Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Μετακομίζοντας στην επαρχία

Ήμουν σίγουρη πως θα είχα κάνει ένα ποστ για αυτό το τόσο σημαντικό πράγμα για εμένα: τη μετακόμιση στην επαρχία. Όμως να που δεν έχω γράψει ποτέ τίποτα για αυτό. Ήρθε η ώρα να επανορθώσω.

Έχω γεννηθεί και μεγαλώσει στην Αθήνα. Δεν έχουμε “χωριό”, ούτε καν συγγενείς σε χωριό και δεν είχα ζήσει ποτέ, έστω για μια εβδομάδα το Πάσχα ας πούμε, στην επαρχία. Αμυδρά θυμάμαι ένα καλοκαίρι που μας είχε πάρει η γιαγιά και είχαμε πάει στην Κάλυμνο να μείνουμε (δεν ξέρω καν αν πήγαινα ακόμα δημοτικό, τόσο μικρή), τότε που υπήρχε ακόμα σπίτι εκεί του παππού. Μετά το πούλησαν και αυτό και δεν υπήρχε κανένας σύνδεσμος με το νησί. Κάναμε βέβαια διακοπές κάθε καλοκαίρι, ένα μήνα κάμπινγκ με τους γονείς μου και αργότερα όλο το υπόλοιπο καλοκαίρι με τη γιαγιά σε ένα εξοχικό, λίγο πιο έξω από την Αθήνα. Αλλά και με το κάμπιγκ ακόμα, παρότι ζεις σε σκηνή και στη φύση, δεν είναι το ίδιο με το να μείνεις μαζί με κάποιον που μένει μόνιμα εκεί, έχει στημένη ζωή δηλαδή, και να ζήσεις κι εσύ λίγο μαζί του έτσι.

Με λίγα λόγια αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν είχα ιδέα τι σημαίνει ζωή στην επαρχία. Ήξερα μόνο πως η Αθήνα δε μου άρεσε, δε μου ταίριαζε, και ήθελα να φύγω. Δεν ήμουν ποτέ τύπος της νυχτερινής ζωής, οπότε δε με τράβαγε ούτε καν αυτό. Η Αθήνα έχει κίνηση, φασαρία, κάνεις μια ώρα (κυριολεκτικά) για να πας οπουδήποτε, είναι βρώμικη… Το σκεφτόμουν, αλλά δεν είχα κάνει κίνηση από μόνη μου να φύγω. Γιατί; γιατί εκεί είχα τους φίλους μου, τις σπουδές μου, τους γονείς μου. Και φυσικά δεν ήξερα κανέναν που να μένει στην επαρχία! Η δουλειά βέβαια που είχα διαλέξει τότε να κάνω, η συντήρηση έργων τέχνης δηλαδή, ήταν δουλειά που θα μπορούσε να με στείλει στην επαρχία με ευκολία.

Πριν γίνει αυτό,  γνώρισα τον Κωνσταντίνο. Ο Κωνσταντίνος είναι από την Καλαμάτα και παρότι την εποχή εκείνη είχε λόγους ακόμα να μένει στην Αθήνα, ήθελε κάποια στιγμή να μπορέσει να γυρίσει. Είχε κάνει και μια -αποτυχημένη- προσπάθεια όταν πρωτογνωριστήκαμε. Στην αρχή μείναμε στην Αθήνα. Είχε δουλειά ο Κωνσταντίνος, είχα δουλειά εγώ. Παντρευτήκαμε, κάναμε και τα πιτσιρίκια μας. Πάντα υπήρχε όμως στο μυαλό μας το ότι θέλαμε να φύγουμε. Όταν για παράδειγμα μας πρότεινε η θεία μου να βαφτίσει τον Γιώργο, της είχαμε πει πως αν είναι να γίνει νονά, θα ξέρει πως εμείς θα φύγουμε κάποια στιγμή για Καλαμάτα, μην το παρατήσει το παιδί! Και οι γονείς μου το ξέραν πως το είχαμε στο μυαλό μας, αν και νομίζω πως δεν το είχαν πιστέψει, θεωρούσαν πως είναι από αυτά τα πράγματα που λες, αλλά δεν κάνεις ποτέ.

