Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Γιώργος

Στολές παιδιών, μέρος 1β – τα σπαθιά

Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ λοιπόν, πάμε να δούμε τα σπαθιά του Geralt που φτιάξαμε.

Ο Geralt έχει δυο σπαθιά, το Steel και το Silver. Με το πρώτο σκοτώνει ανθρώπους και με το δεύτερο τέρατα (ελπίζω να τα θυμάμαι σωστά…). Το καθένα μπορεί να έχει διάφορες μορφές και λαβές, αλλά τα βασικά τους χαρακτηριστικά είναι πως το πρώτο έχει ίσιο crossguard (τι ορολογία μαθαίνει κανείς…) και το δεύτερο ένα crossguard που κάνει γωνία. Όπως είπα μπορεί να έχουν διάφορες λαβές, αλλά υπάρχουν κάποιες πιο κλασικές που εμφανίζονται πιο συχνά.

Ο Γιώργος μας σχεδίασε τα σπαθιά και τις λαβές, με συγκεκριμένα μέτρα και εμείς πήγαμε στο εργαστήριο και ξεκινήσαμε δουλειά. Στο τέλος ήταν πιο εύκολα απ’ όσο περιμέναμε και βγήκαν και πανέμορφα!

Γράφοντας αυτό το ποστ συνειδητοποιώ πως δε βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες. Πάνω στον ενθουσιασμό μας, κάπως ξεχαστήκαμε…

Πρώτα φτιάξαμε το Steel. Ήταν το πιο εύκολο. Οι λάμες των σπαθιών έγιναν από οξιά. Για τη λαβή λέγαμε να φαίνεται το ξύλο στα δυο σημεία που είναι καφέ και διαλέξαμε μια καρυδιά. Την κάναμε στον τόρνο, αλλά οι υπολογισμοί μας δεν ήταν σωστοί και κατέληξε να έχει μια τρυπούλα εκεί που έγινε πιο λεπτή. Μικρό το κακό, απλώς στο τέλος τη ντύσαμε με κορδόνι δερμάτινο (φαίνεται στις τελικές φωτογραφίες).

Εμάς μας ενθουσίασε ξύλινο το σπαθί. Αν χρησιμοποιήσεις ωραία ξύλα και τα βερνικώσεις καλά, πιστεύω θα είναι απίθανο! Αλλά εδώ θέλαμε πολύ συγκεκριμένο σπαθί, οπότε πήραμε ένα ασημένιο σπρέι και το περάσαμε. Επειδή η λαβή θα γινόταν με το δέρμα, δε μας ένοιαζε να προστατέψουμε κανένα κομμάτι.

Για το δεύτερο σπαθί, η πιο συνηθισμένη λαβή έχει στο τέλος της δυο λύκους. Θεώρησα πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να την κάνω, οπότε είχαμε συμφωνήσει σε μια άλλη λαβή. Όσο πιο πολύ την κοίταζα όμως, τόσο πιο πολύ ήθελα να προσπαθήσω να τη φτιάξω και ό,τι γίνει! Είχαμε λίγο φλαμούρι από τα χρόνια που πηγαίναμε ξυλογλυπτική (που είναι μαλακό ξύλο και τέλειο για τέτοιες δουλειές) και έτσι το σχεδίασα εκεί. Στο τέλος και αυτό μου βγήκε πιο εύκολα απ’ ό,τι περίμενα. Μέσα σε 2 μέρες στην ουσία κατάφερα να τη φτιάξω και είμαι πραγματικά περήφανη για το αποτέλεσμα!

Μπήκε και αυτό στη θέση του, φτιάξαμε το λοξό crossguard, έγινε και το δεύτερο σπαθί! Η μόνη φωτογραφία που έχω από αυτή τη διαδικασία είναι αυτή:

Τη δεύτερη λαβή την ντύσαμε με μαύρο δερμάτινο κορδόνι. Και ιδού το τελικό αποτέλεσμα:

Κάντε κλικ για μεγέθυνση

Θα φροντίσω και εδώ να βγάλω μερικές φωτογραφίες καλές του τελικού αποτελέσματος.

Στολές παιδιών, μέρος 1α

Ο Γιώργος παίζει διάφορα παιχνίδια στον υπολογιστή του. Ένα από τα αγαπημένα του είναι η σειρά Witcher. Πρώτα διάβασε τα βιβλία και μετά έπαιξε και τα 3 παιχνίδια που έχουν βγει. Ο Geralt είναι πρωταγωνιστής στα παιχνίδια αυτά και ο Γιώργος αποφάσισε να προσπαθήσει να φτιάξει στολή και να ντυθεί Geralt. Βρήκε κάτι οδηγίες στο ίντερνετ και θεώρησε πως θα τα καταφέρει.

Photo by instructubles

Eυτυχώς έχει γιαγιά που ήταν μοδίστρα και ξέρει να ράβει τέλεια. Της τύπωσε τις οδηγίες, κάθησαν μαζί ώρες, σχεδίασαν τα πάντα και ξεκίνησε η δουλειά!

Πήρε ένα μήνα πάνω κάτω να γίνει η στολή. Αλλά το τελικό αποτέλεσμα ενθουσίασε τον Γιώργο!

Στις φωτογραφίες αυτές φαίνεται και το ξύλινο σπαθί. Τα σπαθιά τα αναλάβαμε εμείς και θα είναι το επόμενο ποστ!

