Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Φωτιές

Μέρος Β’: Αρεόπολη

Την Κυριακή το πρωί φύγαμε από τη Στούπα για να πάμε στο σπήλαιο του Δηρού. Αναγκαστικά περάσαμε από την Αρεόπολη…

Παρότι ήξερα το μέγεθος της καταστροφής, είναι άλλο πράγμα να το βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια. Χιλιόμετρα ολόκληρα της διαδρομής καμμένα. Δέντρα, σπίτια, αυτοκίνητα. Σε ορισμένα σημεία, το μόνο που σταμάτησε τη φωτιά ήταν η θάλασσα. Καμμένες εκτάσεις μέχρι την παραλία.

Η μυρωδιά του καμμένου ήταν έντονη και όλα γύρω μαύρα. Κι έλεγες, δε μπορεί, θα σταματήσει κάπου. Αλλά συνέχιζαν και συνέχιζαν οι καμμένες περιοχές και μετά μου θύμισε ο Κωνσταντίνος πως η φωτιά αυτή ενώθηκε με τη δική μας του Ταϋγέτου… Είναι ασύληπτο. Μου ήρθε όχι μόνο να κλάψω, αλλά να κάνω εμετό, όπως αντιδρούν κάποιοι όταν βλέπουν κάποιον άνθρωπο νεκρό.

100_3060.jpg 100_3061.jpg

100_3064.jpg

100_3065.jpg

Μας είπαν πως η διαδρομή από Σπάρτη είναι πολύ χειρότερη…

 

Τίποτα δεν έχει αλλάξει

Πρώτον δεν έχει αλλάξει τίποτα από την πλευρά της κυβέρνησης. Το είδαμε στο βιντεάκι με τον Κανάκη. Τι τότε, τι τώρα, τι κι αν πέρασε καιρός, τίποτα δεν έγινε μετά την καταστροφή ώστε να προβλεφθεί η επόμενη. Και άραγε, όταν περάσει και αυτό το καλοκαίρι, όταν πάρουν όλοι τα επιδόματά τους, θα γίνει κάτι ώστε να οργανωθούν όλοι περισσότερο (όλοι, κυβέρνηση, νομαρχίες, δήμοι, πολίτες) και να αποφευχθεί μια επανάληψη του φετινού καλοκαιριού;

Η ανοργανωσιά μας κυβερνά. Αυτό δεν έγινε μόνο ξεκάθαρο από το τι έγινε πριν τις πυρκαγιές, το τι έγινε κατά τη διάρκεια των πυρκαγιών ή όση ώρα περίμεναν όλοι καθισμένοι να φτάσει η φωτιά και στο δικό τους χώρο. Έγινε ξεκάθαρο και μετά τις πυρκαγιές, με το μπάχαλο που έχει επικρατήσει με τις βοήθειες που πήραν οι δήμοι αλλά φυσικά και με τα επιδόματα. Βοήθεια πήγε σε δήμους που δεν είχαν τόση ανάγκη, αλλά είναι διάσημοι (βλέπε Αρχαία Ολυμπία) και τα επιδόματα στους τσιγγάνους του Ζεφυρίου. Πριν την καταστροφή έχουμε τη νοοτροπία του “σιγά μην τύχει ξανά μωρέ ή σε μας, δεν παθαίνουμε τίποτα” και μετά την καταστροφή “δώσε ό,τι μπορείς να μη χάσουμε ψήφους”.

Κάμποσοι πήγαν στη βουβή διαμαρτυρία. Αλλά το θέμα είναι τι θα ψηφίσουν. Θα ψηφίσουν άραγε ξανά τα δύο μεγάλα κόμματα; Γιατί δεν μπορεί κανείς να κατηγορεί μόνο την κυβέρνηση. Οι άλλοι είναι καλύτεροι δηλαδή; Θα κάναν διαφορετικά; Είχαν κάνει κάτι διαφορετικό τα τόσα χρόνια που ήταν εκείνοι κυβέρνηση; Γενικά δεν ασχολούμαι με την πολιτική. Δεν είχα σκοπό να γράψω τίποτα το πολιτικό/κομματικό εδώ μέσα. Αλλά είμαι έξω φρενών. Πως θα δείξεις την αποδοκιμασία σου για όλα όταν την ψήφο σου τη ρίξεις πάλι σε αυτούς;  (φυσικά θυμηθείτε, είμαστε εναντίον της λευκής ή άκυρης ψήφου, όπως και της αποχής)

Αλλά φυσικά δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που δεν έχει αλλάξει. Στο κάτω κάτω και αυτοί άνθρωποι είναι σαν κι εμάς. Κι αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε εμείς, πως ζητάμε από αυτούς να αλλάξουν; Χτες στην Ολυμπία, ένας παππούς έβαλε φωτιά στο κτήμα του, δίπλα στα ζωντανά του και στο άχυρό τους για να κάψει χορτάρια. Και παρεξηγήθηκε όταν του τη σβήσανε, λέγοντας πως ΑΥΤΟΣ ξέρει να βάζει φωτιές. Φυσικά χωρίς κανένα μέσο δίπλα του να τη σβήσει αν κάτι πάει στραβά. Αλλά αφού είπαμε, αυτός ξέρει.