Τέλος του 2002 στο σπίτι στην Αθήνα

Έφτασε μια στιγμή όμως που μπορούσαμε να φύγουμε. Ο Κωνσταντίνος δούλευε πλέον από το σπίτι κι εγώ δεν δούλευα καθόλου λόγω των παιδιών. Τα παιδιά ήταν μικρά, άρα δεν είχαμε να σκεφτούμε σχολεία, φίλους κλπ Κι έτσι αρχίσαμε να κοιτάμε αγγελίες για ενοικιάσεις σπιτιών στην Καλαμάτα.

Να πω εδώ πως δεν “έτυχε” όλο αυτό, δεν μας “έκατσε” απλά. Είχαμε πολλούς λόγους να μείνουμε στην Αθήνα. Δικό μας σπίτι, γιαγιά και προγιαγιά στα διπλανά διαμερίσματα (και άρα babysitting όποτε θέλαμε στην ουσία και μπόλικη βοήθεια), φίλους, συγγενείς… Και φυσικά τη βολή του σίγουρου. Ο Γιώργος ήταν (και είναι ακόμα) απίστευτα δεμένος με τον μπαμπά μου, αλλά και με τη γιαγιά τη Στέλλα και παρότι δεν τον παίρναμε από τους φίλους του, τον παίρναμε από τους αγαπημένους του παππούδες. Οι γονείς μου επίσης φρικάρανε κάπως γιατί είδαν πλέον πως το ενννούσαμε σοβαρά. Έπεσαν διάφορα επιχειρήματα του τύπου “και αν θελήσεις να πάει το παιδί στη Γερμανική Σχολή, τι θα κάνεις;;;”. Ήταν πολύ δύσκολο για μένα, κυρίως γιατί αισθανόμουν πως στεναχωρώ πάρα πολύ τους γονείς μου. Ούτε ήταν πως θα είχαμε βοήθεια εδώ, μια που οι γονείς του Κωνσταντίνου δούλευαν και οι δύο ακόμα και τα Σάββατα και φίλους και γνωστούς δεν είχαμε.

Οι λόγοι όμως για να φύγουμε ήταν για μένα πολύ σημαντικοί. Θα πηγαίναμε σε μια ωραία πόλη και θα μέναμε σε μονοκατοικία με κήπο (όταν ψάχναμε για σπίτι το είχαμε βάλει ως όρο. Δε θα φεύγαμε από το διαμέρισμα εκεί να έρθουμε σε διαμέρισμα εδώ…). Τα παιδιά θα μπορούσαν να κάνουν έξω ποδήλατο, να είναι στον κήπο, στην φύση, χωρίς να φοβάμαι. Θα είχαμε μια πιο ήσυχη και νορμάλ ζωή (εχμ, τώρα το νορμάλ, για τα δικά μας δεδομένα, έτσι;;;), χωρίς καυσαέρια, χωρίς κίνηση.

