Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Ιωάννα

Στολές παιδιών, μέρος 2 – το μίνιον

Από τους αγαπημένους χαρακτήρες της Ιωάννας είναι τα μίνιονς! Οπότε αυτό αποφάσισε να ντυθεί φέτος τις απόκριες.

Έψαξε για να βρει μια στολή που να είναι εύκολο σχετικά να τη φτιάξει και να μη την εμποδίζει στο περπάτημα, χορό, κάθισμα κλπ. Βρήκε μια που την ικανοποίησε και ξεκίνησε το φτιάξιμο!

Εδώ η γιαγιά Ελένη πήρε σβάρνα τα μαγαζιά. Βρήκε κολάν, μπλούζα και σκουφάκι που ήταν το ίδιο κίτρινο. Μεγάλο κατόρθωμα το θεωρώ αυτό, γιατί εγώ δεν περίμενα πως θα πουλάνε κίτρινα ρούχα για να πω την αλήθεια… Η σαλοπέτα, τα μποτάκια και τα γάντια ήταν το ευκολάκι.

Μετά η Ιωάννα έβαλε στο σκουφάκι τις 5 τρίχες που έχει, έκοψε και κόλλησε το G στη σαλοπέτα και έφτιαξε και τα γυαλιά, χρησιμοποιώντας διάφορα υλικά που είχαμε στο σπίτι και το σπρέι που είχαμε πάρει για τα σπαθιά. Έτοιμη η στολή!

Κάντε κλικ για μεγαλύτερη

Τα παιδιά και τα donuts

Και τα δυο μου παιδιά ασχολούνται με την κουζίνα και τη μαγειρική. Όχι φανατικά, αλλά ξέρουν να κάνουν διάφορα πράγματα και όποτε θελήσουν να φτιάξουν κάτι μόνα τους τα καταφέρνουν. Η Ιωάννα φτιάχνει συχνά αυγουλάκια (με διάφορους τρόπους) για το βραδινό της, μας έχει μαγειρέψει και 1-2 φορές, ενώ ο Γιώργος μου έχει φτιάξει μια χρονιά τούρτα και μας έχει κάνει βάφλες και κρέπες.

Αυτή τη φορά τους κάτσανε τα donuts. Σε διαφορετικές φάσεις στον καθένα.

Ο Γιώργος ήθελε όσο έλειπε η Ιωάννα στην Αθήνα με τον Κωνσταντίνο. Εγώ φυσικά δε μπορούσα να φτιάξω αφού ήμουν κάτω με τη μέση, οπότε άνοιξε το σάιτ, διάλεξε συνταγή και τα έφτιαξε! Τον βοήθησα από ελάχιστα ως καθόλου, μόνο στο τηγάνισμα του έδειξα το πρώτο. Έγιναν πολύ ωραία, αν και δεν ήταν το donut που είχαμε στο μυαλό μας, ήταν περισσότερο σαν μαλακό λαλάγγι ή -αν του έβαζες ζάχαρη- σα ζαχαρωτό (λουκουμάς δηλαδή… Έτσι τον λένε εδώ στην Καλαμάτα). Χαρήκαμε που βρήκαμε τη συνταγή για λαλάγγι και βέβαια τσακίσαμε τα ντόνατ με διάφορους τρόπους, τόσο αλμυρά όσο και γλυκά.

2016-10-26-19-04 2016-10-26-19-14 2016-10-26-19-27a

Μετά, αφού είχε γυρίσει πια η Ιωάννα και ήταν καλά, έβλεπε ένα βιβλίο που μου είχε φέρει πριν 2 χρόνια η Σοφία για ψωμιά. Είχε μέσα και μια συνταγή για donuts και αποφάσισε να τα φτιάξει! Έγιναν και αυτά υπέροχα, πιο κοντά λίγο στα ντόνατ από τους λουκουμάδες. Την Ιωάννα τη βοήθησα ακόμα λιγότερο. Και αυτή ήθελε μια μικρή βοήθεια στο τηγάνισμα, αλλά πέρα από αυτό τα έκανε όλα μόνη (δεν ήμουν καν στο σπίτι μέχρι την ώρα του τηγανίσματος).

2016-12-05-20-08

2016-12-05-20-29

Είμαι περήφανη φυσικά και για τα παιδιά μου, αλλά και για μένα που κατάφερα να μη βοηθήσω 🙂 Είναι ωραίο πράγμα να μαγειρεύει που και που και κάνας άλλος!

Η ζωή με δυο εφηβάκια

Θυμάμαι που χρόνια πριν σκεφτόμουν με τρόμο ότι τα παιδιά μου θα μπουν στην εφηβεία ταυτόχρονα (καθώς τα αγόρια καθυστερούν σε σχέση με τα κορίτσια) και αναρωτιόμουν πώς θα τα βγάλουμε πέρα. Η λέξη “εφηβεία” ήταν μια λέξη που μου προκαλούσε ανατριχίλα και μου έφερνε στο μυαλό όλα αυτά που ακούω και διαβάζω, παιδιά όλο αντίρρηση, διαρκείς τσακωμούς, αλλαγές διάθεσης, παιδιά που κλείνονται στον εαυτό τους, έχουν πάρει διαζύγιο με τη λογική και δε τα βγάζεις πέρα. Συν μια επανάληψη των terrible twos, έτσι να μας βρίσκεται.

Οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μου μπήκαν και τα δυο στην εφηβεία. Αν έγινε ταυτόχρονα δε μπορώ να το πω με σιγουριά, καθώς δε νομίζω πως υπάρχει ένα σημάδι που θα το δεις και θα πεις “τώρα μπήκε”.

(εδώ θα κάνω μια μικρή παρένθεση γιατί έγινε κάτι χτες που κολλάει. Είμαστε στο τραπέζι και τρώμε. Η Ιωάννα που συνήθως τρώει λίγο, τέλειωσε πριν από μένα όλο το πιάτο της, έφαγε και ένα κομμάτι πίτσα που είχε μείνει από την προηγούμενη και μετά ένα γλυκό που είχε φέρει η γιαγιά της, συν ένα μικρό κομματάκι κέικ, έτσι για να το δοκιμάσει. Όταν το σχολιάσαμε, είπε “μπήκα στην εφηβεία!”… right…)

Συνεχίζω.

Δε θα πω πως είναι όλα ρόδινα φυσικά. Τα παιδιά έχουν μια μεταξύ τους ένταση πολλές φορές. Υπάρχουν μέρες και περιστάσεις που χρειάζονται ειδικό χειρισμό. Υπάρχουν άλλες στις οποίες αλλάζει η διάθεσή τους ανά δευτερόλεπτο. Από την άλλη όμως, κάθε ηλικία έχει τα προβληματάκια της. Δε μου φαίνεται αυτή η περίοδος χειρότερη από την απίστευτη γκρίνια που είχαν στα 2-3 τους. Ειδικό χειρισμό χρειάζονταν πάντα και εδώ που τα λέμε -ειδικά με τον Γιώργο- η διάθεσή του είχε αλλαγές σε όλες τις ηλικίες. Το καλό είναι πως δεν τσακώνονται με μας, δεν έχουν κάνει επανάσταση. Μεταξύ τους τσακώνονται. Υπάρχουν διενέξεις και με μας φυσικά, και κλισέ φράσεις όπως “μάζεψε το δωμάτιό σου”, “φόρα τη ζακέτα σου”, “δε θα ξυπνάς το πρωί”, “πάλι εδώ το παράτησες”, “κάνε και καμιά δουλειά χωρίς να στη ζητήσω, όλοι μένουμε στο σπίτι” κλπ κλπ Ε, δε τα γλυτώνεις όλα!

Από την άλλη τα πράγματα έχουν όντως αλλάξει. Στο σπίτι μέσα πλέον ζουν 4 άνθρωποι με γνώσεις, απόψεις, επιχειρήματα και αυτονομία. Τα παιδιά είναι παρέα και μάλιστα καλή παρέα. Συζητάμε για πολλά και διαφορετικά θέματα και πλέον δεν είμαστε μόνο εμείς που τους μαθαίνουμε πράγματα, έχουν ένα σωρό γνώσεις να μας μεταφέρουν και εκείνα. Θα δούμε σειρές και ταινίες “ενηλίκων” (που ασχολούνται με πιο σοβαρά θέματα δηλαδή) – χωρίς αυτό να σημαίνει πως δε βλέπουμε και κινούμενα σχέδια και παιδικές ταινίες φυσικά! Διαβάζουμε τα ίδια βιβλία και τα συζητάμε. Κάνουμε πλάκα και πειράζουμε ο ένας τον άλλο διαρκώς. Τα παιδιά μένουν πλέον μόνα τους χωρίς καν να το σκεφτούμε, μπορούν να μαγειρέψουν ό,τι θέλουν και να τακτοποιήσουν τις δουλειές τους μόνοι.

Έτσι από τη μια έχουμε στο σπίτι μια εξαιρετική παρέα και από την άλλη έχουμε αποκτήσει μια ελευθερία γιατί μπορούμε να κάνουμε πολύ περισσότερα πράγματα (και μόνοι μας ως ζευγάρι, αλλά και με τα παιδιά μαζί).

Πλέον η λέξη “εφηβεία” δε μου φέρνει τρόμο. Την κατακτήσαμε νομίζω. Θέλω να πιστεύω πως αυτό έγινε γιατί τα παιδιά έχουν μεγαλώσει από μικρά με έναν συγκεκριμένο τρόπο, με κανόνες μεν (πάντα δίκαιους και δικαιολογημένους όμως), αλλά και γνωρίζοντας πως τα ακούμε πάντα προσεκτικά και παίρνουμε υπόψη μας τη γνώμη τους. Δεν ξέρω αν θα αλλάξουν στο μέλλον τα πράγματα (προς το χειρότερο δηλαδή), αλλά δε το νομίζω. Σίγουρα μας περιμένουν δύσκολες καταστάσεις στο μέλλον, αλλά αφού περάσαμε αυτή την περίοδο έτσι, είμαι πεπεισμένη πως θα τα ξεπεράσουμε όλα!

 

Τι συνέβει

Κοίτα να δεις που δεν έκανα ούτε καν ποστ για τα γενέθλια του Γιώργου. Νομίζω πως πρέπει να γράψω για το τι μας συνέβει, έτσι ώστε να το βγάλω από μέσα μου και να μπορέσω να ξαναγράψω εδώ και τα πιο όμορφα και αισιόδοξα.

