Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Κριτική έργων

Half Note – JUMP’N JIVE

Την περίοδο της Πρωτοχρονιάς, στην επίσκεψή μας στην Αθήνα, πήγαμε στο Half Note και είδαμε τους Jump’n Jive, ένα  Ολλανδικό συγκρότημα Swing.

Με δυο λόγια να πω πως περάσαμε απλώς τέλεια! Το συγκρότημα ήταν απίθανο και εκτός του ότι παίζαν ωραία, είχαν χιούμορ και ήξεραν πώς να σε κάνουν να περάσεις καλά. Ευχάριστα τραγούδια, ανάλαφρη διάθεση, όμορφες κοπελίτσες, ένας τρελάρας τραγουδιστής και ένας κιθαρίστας με μαλί-μπαλκόνι! Βάλτε πάνω σε αυτό και την καλή παρέα με τους οποίους ήμασταν και καταλαβαίνετε τι ωραία ξεκίνησε η χρονιά!

Μα κοιτάξτε μαλλί!!!

Σε αυτό που θα ήθελα όμως να σταθώ είναι το γεγονός πως μέσα στο Half Note ΔΕΝ καπνίζανε. Έχω μεγάλο θέμα με το κάπνισμα και όταν βρίσκομαι σε χώρο που καπνίζουν με πιάνει βήχας πάντα. Έχω ένα αλλεργικό άσθμα που με τσακίζει. Αυτός είναι ο λόγος (μαζί με το γεγονός πως και τον Κωνσταντίνο τον ενοχλεί ο καπνός φυσικά), που έχουμε σταματήσει να πηγαίνουμε σε συναυλίες κλπ το χειμώνα. Ο Κωνσταντίνος ήθελε χρόνια τώρα να πάμε σε jazz club αλλά που να πας σε τέτοιο μέρος που είναι σίγουρο πως θα είναι ντουμανιασμένο;

Όταν είδαμε πως έχει τέτοιο πράγμα στο Half Note, η πρώτη μας αντίδραση ήταν να πούμε “σούπερ, να πάμε” και η δεύτερη “που να πάμε, αφού θα καπνίζουν”. Πώς το σκέφτηκε ο Κωνσταντίνος και είπε να πάρει ένα τηλέφωνο να ρωτήσει. Με τα τηλέφωνα και τις ερωτήσεις έχουμε προηγούμενο, αφού συνήθως ο διάλογος πάει κάπως έτσι: “θα θέλαμε να έρθουμε, αλλά πείτε μας, επιτρέπεται το κάπνισμα;” “Φυσικά και επιτρέπεται” (μάλλον θεωρώντας πως αυτή την απάντηση αναζητούσαμε κι εμείς) “Οκ, ευχαριστούμε πολύ, γειά σας”. Ο ίδιος διάλογος έχει γίνει πολλάκις και σε ταβέρνες με τα ίδια αποτελέσματα πάντα. Δεν είχαμε λοιπόν και αυτή τη φορά ελπίδα πως θα γινόταν κάτι διαφορετικό. Όμως, προς ευχάριστη έκπληξή μας, μας είπαν πως απαγορεύεται το κάπνισμα. Το τσεκάραμε μαζί τους 3 φορές και ακόμα και όταν πήγαμε εκεί, πάλι δεν είχαμε πειστεί πως θα ήταν έτσι. Ήμασταν έτοιμοι να μπούμε μέσα, να απογοητευτούμε και να ζητήσουμε τα χρήματά μας πίσω. Πράγμα που -δεύτερη ευχάριστη έκπληξη- δε χρειάστηκε να γίνει, γιατί πράγματι ΔΕΝ καπνίζαν.

Παρότι λοιπόν το κάπνισμα δεν επιτρεπόταν, και μάλιστα σε έναν χώρο που θα το τράβαγε, το μαγαζί ήταν γεμάτο, ο κόσμος διασκέδαζε, έπινε, έτρωγε, χόρευε και κανείς δεν άναψε τσιγάρο. Εκτός από τον τραγουδιστή!!! (οκ, σε ένα τραγούδι το έκανε, λόγω του τίτλου του). Αυτό που θέλω να πω είναι πως  δε νομίζω ότι ο μαγαζάτορας έχασε τίποτα που δεν επιτρέπει το κάπνισμα. Και για εμένα ήταν τέλειο, γιατί μετά από πολύ πολύ καιρό, πραγματικά απόλαυσα μια υπέροχη βραδιά!

Κλείνω με ένα τραγούδι, στην ορίτζιναλ εκτέλεσή του όμως, που θεωρώ πως πρέπει να κάνουμε ύμνο του σπιτιού μας: Everybody eats when they come to my house!!!

Τα Χριστούγεννα του Σέρλοκ Χολμς

Κανονίζοντας το τι θα κάνουμε στην καθιερωμένη μας βόλτα στην Αθήνα τέτοιες μέρες, προσπάθησα να βρω κάποια παράσταση στο Μέγαρο Μουσικής, και μάλιστα στην μεγάλη του αίθουσα, για να το δουν τα παιδιά. Βρήκαμε λοιπόν την παράσταση “Καλά Χριστούγεννα κύριε Χολμς” που ήταν στην αίθουσα φίλων της μουσικής, είχε εκκλησιαστικό όργανο και είχε και τον Σέρλοκ Χολμς τον οποίο αγαπάμε οικογενειακώς.

Ήταν αρκετά τα θετικά. Πρώτα τα γενικά, που αφορούν το Μέγαρο. Τα παιδιά εντυπωσιάστηκαν με το χώρο, και γενικώς αλλά ιδιαίτερα με την αίθουσα. Τεράστια, ξύλινη, με το εκκλησιαστικό όργανο να δεσπόζει.

Η παράσταση ήταν προσεγμένη. Βασισμένη σε αυθεντική ιστορία, παίρνοντας στοιχεία και από άλλες. Έχω δει ταινίες του Σέρλοκ Χολμς πολύ πιο χαζές από αυτή και με πολύ μεγαλύτερα κενά. Δεν είναι εύκολο να δημιουργήσεις μια ιστορία με τον θρυλικό ντετέκτιβ, χρειάζεται εξυπνάδα και προσοχή στη λεπτομέρεια. Οπότε αυτό το βάζω στα θετικά.

Ένα από τα καλύτερα στοιχεία ήταν η σκηνοθεσία. Απλά εξαιρετική. Οι ηθοποιοί ήταν άψογοι, η μουσική πολύ ωραία και το Όργανο επιβλητικό. Πολύ καλή δουλειά έκανε και αυτός που έπαιζε τους ήχους!

