες,
που όταν φτιάχνει μακαρόνια
τρώνε όλοι δυο κατσαρόλες,
που είχε και πολλά μυαλά
περίσσευαν στα σακούλια,
Και έκανε και δυο παιδιά
που ήταν ομορφούλια”

(δεν θυμάμαι τον τίτλο του τραγουδιού πάνω στο οποίο είναι βασιμένη η μουσική, θα το μάθω και θα το γράψω…)

4. Μια επιταγή για να μου τραγουδήσει η Ιωάννα 6 φορές ένα νεραϊδοτραγούδι

5. Ένα χαρτάκι που περιείχε 2 βραχιολάκια και υπόσχεση από την Ιωάννα να μου πάρει μια συνέντευξη, να μου φτιάξει ζελέ και να πλύνει (μαζί μου) τα πιάτα (δες φωτο παραπάνω).

6. Χρήματα (ψεύτικα φυσικά) για να πάρω ό,τι θέλω (το χιούμορ δε λείπει από την οικογένειά μας!!!)

Και μια που η μέρα συνεχίστηκε με Αποίκους του Κατάν και μπάνιο στη θάλασσα και μετά γιουβετσάκι από τα χέρια της πεθεράς, καταλαβαίνετε πως είναι μια τέλεια μέρα!!!

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες του κόσμου!!!

ΥΓ Bonus απορία του Γιώργου: “μαμά, η διευθύντρια μας είπε πως όλες αυτές τις γιορτές, πχ της μητέρας, της γυναίκας κλπ τις έχουν κάνει αφιερωμένες σε κάποιους που υποφέρουν. Εσύ πράγματι υποφέρεις πολύ που είσαι μαμά; ”

Όχι παιδιά μου, δεν υποφέρω καθόλου! Σας λατρεύω και δεν το αλλάζω με τίποτα στον κόσμο!

- Εδώ είναι το ψηφολογικό σου κέντρο; (μάλλον ψηφοπαράλογο θα το έλεγα μετά τα αποτελέσματα, αλλά τέλος πάντων….)

Ο Γιώργος όμως περνάει και σε άλλο επίπεδο. Αν έχει κάποια έννοια στο μυαλό του που θέλει πολλές λέξεις για να εκφραστεί, τότε δημιουργεί μια δική του λέξη που περιγράφει όλο αυτό. Έτσι στο μυαλό του όταν το σκέφτεται δε χρειάζεται να φέρει όλες τις λέξεις, αρκεί μια. Αυτό προέκυψε προχτές, όταν κάναμε μια συζήτηση περί… μαρμελάδας! Κάτι λέγαμε και είπε μια φράση ο Γιώργος από την οποία δεν κατάλαβα τίποτα (ούτε τη θυμάμαι τώρα γιατί εκείνη την ώρα απλώς μου φάνηκε ακαταλαβίστικη). Με το που την είπε, αμέσως είπε “αχ τι λέω, ό,τι να ναι λέω”. Και όταν του ζήτησα να μου εξηγήσει, μου είπε πως έχει στο μυαλό του αυτές τις έννοιες, αλλά βέβαια όταν μιλάει με άλλους δεν τις λέει. Ε, και τώρα του είχαν ξεφύγει. Οι δυο λοιπόν τέτοιες λέξεις είναι:

- Στάθιμο. Είναι το υλικό που μπορείς να απλώσεις κάπου και να γίνει βάση για να αλείψεις και άλλα πράγματα από πάνω. Είναι σταθερό και δεν θα φύγει. Τέτοια υλικά είναι το βούτυρο για παράδειγμα, το φυστικοβούτυρο κλπ.

