1. Η χορτοφάγος χασάπισσα

Πρόσφατα ο πεθερός μου μας έφερε έναν γάλο (όχι από τη Γαλλία, γαλοπούλα εννοώ να εξηγούμαστε! ). Ήταν σφαγμένος και ξεπουπουλιασμένος, αλλά μέχρι εκεί. Ήταν ένας ολόκληρος γάλος, γύρω στα 7 κιλά και έπρεπε εγώ να τον καθαρίσω και να τον κόψω κομμάτια για να μπει σε μερίδες στην κατάψυξη… Τον βάλαμε λοιπόν πάνω στη σανίδα μας, πήρα και όλα μου τα μαχαίρια και ξεκίνησα το τεμάχισμα! Γενικά έχω μια αγάπη στα μαχαίρια και μου αρέσει να κόβω, αν και βέβαια το να έχω να κάνω με αίματα, συκώτια κλπ δεν είναι η καλύτερή μου. Εκεί λοιπόν που έκοβα, να’ σου και η Ιωάννα. Έμεινε για λίγο να με κοιτάει και μετά πήρε ένα μαχαίρι (αφού με ρώτησε πρώτα) για να κόψει και εκείνη! Επειδή δε γινόταν να φιλετιάσει τη γαλοπούλα, της έδωσα άλλη ασχολία. Της έδινα τα σωθικά, καρδιές, νεφρά, πνευμόνια κλπ να τα επεξεργαστεί. Τα έπαιρνε, τα ζούλαγε, τους έκοβε κομμάτια να δει πως είναι μέσα, τα περιεργαζόταν και λέγαμε για το κάθε όργανο τι είναι (μακάρι να είχα περισσότερες γνώσεις κιόλας να της πω και περισσότερα). Σε κάποια φάση μου είπε “μαμά, κάνουμε και μάθημα τώρα έτσι; “.  Δεν σιχαινόταν καθόλου, τα έπιανε όλα χωρίς καν να πεταρίζει το μάτι της και φυσικά έκοβε τα πάντα με χαρά! Μου είπε “μήπως να γίνει μάγειρας αφού μου αρέσει τόσο να κόβω; ” και της είπα πως μάλλον πρέπει να γίνει χασάπης! Θα είναι ο πρώτος χορτοφάγος χασάπης! (η Ιωάννα δεν τα πάει και πολύ καλά με το κρέας, μόνο παϊδάκια, προσούτο και παστουρμά της αρέσει να τρώει!!! ) Ενθουσιάστηκε μπορώ να πω. Όταν όμως αργότερα της πρότεινα να γίνει χειρουργός, δεν της άρεσε καθόλου η ιδέα. Χασάπης καλύτερα!

2. Το μικρόφωνό μου

Στην κοπή της πίτας δεν είχαμε μικρόφωνο. Κανένα πρόβλημα, γιατί είχαμε την Ιωάννα! Έκατσε δίπλα μου και ό,τι έλεγα εγώ, το επαναλάμβανε εκείνη με την απίστευτα δυνατή φωνή της! Σας πληροφορώ πως την άκουγαν όλοι!

3. Fundraiser

Στην κοπή της πίτας είχαμε και έναν κουμπαρά από τα Παιδικά Χωριά SOS. Τον είχαμε βάλει ακριβώς στην είσοδο, δίπλα από τα ταμπελάκια που έπαιρνε ο καθένας με το όνομά τους. Η ώρα είχε περάσει και ο κουμπαράς είχε μαζέψει μόνο 2 πεντάευρα.  Οπότε της ανέθεσα μια πολύ σοβαρή δουλειά. Να πάρει τον κουμπαρά και να πάει σε όλους να ζητήσει χρήματα. Δε μάσησε καθόλου! Βούτηξε το σπιτάκι και πήγε σε όλους και ζήταγε με θάρρος (και λίγο θράσος θα έλεγα) να βάλουν χρήματα. Στο τέλος ήρθε και σε μένα και τον έχωσε μπροστά μου και μου είπε “εσύ μαμά έβαλες;;;”. Εμ τι εγώ θα τη γλυτώσω;;; Δεν ξέρω ακόμα ακριβώς πόσα μάζεψε, θα το μάθω σύντομα όμως. Πάντως όσα και αν μαζέψαμε τα χρωστάμε στην Ιωάννα!

4. Η Φωτογράφος

Στην πίτα κέρδισε και το φλουρί (ένα από τα φλουριά μάλλον). Ήταν όμως πάρα πολύ τυχερή και διάλεξε το πιο ακριβό δώρο: μια φωτογραφική μηχανή! Φυσικά ξεκίνησε να τη χρησιμοποιεί άμεσα και έβγαλε όλους όσοι ήταν στην πίτα φωτογραφία. Και μάλιστα είχε άποψη και τους έστηνε κιόλας! “Όχι εδώ γιατί είναι το φως από πίσω”, “κάντε το μπουκάλι πιο πέρα εμποδίζει”, “όχι αυτή δε βγήκε καλή, καθίστε να σας ξανατραβήξω” και άλλα τέτοια. Να υπενθυμίσω πως η Ιωάννα δεν γνώριζε σχεδόν κανέναν από αυτούς! Αλλά αφού είναι μέλη των Συνταγών της Παρέας, είναι και φίλοι μας, σωστά; Από την Κυριακή δεν την έχει αφήσει από τα χέρια της, έχει μάθει όλα τα κουμπάκια της, αλλάζει  τα προγράμματα ανάλογα με το αν τραβάει σε εσωτερικούς χώρους, φαγητό, με κόντρα ήλιο κλπ και έχει ξεπεράσει ήδη τις 350 φωτογραφίες!

Δεν υπήρξε άνθρωπος στην κοπή της πίτας που να μη μου παινέσει την Ιωάννα. Άκουσα ένα σωρό καλά λόγια! Και τα μεταφέρω εδώ για να θυμάμαι κι εγώ κάθε φορά που με βγάζει από τα ρούχα μου πως είμαι πολύ περήφανη για αυτό το κορίτσι και την ανεξρτησία της και το “μέσα σε όλα” της και το “δε μασάω πουθενά” της και βεβαίως την καλλιτεχνική της φύση.

Η Παρασκευή μας κύλησε ήρεμα, γιατί ήμασταν πολύ κουρασμένοι από το ταξίδι και είχαμε και τον Γιώργο ελαφρώς άρρωστο ακόμα. Ευκαιρία για ηρεμία και ξεκούραση, έστω και για λίγες ώρες.

Το Σάββατο ξεκίνησε φυσικά τέλεια, γιατί ήρθε η Γιωργία! Το περίμενα πως και τι! Πήγαμε στον Σοφρωνά, αγοράσαμε βάσεις για τούρτες και κορδέλες, χαζέψαμε με τα τόοοοσα πράγματα που έχει και επιστρέψαμε στο σπίτι. Κάναμε τη συναρμολόγηση της τούρτας, τη φωτογραφήσαμε και μετά ήταν η ώρα να περάσουμε από το μαγαζί που θα γινόταν η κοπή για να κανονίσουμε τις τελικές λεπτομέρειες.

