Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Πάμε βόλτα στα αλλαντοποιία της Καλαμάτας

Η ομάδα “Πάμε Βόλτα” διοργανώνει βόλτες στην Καλαμάτα που έχουν σκοπό να σε κάνουν να γνωρίσεις καλύτερα την πόλη σου. Κάθε βόλτα έχει ένα θέμα, την αρχιτεκτονική, τα πηγάδια  κλπ κλπ. Είχα ακούσει κάποια στιγμή για την ομάδα αυτή, δεν ξέρω από πού, ίσως από την εφημερίδα, και  μου είχε φανεί πολύ ενδιαφέρουσα η ιδέα. Μέχρι τώρα όμως δεν είχα πάει μαζί τους πουθενά.

Το Σάββατο κάναμε την πρώτη βόλτα μαζί τους. Η φίλη Κατερίνα μας το πρότεινε και πήγαμε όλοι μαζί. Στο πλαίσιο της προσπάθειας της ομάδας να κάνει γνωστά τα παραγόμενα είδη και τις προοπτικές των μεταποιητικών επιχειρήσεων της Καλαμάτας και παράλληλα να τ’ αναδείξει και να τα προβάλλει, οργάνωσε μια ”πικάντικη βόλτα” στα μαγαζιά με αλλαντικά. Με λίγα λόγια πήγαμε σε καταστήματα που φτιάχνουν δικό τους λουκάνικο και παστό (δυο παραδοσιακά προϊόντα της Καλαμάτας) για να τα δούμε και να μιλήσουμε μαζί τους.

Επισκεφθήκαμε τα εξής καταστήματα:

  • Πρατήριο αλλαντικών Ηλία Μουτεβελή
  • Παραδοσιακά προϊόντα Οικονομάκος
  • Αλλαντοποιϊα Σχινάς
  • Κρεοπωλείο Παναγιωτόπουλος
  • Κρεοπωλείο Κατσίρας
  • Κρεοπωλείο Πουλόπουλος

Στο κατάστημα του κ. Μουτεβελή

Με εξαίρεση την αλλαντοποιία Σχινά, όλα τα καταστήματα μας υποδέχτηκαν με χαρά. Ήταν ιδιαίτερα φιλόξενοι, μας εξήγησαν πώς φτιάχνεται το λουκάνικο και το παστό, την ιστορία του καταστήματός τους (όλα έχουν μακρά παράδοση στο χώρο τους) και μας έδωσαν να δοκιμάσουμε (κάποιες φορές με συνοδεία κρασιού και τσίπουρου!). Στην αλλαντοποιία Σχινά οι δύο κυρίες που ήταν εκεί δε θέλησαν να μιλήσουν καθόλου, δεν ήθελαν να φωτογραφηθούν και με το ζόρι μας έδειξαν απλώς κάτι συσκευασμένα λουκάνικα. Κάποιοι άνθρωποι μάλλον δεν καταλαβαίνουν τι κάνει καλό στην επιχείρησή τους… Δεν είναι τυχαίο που ήταν το μοναδικό κατάστημα από το οποίο δεν αγόρασε κανείς από την ομάδα τίποτα…

Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία. Οι υπεύθυνοι του Πάμε βόλτα είχαν πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες να μας πουν, όχι μόνο για τα αλλαντοποιία, αλλά γενικότερα για την Καλαμάτα. Μάθαμε λοιπόν πολλά, ήμασταν καλή παρέα, φάγαμε λουκάνικα και παστό και ήπιαμε και κρασάκι. Πώς να μην περάσουμε ωραία;

Τα παστά και τα λουκάνικα!

Το κάθε κατάστημα έχει τη δική του συνταγή φυσικά για να κάνει λουκάνικο και παστό. Η βασική ιδέα και τεχνική είναι ίδια όμως. Για το λουκάνικο κόβουν το κρέας σε μικρές μπουκιές (κάποτε με το χέρι, τώρα έχουν μηχάνημα που το κάνει αυτό) και το περνάνε στο έντερο μαζί με ό,τι άλλο είναι να βάλουν μέσα. Μετά το λουκάνικο καπνίζεται και σε κάποιες περιπτώσεις βράζει για λίγο μετά μαζί με το παστό.