Σε αυτό το ποστ θα χρωστάω μερικές τελικές φωτογραφίες, με τα δυο σπαθιά (και σε πιο κατάλληλο χώρο από το σαλόνι της πεθεράς μου 🙂 ). Πάντως έγινε όντως εξαιρετική δουλειά και έχουμε δώσει άπειρα συγχαρητήρια στη γιαγιά Ελένη. Ο Γιώργος έχει αγοράσει και το μεταγιόν που φοράει ο Geralt, αλλά χρειάζονται μερικές μικρές λεπτομέρειες ακόμα, όπως το λευκό μαλλί (πήρε μια περούκα τώρα που είναι απόκριες, αλλά δεν είμαι σίγουρη πως κάνει), η ουλή και το μάτι γάτας (βρήκε κάτι φακούς επαφής). Όλα αυτά θέλει να τα έχει μέχρι το τέλος της χρονιάς, όπου θα γίνει το επόμενο ΦΑΝΤΑSTICON στην Αθήνα, να πάει έτσι ντυμένος.

Προετοιμαζόμαστε για πανεπιστήμιο

Ο Γιώργος είναι ένα παιδί που ξέρει τι θέλει να κάνει και τι θέλει να σπουδάσει εδώ και πολύ καιρό και είναι αποφασισμένος να το προσπαθήσει. Επιπλέον έχει πολλές δυνατότητες, μια που είναι ιδιαίτερα καλός στα μαθήματα αυτά που τον ενδιαφέρουν.

Η απόφασή του λοιπόν είναι να σπουδάσει Φυσική με στόχο την ερευνητική καριέρα μετά (το CERN για παράδειγμα είναι ένα ιδανικό μέρος για τον Γιώργο). Το θέλει και το συζητάει χρόνια τώρα. Προφανώς κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει στο μέλλον και μπορεί στο τέλος να καταλήξει να κάνει κάτι εντελώς άσχετο, αλλά δεν έχει καμία σημασία αυτό! Εμείς ως γονείς θέλουμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να τον βοηθήσουμε.

Μια που το συζητάει χρόνια τώρα, αντίστοιχα μεγάλο χρονικό διάστημα σκεφτόμαστε κι εμείς ποιά θα είναι η καλύτερη λύση. Εξαρχής είχαμε αποφασίσει για πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Ποιός είναι όμως ο καλύτερος τρόπος ώστε να σιγουρέψεις μια θέση εκεί; Για πολύ καιρό σκεφτόμασταν να κάνει τα 2 τελευταία χρόνια του Λυκείου στην Αθήνα, σε ιδιωτικό που έχει ΙΒ. Το πρόγραμμα του ΙΒ είναι εξαιρετικό. Απ’ όσο έχω δει, διαβάσει και συζητήσει με άτομα που το έκαναν, είναι πολύ κοντά στο πώς θα έπρεπε να είναι το εκπαιδευτικό μας σύστημα γενικά, χωρίς να δίνει βάση στην απομνημόνευση, αλλά στην ομαδική δουλειά, τα πρότζεκτ και την κριτική σκέψη. Όμως όσο το σκεφτόμασταν, τόσο πιο δύσκολο μας φαινόταν. Πέρα από το κόστος του ιδιωτικού στην Αθήνα που είναι σχεδόν τριπλάσιο από αυτό που πληρώνουμε εδώ, θα έπρεπε ή να μετακομίσουμε στην Αθήνα (εκτός συζήτησης) ή να μετακομίσει η μισή μας οικογένεια ή να πάει ο Γιώργος μόνος του και να μείνει με τους γονείς μου. Καμία από αυτές τις λύσεις δε μας άρεσε, οπότε ξεκινήσαμε να ψάχνουμε για άλλη εναλλακτική.

Ανάλογα με το Πανεπιστήμιο που σε ενδιαφέρει φυσικά υπάρχει διαφορετικός τρόπος προσέγγισης. Για Φυσική δεν υπάρχουν πανεπιστήμια αγγλόφωνα σε άλλες χώρες πέρα από την Μ. Βρετανία. Έτσι η αναζήτησή μας έχει περιοριστεί για εκεί. Σε αυτά λοιπόν κάνεις αίτηση (μαζί με άλλους πόσους χιλιάδες) και αν πληροίς τα βασικά κριτήρια την κοιτάνε και αν είσαι καλύτερος από τους άλλους σε παίρνουνε. Τα βασικά κριτήρια είναι διαφορετικά και όσο καλύτερο το πανεπιστήμιο, τόσο περισσότερα αυτά που ζητάνε. Κάποια σε δέχονται μόνο με τους βαθμούς του Λυκείου, άλλα θέλουν οπωσδήποτε να έχεις δώσει και 2-3 A levels. Μπορείς πάντα να κάνεις Foundation όμως, δηλαδή έναν έξτρα χρόνο εκεί που θα σε προετοιμάσει και αν πάρεις και καλούς βαθμούς θα σε πάρουν και στην κανονική χρονιά.

