Προχτές ο Γιώργος στο καράτε έσπασε το χέρι του. Κάνανε κούμιτε (ρίχνανε ξύλο δηλαδη ο ένας στον άλλο…) και δεν είχε καλή στάση, έπεσε προς τα πίσω, έβαλε το χέρι του κάπως, και… δεν αργεί το πράγμα…Η ζημιά έγινε στο αριστερό του χέρι, λίγο κάτω από τον ώμο.

Στην αρχή δεν καταλάβαμε πως είχε σπάσει. Όμως μέχρι να έρθει σπίτι είχε αρχίσει να πονάει πολύ και έτσι τον πήγε ο Κωνσταντίνος στο νοσοκομείο. Εκεί βέβαια δεν υπήρχε ορθοπεδικός και ο καημένος ο γιατρούλης που έκανε το αγροτικό του προσπάθησε με αυτά που του είπε ο ακτινολόγος, το βιβλίο και ο ορθοπεδικός από το τηλέφωνο, να βγάλει άκρη. Ευτυχώς για μας δεν τα πήγε και άσχημα…

Την επόμενη μέρα όμως πήγαμε και σε κανονικό ορθοπεδικό να είμαστε σίγουροι. Όπως μας εξήγησε ο γιατρός, αυτό που έχει ο Γιώργος είναι σταθερό κάταγμα, δηλαδή το κόκαλο έσπασε μεν αλλά κάθισε ξανά στη θέση του (ζουπήχτηκε βλέπετε). Έτσι σωστά ο γιατρός στο νοσοκομείο του έβαλε ένα νάρθηκα, δηλαδή ένα γύψο που πιάνει μόνο το κάτω μέρος του χεριού, από το ύψος του ώμου περίπου μέχρι και τα δάχτυλα. Τη Δευτέρα θα πάει για αλλαγή και βλέπουμε.

Ο Γιώργος το έχει πάρει αρκετά καλά. Δυσκολευόμαστε λιγάκι βέβαια στο ντύσιμο και τα μακρυμάνικα είναι πρόβλημα (ελπίζω να φτιάξει πολύ ο καιρός και να θέλει κοντομάνικο από εδώ και πέρα, γιατί αλλιώς με βλέπω να κόβω μανίκια από τις μπλούζες του…). Τον πονάει, αλλά όχι έξτρα πολύ.  Το μόνο που τον έχει στεναχωρήσει πολύ είναι που δεν μπορεί να παίζει κλαρινέτο. Τι να κάνουμε…

Αυτο το χέρι το είχε ραγίσει ξανά ο Γιώργος πέρισυ, κοντά στον καρπό (κάποιος του είχε ρίξει κλωτσιά στο σχολείο). Εγώ θυμάμαι μικρή ούτε ένα σπάσιμο, ούτε ένα ράγισμα, ούτε ράμματα… τίποτα.  Ο Κωνσταντίνος από την άλλη, έχει πολλές τέτοιες ιστορίες να διηγηθεί. Είναι τα αγόρια άραγε πιο επιρρεπή σε τέτοια ατυχήματα ή ήμουν εγώ απίστευτα χαλβάς και δεν έκανα τίποτα επικίνδυνο;;;;

Ο Γιώργος έχει ξεκινήσει από τον Οκτώβρη κλαρινέτο. Εξασκείται καθημερινά (χωρίς πίεση από εμάς) και γενικώς το γουστάρει τρελά! Μέσα σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα έχει κάνει μεγάλη πρόοδο και όχι μόνο καταφέρνει να βγάζει πάρα πολύ καλό ήχο (κάτι πολύ δύσκολο απ’ όσο μας είπαν οι μουσικοί), αλλά και να βγάζει μόνος του εύκολα κομμάτια, με το αυτί (και δικά του κομμάτια… αμέ! Λέτε να πάει για συνθέτης εντέλει;;; -μα τι χαζομαμά που είμαι!!! ) .