Στο κατάστημα του κ. Οικονομάκου

Στα περισσότερα μέρη μας έβγαλαν το δικό τους λουκάνικο και παστό να δοκιμάσουμε, ο κ. Οικονομάκος μας έδωσε και ένα άλλο δικό τους προϊόν, σαν καβουρμά, με μοσχαρίσιο κρέας (και πολύ σκόρδο!!)

Το παστό από την άλλη πρώτα το βάζουν σε χοντρό αλάτι για 3-5 μέρες (άλλοι σε σκέτο αλάτι, άλλοι μαζί με διάφορα μυρωδικά) και αφού έχει παστωθεί μετά το καπνίζουν. Εδώ μπαίνει το μυστικό του καθενός, που χρησιμοποιεί άλλα ξύλα και μυρωδικά, ανάλογα με το αποτέλεσμα του αρώματος που θέλει και του αρέσει. Αφού καπνιστεί, μπαίνει σε καζάνια και βράζει με λάδι και κρασί και μετά είναι έτοιμο προς κατανάλωση.

Στο κρεοπωλείο του κ. Παναγιωτόπουλου

Στο κατάστημα του κ. Παναγιωτόπουλου μάλιστα μας έβαλαν και μέσα στο χώρο που γίνεται η επεξεργασία και παρασκευή.

Στο κρεοπωλείο Κατσίρα

Εάν θέλει κανείς μπορεί να αγοράσει το παστό και μόνο καπνισμένο (όχι βρασμένο). Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να το βράσει μόνος του (αλλιώς δε διατηρείται). Είναι πιο οικονομικό έτσι και είναι ιδανική λύση εάν θέλει κάποιος να χρησιμοποιήσει άμεσα το παστό για κάποια συνταγή και όχι να φαγωθεί ως μεζές. Αν δηλαδή θέλει κάποιος να φτιάξει πχ ομελέτα με παστό, είναι προτιμότερο το παστό που δεν έχει βράσει, γιατί διατηρεί το άρωμα του καπνιστού καλύτερα. Ή αν θέλει να το βάλει στο φούρνο με πατάτες ας πούμε.

Στο κατάστημα του κ. Πουλόπουλου

Αυτές οι ιδέες μας ήρθαν από τον κ. Πουλόπουλο που επισκεφθήκαμε τελευταίο και μας άνοιξαν την όρεξη!

Εάν αγοράσει κανείς παστό θα πρέπει να το βάλει μέσα σε βάζο με λάδι να το σκεπάζει και να μπει στο ψυγείο. Μόνο έτσι μπορεί να διατηρηθεί για πολύ καιρό. Παλιά το βάζανε σε πήλινα κιούπια και το καλύπτανε με λίπος, τώρα θέλει βάζο και ψυγείο. Το ίδιο μπορεί να γίνει και με το λουκάνικο. Με αυτό τον τρόπο έχει κανείς ουζομεζέ άμεσα, όποτε τον θέλει!

Ελπίζω πως θα μπορέσω να πάω και σε άλλες τέτοιες ωραίες βόλτες στο μέλλον!

Στολές παιδιών, μέρος 2 – το μίνιον

Από τους αγαπημένους χαρακτήρες της Ιωάννας είναι τα μίνιονς! Οπότε αυτό αποφάσισε να ντυθεί φέτος τις απόκριες.

Έψαξε για να βρει μια στολή που να είναι εύκολο σχετικά να τη φτιάξει και να μη την εμποδίζει στο περπάτημα, χορό, κάθισμα κλπ. Βρήκε μια που την ικανοποίησε και ξεκίνησε το φτιάξιμο!

Εδώ η γιαγιά Ελένη πήρε σβάρνα τα μαγαζιά. Βρήκε κολάν, μπλούζα και σκουφάκι που ήταν το ίδιο κίτρινο. Μεγάλο κατόρθωμα το θεωρώ αυτό, γιατί εγώ δεν περίμενα πως θα πουλάνε κίτρινα ρούχα για να πω την αλήθεια… Η σαλοπέτα, τα μποτάκια και τα γάντια ήταν το ευκολάκι.