Μέχρι εκείνη την ώρα δε το είχαμε δει κανονικά το μαγαζί. Είχα μιλήσει με ένα άτομο που -θεωρούσα ότι- ήταν υπεύθυνος, είχα κανονίσει  όλες τις λεπτομέρειες, είχα πάρει (νόμιζα) όλες τις πληροφορίες που έπρεπε και πηγαίναμε ήσυχοι και ωραίοι για να δούμε απλώς που θα πάει ο μπουφές. Το άτομο αυτό θα το ονομάζω “άρχοντα” από εδώ και πέρα. Όταν λοιπόν φτάσαμε στο μαγαζί καταλάβαμε πως:

• ΔΕΝ είχε άπλετο πάρκινγκ όπως με είχε διαβεβαιώσει ο άρχοντας. Για την ακρίβεια δεν υπήρχε πάργκινγκ ούτε για μονότροχο ποδήλατο, όχι για 300-400 άτομα που έλεγε αυτός. Εκτός και αν είχες κάνα ελικόπτερο και το πάρκαρες πάνω στο βράχο της Ακρόπολης.
• ΔΕΝ υπήρχε περίπτωση να έχουμε τη μουσική που θέλαμε και φυσικά ΔΕΝ θα μας έκανε τον dj ο άρχοντας (που υποτίθεται πως είχε ένα σκληρό δίσκο γεμάτο μουσική και θα μας έβαζε ό,τι θέλαμε)
• ΔΕΝ είχαμε μικρόφωνο και ΗΤΑΝ πρόβλημα, παρά τις διαβεβαιώσεις του άρχοντα για το αντίθετο

και το κυριότερο

• Ο χώρος έπαιρνε 200 άτομα όπως είχαμε συζητήσει (με κάμποσους όρθιους ή στριμωγμένους ίσως, αλλά οκ), μόνο που όοολοι παρέλειψαν να μου πουν μια σημαντική λεπτομέρεια: για να χωρέσουμε θα έπρεπε να πιάσουμε 2 ΟΡΟΦΟΥΣ. Δηλαδή μισοί πάνω, μισοί κάτω. Σα να έχεις γάμο και να πεις οι γνωστοί της νύφης πάνω και οι γνωστοί του γαμπρού κάτω. Να μην έχουμε και πολλά κολλητιλίκια από την αρχή! Έτσι κι εμείς. Έπρεπε να αποφασίσω όμως πως θα τους χωρίσω. Να πω οι λεπτοί κάτω, οι χοντροί πάνω να χάσουν και κάνα κιλό; Οι μεγάλοι κάτω, οι νέοι επάνω που δεν έχουν ανάγκη να ανέβουν μια σκάλα παραπάνω; Ξανθοί, μελαχρινοί; Κοντοί, ψηλοί; Σοβαρή απόφαση…

Εγώ παραλίγο να πάθω εγκεφαλικό όταν τα είδα όλα αυτά. Μου ήρθε μια ζάλη βρε παιδί μου… είχα περάσει 2 βδομάδες συνενοήσεων, τρεξίματος, τηλεφωνημάτων κλπ κλπ για να αντικρύσω στο τέλος αυτό το πράγμα. Όλα τα ρώτησα (άσχετα αν ο άρχοντας με φλόμωσε στο ψέμα ακόμα και σε αυτά που σκέφτηκα να ρωτήσω), να ρωτήσω όμως αν ο χώρος που χωράει τα 200 άτομα είναι ΕΝΙΑΙΟΣ δε το σκέφτηκα! Μου είχε φανεί αυτονόητο!!!

Ευτυχώς ήταν η Γιωργία εκεί και ο Κωνσταντίνος και κάπως με ηρέμησαν. Λέμε τώρα. Αποφασίσαμε να κάνουμε απλώς το καλύτερο που μπορούσαμε με αυτά που είχαμε. Κάναμε και μια ανακοίνωση στο φόρουμ με το πως έχουν τα πράγματα, κανονίσαμε που θα πάει ο μπουφές και τι θα κάνουμε με την πίτα και πάει και αυτό.

Μετά πήγαμε στο πάρτυ των κοριτσιών και η κουβέντα με τον κόσμο εκεί με ηρέμησε ακόμα περισσότερο. Χάρηκαν και τα κορίτσια με την τούρτα, ήταν και σούπερ χώρος το Μουσείο Πειραμάτων, με κάθισε κάτω και η Γιωργία και τα είιπαμε άλλη μια φορά, κάπως το γλύτωσα το εγκεφαλικό και αυτή τη φορά.

Την Κυριακή έγινε λοιπόν η κοπή και παρά τις δυσκολίες, όλοι είχαν έρθει με καλή διάθεση και κυρίως με την πρόθεση να με κάνουν εμένα να νιώσω καλύτερα με την καλή τους την κουβέντα. Τα πράγματα λοιπον δεν κύλησαν ακριβώς όπως τα είχα στο μυαλό μου, αλλά κύλησαν πολύ ωραία, γελάσαμε πάρα πολύ, είδα κόσμο που είχα καιρό να δω, μιλήσαμε με φίλους, κόψαμε και την πίτα… Όλα καλά! Αν θέλετε λεπτομέρειες δείτε και το άρθρο στις Συνταγές για την κοπή της πίτας.

Γυρίσαμε σπίτι πτώματα. Δεν καταφέραμε να συναντηθούμε με κανέναν, γιατί ήμασταν εντελώς χώμα. Μπορεί οι δυο όροφοι να μην μας εμπόδισαν να περάσουμε καλά, αλλά σίγουρα μας βοήθησαν να κάνουμε έξτρα γυμναστική και να κάψουμε ό,τι φάγαμε! Και τη Δευτέρα επιστρέψαμε όσο νωρίτερα μπορούσαμε γιατί ο καιρός έδειχνε χιόνια και βαθμούς υπό του μηδενός και δεν είναι καλό να ταξιδεύεις έτσι!

Ωραία ήταν λοιπόν και από όλο αυτό θα πάρουμε απλώς μερικά μαθήματα παραπάνω. ΄Οπως το να μην εμπιστευόμαστε ανθρώπους που δε γνωρίζουμε και να έχουμε καλύτερο έλεγχο στους προγραμματισμούς μας. Και να αποφεύγουμε τον άρχοντα!

Τις ρώτησα τι θέμα θέλουν να έχει και μου απάντησαν πως θέλουν να έχει θέμα τη “Μαγική Κιμωλία”. Τώρα για να πω την αλήθεια, εγώ ούτε που ήξερα τι είναι αυτό! Αλλά αφού αυτό ήθελαν τα κορίτσια, δεν υπήρχε περίπτωση να τις δυσαρεστήσω. Έκατσα και έψαξα στο google, είδα 2-3 επισόδεια από τη σειρά και, μέσα από συζήτηση και με την Γιωργία, αποφάσισα τι ακριβώς θα κάνω.

Η τούρτα αυτή τη φορά έγινε με διαφορετική τεχνική από τις υπόλοιπες τούρτες. Το σχέδιο δεν έγινε στο πάνω μέρος της, αλλά στα πλαϊνά και έγινε με πινέλο! Στον κάτω όροφο έφτιαξα τη σκηνή από τους τίτλους της σειράς, που είναι ο κόσμος της Μαγικής Κιμωλίας όπως τον πρωτοβλέπει ο Ρούντι. Κάποιες λεπτομέρειες τις έκανα κόβοντας κομμάτια ζαχαρόπαστας. Τα έκοψα στο σωστό σχήμα, τα ζωγράφισα και τα κόλλησα πάνω στην τούρτα. Κάποια άλλα ζωγραφίστηκαν απευθείας πάνω στην τούρτα. Με αυτό τον τρόπο είχα μια μικρή αίσθηση βάθους στο 2D.