Όπως θα παρατηρήσατε σταμάτησα τα Fika πριν την ώρα τους. Η μέση μου είχε αρχίσει να διαμαρτύρεται και πιο νωρίς. Κάποια μέρα αναγκάστηκα να μην κάνω για να την ηρεμήσω, αλλά προφανώς δεν έφτασε και όταν συνέχισα επαναστάτησε. Έτσι στις 16 Οκτωβρίου έκανα εκείνο το ωραίο -μα γλυκό- κέικ αμύγδαλο και μετά έπεσα στον καναπέ και στο κρεβάτι με μεγάλο πόνο. Ευτυχώς ήρθαν και οι γονείς μου για μερικές μέρες και βοήθησαν. Η μέση μου με πιάνει καμιά φορά, αλλά για καμιά μερούλα, κυρίως όταν είναι να αδιαθετήσω. Δεν με είχε ξαναπιάσει έτσι ποτέ, οπότε δεν ήξερα και πώς να το χειριστώ. Με το που πήρα για 2 μερούλες norgesic και ένιωσα καλύτερα, θεώρησα πως όλα έφτιαξαν και πήγα και για μπάνιο στη θάλασσα. Όταν βρέθηκα να μη μπορώ καν να περπατήσω δυο βήματα, πήγα πλέον στην ορθοπεδικό να δούμε τι γίνεται. Με λίγα λόγια μου έδωσε θεραπεία για 10 μέρες με εντολή για πλήρη ξεκούραση κλπ κλπ. Έτσι οι γονείς μου έμειναν λίγο ακόμα, να βοηθήσουν κι άλλο. Το λίγο ακόμα όμως έγινε πολύ ακόμα, γιατί είχαμε μπροστά μας περιπέτειες.

Στις 20 του μήνα είχε η Ιωάννα προγραμματισμένη γαστροσκόπιση, καθώς έχει πολλά προβλήματα με το στομάχι της και παλινδρόμιση και έπρεπε να δούμε τι τρέχει. Τα πράγματα δεν πήγαν καλά όμως. Μου είναι πολύ δύσκολο να τα γράψω. Έχουν περάσει τόσες μέρες και παρότι όλα είναι καλά τώρα, ακόμα δεν έχω συνέλθει προφανώς. Τα γράφω και μου έρχονται κλάματα και τρεμούλα από τη σύγχιση. Συνεχίζω όμως γιατί νομίζω το χρειάζομαι να τα γράψω.

Την είχε πάει ο Κωνσταντίνος λοιπόν και με πήραν τηλέφωνο να μου πουν πως τελείωσε και όλα καλά και περιμένουν να συνέλθει εντελώς για να φύγουν. Μετά από λίγο όμως με ξαναπήρε τηλέφωνο να μου πει πως η Ιωάννα έχει μεγάλο πονοκέφαλο και θα ήταν καλό να πάω από εκεί. Προφανώς ξέχασα και μέση και τα πάντα και πήγα. Το παιδί ήταν με ρίγη τρομερά και έφτυνε και λίγο αιματάκι, είχε πονοκέφαλο και ξεκίνησε να ανεβάζει πυρετό. Ήρθε ασθενοφόρο και πήγαμε στο νοσοκομείο. Εκεί ο πυρετός έφτασε το 40. Φυσικά κάναμε εισαγωγή. Μέχρι την επόμενη μέρα το μεσημέρι δεν ξέραμε τι γίνεται. Της παίρναν αίμα κάθε μια ώρα, την είχαν κατατρυπήσει (τελικός απολογισμός 27 τρυπήματα), της είχαν ορούς και από τα δυο της χέρια και καθετήρα, βγάλαμε ακτινογραφίες, υπέρηχους, κάναμε αξονική. Πέρασαν όλοι οι γιατροί από πάνω της και τη ζουλούσαν, τη ρωτούσαν, δεν την είχαν αφήσει σε ησυχία, δεν είχε καταφέρει να κοιμηθεί πάνω από μισή ώρα συνεχόμενα. Άκουσα όλες τις πιθανότητες και τις εικασίες για το τι έχει το παιδί, από διάτρηση στομάχου μέχρι σκωληκοειδίτιδα (!!!), μας είχαν τρελάνει εντελώς. Είναι τραγικό να βλέπεις τις αντιπαλότητες και τον εγωισμό των γιατρών μπροστά σου, πάνω από το παιδί σου. Τουλάχιστον από το μεσημέρι το παιδί είχε αρχίσει να είναι καλύτερα, σηκωνόταν, σιγά σιγά ζήτησε νερό και μετά φαγητό. Δεν της έδωσαν μεν, αλλά κάπως είχαμε αναθαρρήσει βλέποντας πως καλυτερεύει.