Βρήκαμε ένα σπίτι που μας άρεσε πολύ, μια όμορφη παλιά μονοκατοικία με κήπο, και έτσι μια 25η Μαρτίου, σχεδόν 11 χρόνια πριν, μετακομίσαμε. Δε θα πω πως δεν ήταν δύσκολο. Κυρίως γιατί είχαμε λίγη βοήθεια και δεν είχαμε κανένα φίλο και γνωστό. Είχαμε όμως ο ένας τον άλλο και σιγά σιγά χτίσαμε μια νέα ζωή εδώ, ακριβώς όπως τη θέλαμε και τη φανταζόμασταν. Ο Γιώργος στην αρχή δήλωνε Αθηναίος και έλεγε πάντα πως η Αθήνα είναι πιο ωραία. Μέχρι που συνήθισε και αυτός και είδε σιγά σιγά πως εδώ είναι ελεύθερος, παίζει, βγαίνει έξω, ενώ όταν πηγαίνουμε στην Αθήνα είναι κλεισμένος μέσα σε ένα διαμέρισμα με ένα μπαλκονάκι μισό μέτρο. Η Ιωαννούλα ήταν πολύ μικρή για να έχει άποψη. Της άρεσε όμως γιατί είχαμε όμορφη αυλή. Δεν είναι τυχαίο πως η πρώτη της λέξη ήταν “κόκα” (κότα…). Η μόνη που δε συνήθισε ποτέ τη μετακόμιση ήταν η γάτα μας, που από το κακό της άρχισε να κατουράει στα πράγματα των παιδιών…

Οι πρώτες μέρες στο καινούριο σπίτι. To να πίνει η Ιωάννα νερό από το λάστιχο ήταν πολύ κλασικό πράγμα!

Ακόμα μου λείπουν οι δικοί μου. Με στεναχωρεί το ότι έχω δυο ανήψια τα οποία βλέπω τέσσερις φορές το χρόνο. Με τους γονείς μου βλεπόμαστε σχεδόν μια φορά το μήνα, αλλά σίγουρα δεν είναι το ίδιο. Αλλά μου αρέσει τόσο η ζωή μας εδώ που δεν θα την άλλαζα με τίποτα. Πραγματικά δεν μπορώ να βρω κανέναν λόγο για να σου αρέσει η Αθήνα και να θέλεις να μείνεις εκεί. Και αν αναγκαζόμασταν να φύγουμε, θα προτιμούσα να πάω στο εξωτερικό παρά στην Αθήνα και ας έχω εκεί συγγενείς και καλούς φίλους.

Πολλές φορές μου λένε “είσαι τυχερή, κι εγώ θα ήθελα να φύγω αλλά…” -κι εδώ συμπληρώστε ό,τι δικαιολογία θέλετε. Εγώ λέω αν δεν είσαι ευχαριστημένος με αυτό που έχεις, είναι στο χέρι σου να το αλλάξεις. Δυσκολίες θα υπάρχουν πάντα και ποτέ δεν είναι “η κατάλληλη στιγμή”.

Έγινε ολόκληρο σεντόνι η ανάρτηση αυτή. Συνήθως αποφεύγω να γράφω πολλά σε ένα ποστ, γιατί ακόμα κι εγώ τα βαριέμαι!!! Όμως εδώ είναι ένα θέμα για το οποίο θα μπορούσα να γράφω σελίδες. Και λίγα είπα…