Μια πλευρά του κάτω ορόφου

Εάν θέλετε να δείτε ακριβώς από που πήρα την έμπνευσή μου, τότε μπορείτε να δείτε το βιντεάκι στο youtube.  Στο 6:43 θα δείτε τι ακριβώς ήταν αυτό που προσπάθησα να απεικονίσω. Δείτε το να μου πείτε αν το πέτυχα!

Μετά έπρεπε να βρω τι θα φτιάξω για τον δεύτερο όροφο. Το ένα κομμάτι το διάλεξα εύκολα (αν πάτε στο παραπάνω βιντεάκι στο 9:18 – 9:23 θα το δείτε) και είναι οι δυο πρωταγωνιστές που αντιμετωπίζουν τον ένα κακό.

Εδώ φαίνεται ο κακός μέσα στη μπανιέρα, μαζί με το πτερύγιο του καρχαρία

Μετά παιδεύτηκα κάμποσο προσπαθώντας να σκεφτώ τι άλλο να φτιάξω. Έτσι στο τέλος αποφάσισα να αυτοσχεδιάσω. Είδα μερικές σκηνές από άλλα επισόδεια και έφτιαξα ένα τοπίο σαν αυτά που φτιάχνει ο Ρούντι και έβαλα τον Ρούντι στη μέση να κρατάει τη μαγική κιμωλία του!

Έκανα την κιμωλία πιο 3D από το υπόλοιπο...

Εκτός από την τούρτα έφτιαξα και μερικά μπισκοτάκια με τον Σναπ, ελπίζοντας πως θα αρέσουν στα κορίτσια:

Βρήκα διάφορες φάτσες του Σναπ και διασκέδασα φτιάχνοντάς τις όλες!

Η Ιωάννα που με έβλεπε να φτιάχνω την τούρτα και τα μπισκότα, αποφάσισε να φτιάξει και αυτή κάτι. Έτσι έφτιαξε δυο μπισκότα με τη φάτσα του Ρούντι που τα τύλιξε ωραία και τα έκανε δώρο στα δυο κορίτσια.

Τα έφτιαξε εντελώς μόνη της, απλώς βλέποντάς με. Εγώ δεν την βοήθησα στο παραμικρό!

Η τούρτα μεταφέρθηκε έτσι σε κομμάτια στην Αθήνα, για να φτάσει όσο πιο σώα γίνεται. Όλο και κάτι τσαλαπατήθηκε στη διαδρομή, αλλά τα περισσότερα τα έσωσα! Το Σάββατο το πρωί ήρθε και η Γιωργία,  με την οποία είχαμε συννενοηθεί να φτιάξει τον πίνακα που θα βάζαμε στην κορυφή. Ευτυχώς επέζησε στο αεροπλάνο και έτσι καταφέραμε να την συναρμολογήσουμε και να τη στήσουμε τέλεια!

Αυτή είναι η μια πλευρά της τούρτας...

και αυτή η άλλη πλευρά

Επειδή αυτή η τούρτα δε μπορεί να φανεί πραγματικά στις φωτογραφίες, τραβήξαμε ένα βιντεάκι για να φανεί γύρω γύρω! Μπορείτε να ακούσετε και τη μαγική φωνή της Γιωργίας από πίσω!!!

Έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα και πιστεύω πως άρεσε πολύ και στα δυο κορίτσια. Γιατί στην τελική αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία! Εγώ πάντως διασκέδασα πολύ τη δημιουργία της, μου άρεσε πολύ η ζωγραφική πάνω στη ζαχαρόπαστα και θα προσπαθήσω να το ξανακάνω κάποια στιγμή.

Η παλέτα μου!

Αν θέλετε μπορείτε να δείτε το πάρτυ των κοριτσιών, στο μπλογκ της μαμάς Άσπας!

Πολύ τρέξιμο και πολύ άγχος. Όλο θυμάμαι πράγματα που έχω ξεχάσει. Έχω φτάσει να βλέπω εφιάλτες κάθε βράδυ που αφορούν την κοπή!

Σιγά σιγά όμως τα πράγματα μπαίνουν σε σειρά και πιστεύω πως όλα θα πάνε καλά. Άλλωστε, όπως είπε και η Ναυσικά, ωραίος ο χώρος, ωραία και η παρέα, τι να πάει στραβά;

Όποιος θέλει και μπορεί λοιπόν, σας περιμένουμε την Κυριακή 29 Ιανουαρίου στο Θέα Θησείο για να κόψουμε μαζί την πίτα μας! Θα φάμε, θα πιούμε και σίγουρα ΔΕ θα κοιμηθούμε νηστικοί. Χορτάτοι και από φαγητό και από καλή παρέα θα είμαστε! Και αν είσαστε μέλη των Συνταγών, δηλώστε και τη συμμετοχή σας εδώ, ώστε να σας φτιάξουμε και ταμπελάκι!

Παιχνίδια με κάρτες ή ταμπλό ή πλακίδια, στρατηγικής και κάπως πιο πολύπλοκα.

1. Carcassonn (Τα κάστρα του Μυστρά)

Παιχνίδι για 2-5 παίκτες, με δεκάδες επεκτάσεις. Δημιουργείς ένα χάρτη με τα κομμάτια του παιχνιδιού και προσπαθείς να κάνεις δικά σου κάστρα, δρόμους, αγρούς και μοναστήρια, ώστε να μαζέψεις τους περισσότερους πόντους. Κάθε φορά βεβαίως ο χάρτης είναι διαφορετικός και το ίδιο και το παιχνίδι σου. Και το παιχνίδι αλλάζει ανάλογα και με τους συμπαίκτες και το πόσο επιθετικοί είναι! Το έχουμε λατρέψει και έχουμε παίξει άπειρες φορές. Το μόνο που θέλει είναι ένα πολύ μεγάλο τραπέζι. Δε θα το συνειστούσα για πολύ μικρά παιδιά, το κουτί λέει +10, αλλά θερώ πως και 7-8 χρονών το παίζουν (ανάλογα πάντα με το παιδί και το πόσο μπορεί να συγκεντρωθεί)

2. Μαύρο Πρόβατο

Για 2-4 παίκτες. Υπάρχουν 3 αγροί στους οποίους βρίσκονται κάθε φορά από 2 ζώα και εσύ προσπαθείς με τις κάρτες που θα σου έρθουν να τα πάρεις στη φάρμα σου. Έχει γέλιο, είναι γρήγορο, μπορούν να το παίξουν τα παιδιά άνετα (εδώ θα έλεγα πάνω από 6) και οι κανόνες θα σας θυμίσουν το πόκερ. Μόνο που εδώ το φουλ του αλόγου με αγελάδες κερδίζει τα ζευγάρια από γουρούνια και κότες!!!

3. Κέλτες

Το κάναμε δώρο πρόσφατα στον αδερφό του Κωνσταντίνου και έχουμε παίξει όλοι μαζί αρκετά. Παιχνίδι για 2-4 παίκτες, βασίζεται αρκετά στην τύχη. Έχεις 5 πιόνια που τα μετακινείς σε 5 διαφορετικού χρώματος μονοπάτια, ανάλογα με τις κάρτες που θα σου έρθουν. Γρήγορο και απλό, χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερη σκέψη, θέλει όμως λίγη στρατηγική για να μη καταλήξεις να “κλειδωθείς” στην ίδια θέση.