- Κάθιμο. Είναι το υλικό που πάει και κάθεται πάνω στα στάθιμα. Απλώνεται μεν, αλλά δεν μπορείς (με ευκολία τουλάχιστον) να απλώσεις μετά κάτι από πάνω. Τέτοια υλικά είναι η μαρμελάδα, τα σιρόπια κλπ

Υπάρχουν φυσικά υλικά για τα οποία βρισκόμαστε σε σύγχιση. Πχ τι γίνεται αν θέλεις να βάλεις ταχίνι και μέλι; Ποιό από τα δυο μπαίνει από κάτω; Κλασικά μπαίνει το ταχίνι, αλλά δεν είμαι απόλυτα σίγουρη πως πληροί τις προϋποθέσεις για να είναι στάθιμο. Πολύ ανακατεύονται τα δυο όταν το κάνεις… Θέλει περαιτέρω εύρενα. Άτιμη επιστήμη, θα μας βάλεις να αλείφουμε ψωμάκια τώρα!!!

Μου έστειλε η Lipton τη νέα της σειρά από πυραμίδες τσαγιού για κρύο νερό (Lipton Sun Tea). Φτιάχνεις κρύο τσάι, όχι όμως με τη σκόνη που μέχρι τώρα ήξερα, αλλά με κανονικό φακελάκι, κανονικό τσάι και κανονικά φρούτα… Για να δούμε λοιπόν πως μου φάνηκε:

1. Η αποστολή και η συσκευασία:

Έχουν γούστο...

Ένα πραγματικά υπέροχο πάνινο τσαντάκι, που είχε μέσα 3 συσκευασίες τσάι, μια από την κάθε γεύση. Επίσης είχε μέσα διαφημιστικό υλικό και ένα σακουλάκι με δυο κορδελίτσες που γράφουν πάνω Sun tea time. Το τσαντάκι με ξετρέλλανε γιατί γράφει πάνω “Στέλλα” ! Συν το ότι είναι πάνινο, με ωραίες ζωγραφιές, χαρούμενο και έχει και ένα όμορφο μικρό πορτοκαλάκι (το οποίο είδα μετά πως είναι κολιέδάκι!). Καλόγουστο δηλαδή, καλοφτιαγμένο και προσωποποιημένο. Τέλειο.

2. Τα προϊόντα:

Τσάι με λεμόνι στο μπαλκόνι

Μου φαίνεται πολύ περίεργο το πως γίνεται να έχεις τσάι με νερό βρύσης (γιατί στην ουσία βάζεις το φακελάκι σου σε νερό βρύσης, το αφήνεις 4 λεπτά και μετά προσθέτεις και παγάκια). Το πρώτο πράγμα που έκανα λοιπόν ήταν να κοιτάξω τα συστατικά, γιατί είμαι και δύσπιστη. Έχουν λοιπόν μεν “αρωματικές ύλες”, αλλά αυτό ήταν και το μόνο ασαφές (και πιθανώς μη φυσικό). Κατά τα άλλα, ανάλογα με τη γεύση, έχουν τσάι και φρούτα. Οπότε το πρώτο τεστ μου το πέρασαν! Έχει 3 γεύσεις, πράσινο τσάι με μέντα, μαύρο τσάι με ροδάκινο και μάνγκο και μαύρο τσάι με λεμόνι και λάιμ. Αποφάσισα να κάνω την πρώτη δοκιμή με το ροδάκινο.  Έβαλα νερό βρύσης και το σακουλάκι και περίμενα 4 λεπτά. Δεν έβγαλα το σακουλάκι αλλά δοκίμασα. Η αλήθεια είναι πως στα 4 λεπτά δεν είχε ακόμα ιδιαίτερη γεύση. Πολύ νερωμένο για τα γούστα μου. Οπότε το άφησα παραπάνω. Μετά από κάνα 10λεπτο έβαλα και παγάκια και το ήπια. Θα μπορούσα να το αφήσω κι άλλο για να είμαι απόλυτα ικανοποιημένη από την ένταση της γεύσης. Αλλά ήταν αρκετά καλό.

Μετά δοκίμασα το πράσινο τσάι, το οποίο έχει πολύ πιο έντονη γεύση και ήθελε ελαφρώς μόνο περισσότερο από τα 4 λεπτά που λέει στο σακουλάκι για να γίνει.