16 thoughts on “Μετακομίζοντας στην επαρχία

  1. Αννα

    Την Αθήνα δε τη συμπαθούσα …
    Σαν μαθήτρια δε δήλωσα καμία σχολή που ήταν στην Αθήνα για να σπουδάσω. Μάλλον είχα δηλώσει κάποιες σχολές αλλά έτσι όπως το είχα κάνει ήταν σαν να μη το έκανα. Δήλωσα πχ πρώτα τη Ρόδο και μετά την Αθήνα.
    Όταν έκανα τα χαρτιά μου για αναπληρώτρια και για διορισμό δήλωνα πρώτα Δωδεκάνησα , Έβρο, Φλώρινα και μετά Αθήνα.
    Θυμάμαι η μαμά μου έλεγε “θα μου φέρεις κανένα Αθηναίο και θα πας να μείνεις εκεί”
    Εγώ γέλαγα..και έλεγα “ναι καλάαα”
    Και επειδή όπως λέει ο λαός “ποτέ μη λες ποτέ” φέτος δε θυμάμαι πόσες μέρες έκλαιγα που δεν θα ήμουν Αθήνα…
    Πέρυσι πρώτη χρονιά που άφησα το νησί μου για να ζήσω Αθήνα πέρασα υπέροχα. Χωρίς παιδιά και υποχρεώσεις εγώ έκανα φοιτητική ζωή. Πέρασα όμορφα , όχι όμως γιατί ζούσα στην Αθήνα αλλά γιατί ζούσα με τον άνθρωπο μου…
    Πλέον έχω εκεί σύζυγο , πεθερικά, φίλους , την κολλητή μου, τη βαφτιστήρα μου…Ενας κανούριος κύκλος άνοιξε στη πόλη που δεν ήθελα να ζήσω ποτέ…
    Η επαρχία είναι άλλη φάση, άλλη ζωή. Πέρυσι μου έλεγαν “α κοντά το σχολείο σου, μπράβο”
    Τώρα τι το κοντά έχει ένα σχολείο στο οποίο δεν μπορείς να πας με τα πόδια και θες 20 λεπτα με συγκοινωνία αυτό μόνο ένας που ζει Αθήνα το λέει …Εμένα το σχολείο μου στην Κρήτη είναι 2 λεπτά. Αυτό είναι κοντά…
    Στην Αθήνα πέρυσι αναρωτιόμουν γιατί τρέχουν όλοι; Γιατί κανονίζεις μέρες πριν που θα πας να πιεις κρασάκι με την παρέα σου…Γιατί φεύγεις 1 ώρα πριν απο το σπίτι για να πας σινεμά. Γιατί τα παιδιά δεν πάνε μόνα τους σχολείο;
    Στο σχολείο πολύ με ρώταγαν “μα πες μας , τι πίνεις εκεί στην Κρήτη και είσαι τόσο ήρεμη; ”

    Θα μπορούσα να γράφω ώρες και να κάνω σχόλιο ανάρτηση…

    Εμείς πάντως έχουμε σκοπό να ζήσουμε Κρήτη. Αλλά μέχρι να τα καταφέρουμε εγώ εύχομαι να είμαι στην Αθήνα κοντά στον αγαπημένο μου. Ας είμαι εκεί του χρόνου και ας κάνω και 125 λεπτά για να πάω στο σχολείο

    ΥΓ Υπάρχει μια πιθανότητα να έρθει ένας ξάδερφος μου Καλαμάτα για να ζήσει εκεί. Αν τελικά έρθει , σίγουρα θα έρθουμε και εμείς…Αν κάτι χρειαστεί να σας πω ε;

  2. Αννα

    Τώρα που είδα το σχόλιο κατάλαβα πως την έκανα τελικά την ανάρτηση
    Συγγνώμη για το σεντόνι 🙂

  3. Θανάσης

    Στελλα κι εγω νομιζα οτι ειχες ξαναγραψει γιαυτο το θεμα. Και μαλιστα οι πρωτες γραμμες μου εφεραν ενα dejavu. Ισως τελικα να μην ηταν μεμονομενο ποστ αλλα να θυμαμαι διαφορα που εχεις γραψει κατα καιρους.
    Μια χαρα ειστε. Και αντε γρηγορα να ερθει η τηλεμεταφορα που λεει και η Σοφια, να λυθουν ολα μας τα προβληματα 🙂

  4. Στέλλα Post author

    Άννα καλά έκανες και έγραψες το σεντόνι! Εγώ σε καταλαβαίνω απόλυτα. Το να είσαι με τον αγαπημένο σου είναι σημαντικό πράγμα, και ας είσαι όπου να’ ναι! Βέβαια αν είσαι με τον αγαπημένο σου αλλά ΚΑΙ στην πόλη που προτιμάς, ε, αυτό είναι ιδανικό! Σας εύχομαι να καταφέρετε σύντομα να μετακομίσετε, αν και πιστεύω πως αφού το θέλετε πολύ και οι δυο, θα το καταφέρετε.
    Όσο για το “θα μου φέρεις κάναν Αθηναίο”, εμένα η μαμά μου μου έλεγε “θα παντρευτείς κανέναν σκυλά και θα γελάω”. Ευτυχώς εγώ τη γλύτωσα!!!!

