-Μαμά, σήμερα είδα πολύ ωραία όνειρα!

-Αλήθεια μωρό μου; Τι όνειρο είδες;

-Είδα πως η κυρία μας μας έβαλε μόνο μαθηματικά για το σπίτι. Πολλές πολλές ασκήσεις όμως! Κι εγώ τις έκανα όλες, χωρίς να το σκεφτώ και πολύ, ενώ οι άλλοι δεν είχαν τελειώσει ακόμα…

Τα μαθηματικά είναι, αν το καταλάβατε, το αγαπημένο μάθημα της Ιωάννας. Τρέμε Μ.Ι.Τ. τα παιδιά μου σου έρχονται!

Είχαμε μείνει στον τηλεπαρουσιαστή. Μετά από αυτό (το οποίο έχει ξεχάσει νομίζω εντελώς), περάσαμε στον ιδιοκτήτη ραδιοφωνικού σταθμού. Ακούγαμε ραδιόφωνο μια μέρα στην Αθήνα (έχουν περάσει βέβαια μήνες από τότε) και αναρωτήθηκε εάν υπάρχει ραδιόφωνο με παιδικά τραγούδια. Του είπαμε πως όχι, δεν υπάρχει σταθμός που να είναι αποκλειστικά για τα παιδιά. Οπότε είπε πως όταν μεγαλώσει θα φτιάξει έναν ραδιοφωνικό σταθμό για παιδιά. Μάλιστα σκέφτηκε και πως θα τον διαφημίσει αλλά και τι πρόγραμμα θα έχει. Είπε πως θα βάζει τραγούδια, θεατρικές παραστάσεις, παραμύθια αλλά θα έχει και εκπαιδευτικά προγράμματα. Μάλιστα είπε πως θα βάζει εκπαιδευτικό πρόγραμμα την ώρα που τα παιδιά τρώνε πρωινό και μεσημεριανό, ώστε να τρώνε και να μαθαίνουνε και κάτι.

Είχε ενθουσιαστεί πραγματικά και έφτιαξε ολόκληρο επαγγελματικό πλάνο!

Το επόμενο σχέδιο (το οποίο ισχύει απ’ όσο ξέρω μέχρι σήμερα), είναι να πάει στο Μ.Ι.Τ. Θα σπουδάσει εκεί και μετά θα γίνει εφευρέτης.

Περιττό να πω τι έπαθε η διευθύντρια του σχολείου όταν της ξεφούρνισε το σχέδιό του ο Γιώργος. Δε νομίζω να γνωρίζει άλλο παιδάκι στο σχολείο του την ύπαρξη του Μ.Ι.Τ.

Η άνοιξη μπήκε (με τις αλλεργίες της και όλα ) και εμείς θα το γιορτάσουμε με μια ζωγραφιά του Γιώργου.

Προσέξτε τις μαύρες γραμμές δίπλα στο δέντρο και δίπλα στις φραουλιές. Είναι η σκιά (ο ήλιος τα φωτίζει από τη μια, οπότε η σκιά πέφτει από την άλλη). Επίσης προσέξτε τα διαφορετικά λουλούδια (άλλα στο δέντρο, άλλο οι φραουλιές, άλλο τα απλά λουλούδια, άλλο οι τριανταφυλλιές -εκείνα τα ροζ στροβιλάκια στα αριστερά). Τέλος δείτε την υπογραφή (μέσω δεξιά, ένα αραβούργημα). Αυτά μου ζήτησε ο ζωγράφος να τα υποδείξω και μάλιστα τα τράβηξε και κοντινές λεπτομέρειες για να τις βάλω, αλλά εγώ βαριέμαι τώρα

Την Παρασκευή είχαμε το καθιερωμένο χαρτάκι μας. Για δυο εβδομάδες πήγε να γυρίσει το πράγμα και νίκησε η ομάδα μας, όμως αυτή την Παρασκευή και πάλι μας διαλύσανε Δε βαριέσαι! Άσε γιατί αν χάνουν συνέχεια θα χάσουν και τη θέληση να παίζουν, καταλάβατε;

Το Σάββατο το μεσημέρι ξεκινήσαμε για Ολυμπία. Βρήκαμε φυσικά την αγαπημένη μας Σοφία, η οποία μας είχε έτοιμο φαγητάκι, ένα υπέροχο κοτόπουλο με πατατούλες. Και για επιδόρπιο ετοίμασε στο πιτς φιτίλι κάτι απίθανα μπισκότα με μαρμελάδα πορτοκάλι και λιωμένη σοκολάτα από πάνω! Λέμε θα φτιάξω μαρμελάδα πορτοκάλι, μόνο και μόνο για να φτιάχνω αυτά τα μπισκότα!