4. Ubongo extra

2-4 παίκτες. Ο κάθε παίκτης παίρνει ένα πινακάκι μπροστά του και προσπαθεί να τοποθετήσει τα πλακίδια έτσι ώστε να ταιριάζουν στο σχήμα που έχει μέσα. Και όλα αυτά σε συγκεκριμένο χρόνο. Ο πρώτος που τελειώνει αναφωνεί UBONGO!!!! Παίζεται άνετα και από μικρότερα παιδιά (πχ 6+) γιατί έχει δυο πλευρές το πινακάκι, μια που θέλει 3 πλακίδια και μια που θέλει 4, άρα και πιο δύσκολη. Υπάρχει και ubongo απλό, του οποίου τα πλακίδια είναι περίπου σαν του τέτρις, ενώ αυτού είναι ακανόνιστα.

5. MENSA απλούστατα ιδιοφυές.

Ναι έτσι λέγεται το παιχνίδι… Βασικά στα αγγλικά λέγεται ingenious. Τώρα γιατί στα ελληνικά κολλήσανε και αυτό το Mensa μπροστά, απορώ. Παρά τον τίτλο του πάντως, που δεν μου αρέσει καθόλου, το παιχνίδι έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Μπορεί να παίξει και ένας μονος του, αλλά μπορούν μέχρι και 4. Πρέπει να τοποθετήσεις πλακίδια τα οποία έχουν χρώματα πάνω, σε όσο μεγαλύτερες σειρές μπορείς, παίρνοντας έτσι πόντους. Και φυσικά να αποκλείσεις τους αντιπάλους. Θέλει σκέψη και στρατηγική γιατί στο τέλος το χρώμα που έχει τους λιγότερους πόντους είναι αυτό που θα καθορίσει τον νικητή.

6. Labyrinth

Αυτό δεν το έχει η Κάισσα. Ένα πολύ ωραίο παιχνίδι με ένα ταμπλό στο οποίο μετακινείς τα πλακίδια ώστε να φτιάξεις ένα μονοπάτι προς το σχήμα που θέλεις να φτάσεις. Είχαμε παίξει στην Αγγλία ένα αντίστοιχο που μας ενθουσίασε και μετά πήρα αυτό νομίζοντας πως είναι το ίδιο. Όμως εντέλει εκείνο είναι το Master Labyrinth, μια πιο περίπλοκη εκδοχή του απλού Labyrinth που πήραμε, το οποίο δεν έχω καταφέρει να βρω. Εκείνο μου άρεσε περισσότερο γιατί ήθελε πολύ περισσότερη στρατηγική, αλλά και το απλό είναι πολύ ωραίο. Για 2-4 παίκτες, άνω των 6 θα έλεγα.

7. Οι Άποικοι του Κατάν.

Ή αλλιώς οι Αποίκοι του Κατάν (ξέρετε θα παίξουμε Αποίκους του Κατάν, άρα η ονομαστική είναι οι Αποίκοι…) Δώρο στον Γιώργο τα Χριστούγεννα γιατί το είχε δει εδώ και καιρό και το ζαχάρωνε. Ήδη το έχουμε παίξει αρκετές φορές και μπορώ να καταλάβω γιατί έχει γίνει τόσος ντόρος και γιατί έχουν βγει τόσες επεκτάσεις. Είναι πολύ ωραίο παιχνίδι! Έχεις το χάρτη σου και προσπαθείς να επεκταθείς, να κερδίζεις υλικά για να χτίζεις τον επόμενο οικισμό σου και βεβαίως να κλέβεις και να “κόβεις” τον αντίπαλο. Το αρχικό παιχνίδι είναι για 2-4 παίκτες, αλλά υπάρχει επέκταση για 5 και 6 παίκτες (την οποία και πήραμε γιατί υπήρχαν πολλοί πρόθυμοι να παίξουν μαζί μας! )

Παιχνίδια αποκλειστικα με κάρτες – χωρίς ταμπλό – μεγάλα.

1. SET

Εδώ πρέπει να έχεις παρατηρητικότητα. Κατεβαίνουν 12 κάρτες και πρέπει να βρεις πρώτος τα σετ, τριάδες δηλαδή από κάρτες που πρέπει να πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις. Θα πρέπει στις κάρτες αυτές, τα χαρακτηριστικα τους να είναι ή όλα ίδια ή όλα εντελώς διαφορετικά, αλλιώς δεν είναι σετ. Παίζουν όσοι να’ ναι, κάθε ηλικίας. Αλλά θέλει καλό μάτι!

2. Munchkin

Μας το είχαν φέρει δώρο σε μια επέτειό μας και αυτός που ξετρελλάθηκε περισσότερο απ’ όλους είναι ο Γιώργος! Έχει αγοράσει μετά το ελληνικό και 2 ακόμα επεκτάσεις (ή και 3 δε θυμάμαι…). Παιχνίδι με κάρτες με απίστευτο χιούμορ, που διακομωδεί όλα τα παιχνίδια στρατηγικής και ρόλων. Παίζουν όσοι να ναι, αλλά αν παίζουν πολλοί δεν τελειώνει ποτέ! Μια φορά μας είχε πάρει 3 ώρες και ακόμα δεν είχε τελειώσει!!! Όταν παίζουν 3-4 είναι πιο φυσιολογικά τα πράγματα. Στην ουσία πρέπει να πολεμήσεις τα τέρατα που σου έρχονται και να πάρεις πόντους νίκης, να νικήσεις τη Σιχαμερή Γλίτσα φορώντας τις Μπότες για πολλές Κλωτσιές και τον Δαίμονα με τα 1000 Πλοκάμια φορώντας το Τσίγκινο Σωβρακάκι με Καρφιά. Πήρατε μια ιδέα για το πόσο γέλιο μπορεί να έχει.

3. Dominion

Το τελευταίο μας απόκτημα. Παιχνίδι για 2-4 παίκτες, θα έλεγα σίγουρα άνω των 8 χρονών. Είναι κάπως πολύπλοκο για να το εξηγήσω εδώ. Στην ουσία χτίζεις την τράπουλά σου καθώς παίζεις και προσπαθείς να μαζέψεις πόντους νίκης. Επειδή όμως σε κάθε παιχνίδι μπορείς να βάλεις άλλο σετ καρτών, με διαφορετικές ιδιότητες, κάθε φορά πρέπει να παίζεις διαφορετικά ώστε να μπορέσεις να κερδίσεις. Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και προβλέπω να περάσουμε πολλές πολλές ώρες με αυτό…

Παιχνίδια αποκλειστικα με κάρτες – χωρίς ταμπλό – μικρά. (είναι σαν τράπουλες και μπορείς να τα μεταφέρεις παντού, εύκολα. Σούπερ για ταξίδια)

1. Υπερβολές

Από τα αγαπημένα του Κωνσταντίνου. Προσπαθείς να πεσεις όσο πιο κοντά γίνεται στη μαντεψιά σου ή να δηλώσεις πως ο άλλος υπερβάλλει με το νούμερο που είπε. Γρήγορο παιχνίδι για 3-7 παίκτες. Ανάλογα με τον αριθμό των παικτών, αλλάει και η στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσεις!

2. Όχι ευχαριστώ

Σου έρχεται ένα νούμερο. Θα το πάρεις ή θα πεις “όχι ευχαριστώ”; Αν την πάρεις έχεις αρνητικούς πόντους, αν πεις “οχι” πρέπει να πληρώσεις μια μάρκα. Και οι μαρκες είναι λίγες… Για 3-5 παίκτες. Γρήγορο και πολύ ενδιαφέρον!