Αυτό όμως που βοηθάει γενικά στο να έχεις πιο έντονη γεύση πιο γρήγορα είναι το να κουνάς την πυραμίδα μέσα στο ποτήρι σου συχνά.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν είναι μια καλή λύση για κρύο τσάι τώρα το καλοκαίρι, δεν έχει έξτρα συστατικά, δεν έχει ζάχαρη. Εάν έχω το χρόνο, προτιμώ να φτιάχνω εγώ κρύο τσάι (έχει πιο έντονη γεύση -και πραγματικά το κάνεις σε όποια γεύση θέλεις εσύ), αλλά αν θέλεις κάτι της στιγμής αυτό είναι ό,τι πρέπει. Μέχρι και μαζί σου μπορείς να το έχεις… Στη συσκευασία είχε και δυο προτάσεις για κοκτέιλ με το τσάι αυτό και έχουν μπει και αυτές στα υπόψιν.

Η μόνη πρόταση που θα είχα να κάνω, είναι να ήταν η συσκευασία τους έτσι ώστε να έκλεινε ξανά. Τώρα κόβεις το σακουλάκι, αλλά φοβάμαι πως θα χαθεί το άρωμα τώρα που μένει έτσι. Φυσικά μπορείς να το κλείσεις εσύ με λαστιχάκι, με σελοτέιπ, με μανταλάκι ή να τα βάλεις σε άλλο τάπερ που κλείνει(όλα τα έχω κάνει), απλώς θα ήταν πιο βολικό αν η συσκευασία τους έκλεινε ξανά από μόνη της.  Επικοινώνησαν μαζί μου οι υπεύθυνοι και με ενημέρωσαν πως κλείνει η συσκευασία. Στο πίσω μέρος της έχει ένα ορθογώνιο αυτοκόλλητο που δείχνει μια συσκευασία κλεισμένη (σου δείχνει δηλαδή τι να κάνεις…), αλλά εγώ, παρότι το είχα δει, δεν είχα καταλάβει πως είναι αυτοκόλλητο. Εγώ με τη σειρά μου τους πρότεινα να κλείνει η συσκευασία με ζιπ (αυτο που είναι σα φερμουάρ) και νομίζω πως θα είναι πιο ωραίο, εύκολο και αεροστεγές (και κατανοητό ίσως). Δεν ξέρω αν θα εισακουστεί η εισήγησή μου, αλλά μέχρι τότε, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το αυτοκολλητάκι!

Ευχαριστούμε για την ευκαιρία να δοκιμάσουμε το τσαγάκι αυτό!

Φυσικά δε γινόταν να μην τραβήξω βιντεάκι αυτή την ιστορική στιγμή! Αν θέλετε μπορείτε κι εσείς να τους απολαύσετε να καταστρέφουν τον γύψο. Και μη νομίζετε πως είναι μια απλή καταστροφή. Υπάρχει και συνήγορος υπεράσπισης αλλά και συνήγορος κατηγορίας (ή κατήγορος κατηγορίας…)!!!! Ένοχος ο κατηγορούμενος! Στην πυρά! Ή τέλος πάντων, στη βαριοπούλα!

(και να πω πως το βιντεάκι είναι τραβηγμενο με την βιντεοκάμερα της Panasonic που μας ήρθε δώρο και χαίρομαι πολύ για αυτό, γιατί έχει σαφώς ανώτερη ποιότητα από τη φωτογραφική μηχανή που είχα μέχρι τώρα….)

Θα πω δυο λόγια και μετά θα επαναφέρω εδώ αυτό το ποστ, γιατί συνεχίζει να ισχύει φυσικά, να είναι εξαιρετικά γραμμένο και να λέει όλα όσα λέω κι εγώ σε όποιον μου λέει πως δε θα πάει να ψηφίσει. Και φέτος το ακούω από ακόμα περισσότερους ανθρώπους, ακόμα και αυτούς που ψηφίζουν πάντα. Ο κόσμος είναι πολύ απογοητευμένος και πλέον θεωρεί πως δεν έχει νόημα να ψηφίσει γιατί είναι όλοι ίδιοι και δεν θα αλλάξει τίποτα.