Παίξαμε Carcasson (αυτό θέλει ποστ από μόνο του νομίζω) και είδαμε και κάμποσες ταινίες, σειρές κλπ. Ήρθε και μια άλλη φίλη της και περάσαμε ένα υπέροχο βράδυ (φυσικά ξανατρώγοντας).

Την Κυριακή πήγαμε στην Πάτρα όπου είχαμε μια συνάντηση για καφεδάκι με τις Συνταγές της Παρέας. Βρήκαμε πρώτα την καλη μας Ναυσικά, ήπιαμε το τσαγάκι μας και μετά πήγαμε στη συνάντηση. Μαζευτήκαμε καμιά δεκαριά άτομα, το καφεδάκι έγινε φαγητό και γλυκό (τι περίεργο) και περάσαμε 3 ώρες τρώγοντας και γελώντας. Πάντα περνάμε καλά όταν μαζευόμαστε με ανθρώπους από τις Συνταγές, αλλά αυτή τη φορά, πραγματικά ήταν το κάτι άλλο. Γελάσαμε μέχρι σκασμού. Πάλι καλά που δεν είχε πολύ κόσμο στο μαγαζί.  Το τραντάζαμε ολόκληρο! Ελπίζω να την επαναλάβουμε αυτή τη συνάντηση!

Επιστρέψαμε στο σπίτι και τα παιδιά μας πλήρως ανανεωμένοι! Πάντα τέτοια εύχομαι!

Είμαι λάτρης των reese’s cups, τα οποία φυσικά και δεν βρίσκω εδώ στην Ελλάδα. Σοκολάτα και φυστικοβούτυρο είναι απλά τέλειος συνδιασμός.

Βρήκα λοιπόν μερικές συνταγές, τις μπουρδούκλωσα και έφτιαξα τα δικά μου σοκολατάκια με φυστικοβούτυρο.

Το μόνο που έχω να πω, είναι πως ξεπέρασαν την τάρτα σοκολάτας στα μάτια του Κωνσταντίνου!

Πάρτε και ένα δαγκωμένο για να συνεχίσουμε την παράδοση:

Τη μια μέρα έχεις απίστευτα νεύρα, την άλλη έχεις χάλια διάθεση και θέλεις να βάλεις τα κλάματα. Και όλα αυτά χωρίς λόγο.

Φαντάζομαι μόνο τι έχει να γίνει στην εμμηνόπαυση. Καημένε Κωνσταντίνε…

Τις έφτιαξα λοιπόν (από ζαχαρόπαστα), τις συσκεύασα και πήγαν στην Αθήνα ευτυχώς χωρίς να πάθουν τίποτα!

Δεν έγιναν πολύ χαριτωμένες;;;

ΥΓ άσχετο: έβαλα φωτογραφίες και στο ποστ της Καθαρής Δευτέρας

Η Σοφία (και όποιος είχε κάτσει στον καναπέ του σαλονιού που ήταν κάτω από το παράθυρο) μπορεί να διαβεβαιώσει πως τα παράθυρά μας έμπαζαν. Καινούρια ανοιγόμενα παράθυρα αλουμινίου και έμπαζαν αέρα! Λοιπόν χτες βρέθηκε ο λόγος (και ευτυχώς και η λύση). Πάρα πολύ απλά, δεν είχαν μπει ποτέ λάστιχα! Και εμείς, που μέχρι τώρα μέναμε σε παλιά σπίτια χωρίς αλουμίνια κι έχουμε γονείς που μένουν σε σπίτια με συρόμενα, δεν είχαμε ιδέα για το ότι έπρεπε να μπουν.

Όταν ρωτήσαμε το βοηθό του μάστορα που μας τα έφτιαξε (και ο οποίος μας είπε πως δεν έχουν λάστιχα), είπε πως ο μάστορας τους είχε πει να μη βάζουν πουθενά λάστιχα! Φυσικά. Πως θα γλυτώσει μεροκάματα και υλικά; Και ας ήταν συγγενής και γνωστός και φίλος. Και ας ήξερε πως η πρώτη μας προτεραιότητα ήταν η μόνωση.