Μετά η Ιωάννα έβαλε στο σκουφάκι τις 5 τρίχες που έχει, έκοψε και κόλλησε το G στη σαλοπέτα και έφτιαξε και τα γυαλιά, χρησιμοποιώντας διάφορα υλικά που είχαμε στο σπίτι και το σπρέι που είχαμε πάρει για τα σπαθιά. Έτοιμη η στολή!

Κάντε κλικ για μεγαλύτερη

Στολές παιδιών, μέρος 1β – τα σπαθιά

Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ λοιπόν, πάμε να δούμε τα σπαθιά του Geralt που φτιάξαμε.

Ο Geralt έχει δυο σπαθιά, το Steel και το Silver. Με το πρώτο σκοτώνει ανθρώπους και με το δεύτερο τέρατα (ελπίζω να τα θυμάμαι σωστά…). Το καθένα μπορεί να έχει διάφορες μορφές και λαβές, αλλά τα βασικά τους χαρακτηριστικά είναι πως το πρώτο έχει ίσιο crossguard (τι ορολογία μαθαίνει κανείς…) και το δεύτερο ένα crossguard που κάνει γωνία. Όπως είπα μπορεί να έχουν διάφορες λαβές, αλλά υπάρχουν κάποιες πιο κλασικές που εμφανίζονται πιο συχνά.

Ο Γιώργος μας σχεδίασε τα σπαθιά και τις λαβές, με συγκεκριμένα μέτρα και εμείς πήγαμε στο εργαστήριο και ξεκινήσαμε δουλειά. Στο τέλος ήταν πιο εύκολα απ’ όσο περιμέναμε και βγήκαν και πανέμορφα!

Γράφοντας αυτό το ποστ συνειδητοποιώ πως δε βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες. Πάνω στον ενθουσιασμό μας, κάπως ξεχαστήκαμε…

Πρώτα φτιάξαμε το Steel. Ήταν το πιο εύκολο. Οι λάμες των σπαθιών έγιναν από οξιά. Για τη λαβή λέγαμε να φαίνεται το ξύλο στα δυο σημεία που είναι καφέ και διαλέξαμε μια καρυδιά. Την κάναμε στον τόρνο, αλλά οι υπολογισμοί μας δεν ήταν σωστοί και κατέληξε να έχει μια τρυπούλα εκεί που έγινε πιο λεπτή. Μικρό το κακό, απλώς στο τέλος τη ντύσαμε με κορδόνι δερμάτινο (φαίνεται στις τελικές φωτογραφίες).

Εμάς μας ενθουσίασε ξύλινο το σπαθί. Αν χρησιμοποιήσεις ωραία ξύλα και τα βερνικώσεις καλά, πιστεύω θα είναι απίθανο! Αλλά εδώ θέλαμε πολύ συγκεκριμένο σπαθί, οπότε πήραμε ένα ασημένιο σπρέι και το περάσαμε. Επειδή η λαβή θα γινόταν με το δέρμα, δε μας ένοιαζε να προστατέψουμε κανένα κομμάτι.

Για το δεύτερο σπαθί, η πιο συνηθισμένη λαβή έχει στο τέλος της δυο λύκους. Θεώρησα πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να την κάνω, οπότε είχαμε συμφωνήσει σε μια άλλη λαβή. Όσο πιο πολύ την κοίταζα όμως, τόσο πιο πολύ ήθελα να προσπαθήσω να τη φτιάξω και ό,τι γίνει! Είχαμε λίγο φλαμούρι από τα χρόνια που πηγαίναμε ξυλογλυπτική (που είναι μαλακό ξύλο και τέλειο για τέτοιες δουλειές) και έτσι το σχεδίασα εκεί. Στο τέλος και αυτό μου βγήκε πιο εύκολα απ’ ό,τι περίμενα. Μέσα σε 2 μέρες στην ουσία κατάφερα να τη φτιάξω και είμαι πραγματικά περήφανη για το αποτέλεσμα!

Μπήκε και αυτό στη θέση του, φτιάξαμε το λοξό crossguard, έγινε και το δεύτερο σπαθί! Η μόνη φωτογραφία που έχω από αυτή τη διαδικασία είναι αυτή:

Τη δεύτερη λαβή την ντύσαμε με μαύρο δερμάτινο κορδόνι. Και ιδού το τελικό αποτέλεσμα:

Κάντε κλικ για μεγέθυνση

Θα φροντίσω και εδώ να βγάλω μερικές φωτογραφίες καλές του τελικού αποτελέσματος.