Εγώ θα πω πως αν δεν πας ψηφίσεις, τότε δεν έχεις κανένα δικαίωμα μετά να διαμαρτυρηθείς για όσα συμβαίνουν στη χώρα. Αφήνεις τους άλλους να επιλέξουν για σένα το ποιοί θα είναι αυτοί που θα πάρουν τις αποφάσεις. Δεν διαμαρτύρεσαι με αυτό τον τρόπο, γιατί η αποχή δεν μετράει πουθενά. Το ίδιο και τα λευκά και τα άκυρα, μια που τα ποσοστά των κομμάτων βγαίνουν ΜΟΝΟ από τα έγκυρα ψηφοδέλτια. Αν πάει να ψηφίσει ένας μόνο, τότε το κόμμα που θα ψηφίσει αυτός ο ένας θα έχει βγει με ποσοστό 100%… Μεγάλη επιτυχία.

Παραθέτω το ποστ του cyrusgeo

Ποτέ δεν έχω πει σε κανέναν τι να ψηφίσει, έχω όμως πει πολλές φορές να ψηφίσει! Eίναι γεγονός ότι μία μερίδα του κόσμου έχει απογοητευτεί (καθόλου αδικαιολόγητα, βεβαίως) με τους νυν και τους προηγούμενους κυβερνώντες, και ασφαλώς το αίσθημα αυτό δεν μπορεί παρά να το έχει εντείνει η αποκαλυπτική για τις επιδόσεις του κρατικού μηχανισμού συμφορά που ζούμε αυτές τις μέρες. Έτσι ουκ ολίγοι οδηγούνται στην επιλογή του λευκού, του άκυρου ή της αποχής, είτε απλώς αηδιασμένοι είτε θεωρώντας την ως την πιο ηχηρή αποδοκιμασία. Για μας αυτό είναι τόσο καταφανώς σφάλμα που δεν θα έπρεπε να χρειάζεται συζήτηση – κι όμως με εκπλήσσει το πόσες φορές ακούω ανθρώπους να προκρίνουν την επιλογή αυτή αγνοώντας τα της εκλογικής διαδικασίας ή χωρίς να έχουν σκεφτεί τις απλές αριθμητικές συνέπειες.

Tα κύρια δεδομένα είναι τα εξής:
α) Tα ποσοστά των κομμάτων προκύπτουν από τα έγκυρα ψηφοδέλτια μόνον.
β) Mε βάση τα ποσοστά αυτά μοιράζονται οι 260 250 από τις 300 έδρες της Bουλής, ενώ οι υπόλοιπες 40 50 χαρίζονται στο πρώτο κόμμα.
γ) Πλειοψηφία στη Bουλή θεωρούνται οι πάνω από 150 έδρες.
δ) Για να μπει ένα κόμμα στη Bουλή πρέπει να έχει ποσοστό τουλάχιστον 3% (επί των εγκύρως ψηφισάντων, πάντα).

Ένα υποθετικό παράδειγμα: Έστω ότι οι ψηφοφόροι είναι 100, και το κόμμα που έρχεται πρώτο το ψήφισαν 35. Aν 30 άλλοι ψήφισαν λευκό ή άκυρο ή δεν πήγαν να ψηφίσουν, τότε το 35 στους εκατό γίνεται 35 στους 70, πράγμα που επιτρέπει στους εκπροσώπους του πρώτου κόμματος να λένε μετά (συνειδητά ψευδόμενοι και όπως ακούμε συνήθως) «μη μιλάτε γιατί εμάς μας ψήφισε το 50% του λαού»…

Kαι ένα πραγματικό παράδειγμα, από τις εκλογές του 2004 (τα ποσοστά είναι στρογγυλεμένα – τα ακριβή στοιχεία εδώ): Aποχή, λευκά και άκυρα ήταν 25%. Tο ποσοστό της NΔ ήταν 34% (επί των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους), με την αποχή κτλ. μεταμορφώθηκε σε 45,5% (επί των εγκύρως ψηφισάντων), που με τη σειρά του έγινε 55% των εδρών στη Bουλή (με το πριμ των 40 εδρών). ΠAΣOK: 30,5% επί των εγγεγραμμένων, 40,5% επί των εγκύρων, 39% των εδρών. Aντίστοιχα, KKE 4,5% – 6% – 4%, ΣYN 2,5% – 3,5% – 2%.