Αποκαϊδια

Μια βόλτα σήμερα το πρωί στις άκρες της Καλαμάτας, μας έδειξε πως η φωτιά ήταν πιο κοντά μας από ό,τι νομίζαμε, 1,5 χλμ με το μηχανάκι αλλά σε ευθεία πολύ πιο κοντά και πως εντέλει δεν υπήρχαν σπίτια ανάμεσα σε εμάς και αυτή. Μόνο δέντρα. Χαίρομαι που δεν το ήξερα πριν μερικές μέρες, γιατί θα είχα φοβηθεί πολύ περισσότερο.

Κάντε ένα κλικ στις φωτογραφίες να τις δείτε πιο μεγάλες. Αυτά είναι στο σημείο που έφτασε η φωτιά πιο κοντά στην Καλαμάτα. Δεν προχωρήσαμε πιο μέσα, στον Ταϋγετο. Εκεί σίγουρα θα είναι χειρότερα

.100_2806b.jpg100_2808b.jpg100_2809b.jpg100_2810.jpg100_2824b.jpg

Δύο χρόνια μετά: ο κρατικός μηχανισμός λειτούργησε άψογα.

Δεν το είχα δεί τότε, το πρωτοείδα τώρα που το εβάλαν άλλοι στα blogs τους. Αφιερώστε του 10 λεπτά από το χρόνο σας.

Κανάκη είσαι θεός, και τουλάχιστων εμένα με εκπροσώπησες εκείνη την ημέρα.
Κρίμα που δεν αποδείχτηκες λάθος.

[youtube lyHv9Y3QnUM]

Κολυμπήστε στο δάσος του ταυγέτου…

Χτες επιχειρήσαμε να πάμε στη θάλασσα. Όταν φτάσαμε νομίζαμε πως η παραλία είχε γεμίσει φύκια, πράγμα που μου φάνηκε περίεργο, γιατί γενικά δεν έχει φύκια εδώ.

Δυστυχώς όμως δεν ήταν φύκια. Όλη η παραλία είναι γεμάτη αποκαϊδια και όλη η θάλασσα μέχρι μέσα. Έμπαινες κι έβγαινες πιο μαύρος και από σολάριουμ…

αποκαιδια

100_2791.jpg 100_2787.jpg

Γενικά η ατμόσφαιρα έχει καθαρίσει αρκετά μα όχι τελείως. Χτες το βράδυ φύσηξε και ένα δροσερό αεράκι. Καπνός υπάρχει ακόμα και στάχτες παντού. Δεν ξέρω πόσο καιρό θα πάρει να καθαρίσει η ατμόσφαιρα, οι στάχτες και η θάλασσα…

Τα πολύτιμα

  • Γιώργος: μαμά, αν έρθει η φωτιά μέχρι το σπίτι μας, θα προλάβω να πάρω το Ντούο (επιτραπέζιο παιχνίδι, αντίστοιχο του Ούνο) και το τηλεσκόπιό μου;
  • Εγώ: ναι Γιώργο μου, άλλωστε κι εμείς έχουμε πράγματα που θέλουμε να πάρουμε μαζί
  • Γιώργος: Τα βιβλία σας… (με έχει μάθει πολύ καλά το παιδί μου)
  • Εγώ: Αχ Γιώργο, δυστυχώς είναι πάρα πολλά και δεν θα προλαβαίναμε να τα πάρουμε…
  • Γιώργος: Τους υπολογιστές σας τότε
  • Εγώ: Ναι, έχουμε εκεί όλη μας τη δουλειά
  • Γιώργος: Τότε θα παίρνατε τους υπολογιστές σας, τα βιβλία που διαβάζετε τώρα και όλα τα Χάρι Πότερ

Ορίστε τα πολύτιμά μας.

Τί λέω στους φίλους/συγγενείς που παίρνουν τηλέφωνο.