Εφόσον λοιπόν κοιτάμε κάποια καλύτερα πανεπιστήμια και εφόσον δε θέλουμε να κάνει μια έξτρα χρονιά εκεί, αποφασίσαμε να κάνει, ταυτόχρονα με τα μαθήματα του σχολείου του, δυο A levels, σε Μαθηματικά και Φυσική. Υπάρχει η δυνατότητα να κάνεις τα μαθήματα από το σπίτι και να δώσεις στο τέλος στο Βρετανικό Συμβούλιο. Είχαμε κάνει από πέρυσι ένα μικρό ψάξιμο και έτσι πίστευα πως θα είναι σχετικά εύκολο να βρούμε πώς θα γίνει αυτό, θεωρούσα πως είχαμε σχεδόν καταλήξει δηλαδή και θα έπρεπε μόνο να κάνω μια αίτηση. Μου πήρε πάνω από ενάμιση μήνα όμως για να καταλήξουμε εντέλει. Αυτό γιατί με καλύτερη έρευνα είδα πως υπάρχουν πάρα πολλοί οργανισμοί που σου κάνουν εξ αποστάσεως τα μαθήματα και έπρεπε να βρω ποιός είναι ο πιο αξιόπιστος. Επίσης η Φυσική έχει μια έξτρα δυσκολία, γιατί πλέον χρειάζεται εργαστηριακά μαθήματα που δε γίνονται εκτός Μ. Βρετανίας κι έτσι υπάρχει άλλο μάθημα Διεθνούς Φυσικής που δε το έκαναν όλοι και έπρεπε να βρούμε ποιός το διαθέτει. Έπρεπε να μάθω τι είναι το Edexcel, το Cambridge και το AQA, τις διαφορές τους, τι μπορεί να κάνει ο Γιώργος και τι όχι, πότε δίνεις εξετάσεις στο καθένα και πού και ένα σωρό άλλα τέτοια. Προσπάθησα να βρω βοήθεια για τις διαδικασίες αυτές, αλλά στην πραγματικότητα δε μπορούσε να μας βοηθήσει κανείς και μόνο με δική μας έρευνα καταλήξαμε εντέλει κάπου.

Τα μαθήματα τα κάνει ο Γιώργος μέσω του Wosley Hall. Ήταν το πιο ακριβό ίσως απ’ όλα, αλλά και το μόνο που μας απάντησε ξεκάθαρα σε όλες τις ερωτήσεις μας, άμεσα, και προσπάθησε να μας βοηθήσει σε όλα. Ο Γιώργος διαβάζει μόνος του τα απογεύματα και έχει έναν tutor ο οποίος του δίνει εργασίες, τις βαθμολογεί και γενικά επιβλέπει την πρόοδό του και τον βοηθάει όπου χρειάζεται. Στην πραγματικότητα όμως κάνει τη δουλειά μόνος του και όλο αυτό δουλεύει επειδή είναι παιδί αποφασισμένο που μπορεί να είναι οργανωμένο και να αφοσιώνεται σε αυτό που κάνει. Το είχε πάρει απόφαση πως από τον Σεπτέμβρη θα έχει πολλή δουλειά. Διαβάζει καθημερινά από την ώρα που γυρίζει από το σχολείο και τρώει (κατά τις 4 δηλαδή) μέχρι τις 9 το βράδυ και έχει δουλειά και τα Σαββατοκύριακα. Δεν τον είχαμε ξαναδεί να διαβάζει τόσο πολύ και η αλήθεια είναι πως μας βαραίνει λίγο. Τον λυπόμαστε πολλές φορές. Αλλά εκείνος δεν παραπονιέται (για το σχολείο μπορεί να παραπονεθεί, για τα μαθήματα αυτά όχι). Και από την άλλη, τώρα είναι η ώρα να προσπαθήσει και να διαβάσει και να κουραστεί. Άλλωστε δεν έχει χάσει και τις υπόλοιπες δραστηριότητες, και D&D παίζει και παιχνίδια στον υπολογιστή και εξωσχολικά διαβάζει και βγαίνει και με φίλους (σπάνια μπορεί, αλλά όχι λιγότερο από πριν 🙂 )

Καμιά φορά αναρωτιόμαστε αν ήταν η σωστή απόφαση αυτή και μήπως ζορίζεται άνευ λόγου. Όμως ακόμα και αν δεν είναι απολύτως απαραίτητα τα μαθήματα αυτά για να περάσει στο πανεπιστήμιο που θέλει, μαθαίνει έναν διαφορετικό τρόπο διαβάσματος, βλέπει πώς είναι τα μαθήματα αυτά στα αγγλικά, ξέρει να διαβάζει μόνος του. Άρα όχι, δε θεωρούμε πως είναι άνευ λόγου.

Για όσους μένουν στην Αθήνα και θα ήθελαν τα παιδιά τους να σπουδάσουν στη Μ. Βρετανία, τα πράγματα είναι λίγο πιο εύκολα καθώς υπάρχουν τα ιδιωτικά που κάνουν το ΙΒ ή ακόμα και A levels και υπάρχουν φροντιστήρια που κάνουν Foundation. Εάν κάποιος μένει επαρχία και ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο και θέλει την εμπειρία μας, στείλτε μου ένα μήνυμα και θα χαρώ να βοηθήσω αν μπορώ.

Τα παιδιά και τα donuts

Και τα δυο μου παιδιά ασχολούνται με την κουζίνα και τη μαγειρική. Όχι φανατικά, αλλά ξέρουν να κάνουν διάφορα πράγματα και όποτε θελήσουν να φτιάξουν κάτι μόνα τους τα καταφέρνουν. Η Ιωάννα φτιάχνει συχνά αυγουλάκια (με διάφορους τρόπους) για το βραδινό της, μας έχει μαγειρέψει και 1-2 φορές, ενώ ο Γιώργος μου έχει φτιάξει μια χρονιά τούρτα και μας έχει κάνει βάφλες και κρέπες.

Αυτή τη φορά τους κάτσανε τα donuts. Σε διαφορετικές φάσεις στον καθένα.

Ο Γιώργος ήθελε όσο έλειπε η Ιωάννα στην Αθήνα με τον Κωνσταντίνο. Εγώ φυσικά δε μπορούσα να φτιάξω αφού ήμουν κάτω με τη μέση, οπότε άνοιξε το σάιτ, διάλεξε συνταγή και τα έφτιαξε! Τον βοήθησα από ελάχιστα ως καθόλου, μόνο στο τηγάνισμα του έδειξα το πρώτο. Έγιναν πολύ ωραία, αν και δεν ήταν το donut που είχαμε στο μυαλό μας, ήταν περισσότερο σαν μαλακό λαλάγγι ή -αν του έβαζες ζάχαρη- σα ζαχαρωτό (λουκουμάς δηλαδή… Έτσι τον λένε εδώ στην Καλαμάτα). Χαρήκαμε που βρήκαμε τη συνταγή για λαλάγγι και βέβαια τσακίσαμε τα ντόνατ με διάφορους τρόπους, τόσο αλμυρά όσο και γλυκά.