Στολές παιδιών, μέρος 1α

Ο Γιώργος παίζει διάφορα παιχνίδια στον υπολογιστή του. Ένα από τα αγαπημένα του είναι η σειρά Witcher. Πρώτα διάβασε τα βιβλία και μετά έπαιξε και τα 3 παιχνίδια που έχουν βγει. Ο Geralt είναι πρωταγωνιστής στα παιχνίδια αυτά και ο Γιώργος αποφάσισε να προσπαθήσει να φτιάξει στολή και να ντυθεί Geralt. Βρήκε κάτι οδηγίες στο ίντερνετ και θεώρησε πως θα τα καταφέρει.

Photo by instructubles

Eυτυχώς έχει γιαγιά που ήταν μοδίστρα και ξέρει να ράβει τέλεια. Της τύπωσε τις οδηγίες, κάθησαν μαζί ώρες, σχεδίασαν τα πάντα και ξεκίνησε η δουλειά!

Πήρε ένα μήνα πάνω κάτω να γίνει η στολή. Αλλά το τελικό αποτέλεσμα ενθουσίασε τον Γιώργο!

Στις φωτογραφίες αυτές φαίνεται και το ξύλινο σπαθί. Τα σπαθιά τα αναλάβαμε εμείς και θα είναι το επόμενο ποστ!

Σε αυτό το ποστ θα χρωστάω μερικές τελικές φωτογραφίες, με τα δυο σπαθιά (και σε πιο κατάλληλο χώρο από το σαλόνι της πεθεράς μου 🙂 ). Πάντως έγινε όντως εξαιρετική δουλειά και έχουμε δώσει άπειρα συγχαρητήρια στη γιαγιά Ελένη. Ο Γιώργος έχει αγοράσει και το μεταγιόν που φοράει ο Geralt, αλλά χρειάζονται μερικές μικρές λεπτομέρειες ακόμα, όπως το λευκό μαλλί (πήρε μια περούκα τώρα που είναι απόκριες, αλλά δεν είμαι σίγουρη πως κάνει), η ουλή και το μάτι γάτας (βρήκε κάτι φακούς επαφής). Όλα αυτά θέλει να τα έχει μέχρι το τέλος της χρονιάς, όπου θα γίνει το επόμενο ΦΑΝΤΑSTICON στην Αθήνα, να πάει έτσι ντυμένος.

Καινούριες κατασκευές

Πολλά πράγματα έχουμε στο μυαλό μας τον τελευταίο καιρό, αλλά το εργαστήριο όχι μόνο δε το έχουμε αφήσει, αλλά το χρησιμοποιούμε και λίγο σαν ψυχοθεραπεία! Μόλις πατάμε το πόδι μας μέσα και ξεκινάμε να φτιάχνουμε πράγματα, όλα τα υπόλοιπα που μας απασχολούν φεύγουν από το μυαλό μας. Τίποτα δεν υπάρχει πέρα από το προτζεκτάκι που δουλεύουμε κάθε φορά.

Το πρώτο πράγμα που έχουμε τελειώσει μέσα στην καινούρια χρονιά (ίσως και από τα τέλη της προηγούμενης) είναι μια δεύτερη καρέκλα για το τραπέζι της κουζίνας μας. Μετά από αρκετή δοκιμή στην πρώτη καρέκλα, αποφασίσαμε πως είναι μεν πολύ ωραία, αλλά υπάρχουν πραγματάκια να διορθωθούν. Κυρίως στο μέγεθός της δηλαδή. Τη δεύτερη καρέκλα την κάναμε ίδιο σχέδιο, αλλά πιο κοντή (που και πάλι είναι ψηλότερη απ’ όλες τις άλλες καρέκλες μας) και πιο λεπτή (και πάλι είναι πιο βαριά από όλες τις άλλες). Έτσι έχουμε μια καρέκλα τώρα που είναι κάπως πιο διαχειρίσιμη. Την έχουμε πάρει και αυτή στην κουζίνα μας για δοκιμή. Εάν μετά από αρκετή χρήση μείνουμε ευχαριστημένοι, θα φτιάξουμε μαζικά τις επόμενες.