Όσοι λοιπόν ψηφίζουν λευκό ή άκυρο ή απέχουν, στην πραγματικότητα δεν απέχουν καθόλου: ανεβάζουν τα ποσοστά όλων των εντός βουλής κομμάτων (ενώ προφανώς τα απεχθάνονται όλα εξίσου!), κάνουν ακόμα πιο απίθανη την είσοδο κάποιου νέου πολύ μικρού κόμματος (προς το οποίο θα μπορούσαν να έχουν στραφεί), αλλά προπάντων βοηθούν το κόμμα που θα κυβερνήσει, καθώς του χαρίζουν πλαστή πλειοψηφία. Όσο μεγαλύτερη η αποχή, τόσο μεγαλύτερη η πλαστή αυτή πλειοψηφία. Aν η κυβέρνηση έχει πάνω από 150 έδρες, τότε εξασφαλίζει αυτοδυναμία, δηλαδή τη δυνατότητα να περνάει όποιο νόμο θέλει χωρίς να χρειάζεται η σύμφωνη γνώμη άλλων και χωρίς να μπορούν να την εμποδίσουν όλα τα άλλα κόμματα μαζί.

Έτσι, αυτό που κάποιοι θεωρούν αντίδραση, και μάλιστα την εντονότερη αντίδραση, δεν είναι παρά θείο δώρο στην εκάστοτε κυβέρνηση. Kατά τη γνώμη μας η αποχή είναι απλώς εκτόνωση που δίνει την ψευδαίσθηση αντιδράσεως: πραγματική αποδοκιμασία των κυβερνητικών κομμάτων δεν είναι η αποχή αλλά η υπερψήφιση ενός ‘μικρού’ (έστω με κριτήριο το «στους τυφλούς τον μονόφθαλμο»), ώστε να περιοριστεί η δύναμη και η αλαζονεία των δύο ‘μεγάλων’.

Mε τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, αν (όπως φαίνεται ότι είναι η κατάσταση αυτή τη στιγμή) τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν μικρή διαφορά, και αν τα μικρά που θα μπουν στη Bουλή συγκεντρώσουν συνολικά πάνω από 16% των εγκύρων ψήφων, τότε και μόνον τότε το πρώτο κόμμα δεν θα έχει πια αυτοδυναμία (όπως είδα σε πρόσφατη σχετική ανάλυση στο Έθνος – δυστυχώς δεν μπορώ να την εντοπίσω τώρα).

(τα έντονα γράμματα και οι διορθώσεις είναι από μένα, μια που έχει αλλάξει και πάλι ο εκλογικός νόμος)

Είναι δύσκολη η απόφαση να ξεπεράσεις την απόγνωση, την απογοήτευση και την αηδία προς το πολιτικό σύστημα και να πας να ψηφίσεις. Αλλά αν δε το κάνεις, είσαι πραγματικά άξιος της μοίρας σου. Εγώ θα πάω το παραπάνω κείμενο ένα βήμα πιο πέρα. Ας μην είναι ο ψήφος μας, μόνο μια ψήφος διαμαρτυρίας. Ας μην ψηφίσουμε όποιο χαζοκόμμα βρεθεί μπροστά μας πρώτο, μόνο και μόνο για να πούμε πως ψηφίσαμε κάτι ως διαμαρτυρία για την σημερινή κατάσταση. Ας κάτσουμε να σκεφτούμε και να ψάξουμε. Εδώ κρίνονται οι ζωές μας και είναι η ευκαιρία να πούμε τη γνώμη μας. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση, αλλά αξίζει να αφιερώσουμε χρόνο διαβάζοντας στο ίντερνετ, ακούγοντας τις κουβέντες τους, κρίνοντας τα λεγόμενα και τις πράξεις τους. Ας ψηφίσουμε όλοι, αυτόν που θεωρούμε πως είναι ο πιο ικανός να τα βγάλει πέρα με την κατάσταση στην οποία είμαστε. Ας είναι η ψήφος μας θετική. Μόνο έτσι μπορούμε να προχωρήσουμε.