2016-10-26-19-04 2016-10-26-19-14 2016-10-26-19-27a

Μετά, αφού είχε γυρίσει πια η Ιωάννα και ήταν καλά, έβλεπε ένα βιβλίο που μου είχε φέρει πριν 2 χρόνια η Σοφία για ψωμιά. Είχε μέσα και μια συνταγή για donuts και αποφάσισε να τα φτιάξει! Έγιναν και αυτά υπέροχα, πιο κοντά λίγο στα ντόνατ από τους λουκουμάδες. Την Ιωάννα τη βοήθησα ακόμα λιγότερο. Και αυτή ήθελε μια μικρή βοήθεια στο τηγάνισμα, αλλά πέρα από αυτό τα έκανε όλα μόνη (δεν ήμουν καν στο σπίτι μέχρι την ώρα του τηγανίσματος).

2016-12-05-20-08

2016-12-05-20-29

Είμαι περήφανη φυσικά και για τα παιδιά μου, αλλά και για μένα που κατάφερα να μη βοηθήσω 🙂 Είναι ωραίο πράγμα να μαγειρεύει που και που και κάνας άλλος!

Η ζωή με δυο εφηβάκια

Θυμάμαι που χρόνια πριν σκεφτόμουν με τρόμο ότι τα παιδιά μου θα μπουν στην εφηβεία ταυτόχρονα (καθώς τα αγόρια καθυστερούν σε σχέση με τα κορίτσια) και αναρωτιόμουν πώς θα τα βγάλουμε πέρα. Η λέξη “εφηβεία” ήταν μια λέξη που μου προκαλούσε ανατριχίλα και μου έφερνε στο μυαλό όλα αυτά που ακούω και διαβάζω, παιδιά όλο αντίρρηση, διαρκείς τσακωμούς, αλλαγές διάθεσης, παιδιά που κλείνονται στον εαυτό τους, έχουν πάρει διαζύγιο με τη λογική και δε τα βγάζεις πέρα. Συν μια επανάληψη των terrible twos, έτσι να μας βρίσκεται.

Οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μου μπήκαν και τα δυο στην εφηβεία. Αν έγινε ταυτόχρονα δε μπορώ να το πω με σιγουριά, καθώς δε νομίζω πως υπάρχει ένα σημάδι που θα το δεις και θα πεις “τώρα μπήκε”.

(εδώ θα κάνω μια μικρή παρένθεση γιατί έγινε κάτι χτες που κολλάει. Είμαστε στο τραπέζι και τρώμε. Η Ιωάννα που συνήθως τρώει λίγο, τέλειωσε πριν από μένα όλο το πιάτο της, έφαγε και ένα κομμάτι πίτσα που είχε μείνει από την προηγούμενη και μετά ένα γλυκό που είχε φέρει η γιαγιά της, συν ένα μικρό κομματάκι κέικ, έτσι για να το δοκιμάσει. Όταν το σχολιάσαμε, είπε “μπήκα στην εφηβεία!”… right…)

Συνεχίζω.

Δε θα πω πως είναι όλα ρόδινα φυσικά. Τα παιδιά έχουν μια μεταξύ τους ένταση πολλές φορές. Υπάρχουν μέρες και περιστάσεις που χρειάζονται ειδικό χειρισμό. Υπάρχουν άλλες στις οποίες αλλάζει η διάθεσή τους ανά δευτερόλεπτο. Από την άλλη όμως, κάθε ηλικία έχει τα προβληματάκια της. Δε μου φαίνεται αυτή η περίοδος χειρότερη από την απίστευτη γκρίνια που είχαν στα 2-3 τους. Ειδικό χειρισμό χρειάζονταν πάντα και εδώ που τα λέμε -ειδικά με τον Γιώργο- η διάθεσή του είχε αλλαγές σε όλες τις ηλικίες. Το καλό είναι πως δεν τσακώνονται με μας, δεν έχουν κάνει επανάσταση. Μεταξύ τους τσακώνονται. Υπάρχουν διενέξεις και με μας φυσικά, και κλισέ φράσεις όπως “μάζεψε το δωμάτιό σου”, “φόρα τη ζακέτα σου”, “δε θα ξυπνάς το πρωί”, “πάλι εδώ το παράτησες”, “κάνε και καμιά δουλειά χωρίς να στη ζητήσω, όλοι μένουμε στο σπίτι” κλπ κλπ Ε, δε τα γλυτώνεις όλα!

Από την άλλη τα πράγματα έχουν όντως αλλάξει. Στο σπίτι μέσα πλέον ζουν 4 άνθρωποι με γνώσεις, απόψεις, επιχειρήματα και αυτονομία. Τα παιδιά είναι παρέα και μάλιστα καλή παρέα. Συζητάμε για πολλά και διαφορετικά θέματα και πλέον δεν είμαστε μόνο εμείς που τους μαθαίνουμε πράγματα, έχουν ένα σωρό γνώσεις να μας μεταφέρουν και εκείνα. Θα δούμε σειρές και ταινίες “ενηλίκων” (που ασχολούνται με πιο σοβαρά θέματα δηλαδή) – χωρίς αυτό να σημαίνει πως δε βλέπουμε και κινούμενα σχέδια και παιδικές ταινίες φυσικά! Διαβάζουμε τα ίδια βιβλία και τα συζητάμε. Κάνουμε πλάκα και πειράζουμε ο ένας τον άλλο διαρκώς. Τα παιδιά μένουν πλέον μόνα τους χωρίς καν να το σκεφτούμε, μπορούν να μαγειρέψουν ό,τι θέλουν και να τακτοποιήσουν τις δουλειές τους μόνοι.