Το Σάββατο, και ενώ το παιδί φαινόταν και αισθανόταν καλύτερα, οι γιατροί μας είπαν να διακομιστεί στην Αθήνα.  Ήταν ένα νέο σοκ αυτό. Από τη μια λες πως μπροστά σε αυτό που βλέπω εδώ μέσα καλύτερα να πάει στην Αθήνα να είμαι σίγουρη, να έχει γιατρούς ειδικευμένους στα παιδιά, να τους εμπιστεύομαι, από την άλλη σκέφτεσαι πως για να σε στέλνουν εκεί κάτι σοβαρό τρέχει. Μίλησα με τον γιατρό μας εδώ και μου είπε πως κάποιες εξετάσεις της δεν ήταν ακόμα καλές και οι γιατροί εδώ δε θέλαν επίσης την ευθύνη. Όλα καλά μου είπε, ίσως και να μη χρειάζεται, αλλά κάντο. Και χαίρομαι που το κάναμε γιατί πραγματικά το Παίδων στην Αθήνα δεν συγκρίνεται καν με το νοσοκομείο μας εδώ. Ήταν δύσκολο για όλους όμως αυτό. Εγώ δεν μπορούσα να πάω μαζί  λόγω της μέσης μου. Ήταν αδύνατο να μπω στο αυτοκίνητο. Έτσι πήγε ο Κωνσταντίνος και οι γονείς μου (που οι 2-3 μέρες που θα μέναν εδώ είχαν γίνει ήδη 8…) και έμεινα πίσω να περιμένω απλώς τηλέφωνο και να αγωνιώ.

Στο μεταξύ εγώ είχα διαλύσει τη θεραπεία για τη μέση. Από την Πέμπτη μέχρι το Σάββατο προφανώς δεν ξεκουράστηκα, δεν έμεινα κάτω, μπήκα στο αυτοκίνητο, ήμουν πάνω κάτω στο νοσοκομείο και είχα βεβαίως και απερίγραπτο άγχος, αγωνία, στεναχώρια και δεν μπορούσα να φάω τίποτα. Ούτε τα φάρμακα πήρα, γιατί χωρίς φαγητό θα το είχα διαλύσει το στομάχι μου εντελώς. Περνώντας λίγο οι μέρες και βλέποντας πως η Ιωάννα πάει όλο και καλύτερα, άρχισα σιγά σιγά να τρώω, πήρα και ξανά τα φάρμακα, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Ήταν σα να ξεκινούσα από την αρχή. Και έκανα και άλλο λάθος, δε τα πήρα σωστά και τα πήρα και μόνο για 5 μέρες ακόμα (θεωρώντας πως τα είχα πάρει και 5 πριν, άρα κλείνω τις 10 που έπρεπε).

Η Ιωάννα εντέλει έμεινε 10 μέρες μέσα στο Παίδων. Η διάγνωση ήταν μικροβιαιμία και χρειαζόταν 10 μέρες ενδοφλέβια αντιβίωση. Ευτυχώς αντιμετωπίστηκε πλήρως. Ένιωσε γρήγορα καλύτερα, της έδωσαν και να φάει και στο τέλος είχε φτάσει να είναι εντελώς καλά. Παίζανε Munchkin με τον Κωνσταντίνο και Ουίστ, αρχίσανε να λύνουν τον κύβο του Ρούμπικ ξανά (η Ιωάννα με το ένα χέρι γιατί στο άλλο είχε τον ορό και την εμπόδιζε), βλέπανε Gilmore Girls και ταινίες. Είχαν κάθε μέρα επισκέψεις από συγγενείς και φίλους και διαβάζανε και για τα μαθήματά της. Εγώ της μίλαγα κάθε μέρα από το viber και στέλναμε αυτοκόλλητα η μια στην άλλη 🙂 .

2016-10-24-12-09 2016-10-25-12-43 2016-10-26-14-11

Και εδώ εμένα με φρόντιζε ο Γιώργος, μου έκανε παρέα και βλέπαμε μαζί τα επεισόδια Gilmore girls που έβλεπαν και οι άλλοι, καθώς και ταινίες και I Zombie.  Μου έφτιαξε και λουκουμάδες μια μέρα!

2016-10-26-19-27

Κάπως πέρασαν αυτές οι 10 μέρες, κουραστικά φυσικά για όλους. Η χαρά μας ήταν απερίγραπτη όταν είπαν πως θα βγει και ακόμα μεγαλύτερη όταν γύρισαν σπίτι. Η Ιωάννα θέλησε να πάει κατευθείαν την επόμενη μέρα στο σχολείο, τέτοια βαρεμάρα είχε περάσει.

Τώρα απλώς κουράζεται κάπως πιο εύκολα και δεν μπορεί να κάνει γυμναστική και αναρρίχηση που θέλει, αλλά είναι καλά. Φυσικά έχει πλέον ένα άγχος και φόβο για τις ενέσεις, αλλά θα περάσει. Θα χρειαστεί παραπάνω εξετάσεις κάποια στιγμή για να δούμε το αρχικό πρόβλημα, αυτό που μας έκανε να πάμε για γαστροσκόπιση, αλλά σιγά σιγά.