Η δασκάλα της μουσικής αποφάσισε στη γιορτή της 25ης να εμπλουτίσει τη χορωδία με μουσικά όργανα. Έτσι όσα παιδιά έπαιζαν κάποιο μουσικό όργανο τα έβαλε να εξασκηθούν μαζί με τη χορωδία και έτσι αποκτήσαμε και σχολική ορχήστρα! Και μέσα στα παιδιά αυτά ήταν και ο Γιώργος. Το κάθε παιδί φυσικά έπαιζε ανάλογα με το πόσο προχωρημένο ήταν. Του Γιώργου του είχε δώσει στην αρχή μόνο κάτι συνοδευτικές νότες (έδινε τον τόνο στην δεύτερη φωνή), αλλά κατέληξε να παίζει και κάτι παραπάνω, μια που είδε πως τα καταφέρνει!

Ο Γιώργος, το μαλί και το κλαρινέτο!

Σήμερα λοιπόν πήγαμε στη γιορτή της 25ης Μαρτίου, την οποία αναλαμβάνει κάθε χρόνο η έκτη τάξη, και είδαμε τον Γιώργο να παίζει στα σκετς, αλλά, το κυριότερο, να παίζει με το κλαρινέτο του μπροστά σε όλο το σχολείο! Και τα κατάφερε θαυμάσια και ήταν πολύ περήφανος για αυτό! Και φυσικά μαζί με αυτόν, κι εμείς!

Όχι ότι όοοολα όσα κάναμε δεν ήταν τέλεια. Αλλά μερικά πράγματα θα μου μείνουν αξέχαστα!

1. Το αγαπημένο μου!

Διαβάσαμε ένα ανέκδοτο στις Συνταγές της Παρέας, όπου ο σκύλος  κρατάει ημερολόγιο και για κάθε τι που λέει, όλα είναι “το αγαπημένο μου!” Ε, κάπως έτσι ήταν και η Γεωργία με τα φαγητά. Ό,τι και να είχαμε μπροστά μας ή για ό,τι και να συζητάγαμε, πάντα θα έλεγε “το αγαπημένο μου!” Και φυσικά γελάγαμε απίστευτα! Στο τέλος καταφέραμε και βρήκαμε ΕΝΑ πράγμα που ΔΕΝ είναι το αγαπημένο της: οι σταφίδες όταν είναι μαγειρεμένες! Τόσο δύσκολη στο φαγητό λέμε!

2. Τα δυο βίντεο που κάναμε

Όπως είπα γυρίσαμε δυο συνταγές σε βίντεο, μετά από απόφαση των μελών των Συνταγών. Ο κορμός ήταν πιο χρονοβόρος, κάναμε και πολλά άλλα πράγματα στο μεταξύ, και τον γυρίζαμε 2 μέρες! Στο βίντεο αλλάζω ρούχα, χτένισμα, εμφανίζονται και εξαφανίζονται πράγματα και άνθρωποι από τριγύρω… Γενικώς είχε πάρα πολύ πλάκα και το διασκεδάσαμε απίστευτα. Άλλωστε νομίζω πως φαίνεται και στο βίντεο.

Αυτό το κομμάτι έμεινε πριν προλάβω να φωτογραφίσω!

Μετά τα ντόνατς ήμασταν σαφώς πιο κουρασμένες και ενώ βγήκε καλό, δεν είναι τόσο “ανεβαστικό” όσο ο κορμός. Πάντως τα τσακίσαμε και τον κορμό και τα ντόνατς κανονικά!