Έτσι από τη μια έχουμε στο σπίτι μια εξαιρετική παρέα και από την άλλη έχουμε αποκτήσει μια ελευθερία γιατί μπορούμε να κάνουμε πολύ περισσότερα πράγματα (και μόνοι μας ως ζευγάρι, αλλά και με τα παιδιά μαζί).

Πλέον η λέξη “εφηβεία” δε μου φέρνει τρόμο. Την κατακτήσαμε νομίζω. Θέλω να πιστεύω πως αυτό έγινε γιατί τα παιδιά έχουν μεγαλώσει από μικρά με έναν συγκεκριμένο τρόπο, με κανόνες μεν (πάντα δίκαιους και δικαιολογημένους όμως), αλλά και γνωρίζοντας πως τα ακούμε πάντα προσεκτικά και παίρνουμε υπόψη μας τη γνώμη τους. Δεν ξέρω αν θα αλλάξουν στο μέλλον τα πράγματα (προς το χειρότερο δηλαδή), αλλά δε το νομίζω. Σίγουρα μας περιμένουν δύσκολες καταστάσεις στο μέλλον, αλλά αφού περάσαμε αυτή την περίοδο έτσι, είμαι πεπεισμένη πως θα τα ξεπεράσουμε όλα!

 

16

16 χρονών ο Γιώργος λοιπόν! Ακόμα πιο απίστευτο μου φαίνεται όταν λέω Β Λυκείου… Δηλαδή του χρόνου τελειώνει το σχολείο;;; Ας μη το σκέφτομαι 🙂

Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα από το περσινό αντίστοιχο ποστ. Έχει ξεπεράσει το 1.85 μόνο και πλέον βλέπεις κάτι ίχνη από μουστάκι και μούσι, αλλά κατά τα άλλα έχει τα ίδια ενδιαφέροντα, φίλους, πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Είναι εξαιρετική παρέα να τον έχει κανείς, οι συζητήσεις μαζί του είναι πάντα σούπερ ενδιαφέρουσες, μας δείχνει ένα σωρό ενδιαφέροντα βίντεο που βρίσκει και είναι πολύ υπεύθυνος.

Πηγαίνει στο σχολείο κάθε μέρα με το ποδήλατο και γιατί του δίνει μια ανεξαρτησία και γλυτώνει χρόνο αλλά και γιατί θέλει να κάνει εξάσκηση για μελλοντικό μεγάλο ταξίδι (ποιόν έχει άραγε για πρότυπο; 😉 ). Διαβάζει μόνος του και για το σχολείο φυσικά, αλλά και για 2 A levels που αποφασίσαμε να κάνει.

Είμαι μια πραγματικά περήφανη μαμά!

2016-10-30-14-10

Το πάρτυ λόγω καταστάσεων έχει αναβληθεί, θα γίνει όμως και θα γίνει τότε και άλλο ποστ. Μέχρι τότε σας κερνάμε τα κλασικά πλέον oreoκεκάκια

2016-11-02-14-25

Το τριτάκι και το δευτεράκι

Μια καινούρια χρονιά ξεκινάει, με διαφορετικά άγχη από τις προηγούμενες. Δευτέρα Λυκείου σημαίνει ψάξιμο και προετοιμασία και πολύ διάβασμα.

Έχουν μεγαλώσει πολύ και τα δυο παιδιά όμως και τα πράγματα είμαι σίγουρη πως θα κυλήσουν ομαλά!

Η παραδοσιακή μας φωτογραφία και φέτος:

20160912_073302

Ώρα για δουλειά!

Ηρθε το καλοκαιράκι λοιπόν και τα παιδιά βρέθηκαν με άπλετο χρόνο στα χέρια τους. Η Ιωάννα εδώ και πάρα πολύ καιρό σκεφτόταν το πώς θα γίνει να δουλέψει. Είναι πολύ καλή με τα παιδιά και σκεφτόταν πως αν είχαμε και εδώ στην Ελλάδα το babysitting όπως στην Αμερική, θα μπορούσε να βγάζει κάνα χαρτζηλικάκι. Δε το έχουμε φυσικά, οπότε ψαχνόταν τι άλλο θα μπορούσε να κάνει. Κάποια στιγμή λοιπόν είχαμε μιλήσει με την κτηνίατρο που πάμε τα ζώα μας, που είναι και παιδική φίλη του Κωνσταντίνου, και είχε συμφωνήσει να πηγαίνει η Ιωάννα εκεί τα πρωινά, έτσι για να πάρει μια ιδέα. Δεν ήταν ακριβώς αυτό που ζητούσε η Ιωάννα βέβαια (δε θα έβγαζε χαρτζηλίκι δηλαδή), από την άλλη όμως της άρεσε πάρα πολύ η ιδέα να πηγαίνει στο κτηνιατρείο και να βλέπει τα ζώα, ακόμα και αν ήταν εθελοντικά και σαν εμπειρία μόνο. Έτσι ξεκίνησε να πηγαίνει κάθε πρωί. Δυστυχώς έπαθε εκείνο το ατύχημα με το ποδηλατο τη δεύτερη μέρα κιόλας, οπότε χρειαζόταν να την πηγαινοφέρνουμε εμείς μετά, αλλιώς θα ήταν κάτι που θα είχε κάνει εντελώς μόνη. Ακόμα κι έτσι όμως, για δυο εβδομάδες η Ιωάννα ξυπνούσε το πρωί, ετοιμαζόταν, πήγαινε στη δουλειά, βοηθούσε όπως μπορούσε, βρισκόταν ανάμεσα σε γατιά και σκυλιά όλες τις ώρες και το μεσημέρι γύριζε ενθουσιασμένη. Έμαθε ένα σωρό πράγματα για τη φροντίδα των ζώων, αλλά και για συγκεκριμένα χαρακτηριστικά κάθε ράτσας (για αυτά τα βραχυκέφαλα σκυλιά άκουσα ένα σωρό πράγματα).