Εγώ από την άλλη είμαι ακόμα στον καναπέ. Αφού είδα και αποείδα πως δε θα γίνω καλά μόνο με την ξεκούραση, μίλησα ξανά με την ορθοπεδικό που μου είπε πως πρέπει να κλείσω τουλάχιστον 7 μέρες ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΕΣ τα φάρμακα και την ξάπλα, οπότε άντε πάλι. Και επειδή έφτασα στην 6η μέρα για να αρχίσω να αισθάνομαι καλύτερα, το έκανε 10 μέρες.  Για να δούμε. Έχω βαρεθεί να πονάω και να είμαι κάτω και κλεισμένη στο σπίτι. Μου έχουν φέρει τον υπολογιστή μου στο σαλόνι και δουλεύω από τον καναπέ. Και θα κάνει πάρτυ ο Γιώργος και δε θα μπορώ να του κάνω την τούρτα του καν. Ξαπλωμένη εδώ δε μπορώ να κάνω και πολλά, δεν έχω διάθεση. Ούτε καν να διαβάσω το βιβλίο μου δεν μπορώ, γιατί μετά από λίγο δεν καταλαβαίνω τι διαβάζω.

Κάπου εδώ θα σταματήσω το σεντόνι της γκρίνιας. Τα πράγματα θα καλυτερέψουν. Η αλήθεια είναι πως δεν αισθάνομαι ακόμα ξεαγχωμένη με το θέμα της Ιωάννας, παρότι είναι καλά. Κάτι οι εξετάσεις που μας περιμένουν, κάτι απλώς και μόνο το τρελό άγχος της μάνας, θα μου πάρει καιρό νομίζω το να μπορώ να μιλάω για αυτό χωρίς να με πιάνει σφίξιμο και άγχος και στεναχώρια. Το καλό όμως είναι πως έχω αναθεωρήσει πολλά πράγματα μετά από αυτό, έχω γίνει πιο ζεν, του στυλ “να καούν τα πάντα, δεν έχει τίποτα από αυτά σημασία”.

Τώρα που τα έγραψα αυτά όλα, μπορώ να πάω πίσω και να γράψω για τα γενέθλια του Γιώργου (θα το βάλω στη σωστή ημερομηνία για λόγους τάξης) και μετά να ξανάρθω για να γράψω για τους καμβάδες μου.

Άντε να φύγει αυτό το 16 και το 17 να είναι καλύτερο.

Το τριτάκι και το δευτεράκι

Μια καινούρια χρονιά ξεκινάει, με διαφορετικά άγχη από τις προηγούμενες. Δευτέρα Λυκείου σημαίνει ψάξιμο και προετοιμασία και πολύ διάβασμα.

Έχουν μεγαλώσει πολύ και τα δυο παιδιά όμως και τα πράγματα είμαι σίγουρη πως θα κυλήσουν ομαλά!

Η παραδοσιακή μας φωτογραφία και φέτος:

20160912_073302

Το μπλε δωμάτιο

Η Ιωάννα μετακόμισε στο καινούριο της δωμάτιο το 2011. Μέχρι τότε είχαν κοινό δωμάτιο με τον Γιώργο, αλλά είχε έρθει η ώρα να χωρίσουν τα τσανάκια τους. Τότε είχε επιλέξει να το βάψει ροζ. Εντελώς ροζ. Ούτε η Μπάρμπι δεν είχε τόσο ροζ δωμάτιο δηλαδή.

dscf1405

Εδώ είναι το δωμάτιο με το κρεβάτι της, όταν πρωτοστήσαμε το γραφείο από κάτω. Μπορείτε να διαβάσετε μια ιστορία για το κρεβάτι της εδώ και μετά εδώ. Και τότε είχε βοηθήσει πολύ, ειδικά στο στήσιμο του γραφείου.

dscf1363

Μεγαλώνοντας όμως ξεπέρασε τη φάση του ροζ και μπήκε στην μπλε περίοδο 🙂 Δε γινόταν λοιπόν να μείνει το δωμάτιό της έτσι. Αυτή τη φορά το πήρε εντελώς πάνω της και έβαψε όλο το δωμάτιο μόνη της.

Διάλεξε το χρώμα, της δώσαμε γενικές οδηγίες και ξεκίνησε. Ήταν πολύ προσεκτική στο να χαρτώσει τα πάντα (δυο ταινίες χάλασε για ένα δωματιάκι… –υπάρχουν και χειρότερα φυσικά-), έβαλε χαρτόνια και στο πάτωμα και φρόντισε να μη λερωθεί τίποτα. Εγώ τη βοήθησα μόνο στον πρώτο τοίχο, να της δείξω μερικά πράγματα και όλα τα υπόλοιπα τα έκανε μόνη της. Ακόμα και τα έπιπλα τα περισσότερα τα μετακίνησε μόνη της.

picmonkey-collage

Της πήρε 3-4 μέρες, αλλά το έκανε!

2016-08-01-16-37

Για να πω την αλήθεια ήμουν λίγο σκεπτική όταν είπε πως θα το κάνει μόνη της. Αλλά όλο και περισσότερο βλέπω πως τα παιδιά είναι έτοιμα να αναλάβουν δουλειές και ευθύνες εκεί που οι γονείς δε το περιμένουν.

Προφανώς είμαι πολύ περήφανη!

Ώρα για δουλειά!