Στη συνέχεια αποφασίσαμε να παίξουμε λιγάκι. Να φτιάξουμε μικρά πράγματα που είχαν όμως αρκετή δουλειά και μέσα από αυτά να μάθουμε και να εξασκηθούμε σε πιο λεπτοδουλειές και τον τόρνο μας.

Το πρώτο ήταν ένας δίχρωμος πλάστης. Κολλήσαμε δυο διαφορετικά ξύλα, τα κόψαμε έτσι ώστε το σχέδιο να πηγαίνει διαγώνια κάπως και μετά στον τόρνο για το κεντρικό κομμάτι του πλάστη. Ήταν μια πολύ ωραία εξάσκηση για το πώς κάνουμε όλο το μήκος να έχει ίδια διάμετρο. Στη συνέχεια φτιάξαμε πάλι στον τόρνο τα δυο χερούλια και στο τέλος κολλήσαμε τα πάντα μαζί και έτοιμος ο πλάστης.

Τώρα μένει να τον δοκιμάσουμε κιόλας!

Το δεύτερο προτζεκτάκι ήταν ένα στολίδι. Το είχε δει ο Κωνσταντίνος κάποια στιγμή και του είχε καρφωθεί να το φτιάξει, μάλλον γιατί ήταν αρκετά δύσκολο να γίνει, απαιτούσε τεράστια ακρίβεια στα κοψίματα και ήταν μεγάλη πρόκληση. Η αλήθεια είναι πως στην αρχή τον κορόιδευα που ήθελε να το κάνει… Όμως σιγά σιγά μπήκα στην όλη προσπάθεια και στο τέλος όχι μόνο κατέληξα να είμαι σούπερ περήφανη που το καταφέραμε, αλλά ψάχνω να δω τι άλλο παρόμοιο θα κάνουμε! Η τεχνική λέγεται inside out turning και υπάρχουν και πολύ πιο εύκολα πρότζεκτ από αυτό εάν θέλει κανείς να το δοκιμάσει. Εμείς πήγαμε κατευθείαν στον boss νομίζω!

Αυτή είναι η αρχή. Δυστυχώς η μόνη φωτογραφία από το δεύτερο γύρο τορναρίσματος είναι αυτή:

Το τελικό αποτέλεσμα όμως είναι αυτό:

Θα βάλουμε και ένα όμορφο γατζάκι στην κορυφή και έτοιμο. Έγινε πάρα πολύ ωραίο και στην πορεία μάθαμε πολλά πράγματα. Το επόμενο θέλω να το κάνουμε από ένα κομμάτι κερασιά που έχουμε, πιστεύω θα γίνει πολύ όμορφο.

Ο τόρνος μου αρέσει πάρα πολύ. Έχω πολλά να μάθω ακόμα και το έχω ρίξει στην παρακολούθηση βίντεο στο youtube. Μπορείς να φτιάξεις όμως υπέροχα πράγματα…

8 χρόνια αντικαπνιστικού νόμου…

Όταν είχε βγει ο αντικαπνιστικός νόμος είχα ενθουσιαστεί πραγματικά. Επιτέλους θα μπορούσαμε να βγούμε έξω ΚΑΙ τον χειμώνα, χωρίς προβλήματα, χωρίς να με πιάσει βήχας, χωρίς να μυρίζουνε τα ρούχα μας μετά. Θα μπορούσαμε να φάμε στην ταβέρνα ή να πιούμε το ποτό μας σε ένα καθαρό περιβάλλον.