Ο Γιώργος από την άλλη δεν είχε σκεφτεί κάτι. Μιλήσαμε εμείς όμως με τον ποδηλατά και αφού συμφώνησε εκείνος, ρωτήσαμε και τον Γιώργο εάν θα τον ενδιέφερε να πηγαίνει από εκεί τα πρωινά, να βοηθάει και να μάθει και πέντε πράγματα για το ποδήλατο. Άλλωστε το χρησιμοποιεί πάρα πολύ, οπότε θα του είναι χρήσιμο να ξέρει και να το επισκευάζει. Και στη δική του περίπτωση η εργασία είναι εθελοντική. Του άρεσε η ιδέα και ξεκίνησε ένα πρωινό. Το απόγευμα, εκεί που θα πηγαίναμε για μπάνιο, λέει “σας πειράζει εγώ να πάω ξανά στο ποδηλατάδικο;” Ε, από τότε πηγαίνει πρωί – απόγευμα και περνάει τις ώρες του εκεί. Έχει μάθει να αλλάζει σαμπρέλες, αλυσίδες, ταχύτητες και έχει γυρίσει και μέσα στη μουτζούρα! Για κάποιον που μέχρι τώρα ήταν της θεωρίας μόνο, δεν είναι και άσχημα! Και εκτός από αυτά, κάνει και δουλειές βοηθητικές, πάει στην τράπεζα, να πληρώσει το νερό, σκουπίζει…. Και αν όλα αυτά φαίνονται απλά και καθημερινά σε μας, είναι όμως πρώτη φορά που τα κάνει ο Γιώργος. Τρελή εμπειρία! Ειδικά με τις πόρτες στην τράπεζα, ενθουσιάστηκε (“σα θάλαμος αποσυμπίεσης είναι! Θέλω κι εγώ μια τέτοια στο δωμάτιό μου”)

Και μόνο η επαφή με το τι σημαίνει “δουλεύω” είναι νομίζω πολύτιμη. Τα παιδιά έχουν κάτι να κάνουν με τον τόσο ελεύθερο χρόνο και ταυτόχρονα παίρνουν γνώση και εμπειρία. Είναι ένα ακόμα βήμα προς την ανεξαρτητοποίησή τους.

Ο Γιώργος και η Φυσική

Ο Γιώργος εδώ και πολύ καιρό έχει αποφασίσει πως οι σπουδές του θα είναι πάνω στη Φυσική. Έτσι μέσα στη χρονιά έλαβε μέρος και στους δυο διαγωνισμούς Φυσικής που έγιναν. Πήγε εξαιρετικά καλά και στους δυο, ιδιαίτερα όμως στον ένα, το διαγωνισμό που έγινε από την Ένωση Ελλήνων Φυσικών, στον οποίο πήρε την 7η θέση στην Ελλάδα (για την Α Λυκείου).

Η ΕΕΦ λοιπόν διοργάνωσε τελετή απονομής βραβείων και μάλιστα αποφάσισαν φέτος να κάνουν μια τέτοια σε κάθε μεγάλη πόλη (ή κάπως έτσι) αντί να κάνουν μια μόνο στην Αθήνα και να πρέπει να ταξιδεύει ο κόσμος. Πολύ βολικό για μας φυσικά. Η τελετή έγινε όταν έλειπε ο Κωνσταντίνος κι έτσι πήγαμε οι δυο μας. Ήταν ωραία, ακούσαμε ενδιαφέροντα πράγματα, δεν είχε βαρετούς χαιρετισμούς και ήταν σχετικά σύντομη. Το πιο ενδιαφέρον που άκουσα ήταν τα αποτελέσματα των διαγωνισμών αυτών και τα συμπεράσματα που έβγαλαν από αυτούς. Πολλά παιδιά πήραν μέρος, δυστυχώς μικρό ποσοστό από αυτά πέτυχαν (και εδώ το “πέτυχαν” σημαίνει πήραν πάνω από 50%). Αυτό κάτι λέει για το πώς γίνεται η Φυσική στα σχολεία. Τέλος πάντων όταν ήταν να ξεκινήσουν την απονομή, μας προειδοποίησαν πως ίσως να έχουν ξεχάσει κάποια ονόματα και όσοι δεν ακούσουν το δικό τους να περιμένουν μέχρι το τέλος. Μέσα στα παιδιά αυτά ήταν και ο Γιώργος και στεναχωρήθηκε γιατί πρώτον είχε την καλύτερη θέση απ’ όλους και δεύτερον γιατί και στην εφημερίδα είχαν παραλείψει να γράψουν τη θέση του (ενώ σε όλους τους άλλους το είχαν γράψει). Περιμέναμε λοιπόν μέχρι το τέλος, πήγε στη γραμματεία, του έγραψαν ένα χαρτί εκεί πρόχειρα και κάπου εκεί θα τελείωνε το πράγμα… αλλά του είπα “έλα να σε βγάλω μια φωτογραφία με το χαρτί στο χέρι, έτσι να τη στείλουμε στον Κωνσταντίνο”. Τον βλέπει ο αντιπρόεδρος, του λέει έλα να στο υπογράψω, βλέπει πως έχει πάρει βραβείο (και οχι κάποιον έπαινο απλώς) και ψιλοφρικάρει που τον είχαν ξεχάσει ενώ ήταν “δύναμη” (όπως είπε). Έτσι, για να μην τα πολυλογώ, μας πρότεινε να πάει ο Γιώργος στην Κεφαλονιά, που θα είχαν το πρώτο Θερινό Σχολείο. Μας είπε πως του το κάνει δώρο, αν και στο τέλος απλώς είχαμε μια έκπτωση. Δεν πειράζει όμως, γιατί μέσα από όλο αυτό ο Γιώργος απέκτησε μια μοναδική εμπειρία, κάτι που δε θα είχε ζήσει αλλιώς, καθώς μάλλον ούτε που θα σκεφτόμασταν να πάει εκεί.