Ηρθε το καλοκαιράκι λοιπόν και τα παιδιά βρέθηκαν με άπλετο χρόνο στα χέρια τους. Η Ιωάννα εδώ και πάρα πολύ καιρό σκεφτόταν το πώς θα γίνει να δουλέψει. Είναι πολύ καλή με τα παιδιά και σκεφτόταν πως αν είχαμε και εδώ στην Ελλάδα το babysitting όπως στην Αμερική, θα μπορούσε να βγάζει κάνα χαρτζηλικάκι. Δε το έχουμε φυσικά, οπότε ψαχνόταν τι άλλο θα μπορούσε να κάνει. Κάποια στιγμή λοιπόν είχαμε μιλήσει με την κτηνίατρο που πάμε τα ζώα μας, που είναι και παιδική φίλη του Κωνσταντίνου, και είχε συμφωνήσει να πηγαίνει η Ιωάννα εκεί τα πρωινά, έτσι για να πάρει μια ιδέα. Δεν ήταν ακριβώς αυτό που ζητούσε η Ιωάννα βέβαια (δε θα έβγαζε χαρτζηλίκι δηλαδή), από την άλλη όμως της άρεσε πάρα πολύ η ιδέα να πηγαίνει στο κτηνιατρείο και να βλέπει τα ζώα, ακόμα και αν ήταν εθελοντικά και σαν εμπειρία μόνο. Έτσι ξεκίνησε να πηγαίνει κάθε πρωί. Δυστυχώς έπαθε εκείνο το ατύχημα με το ποδηλατο τη δεύτερη μέρα κιόλας, οπότε χρειαζόταν να την πηγαινοφέρνουμε εμείς μετά, αλλιώς θα ήταν κάτι που θα είχε κάνει εντελώς μόνη. Ακόμα κι έτσι όμως, για δυο εβδομάδες η Ιωάννα ξυπνούσε το πρωί, ετοιμαζόταν, πήγαινε στη δουλειά, βοηθούσε όπως μπορούσε, βρισκόταν ανάμεσα σε γατιά και σκυλιά όλες τις ώρες και το μεσημέρι γύριζε ενθουσιασμένη. Έμαθε ένα σωρό πράγματα για τη φροντίδα των ζώων, αλλά και για συγκεκριμένα χαρακτηριστικά κάθε ράτσας (για αυτά τα βραχυκέφαλα σκυλιά άκουσα ένα σωρό πράγματα).

Ο Γιώργος από την άλλη δεν είχε σκεφτεί κάτι. Μιλήσαμε εμείς όμως με τον ποδηλατά και αφού συμφώνησε εκείνος, ρωτήσαμε και τον Γιώργο εάν θα τον ενδιέφερε να πηγαίνει από εκεί τα πρωινά, να βοηθάει και να μάθει και πέντε πράγματα για το ποδήλατο. Άλλωστε το χρησιμοποιεί πάρα πολύ, οπότε θα του είναι χρήσιμο να ξέρει και να το επισκευάζει. Και στη δική του περίπτωση η εργασία είναι εθελοντική. Του άρεσε η ιδέα και ξεκίνησε ένα πρωινό. Το απόγευμα, εκεί που θα πηγαίναμε για μπάνιο, λέει “σας πειράζει εγώ να πάω ξανά στο ποδηλατάδικο;” Ε, από τότε πηγαίνει πρωί – απόγευμα και περνάει τις ώρες του εκεί. Έχει μάθει να αλλάζει σαμπρέλες, αλυσίδες, ταχύτητες και έχει γυρίσει και μέσα στη μουτζούρα! Για κάποιον που μέχρι τώρα ήταν της θεωρίας μόνο, δεν είναι και άσχημα! Και εκτός από αυτά, κάνει και δουλειές βοηθητικές, πάει στην τράπεζα, να πληρώσει το νερό, σκουπίζει…. Και αν όλα αυτά φαίνονται απλά και καθημερινά σε μας, είναι όμως πρώτη φορά που τα κάνει ο Γιώργος. Τρελή εμπειρία! Ειδικά με τις πόρτες στην τράπεζα, ενθουσιάστηκε (“σα θάλαμος αποσυμπίεσης είναι! Θέλω κι εγώ μια τέτοια στο δωμάτιό μου”)

Και μόνο η επαφή με το τι σημαίνει “δουλεύω” είναι νομίζω πολύτιμη. Τα παιδιά έχουν κάτι να κάνουν με τον τόσο ελεύθερο χρόνο και ταυτόχρονα παίρνουν γνώση και εμπειρία. Είναι ένα ακόμα βήμα προς την ανεξαρτητοποίησή τους.

Πάρτυ για τα 14!

Η Ιωάννα έκλεισε τα 14 και μπορώ να πω πως μέσα στη χρονιά αυτή που πέρασε έγινε η μεγάλη αλλαγή και από κοριτσάκι έγινε νεαρή γυναίκα. Κάθε χρόνο τα παιδιά μεγαλώνουν και αλλάζουν και βλέπεις φωτογραφίες από παλιότερα χρόνια και λες “βρε για κοίτα τι μικρούλι που ήσουν”. Αλλά υπάρχει μια χρονιά κατά την οποία τα παιδιά αλλάζουν δραματικά. Και δεν εννοώ μόνο το ύψος ή το σώμα, εννοώ το ύφος, τις κινήσεις, την εντύπωση που σου δίνουν. Η χρονιά που όταν σε δουν γνωστοί που έχουν καιρό να σε δουν δε λένε απλώς “πώς μεγάλωσες, πόσο ψήλωσες” και λοιπά, αλλά μένουν με ανοιχτό το στόμα διερωτώμενοι… Είναι τότε που ακόμα και οι γονείς που βλέπουν το παιδί τους κάθε μέρα αντιλαμβάνονται καθαρά το πόσο άλλαξε. Στα κορίτσια έρχεται πολύ νωρίτερα η αλλαγή αυτή και νομίζω είναι πιο απότομη. Δεν έχω και μεγάλη εμπειρία, αλλά απ’ όσο βλέπω από τα παιδιά μου και τους φίλους τους, στα αγόρια υπάρχει εκείνη η χρονιά που θα ψηλώσουν πολύ και θα αλλάξει η φωνή τους (και κάνει εντύπωση), αλλά παρ’ολ’αυτά δεν έχουν αποκτήσει ακόμα τη μορφή που θα έχουν ως άντρες, δεν έχουν “σκληρήνει”. Δεν ξέρω αν αυτό έρχεται σταδιακά ή θα γίνει μέσα σε μια χρονιά. Θα το διαπιστώσουμε 🙂