Τα αρνητικά ήταν δυο, αλλά είναι spoilers, οπότε δεν ξέρω αν θέλετε να συνεχίσετε να διαβάζετε. Θα προσπαθήσω να μην είμαι πολύ αποκαλυπτική, αλλά δεν γίνεται κιόλας… Αν δε θέλετε λοιπόν μη διαβάσετε παρακάτω….

Το πρώτο αρνητικό είναι ίσως κάπως χαζό. Εκτός από τον Σέρλοκ Χολμς και τον γιατρό Ουάτσον, όλους τους άλλους ρόλους τους έπαιξε ο  Πάνος Σταθακόπουλος με μεγάλη επιτυχία. Όμως ενώ στους άλλους χαρακτήρες άλλαζε εμφάνιση, όταν έπαιζε την κυρία Χάντσον έμενε με το παντελόνι, κάτι που ήταν εντελώς εκτός εποχής και με ξένισε πολύ.

Το δεύτερο αρνητικό είναι και το πιο σημαντικό και νομίζω πως χαλάει και την παράσταση. Η ιστορία δεν τελειώνει και το μυστήριο μένει αναπάντητο. Για όσους γνωρίζουν την ιστορία του Σέρλοκ είναι εύκολο να φανταστούν ποιός είναι ο κακός, αφού μιλάει για έναν όμορφο, καλοντυμένο, πανέξυπνο άντρα, που μιλά για το Τέλειο Έγκλημα. Όπως είπε ο Γιώργος “κάποιο Μ είναι μπλεγμένο”. Όμως για όσους ΔΕΝ γνωρίζουν, και ήταν αρκετοί μέσα στην αίθουσα, το ερώτημα παραμένει. Άκουσα από αρκετούς γύρω μου “αυτό ήταν; Τελείωσε; Ποιός το έκανε;”. Πιστεύω πως, ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά, χρειαζόντουσαν την κάθαρση. Έτσι φύγαμε με το ερώτημα, και αυτό ήταν που συζητήσαμε, ενώ αλλιώς θα είχαμε μόνο τα θετικά να λέμε.

Δεν ξέρω λοιπόν αν θα σας πρότεινα να τη δείτε, κυρίως για το τέλος της. Αν δε σας ενοχλεί να πάτε σίγουρα. Τα παιδιά πάντως (που γνωρίζουν καλά την ιστορία) την χάρηκαν πολύ.

Αλαντίν

Στις διακοπές μας κάναμε διάφορα πράγματα και μικροεκδρομές. Μέσα σε αυτά ήταν και η επίσκεψή μας στο Green Theater στις Αρχαίες Κλεωνές, όπου παρακολουθήσαμε τον Αλαντίν από το θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν.

Την ιδέα την έριξε ο philos που παραθέριζε εκεί κοντά. Για να πω την αλήθεια ήμουν πολύ κουρασμένη εκείνη την ημέρα και ψιλοτέζα και πολύ το σκεφτόμουν το να πάω να δω παιδικό μιούζικαλ. Έχω δει κάμποσες παιδικές παραστάσεις και σκεφτόμουν “ουφ, μια από τα ίδια”. Όμως εντέλει πήγαμε και χαίρομαι πάρα πολύ που το κάναμε, γιατί εντέλει η παράσταση αυτή είναι ίσως η καλύτερη θεατρική παράσταση που έχω δει ποτέ (μεγάλων και μικρών μαζί).

Το Green Theater είναι εύκολο να το βρει κανείς, πολύ κοντά στην Κόρινθο. Απλό, μικρό, αλλά μια χαρά. Κάτσαμε και περιμέναμε να αρχίσει. Δεν είχε και πολύ κόσμο και είχαμε πολύ καλές θέσεις.

Τα σκηνικά ήταν πολύ απλά, μόνο ένα σκηνικό πίσω σαν τοίχος σπιτιού στη Βαγδάτη και 3-4 τραπεζάκια. Σας πληροφορώ πως αυτά έφταναν και περίσσευαν για να μεταφερθείς μέσα στο παραμύθι και μεταμορφώνονταν γρήγορα και χωρίς να το καταλάβεις από παλάτι, σε αυλή, σε σπηλιά, σε παζάρι και σε τόσα άλλα.

(φωτο από το culturenow.gr)

Οι αμφιβολίες μου διαλύθηκαν μέσα στα πρώτα 5 λεπτά της παράστασης. Η υπόθεση είναι η γνωστή υπόθεση του παραμυθιού. Ο Αλαντίν, φτωχός κλεφτράκος, αλλά καλό παιδί, συναντάει έναν τύπο που του λέει πως είναι θείος του, ενώ στην πραγματικότητα είναι κακός μάγος. Ο μάγος τον εξαπατάει και τον καταφέρνει να μπει στη σπηλιά να πάρει το λυχνάρι. Ο Αλαντίν παίρνει το λυχνάρι, όμως τα πράγματα δεν πάνε όπως θα ήθελε ο “θείος” και έτσι ο νέος μένει στη σπηλιά με το λυχνάρι… Και η περιπέτεια έχει ήδη ξεκινήσει!

(φωτο από το culturenow.gr)

Το κυριότερο θετικό: τα τραγούδια ΔΕΝ ήταν playback. Τραγουδούσαν όλοι οι ηθοποιοί live μπροστά μας. Το επόμενο που μας ενθουσίασε ήταν η σκηνοθεσία. Οι ηθοποιοί δεν είχαν μόνο τους ρόλους τους, αλλά έπαιρναν τη θέση των σκηνικών και του περίγυρου, είτε αυτό ήταν ένα συντριβάνι, μια σπηλιά, δέντρα με καρπούς, ζώα κλπ. Ήταν απίστευτο να βλέπεις τους ανθρώπους να μεταμορφώνονται σε κότες και σκύλους, σε συντριβάνι με νερό που τρέχει ή σε δέντρο με γυαλιστερούς καρπούς. Μια μικρή γεύση μπορείτε να πάρετε βλέποντας το βιντεάκι στο youtube, αν και δεν έχει καμία σχέση αυτό με αυτό που βλέπεις όσο είσαι στο θέατρο, με τον κατάλληλο φωτισμό, διάθεση και περιβάλλον.

Μα και όλα τα υπόλοιπα ήταν τέλεια. Ο φωτισμός, ο ήχος, όλοι οι ηθοποιοί… Όλα άψογα. Δυστυχώς δεν είχα μαζί μου την φωτογραφική μου μηχανή. Η φωτογράφιση θεατρικών έργων είναι από τα αγαπημένα μου θέματα και στεναχωρήθηκα πολύ που την ξέχασα. Έβγαλα μερικές με το κινητό μου, αλλά φυσικά βγήκαν χάλια.