2016-06-21 13.15

Όλο το ταξίδι ήταν μια περιπέτεια. Κατ’ αρχάς το Θερινό Σχολείο ήταν μόλις 5 μέρες μετά την απονομή των βραβείων. Είχαμε ελάχιστο χρόνο να το επεξεργαστούμε, να το σκεφτούμε, να το κανονίσουμε. Μετά θα έπρεπε κάπως να βρεθεί στην Κεφαλονιά. Ο καλύτερος τρόπος ήταν να πάει με το ΚΤΕΛ μέχρι τον Ισθμό και από εκεί να πάρει το ΚΤΕΛ στο οποίο θα βρισκόντουσαν όλοι οι άλλοι και να συνεχίσει μαζί τους μέχρι την Κεφαλονιά. Έτσι ξεκίνησε μόνος, έφτασε στον Ισθμό, έβγαλε εισητήριο για Κεφαλονιά και περίμενε να έρθει το λεωφορείο. Γνωρίστηκε και με άλλον ένα (τουλάχιστον) που περίμενε εκεί για τον ίδιο λόγο, με τον οποίο μάλιστα έγιναν και καλοί φίλοι.

Πέρασε 5 μέρες στην Κεφαλονιά και μετά ήρθε η περιπέτεια της επιστροφής. Θα έπρεπε και πάλι να γυρίσει, με τον ίδιο τρόπο που πήγε. Τα πράγματα δυσκόλεψαν όμως, γιατί θα έφταναν στον Ισθμό κατά τις 11 το βράδυ και εκείνη την ώρα δεν υπήρχαν πλέον ΚΤΕΛ προς Καλαμάτα. Μετά από διάφορες ιδέες και προσπάθειες για λύση, εντέλει κανόνισε να πάει να μείνει το βράδυ στον φίλο του που είναι από την Τρίπολη (τον οποίο θα έπαιρνε από τον Ισθμο ο θείος του) και να έρθει Καλαμάτα το πρωί με το ΚΤΕΛ. Ούτε αυτό βεβαίως ήταν ιδιαίτερα εύκολο γιατί τα ΚΤΕΛ Μεσσηνίας και Αρκαδίας “δεν συνεργάζονται” (όπως μας είπαν από το τηλέφωνο όταν προσπαθούσαμε να κλείσουμε εισητήριο ή να μάθουμε τουλάχιστον τι ώρες έχει λεωφορείο). Αυτό σημαίνει πως δεν ήξεραν στην Τρίπολη τι ώρα περνάει το ΚΤΕΛ για Καλαμάτα από εκεί, ούτε μπορούσαν να μας βγάλουν εισητήριο, ούτε καν να μας βεβαιώσουν πως θα υπήρχε θέση. Θα έπρεπε ο Γιώργος να πάει στο ΚΤΕΛ, να περιμένει να περάσει το λεωφορείο προς Καλαμάτα και να βάλει εισητήριο μέσα στο λεωφορείο, εφόσον υπήρχε θέση (και Σάββατο πρωί μες το καλοκαίρι, σιγά μην είχε…). Φρίκη! Εντέλει γλυτώσαμε το να πάμε εμείς να τον πάρουμε από εκεί, αφού στην Τρίπολη υπάρχει ΚΤΕΛ που κάνει διαδρομή “για τα μπάνια”. Ξεκινάει το πρωί, φέρνει τους Τριπολιτσιώτες να κάνουν μπάνιο εδώ και γυρνάει πίσω φαντάζομαι το απόγευμα. Δε μπορούσε να βγάλει μονό εισητήριο, αλλά δεν είχε καμία σημασία, πήρε το αλέ ρετουρ και ήρθε έτσι :). Και πάλι όμως ήταν κάτι που έκανε μόνος του, ξύπνησε το πρωί (παρότι είχαν κοιμηθεί εξαιρετικά αργά), βρήκε την πιάτσα των ταξί, πήρε ένα, πήγε στο ΚΤΕΛ, έβγαλε εισητήριο και ήρθε.

Αυτό όλο από μόνο του ήταν κάτι εξαιρετικό, η πρώτη φορά που χρειάστηκε να ταξιδέψει μόνος και να κανονίσει τις διαδρομές του, να πληρώσει τα εισητήριά του κλπ Είχε κάνει διαδρομές μόνος του πέρυσι στην Αθήνα με το Μετρό, αλλά αυτό ήταν κάτι ακόμα πιο σύνθετο. Σαν χαζομαμά, είμαι πολύ περήφανη βεβαίως…