3. Grass

Ούτε αυτο το έχει -πλέον- η Κάισσα. Ένα παιχνίδι λίγο… κάπως, καθώς ασχολείσαι με την πώληση grass. Και όταν λεμε grass, δεν εννοούμε τη χλόη που πατάμε!!! Πρέπει να ανοίξεις την αγορά σου, να κάνεις τις πωλήσεις σου αλλά να προσπαθείς ταυτόχρονα να κλείσεις μέσα τους ανταγωνιστές. Και όταν έχεις βγάλει τα περισσότερα χρήματα να κλείσεις την αγορά σου και να κερδίσεις! Παίζουν 2-10 παίκτες και έχει εξαιρετικό γέλιο.

4. Γκιλοτίνα

Εδώ είσαι δήμιος και παίρνες τα κεφάλια της Μαρίας Αντουανέτας, του Πάπα και άλλων επιφανών αριστοκρατών. Αν πάρεις κατά λάθος κεφάλι Μάρτυρα ή Ήρωα του Λαού, τότε έχεις αρνητικούς πόντους φυσικά! Το παιχνίδι είναι μόνο στα αγγλικά δυστυχώς και έχει πολλές κάρτες που θέλουν διάβασμα, αλλά είναι ένας καλος λόγος να γίνουν καλύτερα στα αγγλικά τα παιδιά!

5. Duo

Μετά το uno έρχεται το Duo. Εδώ υπάρχουν δυο στοίβες με κάρτες και πρέπει να ξεφορτωθείς τις κάρτες σου ρίχνοντάς τις σε μια από τις δυο στοίβες, πριν σε προλάβει ο αντίπαλος. Κάνει και για πιο μικρά παιδιά (σίγουρα από 6, ίσως και 5 ανάλογα το παιδί) αλλά δεν το έχω βρει στην Ελλάδα. Για 2-6 παίκτες. Το είχε φέρει ο Κωνσταντίνος σε ένα από τα ταξίδια του αρκετά χρονια πριν και παίζουμε ακόμα!

Παιχνίδια ταχύτητας (στα οποία είναι ανίκητος ο Κωνσταντίνος. Πιο γρήγορος και από τη σκιά του…)

1. Χάλι Γκάλι

Παιχνίδι για 2-6 παίκτες που μπορούν να το παίξουν άνετα τα πιτσιρίκια, αρκεί να ξέρουν πρόσθεση μέχρι το 5! Αν δεις συνδιασμό 5 ίδιων φρούτων πρέπει να χτυπήσεις το καμπανάκι. Αν κάνεις λάθος, την πάτησες! (το ίδιο και αν κάποιος έχει βαρύ χέρι….)

2. Jungle Speed

Και πάλι έχεις κάρτες και πρέπει να παίξεις γρήγορα, προσέχοντας τι έχουν όλοι οι άλλοι. Όταν υπάρχουν 2 ίδιες κάρτες κάτω, πρέπει να τρέξεις και να πάρεις το τοτέμ, αλλιώς… θα μαζέψεις όλες τις κάρτες εσύ. Κερδίζει όποιος μείνει χωρίς κάρτες (και χωρίς να του έχει έρθει κατακέφαλα το τοτέμ από τον αγανακτισμένο αντίπαλο).

Ξύλινα παιχνίδια

1. Quoridor

Παιχνίδι για 2 ή 4 παικτες. Πρέπει να περάσεις απέναντι και να εμποδίσεις τον αντίπαλο από το να κάνει το ίδιο. Δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται!

2. Sahara

Παιχνίδι για 2. Έχεις πυραμίδες και πρέπει να αποκλείσεις τις πυραμίδες του άλλου. Είναι πολύ εύκολο να την πατήσεις!!!

Πολλά από αυτά τα παιχνίδια, όπως το Carcassonn και οι Άποικοι του Κατάν για παράδειγμα, υπάρχουν και online. Μπορείτε να τα βρείτε και να παίξετε κι εκεί αν θέλετε, αν και η γνώμη μου είναι πως δεν αξίζουν τόσο όσο το να έχεις φίλους, να κάθεσαι στο τραπέζι σου, να μιλάς, να γελάς, να τρως και να πίνεις!!!

Βεβαίως εκτός από αυτά έχουμε και πολλά από τα πιο συνηθισμένα επιτραπέζια, όπως Σκιτσομαχίες, Τρίβιαλ, Ρισκ, Ταμπού, Τουίστερ, Τζένγκα (κανείς δε με παίζει…. εγώ φταίω αν έχω σταθερό χέρι;;;;), Ούνο, Σκραμπλ κλπ Γι’αυτό έχει γεμίσει η βιβλιοθήκη μας!!! Και αν αναρωτιέστε, δεν παίζουμε με όλα με την ίδια συχνότητα. Έχουμε αγαπημένα που τα παίζουμε διαρκώς, έχουμε άλλα που τα αφήνουμε για μεγάλα διαστήματα και τα ξαναπιάνουμε μετά, άλλα που παίζουμε με συγκεκριμένους φίλους, άλλα που δεν παίζουμε σχεδόν ποτέ. Πχ το Ρισκ- Άρχοντας των Δαχτυλιδιών και το Αστέρι του Βορρά (που δεν τα ανέφερα εδώ), τα έχουμε θεωρήσει όχι και τόσο σπουδαία. Ακόμα και με αυτά έχουμε παίξει πάντως κάμποσο.

Στο σπίτι και στο σχολείο και στα αγγλικά, έχει στην ουσία το ίδιο πρόβλημα: δεν είναι συγκεντρωμένη και δεν την ενδιαφέρει να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις της. Για το σχολείο θα διαβάσει μεν, αλλά η τσάντα της είναι μόνιμα σε μια κατάσταση πανικού και έχει μέσα την Άρτα και τα Γιάννενα, αλλά όχι τα βιβλία και τα τετράδια που πρέπει. Πάντα θα της λείπει κάτι ή θα έχει κάτι έξτρα. Θα βρεις 3 βιβλία Μελέτης (γιατί το είχε ξεχάσει και της έδωσε άλλο ο κύριος και την άλλη μέρα έγινε ξανά αυτό και μετά της είπαμε να τα επιστρέψει, αλλά φυσικά εκείνη απλώς τα πηγαινοφέρνει στο σχολείο γιατί ξεχνάει να τα δώσει πίσω), κάνενα μολύβι, τρεις χιλιάδες χαρτάκια που έχει κόψει ή που έχει ανταλλάξει ως μηνύματα με τη φίλη της ή που έχει ζωγραφίσει ή οτιδήποτε άλλο κλπ κλπ. Είναι πολύ καλή μαθήτρια, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα εκεί, και είναι πάντα διαβασμένη. Αλλά ξεχνάει τετράδια, στο μάθημα χαζεύει….

Μια από τα ίδια και στα αγγλικά της. Τέλεια μαθήτρια, γράφει άριστα στα διαγωνίσματα. Αλλά κάνει τις μισές ασκήσεις, όλο κάτι θα ξεχάσει…

Στο σπίτι η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. Της λες να μαζέψει το δωμάτιό της, σου λέει πως το μάζεψε και πας πάνω και βλέπεις… το χάος! Ρούχα πεταμένα κάτω, βιβλία, τετράδια, τσάντα άφτιαχτη… Έρχεται από το σχολείο και παρατάει τσάντα, παπούτσια μες τη μέση. Κυριολεκτικά μες τη μέση. Μια φορα πήρε ο Κωνσταντίνος την τσάντα της και της την άφησε ακριβώς μπροστά στην πόρτα του δωματίου της. 2 μέρες πέρναγε από πάνω για να μπει και να βγει και δε την είχε μαζέψει! Χαζολογάει συνέχει την ώρα που πρέπει να κάνει κάποια δουλειά. Ξυπνάει (και σηκώνεται) από τις 7 και πάει 7.30 και ακόμα δεν έχει κατέβει καν στην κουζίνα για πρωινό. Δεν ξέρει που έχει αφήσει το μπουφάν της, τα γάντια ή το κασκόλ της. Πρέπει να της θυμίζεις τα πιο απλά πράγματα, να βάλει κάλτσες για παράδειγμα. Πρέπει να ελέγχω πως έκανε την αντιγραφή της, πως χτενίστηκε, πως έφαγε, πως ανάσανε!