3. Τα διάφορα ψώνια

Δεν έχει σημασία τι αγοράζαμε ή σε ποιό μαγαζί ήμασταν. Η όλη χαρά ήταν στο να κοιτάμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ, να τα σχολιάζουμε (sic), και να μας έρχονται ένα σωρό άσχετες ιστορίες στο μυαλό και να τις λέμε. Στην ουσία μας χάρηκαν σούπερ μάρκετ, φούρνοι, μαγαζί με είδη ζαχαροπλαστικής και ψιλικατζίδικο, μη φανταστείτε τίποτα εξτρίμ.  Δηλαδή… φαΐ. Ειδικά το ψιλικατζίδικο είχε ένα σωρό πράγματα για να χαζέψεις, καραμελάκια και γλυκάκια που δε βρίσκεις εδώ (η Ναυσικά πρέπει να πήρε όσα Νουτελάκια υπήρχαν – εσείς θυμόσαστε τα Μερεντάκια; ), και βάλαμε στο μάτι κάμποσα πράγματα που θα πρέπει να δοκιμάσουμε την επόμενη φορά!

3.  Τις κατασκευές

Όπως λέγαμε και με τη Γεωργία, οι κατασκευές κάθε είδους μας εξιτάρουν απίστευτα. Και ίσως τα γλυκά που φτιάχνουμε να είναι ένας τρόπος να διοχετεύσουμε αυτή την ανάγκη κάπου. Φτιάξαμε τα σταντ για τα κοσμήματα, φτιάξαμε μπισκότα – σετ με την τούρτα που είχε να ετοιμάσει η Γεωργία, φτιάξαμε κονκάρδες για τα πιτσιρίκια (και όχι μόνο…). Νομίζω θα ήθελα να βρισκόμασταν μια εβδομάδα και απλώς να κάναμε κατασκευές. Όχι γλυκά, αλλά επιπλάκια, κοσμήματα, σταντ, ξέρω γω, ό,τι να ναι!

4. Την καλή παρέα

Περάμε καλά όλες μαζί, πως να το κάνουμε! Δεν υπήρξε στιγμή που να βαρεθούμε και να πούμε “και τώρα τι κάνουμε…” Ακόμα και αν δεν κάναμε τίποτα, πάντα κάτι λέγαμε, με κάτι ασχολιόμασταν. Και μου αρέσει που όλοι εκεί με κάνουν να νιώθω σαν στο σπίτι μου…

5. Φυσικά το φαγητό

Μα γιατί δεν έχει έρθει εδώ το κυπριακό σουβλάκι μου λέτε;;; δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό. Μόνο που βλέπεις αυτή την πίτα που είναι γεμάτη με σεφταλιές και λαχανικά, θέλεις να την καταβροχθίσεις. Δεν ξέρω αν στην πραγματικότητα φάγαμε τόσο όσο άλλες φορές, αλλά  σίγουρα τρώγαμε διαρκώς. Η κυπριακή κουζίνα είναι από τις αγαπημένες μου!!!

6.Είμαι η καλύτερη μαμά του κόσμου!

Μπορεί να είναι ωραία να ξεφεύγεις λιγάκι, να κάνεις διακοπές, αλλά είναι ωραία και να γυρνάς στο σπίτι σου, στον αγαπημένο σου και στα παιδιά σου. Θα μου μείνει αξέχαστη λοιπόν η χαρά των παιδιών όταν με είδαν. Και η χαρά τους με όσα τους έφερα! Δεν ήταν και τίποτα ιδιαίτερο, τους πήρα από ένα Νουτελάκι, μια περίεργη τσίχλα καρπούζι, κάτι καραμελάκια που σκάνε στο στόμα, μίνι τσιχλακια, τρια βραχιολάκια στην Ιωάννα και ένα στον Γιώργο -δώρο από την Αλίνα, και δυο κονκάρδες στον Γιώργο και μια στην Ιωάννα – που τους τις φτιάξαμε με εικόνες που τους αρέσουν από το minecraft και το one piece. Αλλά ήταν όλα περίεργα και μοναδικά και στα γούστα τους. Και χοροπήδαγαν από τη χαρά τους. Κι εγώ μαζί!