Μετά το τέλος της παράστασης μιλήσαμε λίγο με το Τζίνι και τον Αλαντίν. Τα παιδιά φωτογραφήθηκαν μαζί τους και ο Γιώργος έμαθε και το μυστικό της φλόγας που έβγαινε από τα χέρια του Τζίνι. Δεν θα σας το αποκαλύψουμε φυσικά γιατί… είναι μυστικό!

Δείτε το πρόγραμμα της περιοδείας στο site και αν παίξει κάπου κοντά σας, να πάτε να το δείτε οπωσδήποτε. Και αν είναι μακριά σας, ε, δεν πειράζει, θα κάνετε και εκδρομή!

Game of Thrones

Το βιβλίο το διάβασα πριν 4 χρόνια περίπου. Το τελευταίο βιβλίο της σειράς που έχει εκδοθεί το διάβασα το 2008… Και τότε έγραφα: “Ευτυχώς τον Νοέμβριο βγαίνει το πέμπτο βιβλίο, οπότε θα λυθούν οι απορίες μας.” Αυτός ο Νοέμβριος άργησε γύρω στα 3 χρόνια 🙂 Ακόμα δεν έχουμε δει το επόμενο βιβλίο.

Τώρα η HBO έκανε το πρώτο βιβλίο σειρά. Και χτες είδαμε το πρώτο επισόδειο. Ίσως είναι περιτό να πω πως μετά από τόσα χρόνια, έχοντας διαβάσει άπειρα βιβλία φάνταζι και με δεδομένο πως το Song of Ice and Fire είναι ένα τεράστιο έπος με χιλιάδες χαρακτήρες, οι οποίοι πεθαίνουν με το κιλό, τα έχω κάνει έναν αχταρμά στο μυαλό μου. Δε θυμόμουν καν τι γίνεται στο βιβλίο, τους χαρακτήρες.

Όμως βλέποντας το επισόδειο χτες, ήρθαν όλα ξανά στη μνήμη μου. Η σειρά έχει καταφέρει να πιάσει την ατμόσφαιρα, τους χαρακτήρες, τα πάντα. Οι ηθοποιοί ταιριάζουν γάντι στους ρόλους τους και οι αλλαγές που έχουν κάνει στην πλοκή είναι ελάχιστες. Έχει εξαιρετική φωτογραφία και μαγευτικά σκηνικά.

Με λίγα λόγια ενθουσιάστηκα.

Η σειρά έχει αρκετό γυμνό και βία, σε καμία περίπτωση δεν είναι για μικρούς θεατές. Αλλά από την άλλη, ούτε τα βιβλία είναι…

Ελπίζω να συνεχίσουν έτσι όλα τα επισόδεια. Και ελπίζω, με την ευκαιρία της επιτυχίας της σειράς, ο κύριος Martin να τελειώνει με τα βιβλία κάποτε. Γιατί ξεκίνησε το 1991 τη σειρά με σκοπό να γράψει μια τριλογία, το πρώτο βιβλίο εκδόθηκε το 1996 και πλέον μιλάει για -τουλάχιστον- 7 βιβλία. 20 χρόνια κύριε Μάρτιν είναι πολλά….

Το μόνο που έχω να πω είναι πως ενώ  έβλεπα τη σειρά, ένα πράγμα μου ερχόταν στο μυαλό. Αυτός θα πεθάνει, αυτός θα πεθάνει, κι αυτός θα πεθάνει. Αφού τους ξεκάνει όλους, εγώ φταίω;;;

Σειρές που παρακολουθούμε

Είπα πως θα αναφέρω τις σειρές που παρακολουθούμε αυτό τον καιρό. Κοίταζα τα ποστ που έχω κάνει για σειρές κατά καιρούς και είδα πως έχω αφήσει απ’ έξω κάμποσες από τις σειρές που κατά καιρούς έχουμε παρακολουθήσει. Δε θα αναφερθώ τώρα σε αυτές, ούτε και στις αγγλικές για τις οποίες είπα στο προηγούμενο ποστ.

Πάμε λοιπόν:

1. True Blood

Ίσως η μόνη σειρά με βαμπίρ και άλλα παραφυσικά όντα την οποία βλέπουμε (μετά μανίας).  Βασισμένο στα βιβλία της Charlaine Harris. Η Σούκι Στακχαουζ είναι μια σερβιτόρα στο Νότο που ερωτεύεται ένα βαμπίρ, τον Μπιλ και μπλέκει σε ένα σωρό καταστάσεις με βαμπίρ, λυκάνθρωπους, νεράιδες και άλλους τέτοιους νορμάλ τύπους, και φυσικά η ζωή της κινδυνεύει σε σχεδόν κάθε επισόδειο.

Ο τόπος έχει γεμίσει με σειρές στις οποίες υπάρχουν βαμπίρ και λυκάνθρωποι, όπου ένα βαμπίρ θέλει να απαρνηθεί τους τρόπους του και να γίνει πιο “άνθρωπος”, ένα άλλο βαμπίρ κυκλοφορεί με δερμάτινα σακάκια και οι δυο μαζί παλεύουν για την προσοχή μιας γκομενίτσας. Όμως αυτή είναι γεμάτη σεξ και βία και για κάποιο λόγο μας τράβηξε. Ίσως ήταν ο τρόπος που λέει η Σούκι το “Μπιλ” (κάτι σαν Μπιαααελ) 😛

Περιμένουμε την καινούρια σαιζόν το καλοκαίρι.

Grey’s Anatomy

Έλεος δηλαδή. 7 σαιζόν τώρα βλέπουμε ένα νοσοκομείο γεμάτο γκόμενους (ένας άσχημος γιατρός δεν υπάρχει. Που στο καλό είναι αυτά τα νοσοκομεία;; ) και το πως αλλάζουν ζευγάρια μεταξύ τους. Έχουν γίνει όλοι οι δυνατοί συνδιασμοί (χμ αντρες γκέι δε νομίζω να έχουμε δει…). 7 σαιζόν γεμάτες ψυχολογικά και γκομενικά προβλήματα των -κούκλων- γιατρών. Τώρα πως γίνεται και το βλέπουμε ακόμα και δε χάνουμε επισόδειο, άγνωστο 🙂 Είμαστε λίγο βαρεμένοι, είναι γνωστό!