Δε θα πω ποιός αξίζει, δε θα πω τι να ψηφίσουμε, ο καθένας έχει διαφορετικά κριτήρια. Το μόνο που λέω είναι πως με την αδιαφορία σίγουρα δε θα βγει τίποτα καλό. Μπορεί να μη βγει τίποτα καλό ούτε αν κάνουμε την προσπάθεια. Αλλά τουλάχιστον θα έχουμε προσπαθήσει…

Εδώ και καμιά βδομάδα, η Ιωάννα έχει αρχίσει τις ερωτήσεις. Πολλές ερωτήσεις. Συνέχεια. Μέχρι τώρα ο Γιώργος έκανε τις ερωτήσεις και η Ιωάννα απλώς άκουγε και μάθαινε από εκεί. Σπάνια όμως ρώταγε κάτι η ίδια. Πλέον δεν έχει σταματημό. Αναρωτιέται για τα πάντα.

Για παράδειγμα αναρωτήθηκε το εξής:

“Μαμά, εσείς ξέρω τι κάνετε όταν μαζεύεστε με την παρέα σας. Παίζεται επιτραπέζια παιχνίδια και μπιρίμπα. Όμως οι άλλοι μεγάλοι, τι κάνουν;” Ξέρει το παιδί πως δεν παίζουν συνήθως οι μεγάλοι. Ούτε στα μπαρ πηγαίνουν (κατά την Ιωάννα έτσι; τα μπαρ λέει είναι για τους νεαρούς, όχι για την ηλικία μας). Τι στο καλό κάνουν λοιπόν;;;;

Επίσης αναρωτήθηκε ποιός πρωτοέφτιαξε το ίντερνετ, το γκουγκλ κλπ, τι σημαίνει “παίρνω δάνειο”…

Κυρίως όμως αναρωτιέται για επαγγελματο-οικονομικά θέματα! Σκέφτεται συνεχώς τι επάγγελμα θα κάνει, όχι όταν μεγαλώσει, αλλά τώρα. Άμεσα! Και πολύ δυσφορεί που της λέμε πως κανονικά είναι παράνομο και τα παιδιά δεν επιτρέπεται να δουλεύουν. “Ούτε όταν θέλουν;;;;”

Ήθελε να αγοράσει ψυγείο και να πουλάει παγωτά στη γειτονιά. Ήθελε επίσης να αγοράσει ένα ξενοδοχείο και να το διαχειρίζεται. Τέλος, επειδή τα χρήματα μάλλον δε τη φτάνουν και επίσης δεν επιτρέπεται να δουλέψει, αποφάσισε πως έχει πάρα πολύ καλές και πρωτότυπες ιδέες για δουλειές. Δεν πρέπει να πάνε χαμένες, άρα η καλύτερη δουλειά για αυτήν είναι να παίρνει συνεντεύξεις από άτομα που ψάχνουν για δουλειά, να το σκέφτεται και μετά να τους προτείνει πρωτότυπες ιδέες για έξυπνες επιχειρήσεις (για εκείνο το ξενοδοχείο που λέγαμε… αν ενδιαφέρεστε έχουμε ιδέες που θα πιάσουν σίγουρα! ). “Μαμά, οι άνθρωποι δεν σκέφτονται πρωτότυπα πράγματα. Προτιμάνε να επιλέγουν δουλειές που είναι σίγουρο πως θα βγάλουν χρήματα, παρά να δοκιμάζουν κάτι καινούριο. Εγώ όμως έχω πολύ πρωτότυπες ιδέες που είμαι σίγουρη πως θα βγάλουν λεφτά!”

Το σχέδιο λοιπόν που σκέφτηκε είναι πως θα κάνει αυτή όλη τη δουλειά, αλλά θα φαίνομαι εγώ μπροστά, γιατί εγώ επιτρέπεται να πληρωθώ. Και φυσικά μετά θα της δίνω τα χρήματα.