    Θανάση ψάχνω δυο μέρες να το βρω το ποστ, αλλά χωρίς επιτυχία. Μάλλον δε το έχω γράψει και όπως είπες όλα αυτά τα έχω αναφέρει σε διάφορες απαντήσεις μου ή σε σκόρπια ποστ. Τώρα τα έχω και μαζεμένα 🙂
    Φυσικά και είμαστε μια χαρά! Όσο για την τηλεμεταφορά… άντε δουλέψτε εσείς οι επιστήμονες ντε!!!!!! Τόσο καιρό το περιμένουμε!!!

  5. Sophia

    Ναι, ρε, τηλεμεταφορά, άντε τώρα!!! Για αυτήν θυσιάζω ακόμα και το jetpack… (για να δείτε δηλαδή, ΤΙ θυσίες κάνω…. ;-Ρ)

  6. μετακομιση

    μετακομιση στην επαρχια οσο ειναι καιρος!!!

  7. γιαννης

    εφυγα και γω για 5 χρονια να ζησω στην ελληνικη επαρχια και ξαναγυρισα αθηνα. χιλιες φορες ανεργος μεςτο τσιμεντο παρα μαζι με τους βολεμενους ελληναραδες .

  8. Γεωργία

    Eφτασα 55 χρονών, έχασα τον άνδρα μου πριν 3 μήνες και τώρα σκεφτήκαμε με τον γυιό μου να φύγουμε για Καλαμάτα καί δεν πιστεύω ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί το όνειρό μου.
    Χρόνια προσεύχομαι γιά να στείλει κάτι να μπορέσουμε να φύγουμε γιατί δεν είχαμε ούτε ένα δέντρο στην επαρχία και τώρα ο πατέρας μου αγόρασε ένα κτηματάκι .Ξέρω ότι είναι φοβερά
    δύσκολο γιά τον γυιό μου να γίνει νέος αγρότης, από κεί πού δεν ξέρει τίποτε. Δεν ξέρω αν έχει κάποιος να μου πεί τίποτε.

  9. Στέλλα Post author

    Γεωργία δεν ξέρω τι να σου πω. Ξέρω κόσμο γύρω μας που δεν είχε ιδέα από αγροτικά θέματα, αλλά λόγω ανάγκης το έκαναν και τώρα είναι μια χαρά. Θέληση να υπάρχει νομίζω και όλα γίνονται!
    Εύχομαι να σας πάνε καλά τα πράγματα και είμαι σίγουρη πως θα σας αρέσει η Καλαμάτα!

  10. chrisa poursanidou

    Καλησπερα!Γεννηθηκα,μεγαλωσα κ ζω θεσσαλονικη.Ειμαι μοναχοπαιδι κ χασαμε τη μητερα μου πριν εναμιση χρονο.πριν ενα χρονο γνωρισα ενα παιδι απο Ηγουμενιτσα με το οποιο διατηρουμε σχεση κ τα παμε πολυ καλα.παρολο που θελει πολυ να ερθει θεσσαλονικη,δε μπορει να παρει αποσπαση απτη δουλεια του προς το παρον.σκεφτομαι να μετακομισω εγω εκει για να ειμαστε μαζι κ με προτρεπει να το κανω,καθησυχαζοντας με οτι ολα θα πανε καλα κ απαριθμωντας μου χιλιες εναλλακτικες λυσεις σε οτιδηποτε πιθανον να παει στραβα.να αφησω τον χηρο πατερα μου κ την καλα στρωμενη πελατεια μου κ να το κανω;