How I met your mother

Όταν την πρωτοκατεβάσαμε είχα τις αμφιβολίες μου. Τα πρώτα επισόδεια μου φάνηκαν καλά, μετά… κολλήσαμε! Η σειρά αφηγείται την ιστορία 5 φίλων. Υποτίθεται πως τα διηγείται ο ένας από αυτούς, μετά από 20 χρόνια, στα παιδιά του, για να τους πει το πως γνώρισε τη μητέρα τους. 6 σαιζόν μετά, τη μητέρα δεν την έχουμε δει ακόμα 😛

Έχει πάρα πολύ πλάκα η σειρά και ο αγαπημένος μας είναι ο Barney φυσικά. Η σειρά είναι απλά legend -wait for it…..- ary!!!!!! (δείτε και θα καταλάβετε)

The Big Bang Theory

Είχα γράψει ολόκληρο ποστ για τη σειρά αυτή. 4 σαιζόν μετά και συνεχίζουμε να γελάμε ασταμάτητα.

The Closer

Είχα δει μερικές σκηνές στην τηλεόραση. Άλλαζα επί τόπου το κανάλι γιατί δεν άντεχα να ακούω την καραβλαχάρα να μιλάει!!! Κάποια στιγμή όμως (που φτάναμε σιγά σιγά να μην έχουμε καινούρια επισόδεια από κάτι να δούμε) ακούσαμε πως η σειρά αυτή είναι πολυβραβευμένη. Ο Κωνσταντίνος πρότεινε να της δώσουμε μια ευκαιρία. Έτσι ξεκινήσαμε να τη βλέπουμε και… κολλήσαμε! Μου αρέσει πάρα πολύ! Το ότι είναι καραβλαχάρα αυτή είναι αναπόσπαστο μέρος της σειράς. Τυχαίο άραγε που μας αρέσει άλλη μια σειρά με πρωταγωνιστή έναν πανέξυπνο άνθρωπο με εμφανή προβλήματα επικοινωνίας και κοινωνικοποίησης; Χμ.

Η Brenda είναι γνωστή επειδή έχει το χάρισμα να κλείνει τις αστυνομικές υποθέσεις, με τον δικό της, ιδιαίτερο τρόπο. Είναι κάτι σαν το CSI αλλά με λιγότερες αηδιαστικές σκηνές και πολύ περισσότερο χιούμορ. Και γι αυτό μου αρέσει, γιατί σχεδόν σε όλα τα επισόδεια θα γελάσεις.

Τρώμε τα επισόδεια και τις σαιζόν σαν ποπ κορν κάθε βράδυ 🙂 Και λέμε Thank y’all και Bye now….

Outsourced

H καινούρια μας ανακάλυψη! Ένας τύπος που δούλευε σε τηλεφωνικο κέντρο εταιρείας γυρνάει στη δουλειά του μετά από σεμινάριο και ανακαλύπτει πως έχουν απολυθεί όλοι και το τηλεφωνικό κέντρο έχει πάει… στην Ινδία. Και η ίδια τύχη περιμένει και αυτόν, εκτός και αν δεχτεί να πάει στην Ινδία να διευθύνει εκεί το τηλεφωνικό κέντρο και τους -ινδούς- υπαλλήλους. Το οποίο και κάνει φυσικά.

Ένας αμερικανός στην Ινδία λοιπόν, προσπαθεί να προσαρμοστεί στις συνήθειες, τα ήθη και τα έθιμα των Ινδων. Κι μας χαρίζει άφθονο γέλιο!

17 επισόδεια έχουν βγει μέχρι στιγμής, έχουμε δει 6-7. Πολύ γέλιο!

——-

και μαζί με αυτά βέβαια περιμένουμε τα καινούρια Dr Who το πάσχα και misfits το καλοκαίρι.

(δημοσίευσα το ποστ αντί να κάνω save draft. Θα έχει Updates μέχρι να το τελειώσω γιατί δε βρίσκω πως το κανεις unpublish χαχαχχαχαχααχχααχαχααα)

Αγγλικές σειρές και ταινίες

Τηλεόραση γενικώς βλέπουμε ελάχιστη. Για να ξεκαθαρίσω, εννοώ τα προγράμματα που παίζει η κρατική και ιδιωτική τηλεόραση. Και (αν εξαιρέσουμε την Πάτι της Ιωάννας), τίποτα φανατικά ή συστηματικά.

Βλέπουμε όμως αρκετές ταινίες και πάρα πολλές σειρές.  Τα παιδιά πέφτουν για ύπνο το βράδυ κι εμείς ξαπλώνουμε στους καναπέδες μας, ανοίγουμε τον υπολογιστή που είναι συνδεδεμένος με την τηλεόραση και βλέπουμε τα καινούρια επισόδεια από τις σειρές που παρακολουθούμε.

Σε άλλο ποστ θα γράψω για το ποιές σειρές βλέπουμε αυτή την εποχή. Τώρα θέλω να πω για μια αποκάλυψη (για μας δηλαδή) του τελευταίου καιρού. Αυτή λέγεται “αγγλικές σειρές και ταινίες”. Οι Άγγλοι είναι το κάτι άλλο… Δεν ξέρω αν θα τολμούσε κανείς άλλος να βάλει μέσα σε μια ταινία ή μια σειρά αυτά που βάζουν αυτοί. Ό,τι τους έρθει στο κεφάλι, το κάνουν σενάριο και το πραγματοποιούν, με μεγάλη επιτυχία θα έλεγα! Αλλά πραγματικά ό,τι τους κατέβει. Παρακολουθείς κάτι και σκέφτεσαι “δε γίνεται να το βλέπω αυτό τώρα…”

Θα ξεκινήσω με τις σειρές.

Doctor Who

Ε, φαντάζομαι ξέρετε πόσο φανατικοί είμαστε οικογενειακώς, εδώ και χρόνια. Σε γενικές γραμμές δεν είναι τόσο εξωφρενικό όσο άλλα που έχουμε δει (για το είδος του δηλαδή). Όμως δεν δίστασαν να πουν ξεκάθαρα πως η βασιλική οικογένεια είναι λυκάνθρωποι. Με επιχειρήματα:

  • So the Royal Family are werewolves?
  • Well, maybe not yet. A single wolf cell could take a hundred years to mature. Might be ready by, ooh. . . early 21st century.
  • Nah, that’s just ridiculous.
  • Mind you. Princess Anne. . . I’ll say no more.
    And if you think about it, they’re very private. They plan everything in advance. They could schedule themselves around the Moon! And. . .they like hunting. They love blood sports.
  • Oh, my God! They’re werewolves!
    THEY BOTH HOWL

The misfits

OMG. Τι άλλο να πω. Πήραν μια ιδέα πολυπαιγμένη και πολυφορεμένη τον τελευταίο καιρό και της βγάλανε τα μάτια 😛 Η ιδέα είναι η εξής: 5 νεαροί (και σιγά σιγά βλέπουμε πως και κάμποσοι ακόμα) αποκτούν ειδικές δυνάμεις μετά από κάποιο γεγονός και βλέπουμε πως το αντιμετωπίζουν. Σας θυμίζει Heroes ή 4400 ή μια από τις τόοοοσες σειρές με άτομα που μπορούν να πετάξουν, να διαβάσουν σκέψεις κλπ κλπ; Έτσι είναι. Και όμως. Καμία σχέση.