Φυσικά καταλαβαίνετε πως η χαρά μου κράτησε λίγο. Πολύ σύντομα έγινε ξεκάθαρο πως δε θα εφαρμοζόταν ο νόμος. Μαγαζιά που ξεκίνησαν να τον εφαρμόζουν μετά από λίγες εβδομάδες το γύρισαν πίσω στο κάπνισμα, λόγω του ανταγωνισμού. Πλέον είναι πολύ λίγα τα μαγαζιά στη χώρα που το κρατάνε και στην Καλαμάτα τώρα πια κανένα. Το “Προσεχώς” που απαγόρευε το κάπνισμα έκλεισε, υπάρχουν μερικά μαγαζιά που έχουν “ειδικούς χώρους” για καπνιστές, που όμως δε χωρίζουν με τίποτα από τους χώρους για μη καπνιστές (άρα είναι σα να λες πως δεν πειράζει να κατουράς στη δεξιά άκρη της πισίνας…), υπάρχουν λίγα στα οποία οι χώροι είναι ξεκάθαρα χωρισμένοι και είναι ανεκτά (όπως το Φερνάντο στην παραλία) και υπάρχουν και άλλα που λένε μεν πως απαγορεύεται το κάπνισμα, αλλά αν το ζητήσει κάνας τακτικός πελάτης ή αν ας πούμε κάνει επίσκεψη ο Καρέλιας εκεί, ξαφνικά το επιτρέπουν.

Το κράτος φυσικά δεν κάνει τίποτα για την κατάσταση αυτή. Όχι μόνο δεν πιέζουν με κανέναν τρόπο να εφαρμοστεί το μέτρο, δεν δείχνουν καν την πρόθεση να το κάνουν. Στην αρχή είχε και νούμερο να καταγγείλεις την παρανομία, πλέον όχι μόνο νούμερο δεν υπάρχει, αλλά δεν έχεις κανέναν τρόπο να αντιδράσεις. Και το λέω γιατί προσπαθήσαμε πρόσφατα:

Πήγαμε για καφέ στο Loft, που είναι η καφετέρια/εστιατόριο στον πάνω όροφο του ξενοδοχείου Φαραί. Δεν είχε πολύ κόσμο όταν κάτσαμε και δεν κάπνιζε κανείς. Στα τραπέζια δεν είχε τασάκια και εμείς κάτσαμε να ευχαριστηθούμε το καφεδάκι μας με την υπέροχη θέα στη θάλασσα. Σιγά σιγά άρχισε να γεμίζει περισσότερο το μαγαζί, αλλά και πάλι κανένα πρόβλημα, κανείς δεν κάπνιζε. Μέχρι που ήρθαν δυο κυρίες και άναψαν τσιγάρο πίσω μας. Σηκώθηκε ο Κωνσταντίνος και τους είπε πως απαγορεύεται το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους. Στην αρχή νόμισαν πως είναι του μαγαζιού και το έσβησαν χωρίς να πουν τίποτα. Μετά τον είδαν να κάθεται στο τραπέζι, συνειδητοποίησαν πως δεν ήταν παρά ένας πελάτης και μίλησαν στη σερβιτόρα. Η σερβιτόρα με τη σειρά της ήρθε και μας ενημέρωσε πως το κάπνισμα ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ στο χώρο δίπλα μας (τίποτα δε χωρίζει τους δυο χώρους παρά μια νοητή γραμμή). Ο Κωνσταντίνος της είπε πως το κάπνισμα ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ αλλά σύμφωνα με το νόμο απαγορεύεται παντού. Η σερβιτόρα δε μπορούσε βέβαια να κάνει και πολλά, είπε πως θα πει στον υπεύθυνο να έρθει (ο οποίος δεν ήρθε ποτέ), ο Κωνσταντίνος της απάντησε πως δε χρειάζεται να μιλήσει στον υπεύθυνο, ο νόμος είναι νόμος και απλώς θα καλέσει την αστυνομία. Πέρασε κάμποση ώρα, ο υπεύθυνος όπως είπα δεν εμφανίστηκε ποτέ, οι κυρίες συνέχισαν να καπνίζουν και ο Κωνσταντίνος πήρε τηλέφωνο την αστυνομία. Κάπου εδώ μας ήρθε η κεραμίδα. Μέχρι τώρα συζητούσαμε για το τι θα κάνουμε, αν θα αρχίσουμε να διαμαρτυρόμαστε στα μαγαζιά που πάμε και καπνίζουν, αν θα αρχίσουμε να καλούμε την αστυνομία, τι θα σημαίνει αυτό για τις εξόδους μας, τι θα σημαίνει για τους φίλους μας και ένα σωρό τέτοια. Τώρα που το κάναμε πρώτη φορά η αστυνομία μας είπε πως δε μπορεί να κάνει τίποτα, το αδίκημα είναι αστικό και όχι ποινικό και άρα το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να έρθει και να καταγράψει το συμβάν. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνεις για να καταγγείλεις ένα κατάστημα που παρανομεί, πού θα πρέπει να απευθυνθείς. Ο αστυνομικός που ήρθε μας είπε πως υπεύθυνος είναι ο Επόπτης Υγείας, αλλά τρέχα γύρευε να τον βρεις. Θέλει πολύ παραπάνω ψάξιμο για να δούμε τι πρέπει να κάνουμε. Τέλος πάντων φύγαμε, περιμέναμε τον αστυνόμο κάτω στο δρόμο, κατέγραψε το συμβάν, ανέβηκε και πάνω να πάρει τα στοιχεία του υπεύθυνου και εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πάρουμε από την αστυνομία καταγεγραμμένο το περιστατικό. Βέβαια από την άλλη οι πελάτες του μαγαζιού είδαν την αστυνομία να μπαίνει μέσα και να παίρνει τα στοιχεία του υπεύθυνου, κάτι που δεν άρεσε και πολύ (ούτε στους πελάτες, ούτε στον υπεύθυνο). Ίσως είναι κάτι και αυτό.