Εκτός από τις ερωτήσεις, βλέπω πως έχει γίνει και πιο ανεξάρτητη. Όχι ότι δεν ήταν. Πάντα ήταν ανεξάρτητη και δυναμική. Αλλά έχει μια διαφορά στην ποιότητα της ανεξαρτησίας, δεν ξέρω πως να το πω. Είναι πιο συνειδητοποιημένη ανεξαρτησία. Ξεκίνησε ποδόσφαιρο και ας είναι το μόνο κορίτσι που πάει, και ας την κοροϊδεύουν τα αγόρια της τάξης της. Αποφάσισε να κόψει τα μαλλιά της (“έλα μπαμπά, μη στεναχωριέσαι, για το καλοκαίρι είναι που θα ζεσταίνομαι, άλλωστε θα ξαναμεγαλώσουν!”)

Μεγαλώνουν τα μαλλιά, μεγαλώνει και το κοριτσάκι μου…

Αποφάσισα λοιπόν να γράψω για τις κατασκευές που έχουμε κάνει τον τελευταίο καιρό. Έχω φτιάξει διάφορα πραγματάκια για τα οποία είμαι περήφανη και θα σας τα παρουσιάσω:

1. Κοχύλι – κολιέ

Μου ζήτησε η Ιωάννα να της φτιάξω ένα κολιέ που να είναι κοχύλι και να έχει μέσα έναν πράσινο βόλο που τον κάνει μαργαριτάρι. Αυτό γιατί στο σχολείο παίζανε τις Pichi pichi pitch, κάτι γοργόνες που φοράνε τέτοια κολιέ και παίρνουν δυνάμεις από τα μαργαριτάρια τους (αν κατάλαβα καλά). Έτσι λοιπόν κι εγώ πήρα ένα από τα κοχύλια που είχαμε βρει στη θάλασσα, έβαλα στην ένωση μια κορδελίτσα (από μέσα) έτσι ώστε να ανοίγει αλλά να μην διαλύεται και μετά εμπνεύστηκα το πως θα γίνει κολιέ, κυρίως βλέποντας το τι υλικά είχα γύρω μου.

Το κούμπωμα έγινε με αυτό που κλείνει το τάβλι, λίγο μαύρο σύρμα και έναν κρίκο!

Ανοίγει και μέσα χωράει και ο βόλος!

Έτοιμο το κολιεδάκι

Νομίζω πως ανταποκρίθηκα πλήρως στις προϋποθέσεις που μου είχε θέσει η Ιωάννα! Μόνο που όπως είδα μετά, το κολιέ στη σειρά ανοίγει ανάποδα από αυτό που έκανα εγώ, αλλά νομίζω μικρό το κακό…

2. Βάση για κολιέ, δαχτυλίδια, βραχιολάκια, λαστιχάκια κλπ

Για μια ακόμα φορά, χρησιμοποίησα υλικά που είχα μαζέψει στη θάλασσα. Κοχύλια και ξυλάκια. Και έφτιαξα αυτό το σταντ για να κρεμάει κανείς λαστιχάκια για μαλλιά, βραχιόλια, δαχτυλίδια κλπ. Το έκανα δώρο σε φίλη που είχε γενέθλια! Μου άρεσε πολύ και την επόμενη φορά που θα πάμε στην παραλία θα κοιτάω τα ξυλαράκια με… άλλο μάτι!

Και αυτό ήταν έμπνευση της στιγμής...

3. Θήκη για μολύβια, στυλό και λοιπά γραφείου

Το γραφείο της Ιωάννας είναι πλέον στημένο και σκεφτόμουν πως θέλει κάτι να βάζει τα στυλό της μέσα. Ε, και για να πω την αλήθεια, είχα όρεξη για κατασκευή. Οπότε πήρα ό,τι βρήκα γύρω μου, κάτι πλαστικά βαζάκια, κάτι πλαστικά δοχεία από ζαχαροπλαστείο, ένα κουτί για χαρτάκια που είχε ήδη η Ιωάννα και ρολό από χαρτί υγείας και… δημιούργησα!

Φυσικά ροζ και λευκό, να ταιριάζει με το δωμάτιό της!