Κάθε μέρα έχουμε φωνές. Κάθε μέρα όμως. Και δεν ξέρω τι να κάνω. Είναι εξαιρετικά κουραστικό και δεν γίνεται να πρέπει να την ελέγχω εγώ σε όλα όταν έχει φτάσει τετάρτη δημοτικού. Δεν αντέχω τις φωνές, τις στεναχώριες…

Έχουμε δοκιμάσει πολλές μεθόδους. Έχω δοκιμάσει να την πιάσω στο φιλότιμο. Έχω δοκιμάσει να την ενθαρύνω και να την κάνω να πιστέψει στον εαυτό της. Ίσως προτείνει κάποιος μια μέθοδο επιβράβευσης. Όμως τι να επιβραβεύσεις; Το ότι χτενίστηκε; το ότι έφτιαξε την τσάντα της σωστά; Το θεωρώ χαζό. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι να επιβραβεύεις όταν περνάει μια ολόκληρη μέρα χωρίς να έχεις φωνάξει ούτε μισή φορά.

Ένας γλυκός δυνάστης! Σας αρέσει το μαλί φιόγκος;;;

Αυτό τον καιρό προσπαθώ μια μέθοδο τιμωρίας. Παίρνει έναν αρνητικό πόντο για κάθε φορά που δεν γίνεται κάτι σωστά και στους 5 πόντους παίρνει μια τιμωρία. Και αν περάσουν 2 μέρες χωρίς να πάρει πόντο, σβήνουμε έναν από αυτούς που έχει. Κάποιες μέρες αυτό δουλεύει. Τις περισσότερες όχι και τόσο. Ούτε καν όταν πήρε τιμωρία που την πόνεσε. Γενικά το πρόβλημα είναι πως δεν ενδιαφέρεται για τίποτα. Δηλαδή εκείνη την ώρα που θα την τιμωρήσεις ή θα φωνάξεις θα στεναχωρηθεί. Δέκα λεπτά μετά θα είναι σαν να μη τρέχει τίποτα! Το ίδιο βεβαίως και όταν έχουμε αναπτερωτικές συζητήσεις (είμαι σίγουρη πως θα τα κατάφέρεις Ιωάννα! Χρειάζεται μόνο να προσπαθήσεις λιγάκι. Εδώ έχεις καταφέρει τόσα. Δε θυμάσαι που… -εδώ μπαίνει κάθε φορά κάποιο κατόρθωμα). Εκείνη την ώρα αισθάνεται ωραία και αποφασιστική και μετά από λίγο… στην κοσμάρα της.

Έχω φτάσει να βλέπω στον ύπνο μου πως φωνάζω στην Ιωάννα γιατί καθυστέρησε ή γιατί κάτι δε μάζεψε. Έχω κουραστεί πολύ. Και δε θέλω καν να σκέφτομαι την εφηβεία που έρχεται…

Τα Χριστούγεννα ψάχναμε για ένα βιβλίο να αγοράσουμε στον Γιώργο.  Αφού χαζέψαμε όλα τα βιβλία γύρω μας, το μάτι του Κωνσταντίνου έπεσε πάνω σε αυτό. Διάβασε την περιγραφή πίσω και του φάνηκε εξαιρετικά ενδιαφέρον. Ένα πολυβραβευμένο βιβλίο που θα γυριστεί και ταινία, άσε που είναι και αστυνομικό, σίγουρα θα του αρέσει!

Βεβαίως αστυνομικό ΔΕΝ είναι. Ο τίτλος έχει φυσικά απόλυτη σχέση με το περιεχόμενο του βιβλίου, αλλά αν νομίζεις -όπως εμείς- πως είναι ένα βιβλίο αστυνομικού μυστηρίου, μάλλον σε περιμένει μια μεγάλη έκπληξη. Όχι δε θα απογοητευτείς. Σε καμία περίπτωση. Θα εκπλαγείς, θα σοκαριστείς, θα συγκινηθείς, αλλά δε θα απογοητευτείς.

Το βιβλίο είναι γραμμένο μέσα από τα μάτια ενός αυτιστικού παιδιού. Ενός παιδιού που βλέπει τον κόσμο εντελώς διαφορετικά από εμάς. Ή ίσως και όχι τόσο διαφορετικά όσο νομίζουμε εμείς. Και είναι τόσο ωραία γραμμένο που σε κάνει να μπεις μέσα στον κόσμο του, να καταλάβεις πως βλέπει τα πράγματα. Να δεις πως διαφορετικός δεν σημαίνει άρρωστος. Σημαίνει πως λειτουργείς διαφορετικά από την πλειοψηφία του κόσμου. Σκέφτεσαι με άλλο τρόπο και αυτό αναγκάζει τον κόσμο να πρέπει να σου φερθεί αλλιώς για να μπορέσεις να συνυπάρξεις μαζί του. Και αυτό για τον κόσμο είναι δύσκολο, κάποιες φορές ακατόρθωτο. Ο κόσμος έχει την τάση το διαφορετικό να το απορρίπτει ως αρρώστεια, τρέλλα, πρόβλημα, χαμηλό IQ. Θέλει ανοιχτό μυαλό να δεχτείς πως ο άλλος δεν είναι χαζός επειδή δεν μπορεί να αναγνωρίσει τα συναισθήματα των άλλων. Απλώς είναι πέρα από τις δυνάμεις του, όπως είναι για μας πέρα από τις δυνάμεις μας να κάνουμε την πράξη 251 επί 864 μέσα σε ένα λεπτό, όπως μπορεί εκείνος.

Δε φτάνει όμως το ανοιχτό μυαλό. Όλη μας οι κοινωνία, οι συμπεριφορές, οι ασχολίες, οι εργασίες, τα σχολεία, όλα είναι φτιαγμένα ώστε να εξυπηρετούν την πλειοψηφία. Είναι δύσκολο να διαχειριστείς ένα παιδί που δεν αντέχει να το αγκαλιάσεις, που αν κάτι δε του πάει όπως πρέπει, ο μόνος τρόπος να το διαχειριστεί είναι να κουλουριαστεί και να αρχίσει να βογγάει. Ένα παιδί που δε χαμογελάει, που δεν θα φάει κάτι αν είναι κίτρινο ή που θα τσαντιστεί αν μετακινήσεις 2 εκατοστά το τραπέζι. Και που όλοι οι γύρω το θεωρούν με λίγα λόγια βλαμμένο.

Αν διαβάσουμε όμως αυτό το βιβλίο όλοι ίσως καταλάβουμε λίγο καλύτερα το πως λειτουργούν τα παιδιά αυτά. Ίσως την επόμενη φορά που θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα τέτοιο παιδί να φροντίσουμε να συμμορφωθεί η δική μας συμπεριφορά απέναντί του αντί να περιμένουμε το ανάποδο. Ίσως γίνει ο κόσμος μας λίγο πιο ανεκτικός στη διαφορετικότητα.