ioannacollage14

Πάντως στα κορίτσια επιβεβαιωμένα γίνεται. Και όπως είπα για την Ιωάννα ήταν αυτή η χρονιά. Έχει ψηλώσει, έχει αλλάξει. Και στην όψη και στις συνήθειες. Έχει γίνει μια όμορφη δεσποινίδα. Περνάει τις δυσκολίες της εφηβείας βέβαια, είναι μια πολύ περίεργη φάση στη ζωή μας αυτή. Θέλω να πιστεύω όμως πως σε 1-2 χρόνια τα πράγματα θα ηρεμήσουν.

Όπως σχεδόν κάθε χρόνο, έτσι και φέτος περάσαμε από 40 κύματα για να αποφασίσει τι τούρτα θέλει και τι θα κάνει για τα γενέθλιά της. Στο τέλος το κύριο ζητούμενο ήταν να είναι τούρτα με βουτυρόκρεμα και βρήκε μια πολύ όμορφη (και εύκολη ευτυχώς) τούρτα για να κάνουμε. Δεν έκανε και κάτι ιδιαίτερο πολύ για το πάρτυ της, γιόρτασε τα γενέθλιά της με την παρέα του D&D, παίζοντας. Τους έφτιαξα και τυρόπιτες, λουκανικοπιτάκια και είχαν και χυμούς, μια χαρά περάσανε.
2016062531 2016062532 2016062528

2016062546

Ευτυχώς που ήθελε μια σχετικά εύκολη τούρτα κιόλας, γιατί ετοιμάστηκε μέσα στο χαμό με το χτύπημα και τα νοσοκομεία… Πού μυαλό και πού χρόνος… Πάλι καλά που είχαν περάσει και δυο μέρες από το χτύπημα οπότε μπορούσε τουλάχιστον να παίξει (έκανε και 2 διαλείμματα ενδιάμεσα).

Χρόνια πολλά λοιπόν Ιωαννούλα μου και εύχομαι τα γενέθλιά σου πάντα να είναι τόσο γλυκά, όμορφα και πολύχρωμα όσο η τούρτα σου και βεβαίως να μη σε βρουν πονεμένη ποτέ ξανά! Σε λατρεύουμε!

Πρωινό καφεδάκι…

Πριν λίγο καιρό έκανα ένα άρθρο για τις Συνταγές, που παρουσιάζαμε τα πρωινά που προτιμούν ανά τον κόσμο. Η αλήθεια είναι πως μου άρεσε πολύ όταν έκανα το ψάξιμο για το άρθρο, έμαθα πολλά πράγματα, είδα αστεία βίντεο… Ένα από τα πράγματα που μου έκανε εντύπωση ήταν το ότι στην Βραζιλία είναι πολύ συνηθισμένο το να πίνουν τα παιδιά καφέ το πρωί, με γάλα βέβαια, από μικρή ηλικία και πως γονείς και παιδίατροι δεν έχουν κανένα πρόβλημα με αυτό, ίσα ίσα κιόλας το προωθούν καθώς θεωρούν πως τα παιδιά έχουν καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο μετά το πρωινό καφεδάκι! Είχα δει τον Μάνι από τη σειρά Modern Family που πίνει καφέ μανιωδώς, αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει πως είναι όντως κάτι που γίνεται!

Εδώ και κάνα μήνα, το έχουμε και στο σπίτι μας το παιδί που πίνει καφέ… Την Ιωάννα. Πριν κάνα χρόνο ξεκίνησε να πίνει (μια φορά το μήνα πχ) καφεδάκι με τον μπαμπά της, το οποίο όμως ήταν μια γουλιά καφές μέσα στο γάλα της. Ήταν περισσότερο έτσι, για το εφέ και για την αίσθηση πως πίνουν καφέ μαζί…

Εδώ και κάνα μήνα όμως πίνει μια φορά στο τόσο (πχ μια φορά την εβδομάδα, όταν έχει χρόνο τα πρωινά ίσως), ένα φλυτζάνι καφεδάκι γαλλικό, περίπου μισό μισό με γάλα και μισή κουταλιά ζάχαρη. Ούτε παραπάνω γάλα θέλει, ούτε παραπάνω ζάχαρη, γιατί “χαλάει τη γεύση του καφέ”. Της λέω λοιπόν “ξέρεις πως αυτό που πίνεις λέγεται “cafe au lait?”