Έχουν γίνει κι άλλες κακοτεχνίες στα παράθυρά μας, κάτι σίτες που χάλασαν αμέσως, ένα πατζούρι που έχει σπάσει ήδη 2 φορές…

Τέλος πάντων, τώρα πληρώσαμε τα μεροκάματα και τα υλικά στον άνθρωπο, μας τα έφτιαξε και πλέον έχουμε κανονικά κουφώματα αλουμινίου, που ΔΕΝ μπάζουν και σφραγίζουν. Θα αλλαχτεί και η μια σίτα και θα ψάξουμε να βρούμε λύση για το πατζούρι.

Για να δούμε…

Λίγο αργοπορημένο το ποστ, αλλά δεν πειράζει

Αέρα δεν είχε για να πετάξουμε χαρταετό, παρότι ο χαρταετός μας πετάει ακόμα και με λίγο αεράκι.

Όμως, για να μην γκρινιάζουμε, δεν είχε ούτε βροχές όπως είχαν πει. Οπότε ήταν μια ωραία μέρα για να είσαι έξω.

Είχε έρθει και η Σοφία από εδώ (με πιασμένη μέση) και όλοι μαζί ξεκινήσαμε να πάμε το πρωί στο χωριό που μας είχαν πει πως θα έχει φαΐ και πέταγμα αερόστατου. Εμείς το μόνο που βρήκαμε ήταν μια κρεμάλα, από την οποία κρέμαγαν οι γυναίκες του Συλλόγου γυναικών του χωριού τους άντρες τους μέχρι να τους τάξουν κάποιο χρηματικό ποσό για το σύλλογό τους (καλό; ). Κρέμασαν και τον Γιώργο, ο οποίος στο τέλος είπε “έχω μόνο ένα δίευρο στην τσέπη μου να σας δώσω”. Τον κατέβασαν λέγοντας πως είναι η καλύτερη προσφορά που είχαν!

Το φαγητό αργούσε, τα αερόστατα θα τα πέταγαν το βράδυ, οπότε βαρεθήκαμε και φύγαμε.

Μόνο τις θυμωνιές είδαμε που περιμέναν να ανάψουν για τα αερόστατα.

Ήρθαμε πίσω στο σπίτι και πήγαμε από πάνω στους θείους, βγάλαμε όλοι τα φαγητά μας, ήπιαμε κρασάκι και περάσαμε θαύμα!

Μετά ήρθε και ο πεθερός μου που είχε φτιάξει ένα αερόστατο, πολύ όμορφο και πολύχρωμο. Πέρισυ το καημένο κάηκε στα 5 μέτρα, οπότε ελπίζαμε πως φέτος θα είχε μια λίγο καλύτερη τύχη.

Φέτος λοιπόν το αερόστατο κάηκε πριν καν φύγει από τα χέρια μας! Είπαμε πως έχουμε την τέλεια συνταγή για αερόστατο φλαμπέ!

Ο Κωνσταντίνος την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια

Όταν λέμε φλαμπέ, το εννοούμε!

Για να δείτε κι εσείς πως είμαστε κάθε χρόνο και πιο… καταστροφικοί, δείτε τα ποστ για τα αερόστατα του 2007 (αν και αυτά δεν τα είχαμε φτιάξει εμείς…) και του 2009.

Μπορεί να μην πέταξε το αερόστατό μας, αλλά περάσαμε πολύ ωραία και γελάσαμε πολύ. Τι άλλο να θέλει κανείς;

ΥΓ Φωτογραφίες θα αναρτηθούν όταν αξιωθώ να τις πάρω από τον άλλο υπολογιστή που είναι περασμένες… Τέτοια βαρεμάρα λεμε Αναρτήθηκαν και φωτογραφίες! Ευχαριστώ πολύ τη Σοφία με την φανταστική μηχανή της που μας έδωσε όλες αυτές τις τέλειες φωτογραφίες!  Για μπόνους πάρτε και την Ιωάννα καουμπόισσα:

Σαν τέτοια κι εγώ, έδωσα μια μικρή συνέντευξη για το μπλογκ mammasworkathome, το οποίο διατηρούν δυο μαμάδες που δουλεύουν από το σπίτι τους. Τις ευχαριστώ πολύ που μου έδωσαν την ευκαιρία να μοιραστώ αυτές τις εμπειρίες.

Το να δουλεύεις από το σπίτι ενώ έχεις και οικογένεια, έχει πολλές δυσκολίες. Όμως αυτά που αποκομίζεις έχουν τεράστια αξία.

Εμείς δουλεύουμε και οι δυο από το σπίτι και είμαστε πολύ ευχαριστημένοι που δεν έχουμε χάσει ούτε λεπτό από το μεγάλωμα των παιδιών μας.