Χρωστάω ακόμα την τελευταία μέρα στην Κύπρο. Θα γράψω φυσικά (το αμέσως επόμενο ποστ μου), αλλά στο μεταξύ ΠΡΕΠΕΙ να γράψω τον διάλογο που έγινε ανάμεσα σε μένα και την Ιωάννα χτες το βράδυ!

Η Ιωάννα λοιπόν είναι ενθουσιασμένη με όλα τα κυπριακά φαγητά. Σεφταλιές, ελιόπιτες, ταχινόπιτες, χαλουμόπιτες, κολοκοτές κλπ κλπ όχι μόνο τα τρώει, αλλά γλύφει και τα δάχτυλά της! Είναι πανευτυχής με τα μεζεδάκια που έφερα μαζί μου! Μου λέει λοιπόν:

Ι: Μαμά, να μετακομίσουμε στην Κύπρο
Εγώ: Ιωάννα μου, έχει τέλεια φαγητά, αλλά κάνει και πολύ ζέστη εκεί πέρα….
Ι: Ζέστη;;; (γιατί της είχα πει πως ξεπαγιάσαμε τις πρώτες μέρες)
Εγώ: Ε, μην κοιτάς που αυτές τις 2 μέρες είχε πιο πολυ κρύο απ’ ότι εδώ. Γενικά κάνει πιο πολύ ζέστη και το καλοκαίρι φτάνει τους 45 βαθμούς (ε, ας είμαστε και λίγο υπερβολικοί….)
Ι: Εμένα μου αρέσει αυτό!
Εγώ: Ωραία, όταν μεγαλώσεις, μπορείς να πας να μείνεις εκεί κι εγώ θα σε επισκέπτομαι
Ι: Ναι, αλλά θα έχει όμως ακόμα αυτά τα φαγητά; (γιατί σου λέει παραδοσιακά είναι, που ξέρεις, μπορεί να εκλείψουν… σαν τους δεινόσαυρους…)
Εγώ: Πιστεύω πως θα υπάρχουν ακόμα Ιωάννα μου.
Ι: Ωραία, όταν μεγαλώσω λοιπόν θα πάω για 2 μέρες. Αν υπάρχουν ακόμα θα σε καλέσω στο skype ή σε ό,τι καλύτερο υπάρχει τότε, και θα σου πω πως θα μείνω!

(πριν κάμποσα χρόνια, η συνονόματη γιαγιά της, είχε πάρει τη δική της μαμά -στην Αμερική- να της πει πως δε θα γυρίσει από τις διακοπές της -στην Ελλάδα- γιατί παντρεύεται. Μάλλον είναι γονιδιακό! )

Και η σημερινή μας μέρα κύλησε τέλεια, γεμάτη από τα πάντα.

Το πρωί τσακίσαμε τα ντόνατς που είχαν ξεμείνει από χτες. Τη δεύτερη μέρα φέρνουν περισσότερο σε ψωμάκια αφράτα κι έτσι ήταν τέλεια με τυράκι (χαλούμι, τι άλλο;;; ). Και αφού είχαμε χλαπακιάσει ένα κάρο ντόνατς (άλλωστε πρέπει να δοκιμάσουμε τι έχει γίνει σε όλες τις γεύσεις), ήρθε και ο Γιώργος με μια τσάντα από το φούρνο, γεμάτη με ταχινόπιτες και ελιόπιτες. Δεν αντισταθήκαμε! Η ταχινόπιτα ήταν με μέλι και μου άρεσε πολύ περισσότερο από την απλή που είχαμε φάει την προηγούμενη φορά. Είχε μια πιο απαλή γεύση και σου άφηνε στο τέλος αυτό τον υπέροχο συνδιασμό ταχίνι-μέλι. Για την ελιόπιτα τι να πω, μου αρέσει σε όλες τις μορφές!

Αχ μου τρέχουν τα σάλια μόνο που τη βλέπω...