Το πράγμα είχε και άλλες λεπτομέρειες. Οι κυρίες ήταν οι μόνες που καπνίζανε σε έναν ολόκληρο όροφο. Μέσα υπήρχαν έγκυες, μωρά, μικρά παιδιά. Αυτές δεν πτοήθηκαν καθόλου. Φεύγοντας ο Κωνσταντίνος τους είπε πως θα έπρεπε να ντρέπονται (μιλώντας τους αυστηρά μεν αλλά στον πληθυντικό). Όταν πήγε ο αστυνόμος ήθελαν να κάνουν και αυτές λέει καταγγελία γιατί ο Κωνσταντίνος τους είπε “ντροπή σου κυρά μου” και τις έφτυσε!!!! Και ήταν βεβαίως έξω φρενών!

Δεν πάμε καλά….

Από τη μια απογοητευτήκαμε με το περιστατικό αυτό, από την άλλη οι φίλοι που ήταν μαζί καθώς και οι φίλοι στους οποίους το είπαμε, φάνηκαν να παίρνουν θάρρος. Κανείς δε θέλει να γίνεται ο γραφικός, ο κακός, ο γκρινιάρης, ο καταδότης, κανείς δε θέλει να χαλάει το απόγευμά του και τη μια του έξοδο με τσακωμούς και αστυνομίες. Όμως βλέπεις πως δε γίνεται αλλιώς. Και βλέπεις πως οι φίλοι σου δεν αντιδρούν άσχημα όταν το κάνεις, αλλά αντίθετα σε υποστηρίζουν. Και παίρνουν θάρρος να το κάνουν και αυτοί μετά. Ίσως αυτή να είναι η αρχή. Αυτό να χρειάζεται να κάνουμε όλοι, να μιλάμε τέλος πάντων, μπας και καταλάβουν και οι καταστηματάρχες πως δε θα χάσουν τις δουλειές τους αν απαγορεύσουν το κάπνισμα. Ο κόσμος θα συνηθίσει σιγά σιγά.

Για να μη τα λέω όλα μαύρα, από τη μια η κατάσταση είναι χειρότερη γιατί ξέρεις πως έχεις το νόμο με το μέρος σου και δίκιο δε βρίσκεις, από την άλλη όμως υπάρχουν τώρα κάποια μαγαζιά στα οποία μπορείς να πας και να μην έχεις το πρόβλημα του τσιγάρου, έστω και αν είναι λίγα. Πριν το νόμο δεν υπήρχαν ούτε αυτά. Χρειάζεται να τα ψάχνεις φυσικά, αλλά υπάρχουν (στο facebook έχουν δημιουργηθεί πολλές ομάδες που καταγράφουν τα μαγαζιά αυτά). Τώρα το θέμα είναι να γίνουν όλα επιτέλους έτσι. Και να καταλήξουν να είναι γραφικοί αυτοί που θα θέλουν να κάνουν τσιγάρο μέσα στο μαγαζί.