Εδώ οι νεαροί είναι misfits. Είναι παιδιά που κάνουν community service μετά από κάποιο αδίκημα. Καπνίζουν, βρίζουν και βέβαια δε χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους για να σώσουν τον κόσμο. Για να μην πω για το τι είδους δυνάμεις έχουν… Έχουμε μια κοπέλα που μόλις την ακουμπήσει άντρας φουντώνει αυτομάτως (για να το πω ευγενικά), έναν τύπο που ελέγχει τη λακτόζη, μια κοπέλα που κάνει τον κόσμο καραφλό 😛 😛 😛

Και φυσικά ούτε εδώ διστάζουν να δείξουν ή να πουν πράγματα που δεν θα έδειχνε άλλος. Με αποκορύφωμα το τελευταίο Christmas special επισόδειο. (μη διαβάσετε τα παρακάτω αν δε θελετε να σας χαλάσει η έκπληξη…)

Μια κοπέλα γεννάει και βάζουν το μωρό στη φάτνη πετώντας μακριά την κούκλα του Ιησού, ένας τύπος παίρνει πολλές δυνάμεις και περνιέται για τον Χριστό (ένας χριστός που πίνει, εκμεταλεύεται τον κόσμο, κλέβει λεφτά κλπ),  την πέφτουν στην καθολική εκκλησία:

  • You’re exploiting the vulnerable. You’re taking money off pupils. You’re sexually assaulting girls.
  • Hey. That’s the Catholic Church for you.
  • He’s got a point. When I was growing up in Ireland, if the priests weren’t fiddling with you, you were one of the ugly kids.

Και το κορυφαίο:

  • F**k me Santa!

Θα προχωρήσω με 2-3 ταινίες.

Hot Fuzz

Ένας πολύ καλός αστυνομικός, τόσο καλός που κάνει όλο το υπόλοιπο τμήμα του να φαίνεται άχρηστο, στέλνεται σε μια μικρή επαρχιακή πόλη από τους ανώτερούς του (που φυσικά δε θέλουν να φαίνονται άχρηστοι). Εκεί φυσικά οι αστυνόμοι γελάνε μαζί του, με τις τακτικές και την προσκόλλησή του στο νόμο. Και όταν αρχίζουν οι μυστήριοι θάνατοι κανείς δεν πιστεύει πως υπάρχει φονιάς στη μικρή και ήσυχη πόλη τους.

Και αν αυτό σας φάνηκε οκ, τίποτα το συγκλονιστικό, κάνετε λάθος. Η ταινία έχει πολύ πλάκα, γίνονται πολλά περίεργα και ό,τι να’ναι και επίσης, εκεί που κάθεσαι και βλέπεις μια ταινία (σχεδόν) για όλη την οικογένεια, με δράση, λίγο πιστολίδι, αλλά χωρίς πολλά αίματα και βία, ξαφνικά σου έρχεται μια σκηνή τόσο splatter, τόσο αηδιαστικά απαίσια που παθαίνεις σοκ. Και γελάς βέβαια.

Από τις καλύτερες ταινίες που έχουμε δει τον τελευταίο καιρό!

Shaun of the Dead

(για όσους δεν το κατάλαβαν, παράφραση του Dawn of the Dead). Μαύρη κωμωδία, στην οποία οι Λονδρέζοι μετατρέπονται σε ανθρωποφάγα ζόμπι και η διαφορά (στην αρχή τουλάχιστον) προφανώς δεν είναι και πολύ μεγάλη από το κανονικό τους, γιατί οι πρωταγωνιστές ούτε που το καταλαβαίνουν ότι μιλάνε σε ζόμπι και όχι σε κανονικό άνθρωπο! Θα καταφέρει ο πρωταγωνιστής να επιβιώσει, να κερδίσει ξανά την κοπέλα του και να σώσει τους φίλους του σε μια κοινωνία που μετατρέπεται σιγά σιγά σε αιμοδιψείς ζωντανούς νεκρούς;

Μιλάμε για πολύ γέλιο. Η ταινία είναι καλτ, έχει κυκλοφορήσει σε κόμικ, έχει πολλούς οπαδούς και ο Romero και ο Tarantino δηλώνουν φαν και εντυπωσιασμένοι.

Τρίβια: στις δυο αυτές ταινίες πρωταγωνιστούν ο Nick Frost και ο Simon Pegg. Θεοί! Θεωρούν τις ταινίες αυτές μέρος της Blood and Ice Cream Trilogy. Το τρίτο μέρος το αναμένουμε με αγωνία 🙂 Και στις τρεις ταινίες οι πρωταγωνιστές τρώνε Cornetto και μάλιστα του σχετικού χρώματος και είδους (πχ στο Shaun of the Dead τρώνε φυσικά κορνέτο φράουλα). Και επειδή οι τύποι μας άρεσαν πάρα πολύ, ψάξαμε να δούμε και άλλες ταινίες, δικές τους αλλά και του σκηνοθέτη. Έτσι πέσαμε πάνω στο

Scott Pilgrim vs. the World

Πως να περιγράψω αυτή την ταινία;;;; Ένας νεαρός γουστάρει μια κοπέλα και καταφέρνει να την κάνει κοπέλα του. Όμως τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά. Ποτέ δεν είναι. Για να την κρατήσει, μαθαίνει πως πρέπει να νικήσει, σε μάχη μέχρι θανάτου, τους 7 σατανικούς πρώην της…

Η πιο ό,τι να ναι ταινία που έχω δει. Είμαι απόλυτα σίγουρη πως θα βρεθεί πολύς κόσμος που θα με βρίσει αν τη δει εξαιτίας μου. Ο φίλος μας ο Πέτρος ίσως να είναι μέσα σε αυτούς 🙂 Όμως εμείς την ευχαριστηθήκαμε πάρα πολύ. Είναι εντελώς διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη ταινία έχουμε δει.