Όταν ήταν πιο μικρός ο Γιώργος, μας είχαν μιλήσει για το σύνδρομο Άσπεργκερ. Είχε κάποιες συμπεριφορές που ταίριαζαν. Και διαβάζοντας το βιβλίο, σε κάποια σημεία μου τον θύμισε. Βέβαια το παιδί στο βιβλίο είχε όλες τις συμπεριφορές σε υπερθετικό βαθμό σε σχέση με τον Γιώργο, αλλά και πάλι, μου τον θύμισε. Τον Γιώργο μου που δε μπορεί να διαχειριστεί τις καταστάσεις που δεν έρχονται ακριβώς όπως τις θέλει για παράδειγμα. Έχει κάνει τεράστιες προόδους από τη μέρα που μας μίλησαν για το Άσπεργκερ (και ένα μεγάλο κομμάτι αυτής της αλλαγής οφείλεται στην κυρία Θεανώ και το πρόγραμμα Davis), και τα προβλήματα είναι απειροελάχιστα πλέον. Αλλά έχω μια μικρή γεύση από το τι σημαίνει να μεγαλώνεις ένα τέτοιο παιδί.

Όταν ο Γιώργος το άνοιξε τα Χριστούγεννα, είχε κάμποσα δώρα, οπότε αυτό έμεινε λίγο στο περίμενε και ξεκίνησα να το διαβάζω. Και κόλλησα. Και κατάλαβα το λάθος μας (περί αστυνομικού μυθηστορήματος). Και αμφέβαλλα για το αν θα αρέσει στο Γιώργο και αν θα το διαβάσει. Όμως ο Γιώργος το διάβασε και μάλιστα μέσα σε 2 μέρες. Του φάνηκε βαρύ, αλλά του άρεσε. Και όταν τον ρώτησα με ποιές περίεργες συμπεριφορές του παιδιού αισθάνεται πως έχει κοινά, μου απάντησε πως δεν μπορεί να μου απαντήσει γιατί δεν ξέρει τι θεωρώ ΕΓΩ περίεργο και τι φυσιολογικό…

ΥΓ Μέσα στο βιβλίο έχει και πολλά μαθηματικά. Και μέσα σε αυτά έχει ένα πρόβλημα λογικής που είχαμε συζητήσει με τον Θανάση το καλοκαίρι, το πρόβλημα του Μοντι Χολ. Και αν δε μας πιστεύουν Θανάση πως πρέπει να αλλάξεις πόρτα, ίσως με τη σελίδα αυτή στο wikipedia να τους πείσεις! Άλλος ένας λόγος που μου άρεσε το βιβλίο!

Και όχι μόνο τα ποστ. Ούτε βασιλόπιτα δεν είχα αξιωθεί να φτιάξω, να κόψουμε στο σπίτι μας! Αίσχον! Έτσι αυτό το σαββατοκύριακο, έπρεπε να διορθωθούν και τα δυο αυτά.

Επειδή ούτε η Σοφία είχε φτιάξει βασιλόπιτα, είπαμε να τη φτιάξουμε μαζί. Και επειδή το Σάββατο ήταν η γιορτή της Ιωάννας και το περάσαμε παίζοντας επιτραπέζια όλη μέρα γιορτάζοντας, δεν βρέθηκε χρόνος για τη βασιλόπιτα. Ε, σήμερα όμως, ήρθε η ώρα! Μαγειρέψαμε ωραίο φαγητό και φτιάξαμε και νόστιμη βασιλόπιτα. Τη συνταγή αυτή την είχα βάλει στο μάτι πολύ καιρό τώρα και, αν δεν την έχετε δοκιμάσει, πρέπει οπωσδήποτε. Είναι εύκολη, σχετικά γρήγορη και πάρα μα πάρα μα πάρα πολύ νόστιμη!

Πριν την ψήσουμε

Φυσικά και προσθέσαμε και σοκολάτα...

Δεν ξέρω πραγματικά πως κρατηθήκαμε και δε τη φάγαμε ακόμα και ωμή! Για να μην μιλήσω για την μυρωδιά καθώς ψηνόταν και τό πόσο λαχταριστή ήταν όταν ψήθηκε. Αφού θέλαμε να την κόψουμε επί τόπου, αλλά εντέλει κάναμε το σωστό και το πρέπον και περιμέναμε να φάμε πρώτα το μεσημεριανό μας (πρέπει να δίνουμε και το καλό παράδειγμα στα παιδιά μας…. φτου).

Έτοιμη!

Βεβαίως όσο περιμέναμε να γίνει η βασιλόπιτα και το φαγητό, παίζαμε επιτραπέζια και γι αυτό η βασιλόπιτά μας πήρε ένα λίγο πιο σκούρο χρωματάκι απ’ ό,τι έπρεπε, αλλά ευτυχώς το σώσαμε. Ήταν πραγματικά εξαιρετικά νόστιμη και όλοι την τσακίσαμε! Νομίζω θα την φτιάχνουμε και γενικότερα μες τη χρονιά, γιατί ενθουσιαστήκαμε οικογενειακώς.

Κομμάτι πήρε φυσικά το σπίτι, η Κίκα, εμείς και τα 5 παιδιά μας. Ναι 5. Τα δυο μικρά και τα 3 ενήλικα, η Σοφία, ο Πέτρος και ο Ερνέστο. Και το φλουρί πήγε στο πιο μακρινό και ξενιτεμένο, τον Ερνέστο και του ευχόμαστε να ενωθεί με την ελληνική του οικογένεια και πάλι φέτος για περισσότερες μέρες διασκέδασης!

Εμείς ευχόμαστε σε όλους το 2012 να είναι τόσο νόστιμο, μυρωδάτο, πλούσιο, γλυκό,όμορφο και γεμάτο, όσο η βασιλόπιτα μας!

Για πάρα πολύ κόσμο το 2011 ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά και το 2012 προβλέπεται ίσως χειρότερο. Σε εμάς είναι τέτοιες οι συνθήκες που το νιώσαμε μεν, αλλά ελάχιστα (μπροστά στους άλλους). Το βλέπω όμως σε πολύ κοντινά μου πρόσωπα και στεναχωριέμαι πολύ. Όμως είμαι από τη φύση μου αισιόδοξη και κάνω ό,τι μπορώ για να παραμείνω έτσι, αλλά και για να μεταδώσω λίγη από αυτή την αισιοδοξία και αλλού. Και αυτός ήταν ο λόγος που δημιουργήθηκε φέτος το hapiblog! Ένα μπλογκ που μπαίνουμε και κάθε μέρα μοιραζόμαστε ένα χάπι χαράς. Και από τις 3 Οκτωβρίου που δημιουργήθηκε, δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα που να μην έχει μπει τουλάχιστον ένα χάπι. 230 χάπια συνολικά, από 25 άτομα. Μεγάλο hapi για μένα! Και μέσα σε αυτό το κλίμα δεν πρόκειται να γράψω τα -λίγα έτσι κι αλλιώς και σχετικά ασήμαντα- άσχημα της χρονιάς.