-Παρακαλώ?
(Με έντρομη φωνή) Έλα Κωνσταντίνε (ή “Κώστα” άμα είναι συγγενείς), ακούσαμε στην τηλεόραση ότι καίγεται η Καλαμάτα (ή “τα γιαννιτσάνικα” άμα είναι Καλαματιανοί, και ξέρουν τις περιοχές). Τί γίνεται, κινδυνεύετε?
-Κοίτα, η φωτιά είναι στα 2 χιλιόμετρα από το σπίτι. Άλλα μην ανησυχείς. Έχω βγάλει την Ιωάννα και τον Γιώργο απ’ έξω και τους έχω δώσει ρητή εντολή άμα δουν να πλησιάζει η φωτιά να την κατουρήσουν.

Κάπου εκεί γελάνε, (κάποιοι με λένε μουρλοκομείο) και η έντρομη φωνή εξαφανίζεται.

Τέταρτη μέρα φωτιάς

Χτες ήταν μια μέρα απελπιστική. Το μαύρο σύννεφο είχε καλύψει πλέον όλο τον ουρανό, γαλάζιο δεν έβλεπες πουθενά. Και φυσικά ούτε ήλιο. Κάποιες στιγμές φαινόταν ένας κατακόκκινος δίσκος, αλλά τίποτε άλλο. Όλα είχαν καλυφθεί σε ένα κίτρινο φως, γκρι ουρανός και αποπνικτική ατμόσφαιρα. Σαν να είχαμε μεταφερθεί ξαφνικά σε κάποιο από τα καταστροφολογικά βιβλία επιστημονικής φαντασίας. Τα παράθυρά μας παρέμειναν κλειστά και οι χειρότερες στιγμές ήταν όταν κοβόταν το ρεύμα και δεν είχαμε καν ανεμιστήρες. Και το νερό κόπηκε κάποια στιγμή, αλλά ευτυχώς όλες οι διακοπές κρατούσαν σχετικά λίγο.

Το απόγευμα κάναμε μια βόλτα στην παραλία γιατί δεν άντεχα άλλο κλεισμένη στο σπίτι. Στη θάλασσα τα πράγματα ήταν λίγο καλύτερα, γιατί μπορούσες τουλάχιστον να αναπνεύσεις κάπως πιο ελεύθερα.Ένα δρόμο πιο πάνω και σε έπιανε αμέσως βήχας. Βέβαια μετά από κάποια ώρα, με έτσουζαν τόσο τα μάτια μου που γυρίσαμε πίσω.

Το βράδυ ήταν το χειρότερο. Γιατί οι φλόγες φαινόντουσαν πια και μάλιστα πολύ πολύ κοντά μας. Φοβηθήκαμε. Μάλλον δεν θα μας έφτανε έτσι κι αλλιώς, γιατί υπάρχουν πολλά σπίτια ανάμεσα, αλλά όπως και να το κάνεις ήταν τρομακτικό το θέαμα.

φωτιά ελικοπτερο

χτες στην παραλία.. Δεν είναι ηλιβασίλεμα, είναι 6 ώρα το απόγευμα. Και πίσω από το ελικόπτερο θα έπρεπε να φαίνονται βουνό και σπίτια. Ούτε φλου είναι η φωτογραφία, ούτε με λάθος χρώματα…

φωτιά

Η θέα από το μπαλκόνι μας χτες το βράδυ….

Και μετά ακούς και ειδήσεις, φωτιές παντού, καταστροφές, νεκροί… Πάει ο Ταϋγετος, πάει ο Πάρνωνας, πάει ο Καϊάφας… Τραγωδία. Και τώρα μίλησα με μια φίλη μου που ήταν στα Στείρα. Μου έλεγε το πως πέρασαν 2 μέρες μες το αυτοκίνητο (αυτή, ο άντρας της και τα δύο μικρά/μωρά παιδιά τους ), προσπαθώντας να φύγουν και μη βρίσκοντας ούτε φερι μποτ να περάσουν απέναντι, ούτε ξενοδοχείο να μείνουν, πως κανείς δεν τους πρόσφερε έστω τον καναπέ του ξενοδοχείου να κάτσουν αντί να βρίσκοντα με το δίχρονο μωρό μέσα στο αυτοκίνητο, πως πήγε στο νοσοκομείο με αναπνευστικά και δεν μπορούσαν να τη βοηθήσουν, πως είναι πτώμα από την ταλαιπωρία και απογοητευμένη με τη γαϊδουριά του κόσμου.

Τέλος σήμερα τα πράγματα είναι λίγο πολύ τα ίδια. Η φωτιά δεν έχει σβήσει, τα ελικόπτερα πλέον τα βλέπουμε που ακριβώς ρίχνουν το νερό (η φωτιά έφτασε τα 2 χιλιόμετρα από εδώ που είμαστε), η ατμόσφαιρα μια από τα ίδια. Αλλά άκουσα πως τέθηκε υπό έλεγχο επιτέλους. Έτσι έχω μια ελπίδα πως σήμερα θα είναι η τελευταία μέρα της φωτιάς.