Να πω εδώ πως αυτή δεν είναι καθαρά αγγλική ταινία. Ο σκηνοθέτης πήγε στο Χόλιγουντ για αυτή. Όμως εγώ θα την βάλω σε αυτή τη λίστα γιατί είμαι σίγουρη πως δεν θα την κατάφερνε άλλος 🙂

Αυτά προς το παρόν. Θα έχει σίγουρα συνέχεια, γιατί την έχουμε καταβρεί. Είπαμε να δούμε και το Spaced (μαντέψτε ποιοί πρωταγωνιστούν),  το οποίο έχει πολύ φανατικούς οπαδούς. Έχουμε δει δυο επισόδεια καιμας φάνηκε κάπως, αλλά πρέπει να δούμε παραπάνω για να έχω ολοκληρωμένη άποψη.

Σεσουάρ για δολοφόνους

Παίζεται για 12 χρόνια, αλλά εμείς τώρα καταφέραμε να πάμε να το δούμε.

φωτο από το cosmo.gr

Κλείσαμε τα εισητήριά μας, αφήσαμε τα πιτσιρίκια στους γονείς μου και ξεκινήσαμε για του Ψυρρή.  Ήμασταν και λίγο νωρίτερα στο θέατρο Αποθήκη, οπότε αφού πήραμε τα εισητήριά μας, είπαμε να πάμε να τσιμπήσουμε κάτι.

Εκεί δίπλα έχει ένα μαγαζάκι για φαγητό στο πόδι, “το πιο καθαρό βρώμικο της πόλης” νομίζω το έλεγαν. Πήγαμε λοιπόν να δοκιμάσουμε. Είχε μόνο ψωμί σάντουιτς στο οποίο έβαζες ό,τι ήθελες. Φαινόντουσαν λαχταριστά όλα. Όμως τα προβλήματα που είχαμε ήταν ποικίλλα. Πρώτον η εξυπηρέτηση. Εξυπηρετούν κόσμο από δυο πλευρές. Δυο κοπέλες προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα με ένα σωρό κόσμο από δεξιά και αριστερά. Και ο καλύτερος τρόπος που βρήκαν να αντιμετωπίσουν τον κόσμο ήταν να εξυπηρετούν έναν άνθρωπο από κάθε παρέα κάθε φορά! Δηλαδή έδωσε ο Κωνσταντίνος παραγγελία, μετά πήραν από έναν άλλο από μια άλλη παρέα, μετά από τρίτη παρέα, μετά από πολλές φωνές πήραν πάλι από εμάς, ξανά τα ίδια, ξανά φωνές (από όλους φυσικά) για να πάρουν και την τελευταία παραγγελία από εμάς. Είχαν γίνει όλοι εξω φρενών… Και βέβαια παρά τα παράπονα όλων, αυτές δε χαμπάριαζαν τίποτα απολύτως, σε έγραφαν κανονικά και μετά, όταν παραπονιόσουν ιδιαίτερα έντονα, σου έλεγαν “μα όχι, γιατί το λέτε, δεν είναι έτσι, έχουμε πολύ κόσμο τι να κάνουμε” και κάτι τέτοια. Κάτσαμε φουρκισμένοι να φάμε και διαπιστώσαμε πως οκ, καλό ήταν, αλλά όχι και το πιο νόστιμο που έχουμε φάει. Εγώ που πήρα καλαμάκια κοτόπουλου μπορώ να βεβαιώσω πως είχαν αρκετό λίπος πάνω και αναγκάστηκα να τους κάνω την εγχείριση που συνήθως κάνω στο χοιρινό (και γι αυτό το αποφεύγω).

Τέλος πάντων, φαγωμένοι πλέον, πήγαμε στο θέατρο να κάτσουμε στις θέσεις μας. Είχα κλείσει καλές θέσεις, στη δεύτερη σειρά. Μετά από λίγο άρχισε το έργο και το απίστευτο γέλιο!

Δεν ξέρω τι διαφορά μπορεί να είχε τα προηγούμενα χρόνια με τα άλλα καστ που έχουν κατά καιρούς περάσει από τη συγκεκριμένη παράσταση. Πάντως αυτοί που είδαμε φέτος ήταν μια πολύ καλή ομάδα, που έβγαζε τρελό γέλιο και φαινόταν πως το διασκέδαζαν και αυτοί, ίσως και ακόμα περισσότερο από εμάς!

Η υπόθεση εξελίσσεται σε ένα κομμωτήριο, από τη στιγμή που ανοίγει μέχρι που διαπιστώνουν το φόνο. Μετά ακολουθεί η προσπάθεια εξιχνίασης, στην οποία παίρνει μέρος το κοινό (και γι αυτό καλό είναι αν πάτε να προσέχετε καλά τι βλέπετε 🙂 ). Προφανώς ανάλογα με το κοινό, τις ερωτήσεις τους, την απόφασή τους, εξελίσσεται η παράσταση και το τέλος της. Μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος με τον οποίο χειρίζονταν τις ερωτήσεις και την τροπή που έπαιρνε κάθε φορά η υπόθεση,  αλλά και τα διάφορα απρόοπτα που συνέβαιναν στη σκηνή. Ο Μποσταντζόγλου είναι απλά θεός.

Με λίγα λόγια εγώ το προτείνω γιατί έχει χιούμορ, γέλασα πολύ, διασκέδασα και έφυγα με μια τέλεια διάθεση.

Μετά την παράσταση κάναμε και μια βόλτα στα μαγαζάκι στου Ψυρρή και απορήσαμε με τον κόσμο που καθόταν πηγμένος, σαρδελιασμένος θα έλεγα, στις καφετέριες. Πέρναγες απ’ έξω και νόμιζες πως περνάς από κοτέτσι γεμάτο γαλοπούλες! Και μετά σπίτι, γιατί την επόμενη είχαμε και σεμινάριο 🙂

Θερινό σινεμά

Αποφάσισα να νικήσω την κούραση με μια όμορφη ανάμνηση από το καλοκαίρι.

Θερινό σινεμαδάκι!

Λατρεύω τα θερινά σινεμά, ειδικά όταν είναι καλοφτιαγμένα, σε πράσινους κήπους ή ταράτσες, με τραπεζάκια ανάμεσα στα τραπέζια. Δε με νοιάζει ούτε η ποιότητα της εικόνας και του ήχου, ούτε καν η ποιότητα της ταινίας όταν είμαι σε τέτοιο χώρο!!!

Μια από τις αναμνήσεις που έχω από τα καλοκαίρια των σχολικών μου χρόνων είναι το θερινό σινεμά στη Βραυρώνα, όπου πηγαίναμε όλη η παρέα, παίρναμε εκείνες τις στρογγυλές τυρόπιτες και βλέπαμε ό,τι έφερνε τότε, από το Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα μέχρι τον Τελευταίο Αυτοκράτορα…

Το καλοκαίρι λοιπόν στις διακοπές μας δόθηκε η ευκαιρία να πάμε ένα βραδάκι θερινό σινεμά με τα παιδιά. Τα παιδιά δεν είχαν πάει ποτέ σε θερινό σινεμά και τους έκανε βέβαια μεγάλη εντύπωση (και δεν ήταν και από τους πιο ωραίους… λίγα φυτά γύρω γύρω και τραπεζάκια πάντως είχε).

Είδαμε το “Η πριγκίπισσα και ο βάτραχος” της Ντίσνεϋ.  Η αλήθεια είναι πως δεν πήγα περιμένοντας κάτι σπουδαίο. Όμως εντέλει μου άρεσε πολύ αυτή η ταινία. Μου θύμισε έντονα παλιές καλές εποχές της Ντίσνεϋ, με τον Αλλαντίν.  Είχε πολύ καλή ιστορία, τραγούδια, παράξενες χορογραφίες και μια μίξη όλων των συναισθημάτων. Ο Γιώργος είπε πως την παρομοιάζει με ταινία της Πιξάρ, γιατί, όπως και σε αυτές, είχε και χαρά και λύπη και φόβο και αγωνία και βέβαια πολλά ηθικά διδάγματα.

Η ιστορία δεν έχει και μεγάλη σχέση με το παραδοσιακό παραμύθι. Η πριγκίπισσα δεν είναι πραγματικά πριγκίπισσα αλλά είχε ντυθεί με στολή κι έτσι όταν τη φιλάει ο μαγεμένος βάτραχος, γίνεται εκείνη βατραχίνα αντί να αλλάξει ο πρίγκιπας. Και μετά αρχίζουν οι περιπέτειες για να ξαναγίνουν τα πράγματα ως έπρεπε. Και μέσα από αυτές μαθαίνουμε την αξία της αγάπης, των ονείρων-στόχων, των χρημάτων, της φιλίας και πολλά ακόμα.

Μου άρεσε η ταινία και είναι από αυτές που θα ξαναέβλεπα ευχαρίστως.

Αχ τι κρίμα που έχουν κλείσει τα θερινά σινεμά στην Καλαμάτα….

Ρωμαίος και Ιουλιέττα του Μποστ

Το ΔΗΠΕΘΕΚ ανέβασε στο Κάστρο της Καλαμάτας την παράσταση Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Μποστ. Κι εμείς δεν χάσαμε την ευκαιρία να πάμε να το δούμε (δυστυχώς).

Όταν μάθαμε πως αναβλήθηκαν οι διακοπές μας, η παράσταση αυτή ήταν μέσα στα θετικά που είχαμε βρει για να παργορηθούμε, καθώς αν είχαμε φύγει δεν θα την είχαμε προλάβει.

Οπότε πήγαμε και πήραμε εισητήρια και το Σάββατο το βράδυ, μια παρέα 7 ατόμων, πήγαμε να δούμε την παράσταση.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Όσα γράψω παρακάτω είναι η γνώμη ενός απλού ανθρώπου, χωρίς ιδιαίτερη θεατρική παιδεία. Δεν είμαι κριτικός, ούτε επαγγελματίας. Θα γράψω μόνο το πως μου φάνηκε εμένα και τη δική μου γνώμη.

Λοιπόν με λίγα λόγια βρήκα την παράσταση τραγική. Με το ζόρι κρατηθήκαμε και δεν φύγαμε στο διάλειμμα ή μες τη μέση. Να εξηγηθώ γιατί:

Ο σκηνοθέτης Κώστας Κατσουλάκης επέλεξε να έχει άντρες να παίζουν γυναικείους ρόλους, θεωρώντας πως αυτό είναι ανατρεπτικό και σύμφωνο με το πνεύμα του Μποστ. Εγώ θεωρώ πως αυτό είναι κάτι που ταιριάζει σε επιθεωρήσεις που χρειάζονται ένα κάτι παραπάνω για να προκαλέσουν το γέλιο αφού το κείμενο δεν είναι από μόνο του τόσο αστείο. Σε αυτή την περίπτωση ήταν περιττό. Ο σκηνοθέτης λέει πως ο Π. Αλμπάνης (που έκανε την Ιουλιέτα) δε μιμείται μια γυναίκα, αλλά προσπαθεί να γίνει μια. Τότε ποιός ο λόγος να πάρει το ρόλο ένας άντρας; Μόνο για να προκαλέσει το γέλιο επειδή η Ιουλιέτα είναι μια νταρντάνα δίμετρη σε αντίθεση με έναν κοντό (και συνταξιούχο) Ρωμαίο; Μα και στο δεύτερο μέρος, όταν ένας άντρας ηθοποιός κάνει την ιδιοκτήτρια του μπαρ, με αστραφτερό φόρεμα και ψηλοτάκουνα, το μόνο που σου φέρνει στο μυαλό είναι κάτι κιτς τραβεστί της Συγγρού.

Για να μην τον αδικήσω, ο Π. Αλμπάνης έπαιξε το ρόλο του πάρα πολύ ωραία. Δε μου άρεσε που έκανε την Ιουλιέτα, αλλά το ρόλο που είχε τον υποστήριξε χωρίς να γίνει καρικατούρα.

Ο Γιώργος Μελισάρης/Ρωμαίος από την άλλη, αν και γνωστός και σοβαρός ηθοποιός, ήταν -στην παράσταση που είδαμε- απαράδεκτος. Στο πρώτο μέρος ξέχναγε τα λόγια του διαρκώς και τα μπουρδούκλωνε για να μη φανεί (ανεπιτυχώς). Μπορεί ο Μποστ να ήθελε να παίξει το ρόλο του Ρωμαίου ένας ώριμος άντρας παρά ένας νεαρός, μπορεί να ήταν και αυτό άποψη του σκηνοθέτη, δεν το ξέρω. Όμως αστείο δε μου φάνηκε.

Όσον αφορά το έργο και το κείμενο, πιστεύω πως ο σκηνοθέτης είχε επέμβει σε αυτό αρκετά, αν και ο ίδιος λέει πως όχι. Εγώ λίγο που το έψαξα πάντως και βρήκα κάποια αποσπάσματα του έργου, μπορώ να πω με σιγουριά πως αυτά δεν τα ακούσαμε. Υπήρχαν κομμάτια που δεν έβγαζαν κανένα απολύτως νόημα μέσα στο έργο. Για παράδειγμα ο Ρωμαίος εξορίζεται από τον Ηγεμόνα γιατί σκότωσε τον Γκρέκο. Όμως ο Ηγεμόνας λέει στο συμβούλιό του πως ο Ρωμαίος απλώς έκανε ένα μικρό τραύμα και στην ουσία ο Γκρέκο πέθανε επειδή άργησαν να τον πάνε στο νοσοκομείο. Τότε γιατί εξόρισε τον Ρωμαίο και όχι τον θυρωρό που έφταιγε; Και μετά άρχισαν να λένε πως υπάρχουν φήμες για το θάνατο του Γκρέκο άλλες και είπαν κάτι για ένα τρένο που τον διαμέλισε και μετά άρχισαν να τραγουδάνε κάτι για τα τρένα εντελώς άσχετο και ακαταλαβίστικο. Είναι άραγε του Μποστ αυτό;;;; Και άλλα κομμάτια δεν έβγαζαν πάντως νόημα.

Με λίγα λόγια δε μου φάνηκαν αστείες οι παρεμβάσεις του σκηνοθέτη, η άποψη περί φύλου των ηθοποιών, ούτε τα διάφορα “γκαγκς” που έκαναν για να βγάλουν γέλιο.

Μου άρεσαν τα σκηνικά, τα κουστούμια και τα τραγούδια (τουλάχιστον τα περισσότερα). Αυτά όμως δεν ήταν αρκετά για να μην κλάψω τα λεφτά μας και την ώρα μας. Βαρέθηκα, ένιωσα άβολα και γέλασα ελάχιστα.

Για την ιστορία να πω πως την ίδια άποψη είχαμε και οι 7 της παρέας καθώς και μερικοί ακόμα που έφυγαν κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Το έργο θα ήθελα να το δω και από άλλη ομάδα για να δω πως θα το παρουσιάσουν εκείνοι, ίσως και να ρίξω μια ματιά στο ορίτζιναλ κείμενο για να δω αν ήταν το κείμενο που έφταιγε ή ο σκηνοθέτης.

Toy Story 3

Ό,τι και να πω είναι λίγο. Απλά προσκυνάμε την Pixar.

Την τρίτη συνέχεια του Toy Story την περιμέναμε με μεγάλη χαρά και αγωνία, κυρίως εμείς. Τα δύο πρώτα τα είχαμε δει π.π. (προ παιδιών) και ήταν φυσικά από τις πιο αγαπημένες μας ταινίες. Ο Γούντι και ο Μπαζ, όλη η παρέα, τα τραγούδια… Ίσως ο τίτλος του μπλογκ να σας δίνει μια ιδέα για το πόσο πολύ μας άρεσαν τα Toy Story. Αν όχι, τότε δεν έχετε δει τις ταινίες, χάνετε και τρέξτε άμεσα να τις νοικιάσετε!

Ο γενικός κανόνας λέει πως τα sequels είναι πάντα κατώτερα από την πρώτη ταινία και πολλές φορές είναι εντελώς για τα μπάζα. Στα Toy Story ο κανόνας δεν ισχύει. Και το 2 και το 3 είναι απίστευτα καλά.

Επίσης η Pixar ξεφεύγει από τα συνηθισμένα σενάρια παιδικών ταινιών, κάνει ταινίες που απευθύνονται σε μεγάλους και μικρούς και ο καθένας καταλαβαίνει και λαβαίνει από την ταινία αυτά που μπορεί, ασχολείται με θέματα που δύσκολα θίγουν τα παιδικά έργα (από την οικολογία μέχρι τα γηρατειά και τον χαμό αγαπημένων προσώπων) και τα κάνει όλα αυτά σε ταινίες άψογα φτιαγμένες σε όλα τα επίπεδα.

Η τρίτη περιπέτεια του Γούντι και του Μπαζ έχει απ’ όλα. Έχει γέλιο, έχει λύπη, έχει φόβο, έχει και πολύ συγκίνηση. Ο Άντι μεγαλώνει και η παρέα των παιχνιδιών μικραίνει καθώς πολλά παιχνίδια ξεπεράστηκαν και χαρίστηκαν. Έχει μείνει μόνο η κεντρική παρέα. Τώρα όμως που ο Άντι θα πάει στο κολέγιο, αδειάζει το δωμάτιό του και ακόμα και αυτή η παρέα θα πρέπει να γίνει κάτι. Ποιά είναι η καλύτερη επιλογή και τι θα διαλέξει ο Άντι; Πατάρι, μαζί του, χάρισμα ή πέταμα; Θα προτιμήσουν τα παιχνίδια να μείνουν όλα μαζί, όποια και αν είναι η απόφασή του;

Αν δε θέλετε να διαβάσετε σπόιλερς ΜΗ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ.

Στην πορεία της ταινίας θέτονται πολλά υπό σκέψη. Οι πρώτες εντυπώσεις δεν είναι πάντα σωστές, οι κακοί δεν έχουν πάντα τρομακτική όψη, όλοι περνάμε από πολλές διαφορετικές φάσεις στη ζωή μας και πρέπει να το παίρνουμε απόφαση και να τις αντιμετωπίζουμε ανάλογα. Η αίσθηση της απόριψης μπορεί να σε οδηγήσει σε κακό δρόμο, αλλά άλλοι μπορούν να αλλάξουν και άλλοι όχι.

Η ταινία έχει πολλές εκπληκτικές σκηνές που σου μένουν χαραγμένες. Νομίζω η σκηνή που η παρέα έρχεται αντιμέτωπη με τον βέβαιο θάνατο και ο τρόπος που το αντιμετωπίζει, είναι μια από αυτές.

Το τέλος είναι εξαιρετικά συγκινητικό. Ο Άντι αποδέχεται ότι μεγάλωσε και κάνει το μεγάλο βήμα προς την ενηλικίωση. Ευτυχώς το βήμα αυτό είναι προς όφελος των παιχνιδιών 🙂

Τα δικά μας παιδιά έριξαν πολύ κλάμα με το τέλος της ταινίας, όταν ο Άντι δίνει τα παιχνίδια του. Συγκινήθηκαν πάρα πολύ. Γέλασαν, φοβήθηκαν και συγκινήθηκαν και η ταινία τους άρεσε πάρα πάρα πολύ.

Από την ημέρα που την είδαμε η Ιωάννα έχει πάρει όλες τις κούκλες της και παίζει μαζί τους και ειδικά ένα μωρό το έχει πάντα κοντά της, το ταΐζει, το κοιμίζει, το κάνει μπάνιο. Η Ιωάννα δεν παίζει ποτέ με τις κούκλες της 🙂 Νομίζω πως το μωρό της ταινίας την επηρέασε πάρα πολύ 🙂

dscf5693