Πέρα από αυτή την εμπειρία όμως, το εξαιρετικό για τον Γιώργο ήταν τα παιδιά που γνώρισε. Πριν ξεκινήσει είχε ένα άγχος γιατί πήγαινε μόνος σε ένα άγνωστο μέρος που δε γνώριζε και κανέναν, δεν ήξερε αν θα του αρέσει, πώς θα είναι κλπ. Όταν γύρισε ήταν κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένος, πετούσε από τη χαρά του για όλα αυτά που έζησε! Βρέθηκε ξαφνικά ανάμεσα σε συνομίληκούς του που είχαν τα ίδια ενδιαφέροντα με αυτόν, που τους άρεσε η Φυσική, που μπορούσε να συζητήσει ένα σωρό πράγματα. Ήταν η πρώτη φορά για εκείνον που βρισκόταν ανάμεσα σε τέτοια παρέα, πρώτη φορά μάλλον που συνειδητοποιούσε πως δεν είναι μόνος, υπάρχουν και άλλοι σαν και αυτόν γύρω του! Ταιριάξαν τόσο πολύ που μετά από μόλις 5 μέρες κλαίγανε την ώρα του αποχωρισμού. Δυστυχώς τα παιδιά μένουν σε άλλες πόλεις και θα είναι δύσκολο να ξαναβρεθούν, αλλά έχουν κρατήσει επαφή και ήδη τώρα που θα γίνει άλλο Θερινό Σχολείο εδώ στη Μεσσήνη, θα βρουν ευκαιρία κάποιοι από αυτούς να βρεθούν ξανά.

Κάθε εμπόδιο για καλό λοιπόν!

Το Νεκρονομικόν, ο Κθούλου και τα δεκαπεντάχρονα

Κάθε χρόνο ο Γιώργος μου ζητάει μια περίεργη τούρτα για τα γενέθλιά του, σύμφωνη με τα ενδιαφέροντά του την κάθε φορά. Συνήθως μάλιστα την έχει αποφασίσει μήνες πριν (το εντελώς αντίθετο από την Ιωάννα δηλαδή που αλλάζει γνώμη μέχρι τελευταία στιγμή). Αυτή τη φορά ήθελε η τούρτα του να έχει ως θέμα τον Κθούλου (ο σύνδεσμος είναι για όποιον δεν ξέρει τον Κθούλου, τον Λαβκραφτ και τη μυθολογία που έχει πλάσει και ενδιαφέρεται να μάθει. Αν θέλετε κάτι πιο γρήγορο και ανάλαφρο, υπάρχει και αυτός ο σύνδεσμος από τη Φρικηπαίδια). Ψάξαμε λοιπόν για τούρτες ανάλογες και πήρα ιδέες. Θέλαμε τον Κθούλου να ξεπροβάλλει από το Νεκρονομικόν και μια που δε βρήκα καμία ακριβώς όπως ήθελα, έκανα μια μίξη ιδεών. Έψαξα και για εικόνες που να δείχνουν το Νεκρονομικόν (μπορεί να μην υπάρχει στ’ αλήθεια, αλλά βρίσκεις πολύ υλικό) και σχημάτισα στο μυαλό μου το πώς ήθελα να γίνει.

Έφτιαξα λοιπόν το βιβλίο και έβαλα πάνω του και το σύμβολο της πύλης του Νεκρονομικόν, όπως το είδα στις εικόνες. Όταν το είδε ο Γιώργος ενθουσιάστηκε και σκέφτηκε να γράψουμε στη ράχη του βιβλίου κάτι με ρούνους. Είπαμε να γράψουμε το όνομά του λοιπόν, οπότε βρήκε πώς θα γραφόταν με το ρουνικό σύστημα του παιχνιδιού που παίζει, του Skyrim, μου το έγραψε κι εγώ το μετέφερα στο βιβλίο.

cthulhu cake

Έβαλα τα πλοκάμια του Κθούλου να σκίζουν το βιβλίο και να βγαίνουν από μέσα και έλεγα να βγάλω άλλο ένα πλοκάμι από το πλάι. Ο Γιώργος πρότεινε να είναι μάτι αυτό που θα βγαίνει από εκεί και μάλιστα το έφτιαξε κι όλας!

Τέλος έφτιαξα και κάμποσα cupcakes (γιατί έλεγα πως θα είναι μικρή η τούρτα) και έχωσα πλοκάμια και σε αυτά.

cthulhu cake

Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η φετινή τούρτα του Γιώργου! Το εσωτερικό της ήταν κέικ σοκολάτας με βουτυρόκρεμα σοκολάτας (το ίδιο και τα cupcakes). Μπορώ να πω πως διασκέδασα πάρα πολύ την κατασκευή της, ήταν από τις πιο εύκολες τούρτες που έχω κάνει, αλλά με απίθανο αποτέλεσμα! Ξεκίνησα να βγάζω και φωτογραφίες βήμα βήμα, αλλά στην πορεία απορροφήθηκα τόσο που ξεχάστηκα…

Κατά τα άλλα δεν έκανα και τίποτα ιδιαίτερο για το πάρτυ. Είναι μεγάλα παιδιά πλέον και άλλωστε έρχονται εδώ κάθε δεύτερη Κυριακή να παίξουν D&D, είναι… του σπιτιού όλα… Ήταν Κυριακή D&D και αυτή, μαζεύτηκαν από το πρωί, για ένα παιχνίδι διαρκείας. Τους είχα έτοιμα υλικά στο τραπέζι για να φτιάξουν σάντουιτς, τους είχα χυμούς και κάτι τυροκροκέτες. Βεβαίως τα εξαφάνισαν όλα. Το μεσημέρι φτιάξαμε κοκκινιστό με μακαρόνια και μια σαλάτα και μετά κόψαμε την τούρτα.

2015-11-08 15.24 2015-11-08 15.25 2015-11-08 15

Τα παιδιά έμειναν μέχρι τις 5, καθώς μετά είχαν κάποια θέατρο και έπρεπε να φύγουν. Πέρασαν θαύμα όμως, διασκέδασαν πολύ και βεβαίως ξετραλλάθηκαν όλα με την τούρτα. Άρα είμαι κι εγώ απόλυτα ικανοποιημένη!