  11. Στέλλα Post author

    Αυτή είναι μια εξαιρετικά δύσκολη απάντηση, ειδικά όταν δε σε γνωρίζει κάποιος. Δε νομιζω να μπορώ εγώ να σου τη δώσω. Μπορώ μόνο να σου πω μερικές σκέψεις…. Για να με ρωτάς σημαίνει πως το σκέφτεσαι πολύ αλλά διστάζεις. Θα πρέπει να δεις γιατί διστάζεις. Είναι φόβος για την αλλαγή ή κατά βάθος δεν είσαι σίγουρη για τη σχέση σου; Αν είσαι απόλυτα σίγουρη και απλώς φοβάσαι την αλλαγή, η συμβουλή μου θα ήταν να πας. Το άγνωστο και το ξεβόλεμα ειναι πάντα δύσκολα, αλλά αν είσαι ευτυχισμένη με τον άντρα σου, όλα λύνονται. Και αν δεν πας, πάντα θα αναρωτιέσαι τι θα γινόταν αν είχες πάει. Και στο κάτω κατω, αν τα πράγματα δεν πάνε καλα, πάντα μπορείς να επιστρέψεις (και η πελατεία σου θα ξαναβρεθεί αν είσαι καλή). Ο πατέρας σου, εκτός και αν έχει σοβαρά προβλήματα υγείας, θα βρει την ακρη.
    Αν όμως ο δισταγμός σου αφορά τη σχέση σου, αν υποσυνείδητα βρίσκεις προβλήματα και εμπόδια μόνο και μόνο γιατί κατά βάθος δεν είσαι σίγουρη για το παλικάρι και τη σχέση σας, εκεί αλλάζει το πράγμα.
    Δεν ξερω πραγματικα την κατάστασης σου, αλλά ισως θα μπορουσες και να το πας σταδιακά. Να πηγαίνεις εκει για τριήμερα, τετραήμερα, βδομάδα παρά βδομάδα, να δημιουργήσεις παράλληλη εργασία εκει, να φτιαξεις πελατεία και στα δυο μέρη, τουλαχιστον για ενα διάστημα, μεχρι να σιγουρευτείς.
    Θέλει σκέψη, αλλά θέλει και τόλμη!
    Καλή επιτυχια ευχομαι, οτι και αν αποφασίσεις.

  12. chrisa poursanidou

    Αυτο με την παραλληλη εργασια δε το ειχα σκεφτει….σε ευχαριστω πολυ!!!!

  13. Ana6ta6ia

    Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα και εγώ και τώρα στα 30 μου λόγω της κρίσης έχουμε φτάσει στο σημείο να χάσουμε την οικογενειακή μας επιχείρηση από το κράτος. Οι γονείς μου δεν έχουν από αλλού εισόδημα και εγώ δεν είμαι πια ευτυχισμένη στην Αθήνα, ο σύντροφος μου θέλει να πάμε στην επαρχία ή στο εξωτερικό για να κάνουμε οικογένεια και όχι στην Αθήνα. Πείτε μου την γνώμη σας τι πρέπει να κάνω? Να μείνω στην Αθήνα να βοηθήσω την οικογένεια μου ή να πάω στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα με τον σύντροφό μου? Βρίσκομαι σε μεγάλη καμπή της ζωής μου και χρειάζομαι μια γνώμη από ανθρώπους που δεν με γνωρίζουν που τα βλέπουν πιο αποστασιοποιημενα.

  14. Νικος

    Πάντα επέλεγα μεγάλη πόλη για να ζήσω, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Εξωτερικό
    Πάντα έβρισκα δικαιολογίες για να στέλνω τους άλλους στην Επαρχία, εγώ ήθελα ανωνυμίας και να το παίζω διαφορετκος, με τρόπους, με γνώσεις, καλοντυμένος.Στο πίσω μέρος του μυαλού μου κρύβονταν οι γκόμενές και η μεγάλη προσφορά που είχε η μεγάλη πόλη χωρίς να με βλέπει κανεις.
    Έπειτα από 25 χρόνια τυχοδιωκτισμού γύρισα στην Επαρχία όπου ζω και παράγω, παντρεμένος και χορτασμένος.
    Αν θέλω τυχερά, υπάρχουν με ανωνυμία και ευκολότερα εδώ, δεν τα ψάχνω πλέον..