Μια που μείναμε σπίτι λόγω πυρετού του μικρού, αποφασίσαμε να χαλαρώσουμε και να παίξουμε. Ένα από τα αγαπημένα μας παιχνίδια είναι τα τύπου hidden objects που προσπαθείς να βρεις συγκεκριμένα αντικείμενα μέσα σε μια εικόνα, και περάσαμε έτσι κάμποση ώρα, 6 άτομα μπροστά σε μια οθόνη να ψάχνουμε για μανταλάκια, στάμπες και ποτιστήρια! Μετά παίξαμε ένα μίνι τρίβιαλ, με ερωτήσεις από ταινίες της Pixar και ρίξαμε απίστευτο γέλιο προσπαθώντας να θυμηθούμε πως έλεγαν τον πατέρα του Ρεμί ή τον ιδιοκτήτη του τσίρκου στα  Ζουζούνια!

Μετά το φαγητό πήγαμε βόλτα στο Mall να συναντήσουμε άλλη γνωστή από τις Συνταγές και να πιούμε καφεδάκι και να γελάσουμε -φυσικά- και μετά γυρίσαμε πίσω για… να φάμε και πάλι! Αυτή τη φορά δοκιμάσαμε ντολμαδάκια με ρύζι και κιμά, σε κόκκινη σάλτσα, τυλιγμένα όμως με μολόχα. Τα συνοδέψαμε με γιαουρτάκι και ήταν εξαιρετικά νόστιμα!

Τα χεράκια της κυρά Σταυρούλας κάνουν θαύματα!

Η μέρα έκλεισε και πάλι με παιχνίδι. Ουίστ με 6 άτομα και πολύ γέλιο (μα ό,τι και να κάνουμε, γελάμε βρε παιδί μου!!! )

Σήμερα η μέρα μας ήταν εξαιρετικά γεμάτη. Το σπίτι μας είδε ελάχιστα.

Ξεκινήσαμε τη μέρα με ψώνια. Μη ρωτάτε τι ψώνια, είναι αυτονόητο. Πράγματα για την κουζίνα μας φυσικά! Πήραμε είδη διακόσμισης, φόρμες και μπιχλιμπιδάκια και χαζέψαμε με τις ώρες όοοολα αυτά τα ωραία πράγματα που θα θέλαμε να έχουμε. Λέγαμε εδώ με τη Γεωργία πως αν μέναμε στην ίδια πόλη θα μπορούσαμε να φτιάχνουμε χιλιάδες πράγματα, οπότε θα θέλαμε -εκτός από τα σπίτια μας- ένα έξτρα σπίτι για να χωρέσουμε μέσα όλα αυτά για τις κατασκευές μας.

Μετά γυρίσαμε για να τελειώσουμε το γύρισμα του βίντεο που είχαμε υποσχεθεί στο σάιτ. Βάλαμε να διαλέξουν ποιά συνταγή θα θέλανε να δούνε σε βίντεο και εμείς την εκτελέσαμε. Διαλέξανε τον Χριστουγεννιάτικο κορμό έκπληξη, αλλά επειδή ήρθε πάρα πολύ κοντά σε ψήφους με τα Ντόνατς στο φούρνο, αποφασίσαμε να κάνουμε την καρδιά μας πέτρα και να τα φτιάξουμε ΚΑΙ τα δύο. Και τα γυρίσαμε με την καινούρια βιντεοκάμερα της Panasonic, που μας έστειλε η P&G πριν μερικές μέρες. Να τη δοκιμάσουμε κιόλας!

Το απογευματάκι πήγαμε να βοηθήσουμε στο στήσιμο της έκθεσης κοσμημάτων μιας φίλης της Γεωργίας. Φτιάχνει πολύ όμορφα κοσμήματα και εμείς της φτιάξαμε χτες τα δυο σταντ που φαίνονται στη φωτογραφία για να τα κρεμάσει. Η έκθεση έγινε στο σπίτι μιας κυρίας, η οποία είχε φτιάξει ένα μπουφέ τεραστίων διαστάσεων με πολλά νηστίσιμα και μη καλούδια και δεν ησύχασε μέχρι που να τη διαβεβαιώσουμε πως θα γυρίσουμε ξανά για να δοκιμάσουμε απ’ όλα! Εμείς είχαμε πάει απλώς για να βοηθήσουμε στο στήσιμο δηλαδή, αλλά η καλή αυτή κυρία μας κάλεσε όλες -παρότι της ήμασταν άγνωστες εγώ και η Ναυσικά τουλάχιστον- να φάμε στο σπίτι της. Γενικά έμαθα πως το έχουν οι Κύπριοι αυτό. Και το να φτιάχνουν απίστευτες ποσότητες φαγητών και γλυκών σε κάθε μάζωξη, αλλά και το να σε καλούν στο σπίτι τους να φας μαζί τους. Τι καλοί άνθρωποι!

Εμείς περήφανες για τα σταντ μας και η Αλίνα για τις δημιουργίες της!!!

Κάτι λοιπόν με τα ψώνια, κάτι με τα μαγειρέματα, κάτι με την έκθεση, κάτι με δουλειές από εδώ και από εκεί, πέρασε η μέρα, η οποία τελείωσε με μερικές παρτίδες Κατσικομαχίες!

Φυσικά δε μπορώ να μην κάνω αναφορά του τι δοκίμασα και πάλι. Θα ξεκινήσω με αυτό που έβαλα εγώ τα κορίτσια να δοκιμάσουν. Ένα από τα πιο αγαπημένα μου γλυκά, το οποίο βρίσκω μόνο στο αεροδρόμιο… Reese’s cups με φυστικοβούτυρο. Απλά θεϊκά. Τέλεια (επειδή δε τα βρίσκω εδώ, έχω βρει συνταγή που τους μοιάζει πολύ βεβαίως, για να τα τρώω όποτε θέλω. Αλλά και το να τα έχεις έτοιμα να τα απολαμβάνεις, είναι άλλο πράγμα…) Πήραμε και 3 σακουλάκια Reese’s pieces, που είναι σαν σμάρτις αλλά με φυστικοβούτυρο. Αυτά δεν τα προτείνω. Είναι νόστιμα, αλλά χωρίς έντονη γεύση του φυστικοβούτυρου και είναι τίγκα στο μεταλλαγμένο. Ναι, το γράφει στη συσκευασία -μόνο που δε τη διάβασα εγκαίρως….

Στο σπίτι της καλής κυρίας, δοκίμασα Κολοκοτές που είναι μια συνταγή με πορτοκαλί κολοκύθα και ξετρελλάθηκα. Μου άρεσε πάρα πολύ και τις τσάκισα (είναι η κομμένη πιτούλα στο πιάτο). Έφαγα κούπες νηστίσμες με μανιτάρια, μια πολύ νόστιμη ελιόπιτα, σπανακόπιτα με μανιτάρια…

Πίσω σπανακόπιτα και ελιόπιτα και μπροστά κούπες και κολοκοτές

και δάκτυλα. Έχω ξαναδοκιμάσει, αλλά αυτά ήταν τέλεια! Ήταν τραγανά και τέλεια σιροπιασμένα και με ένα ελαφρύ άρωμα από ροδόσταγμα. Τι να λέμε τώρα…

Τι όνομα κι αυτό... δάχτυλα!

Αύριο είχαμε κανονίσει να πάμε εκδρομή και είχαμε χαρεί κιόλας γιατί φαίνεται κάπως να φτιάχνει ο καιρός (έχουμε ξεπαγιάσει λέμε), αλλά δυστυχώς ο μικρός έκανε πυρετό και έτσι θα πρέπει να βρούμε κάτι άλλο να κάνουμε (δε νομίζω να μας είναι και πολύ δύσκολο! )