Είναι γνωστό πως μου αρέσουν ιδιαίτερα τα ταξίδια και οι εκδρομές. Έτσι η φετεινή χρονιά ξεκίνησε στο Λονδίνο, παρέα με τα παιδιά. Και επισκεφτήκαμε και το Cardiff, τον Λουκ και την Κέρι που με έκαναν να νιώσω πως έχω κι εκεί μια οικογένεια. Μια υπέροχη αρχή! Το Πάσχα πήγαμε στη Βιέννη και γέμισα εκεί άλλο ένα από τα ωραία μου βιβλιαράκια. Και πήγαμε και κάμποσες μικρές εκδρομές, στην Παναγιά τη Γιάτρισσα, στο Δυρράχι, στα Καλάβρυτα, και μίνι διακοπές στα Κύθηρα (που δεν μας έκατσε να ξαναπάμε φέτος)

Φέτος προσπάθησα να μάθω και Ιαπωνικά, αλλά μετά το ατύχημα στη Φουκουσίμα, έχασα το κίνητρο (ποιός πάει τώρα στην Ιαπωνία…) Όμως, ποιός ξέρει, μπορεί κάποια στιγμή να τα συνεχίσω…

Είχαμε και πολλές επισκέψεις από φίλους όμως. Η οικογένεια Online και η οικογένεια philon μας επισκέφθηκαν Καθαρά Δευτέρα, στα γενέθλιά μου, αλλά και τον Οκτώβρη. Είχαμε για μια χρονιά ακόμα εδώ τον Θανάση, τον Αλέξανδρο και τη Μαριάννα και το ξενιτεμένο μας παιδί, τον Ερνέστο. Και το αποκορύφωμα; Η καλή μας Σοφία μετακόμισε (ελπίζουμε για πολύ καιρό) στην Καλαμάτα κι έτσι την έχουμε μόνιμα εδώ! Για σκεφτείτε το και οι υπόλοιποι….

Γνωρίσαμε καινούριους φίλους, χαθήκαμε κάπως με λίγους παλιούς, αλλά κυριως κρατήσαμε επαφή με περισσότερους. Και κρατήσαμε (όσο γίνεται) και την μπιρίμπα κάθε Παρασκευή!

Το σπίτι μας απέκτησε καινούρια όψη και πλέον μπορούμε να λέμε στους πιτσαδόρους “στο σπίτι με το τατουάζ“!

Τα παιδιά μας απέκτησαν το καθένα το δωμάτιό του, κι εμείς μεταφερθήκαμε στο υπόγειο (το γραφείο μας δηλαδή). Ακόμα με κούτες είναι κάτω και ακόμα το δωμάτιο της Ιωάννας χωρίς κανονικό κρεβάτι και γραφείο. Που θα πάει και αυτό… Όλα θα γίνουν!

Οι Συνταγές της Παρέας μεγαλώνουν και μεγαλώνουν και απαιτούν ολοένα και περισσότερο χρόνο. Φέτος αποκτήσαμε και εφαρμογή για Android και μέσα στο μήνα (πιστεύουμε) και για το iPhone.

Η χρονιά ήταν επίσης γεμάτη τούρτες! Για τη μαμά μου, για τον Ερνέστο (οκ ένα μικρό κομμάτι ήταν μόνο), για τον Κωνσταντίνο, για μένα, για την Ιωάννα, για την Greenpeace, για τη δασκάλα, για τον μπαμπά μου, για τον Γιώργο!

Διάβασα αρκετά βιβλία. Λιγότερα από πέρισυ, αλλά τεράστια βρε παιδί μου! 20 βιβλία, χωρίς να μετράω τα διάφορα βιβλία που διάβασα από τα παιιδιά.

Για το τέλος άφησα το καλύτερο, ευτυχέστερο, χαρουμενότατο, ανεβαστικό πράγμα που έγινε όλη τη χρονιά: ΕΓΙΝΑ ΘΕΙΑ!!!! Δεν υπάρχει φορά που να βλέπω τη μικρή μου ανηψιά (λάιβ ή σε φωτογραφία) και να μη γελάω. Και μπορεί τα Χριστούγεννα να ήμουν μια πολύ κακιά θεία που της έδωσε να δοκιμάσει μια σταγόνα σάλτσα από το κρέας, κάνοντάς τη να ξεσπάσει σε γοερό κλάμα, αλλά ελπίζω πως θα το έχει ξεχάσει μέχρι την επόμενη φορά που θα με δει!!!

Αυτά για φέτος λοιπόν. Πάμε για άλλα! Εύχομαι μια καλή, δημιουργική, ευτυχισμένη καινούρια χρονιά, γεμάτη παιχνίδια, χαμόγελα, εκδρομές, νοστιμιές, φίλους και βεβαίως υγεία.

(ίσως να διαπιστώσατε πως το γεγονός ότι έκλεισα τα 40 λείπει εντελώς από εδώ μέσα. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχει καμία σημασία πλέον. Ήταν μέχρι να το πω κάνα δυο φορές… Τώρα… Πάμε για τα πενήντα!!!)

Τη μέρα που ήταν άρρωστος ο Γιώργος νοικιάσαμε δυο ταινίες και είδαμε. Η μια ήταν το Ice Age, το οποίο φυσικά έχουμε δει ξανά όλοι πολλές φορές αλλά είναι από τα αγαπημένα μου (και η Ιωάννα είπε “αυτή τη φορά, κατάλαβα περισσότερα!”) και η δεύτερη ήταν τα Γκρέμλινς. Ανά διαστήματα βλέπουμε ταινίες που μας είχαν αρέσει εμάς ως παιδιά, όπως πχ τον ΕΤ, το Μόνος στο σπίτι, τα Γκούνις και τον Ιντιάνα Τζόουνς φυσικά! Τώρα, και λόγω Χριστουγέννων, ήρθε η σειρά για τα Γκρέμλινς. Θυμάμαι πως μου είχαν αρέσει πολύ, αν και με είχαν τρομάξει κάπως και θυμάμαι να έχω ένα κοιυκλάκι Γκίζμο. Η Ιωάννα δεν άντεξε να το δει όλο, φοβήθηκε και έφυγε. Ο Γιώργος από την άλλη το ευχαριστήθηκε πολύ!

Κάναμε και λίγα ψώνια. Μόνο βέβαια επειδή ήμασταν στα Mall, γιατί αλλιώς δεν ξέρω αν θα είχαμε βγει σε μαγαζιά. Δώρα βασικά και βιβλία για τα παιδιά.

Τέλος κλείσαμε την εκδρομή μας με έναν σούπερ ωραίο τρόπο. Πήγαμε για bowling με την τέλεια παρέα της οικογένειας Online και της οικογένειας philon. Kαι ως μπόνους συναντησαμε εκεί και τον Αλέξανδρο. Για μια ακόμα φορά βεβαίως έχασα, αλλά μπορώ να δώσω ως δικαιολογία το γόνατό μου χαχαχαχα Κερδίσαμε όπως πάντα διασκέδαση και καλή παρέα!

Τελείωσα επίσης το βιβλίο της Octavia Butler που διάβαζα. ΛέγεταιWild Seed και είναι μέρος του Patternist series.  Μου άρεσε. Έχει κοινά στοιχεία με πολλά άλλα της βιβλία (γυναίκα μαύρη με ειδική αξία εκμεταλλεύεται από άλλον), αλλά είναι και λιγότερο μαύρο και βαρύ. Θα συνεχίσω και με τα υπόλοιπα.

Γυρίσαμε στην Καλαμάτα πλήρεις από εμπειρίες, αλλά και εξαιρετικά κουρασμένοι. Ελπίζω να ξεκουραστώ λιγάκι αυτή την εβδομάδα που μας έρχεται, γιατί τα έχω ψιλοφτύσει. Αλλά είναι από ωραία κούραση, οπότε….