Και ένα ασορτί βαζάκι

Μας έχει πιάσει κατασκευομανία (εμένα και την Ιωάννα δηλαδή), οπότε σε λίγο καιρό θα έχω και καινούριες κατασκευές να σας δείξω!

Πλήρης ημερών, αφού έφτασε τα 94 χρόνια ζωής, ήταν καλά (όσο γίνεται σε αυτή την ηλικία), μέχρι πριν 10 μέρες, αυτοεξυπηρετούμενος και με τα λογικά του. Σπουδαίο πράγμα αυτό. Έζησε μια καλή ζωή, είδε παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, έμεινε σε 3 διαφορετικές ηπείρους (αφού πέρασε μέρος της ζωής του στην Ελλάδα, μέρος στην Αμερική και κάτι λίγο στην Ιαπωνία στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο), έκανε δεκάδες διαφορετικές δουλειές, ήταν πολυπράγμων και πολυτεχνίτης. Ήταν ο άνθρωπος με τα πολλά ονόματα, αφού κάθε φορά που μετακόμιζε από Ελλάδα σε Αμερική και πάλι πίσω, του έκαναν αλλαγή στο όνομα. Το Σακελλάρης έγινε Τσάρλι και το Τσάρλι ξαναμεταφράστηκε σε… Κάρολος!!! Και αυτές ήταν οι αλλαγές μόνο στο μικρό του!

Οι πρώτες μου αναμνήσεις από τον παππού είναι από τις καλοκαιρινές διακοπές που περνάγαμε μαζί. Όταν πήγαινα δημοτικό μας κράταγε όλο το καλοκαίρι η γιαγιά και ο παππούς στο εξοχικό. Βέβαια η γιαγιά ήταν αυτή που μας φρόντιζε και ο παππούς ήταν αυτός που φώναζε. Σε μένα κυρίως, γιατί η αδερφή μου ήταν πάντα η πολυαγαπημένη του. Αυτή η διάκριση κράτησε μέχρι το τέλος, αλλά δεν με πείραζε ιδιαίτερα. Όταν ήμουν μικρή απλώς το συζητούσα πως ό,τι και να γίνει φταίω εγώ, όταν μεγάλωσα απλώς ήταν ένα γεγονός που προσπερνούσα.

Θυμάμαι επίσης που πηγαίναμε στην Αμερικανική Βάση για να του κάνουμε επίσκεψη που δούλευε μαζί με τη γιαγιά. Ήταν μεγάλη η χαρά μας να πηγαίνουμε εκεί γιατί βρίσκαμε και ένα σωρό πράγματα που δεν κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα (πχ Μπάρμπι ενώ εδώ είχε ακόμα μόνο τις ΜπιΜπιΜπο… τι θυμάται κανείς!!! )

Το μεγαλύτερο όμως μέρος της ζωής μου τον θυμάμαι να είναι στη σύνταξη. Θυμάμαι τον μπαμπά μου να αναρωτιέται πως θα ζήσει αυτός ο άνθρωπος που είναι τόσο δραστήριος τώρα που βγήκε στη σύνταξη και δε θα δουλεύει. Μια χαρά, είναι η απάντηση! Η γιαγιά τον φρόντιζε σαν τα μάτια της και καλύτερα και δε του έλειψε ποτέ τίποτα. Απλώς όσο μεγάλωνε και δεν είχε αντοχές, περιοριζότανε η απόσταση που έκανε στις βόλτες του και φυσικά η συχνότητά τους.  Τα τελευταία χρόνια η διασκέδασή του ήταν η τηλεόραση και οι τσακωμοί με τη γιαγιά! Κάπως έπρεπε να περάσει η ώρα…

Δεν ήταν ο άνθρωπος που ασχολήθηκε ποτέ ιδιαίτερα μαζί μας, αλλά ήταν ο παππούς μου. Και θα θυμάμαι πως φώναζε την Ιωάννα “κοκορίκο” και γελάγαμε επειδή ήθελε τη μπανάνα και το ακτινίδιό του κομένα με συγκεκριμένο τρόπο.

Ελπίζω η γιαγιά να καταφέρει να ξεπεράσει την έλειψη του παππού…

Καλό ταξίδι…