“Καφέ ολέ; γιατί; ααα κατάλαβα… Επειδή τα έχει ΟΛΑ”

Εμ, και ζάχαρη έχει και γάλα έχει, τα έχει όλα (και συμφέρει)….

Της εξήγησα βεβαίως τι σημαίνει και μετά άρχισε να λέει “καφέ ο λε, καφέ ο σουγκαρέ” και τέτοια. Είχε πολύ πλάκα 🙂 Πάντως έτσι όπως πάει τη βλέπω να χτυπάει εσπρεσάκια σε κάνα δυο χρόνια, σκέτα…

Η ανάκτηση του ελεύθερου χρόνου!

Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια ο Γιώργος πέρασε τη φάση των terrible twos. Την πέρασε στα τρία του βέβαια, αλλά δεν έχει σημασία. Είχαμε γκρίνια από το πρωί ως το βράδυ, γκρίνια που σου έσπαγε τα νεύρα, που σου τριβέλιζε το μυαλό και δε σε άφηνε να ξεκουραστείς δευτερόλεπτο. Τα νεύρα μας είχαν γίνει τσατάλια και είχαμε φτάσει στο όριό μας. Όλο αυτό είχε ξεκινήσει ξαφνικά και είχε μετατρέψει το αγαπημένο μας αγοράκι σε ένα διαβολικό ον! Μέχρι που μια μέρα, πάλι έτσι ξαφνικά, συνειδητοποιήσαμε πως τις τελευταίες δυο μέρες δεν είχαμε ακούσει καθόλου γκρίνια… Από τη μια στιγμή στην άλλη είχε επιστρέψει το γλυκό αγοράκι και εμείς είχαμε ανακτήσει την ηρεμία μας.

Κάπως έτσι νιώσαμε φέτος με τον ελεύθερο χρόνο μας. Μέχρι τώρα, έχοντας δυο παιδιά, είχαμε ψιλοξεχάσει τον ελεύθερο χρόνο για εμάς ως ζευγάρι. Το πρωί είχες να δουλέψεις, το απόγευμα είχες να πας τα παιδιά στις διάφορες δραστηριότητες ή να τα βοηθήσεις στο διάβασμα ή να τα πας κάπου αλλού που χρειαζόταν. Και φυσικά αν χρειαζόταν να φύγουμε έπρεπε να κάνουμε ολόκληρο σχέδιο για το πού θα έμεναν τα παιδιά.

Σιγά σιγά άρχισαν να αλλάζουν τα πράγματα. Ο Γιώργος άρχισε να πηγαίνει και μόνος του σε κάποιες δραστηριότητες και μειώθηκαν λίγο τα δρομολόγια. Μεγάλωσαν και τα δυο και μπορούσαμε να φύγουμε για 1-2 ώρες και να μείνουν μόνα τους χωρίς πρόβλημα.

Φέτος τα πράγματα είναι ακόμα καλύτερα. Ο Γιώργος στο Λύκειο και η Ιωάννα στη δευτέρα Γυμνασίου, έχουν μεγαλώσει πια αρκετά. Έχουν μειώσει δραστικά τις εξωσχολικές δραστηριότητες και σε όσες έχουν κρατήσει πάνε μόνοι τους. Παίρνουν το ποδήλατο ή περπατάνε και πάνε. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να μείνουν μόνοι τους στο σπίτι. Μπορούν να κάνουν οποιαδήποτε δουλειά χρειαστεί και βεβαίως να μαγειρέψουν. Η Ιωάννα δηλαδή κυρίως, αλλά και για τον Γιώργο υπάρχουν τα σάντουιτς και το ντελίβερι χαχαχαχαχαχα.

Τι σημαίνει αυτό για εμάς; Σημαίνει πως συνειδητοποιήσαμε ξαφνικά πως έχουμε τα απογεύματά μας ελεύθερα! Είναι απίστευτο… Μπορούμε να αράξουμε, μπορούμε να πάμε στο εργαστήριο, μπορούμε να βγούμε για καφέ ή να πάμε σε φίλους μας… Και αν θελήσουμε μπορούμε να πάμε και εκδρομή! Όχι το απόγευμα, αλλά μέσα στο Σαββατοκύριακο ας πούμε. Και η αρχή έγινε χτες με μια φανταστική εκδρομή στο δάσος της Φολόης (για την οποία θα γράψω στη συνέχεια). Τα παιδιά είχαν κανονίσει D&D με τους φίλους τους και εμείς αντί να χρειαστεί να χάσουμε την εκδρομή γιατί θα έπρεπε να μείνουμε μαζί τους, πήγαμε κανονικά μόνοι μας!

Καταλαβαίνω βεβαίως πως μεγάλο ρόλο σε αυτή την ελευθερία μας παίζει το γεγονός ότι είμαστε στην Καλαμάτα. Η Αθήνα είναι ίσως λίγο πιο βάρβαρη, δεν ξέρω. Επίσης εδώ έχουμε συγγενείς γύρω γύρω αν χρειαστούν κάτι τα παιδιά και η γιαγιά τους είναι 10 λεπτά με τα πόδια. Όπως και να έχει, για εμάς είναι μια σημαντική αλλαγή.