  15. Στέλλα Post author

    Ana6ta6ia δύσκολο να μιλήσει κανείς για άλλον. Εγώ θα σου πω μερικές σκέψεις μου πάνω σε αυτά που έγραψες. Αν δεν είσαι ευτυχισμένη φύγε. Οι γονείς σου θα καταλάβουν. Όσον αφορά τα χρήματα, θα τους τα στέλνεις από εκεί που είσαι. Μπορείς να τους βοηθάς οικονομικά και από μακριά και να είσαι και ευτυχισμένη όσο το κάνεις.
    Αν φυσικά χρειάζονται διαφορετικού είδους βοήθεια, είναι μεγάλοι και θέλουν άνθρωπο να τους φροντίζει τα πράγματα αλλάζουν λίγο. Ίσως και όχι πολύ, ανάλογα με τις καταστάσεις. Ή θα στέλνεις αρκετά χρήματα για να τους φροντίζουν άλλοι, ή θα τους πάρεις μαζί (λέω εγώ τώρα, είπαμε δεν ξέρω τίποτα).
    Εγώ ζω πολύ καλύτερα στην επαρχία πάντως και είμαι πολύ ευτυχισμένη εδώ. Και στο εξωτερικό πάλι καλά θα είσαι, καλύτερα από την Αθήνα. Ξέρω πολύ κόσμο που έχει φύγει και κανένας δεν έχει πει μέχρι στιγμής πως ήταν καλύτερα στην Ελλάδα.
    Η ζωή είναι μικρή και είναι κρίμα να την περνάς δυστυχισμένη…

  16. Efi

    Καλησπερα. Εχω μεγαλωσει μεχρι 18 σε επαρχια κωμοπολη. Τα τελευταια 7 χρονια ζω Αθηνα. Σποδασα και τωρα εργαζομαι αθηνα. Μου αρεσει πολυ υτη η πολη παρ’ολη τη βρωμι της το τσιμεντο κλπ. Νιωθω οτι αυτη η πολη και ρυθμοι μου ταιριαζουν. Ειχα μια σχεση οσο ημουν φοιτητρια και ημασταν εξ’αποστασεως εγω αθηνα εκεινος στη κομωπολη απο οπου ειμαι. Ενας απο τους λογους που τελειωσε η σχεση ηταν πως δεν υπηρχε δυνατοτητα να ερθει αθηνα. Μετα απο ενα διαστημα γνωρισα το παιδι που ειμαι τωρα μαζι. Βερος Αθηναιος οικογενεια φιλοι ολοι Αθηνα. Τελεια λεω εδω ειμαστε θα ζησουμε εδω. Πολυ χαρουμενξ η εγω αφου δεν υπηρχε φοβος να φυγει (δεν ειχε καταγωγη απο καπου εννοω). Το τελευταιο ομως διαστημα εψαχνε κάλυτερη δούλεια και μου ειχε πει οπουδηποτε και αν κατσει η δουλεια θα παω. Τελοσπαντων εκατσε δουλεια στα Γιαννενα… Ειναι πολυ νωρις ακομα αλλα προβλεπεται εκει για μονιμα. Επειδη το παμε σοβαρα πρεπει να παω εγω εκει. Νιωθω οτι η ιστορια επαναλμβανεται. Ενω θελω τοσο πολυ να ζησω στην αθηνα και κανω τα παντα να μεινω εδω και ερχονται ετσι τα πραγματα παντα φευγει αυτος που ειμαι για επαγγελματικους λογους. Μα ωρε; ωρες δε μπορω να πιστεψω αυτο που συμβαινει τωρα… Ειμαι απελπισμενη. Νιωθω πως αν ζησω σε αλλη πολη ΕΚΤΟΣ ΑΘΗΝΩΝ θα μαι δυατυχισμενη…. Τι εχετε να μου πειτε;; ευχαριστω!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *