Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Η Στέλλα μαθαίνει Ιαπωνικά

Αρκετοί από τους φίλους μου ξέρουν πως εδώ και χρόνια ήθελα να μάθω Ιαπωνικά. Γενικά μου αρέσουν οι ξένες γλώσσες, έχω μάθει λίγα Ιταλικά, έκανα κάτι λίγα χρονάκια Γερμανικά, έχω μάθει Ισπανικά και φυσικά τα Αγγλικά μου. Τα Ιαπωνικά μου φαινόντουσαν πάντα μια γλώσσα ιδιαίτερη, μου άρεσε να τα ακούω. Ίσως να έπαιξε ρόλο σε αυτό η σειρά Shogun, που την είχα δει στην τηλεόραση μικρή (μεγάλη αγάπη με τον Ρίτσαντ Τσάμπερλεν…). Αφού από τότε θυμάμαι δυο λέξεις μέχρι τώρα, το “βακαριμάς” και το “βακαριμάσεν” που σημαίνουν “καταλαβαίνω” και “δεν καταλαβαίνω”.

Το 2011 λοιπόν αποφάσισα να μάθω μόνη μου Ιαπωνικά. Κατέβασα μια ωραία εφαρμογή και ξεκίνησα. Είχα και τετραδιάκι για να μάθω Hiragana. Ο Κωνσταντίνος μου είχε πει πως αν μάθω Ιαπωνικά θα με πάει στην Ιαπωνία! Η Άσπα έψαξε στα πράγματά της να μου βρει τα παλιά της βιβλία. Δύο πράγματα έγιναν όμως και σταμάτησα. Πρώτον έφτασα στο τέλος της δωρεάν εφαρμογής, μετά ήθελε πληρωμή και δε σήκωνε το κινητό που είχα τότε την επί πληρωμή έκδοση. Και δεύτερον έγινε η Φουκουσίμα. Σιγά μην ήθελα μετά να πάω στην Ιαπωνία με τη ραδιενέργια!

Φέτος ήρθε ξανά η ώρα τους όμως. Με την επαφή μου με τους Ιάπωνες που ήρθαν από την Cookpad μου ήρθε ξανά η όρεξη! Και φυσικά από τη στιγμή που συμφωνήσαμε και σε συνεργασία, ακόμα περισσότερο. Κατέβασα ξανά την εφαρμογή και άρχισα να μαθαίνω Hiragana. Και ξαφνικά είδα πως το Κέντρο Νέων Καλαμάτας θα είχε μάθημα Ιαπωνικών φέτος!!! Φυσικά πήγα και εκεί.

Τα Ιαπωνικά είναι εξαιρετικά δύσκολη γλώσσα, διαφορετική από οτιδήποτε έχω μάθει μέχρι στιγμής. Δεν είναι μόνο το “αλφάβητό” τους (έχουν 3 διαφορετικά “αλφάβητα”, όλα σύμβολα), είναι και το συντακτικό τους, ακόμα και το μέτρημα είναι διαφορετικό. Θέλει να αλλάξεις τρόπο σκέψης εντελώς. Η αλήθεια είναι πως το μάθημα στο Κέντρο Νέων δεν ήταν αρκετό για να μάθει κανείς, μια ωρίτσα κάθε εβδομάδα και αυτή δε γινόταν και πάντα. Χρησιμοποιώ λοιπόν ακόμα την ωραία εφαρμογή, αλλά και τα παρακάτω σάιτ για να μάθω:

https://www3.nhk.or.jp/nhkworld/en/tv/japaneasy/season1/

http://japanese-lesson.com/

Και έχουμε αρχίσει να βλέπουμε και anime. Όλο και κάποια λέξη καταλαβαίνει το αυτί μου!

Δεν είναι εύκολο πράγμα να μαθαίνω έτσι μόνη μου. Κυρίως όταν δεν υπάρχει κάποιος να μιλήσει μαζί μου, ή όταν δεν έχω βιβλίο να κάνω καμιά άσκηση πχ. Οπότε πάει πολύ αργά το πράγμα. Αλλά μου αρέσει!!

46

Μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν είχα ποτέ πρόβλημα με την ηλικία μου. Για κάποιο λόγο τα τελευταία χρόνια χρόνια όμως δε τα πάω καλά με το νούμερο που βλέπω μπροστά μου. Μάλιστα αν με ρώταγες τώρα, θα σου έλεγα πως είμαι σίγουρη ότι πέρυσι έκλεισα τα 42 (μα καλά, είχα και την ωραία τούρτα με το Ντάλεκ, δε θυμάσαι;;;;). Και μετά συνειδητοποιώ πως όχι, ΔΕΝ ήταν πέρυσι, κλείνω τα 46 παιδάκι μου!!! 46;

Τέλος πάντων, τα είπαμε και πέρυσι τα ίδια. Μάλλον από εδώ και πέρα όλο  και πιο φρικαρισμένη θα είμαι με το νουμεράκι, δε βαριέσαι όμως, το θέμα είναι να περνάμε καλά!

Τα φετινά μου γενέθλια λοιπόν με βρίσκουν σε μια πολύ διαφορετική κατάσταση από αυτή που ήμουν πέρυσι. Μετά από πολλά πολλά χρόνια η δουλειά μου έχει πάρει μια καινούρια στροφή. Αυτό ήταν κάτι που δε το περίμενα για να πω την αλήθεια. Άλλαξε και ο Κωνσταντίνος θέση στη δουλειά του και πλέον δουλεύουμε από τον ίδιο χώρο μεν, αλλά οι δουλειές μας δε συναντιούνται. Είναι περίεργο αυτό. Τα παιδιά έχουν μεγαλώσει πολύ. Ο Γιώργος έχει περάσει όλη τη σχολική χρονιά διαβάζοντας και η Ιωάννα γίνεται μια ώριμη δεσποινίδα. Όλα αυτά μαζί κάνουν τη ζωή μας να έχει αλλάξει, αλλά θέλω να πιστεύω προς το καλύτερο. Έχουμε πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, ανανεωμένοι και με καινούρια όρεξη.

Φυσικά καταλαβαίνω πως μεγαλώνω. Τα μαλλιά μου έχουν γκριζάρει τελείως, η μέση δε λέει να με αφήσει, τα γυαλιά της πρεσβυωπίας μου είναι όλο και πιο απαραίτητα (ακόμα μπορώ και χωρίς αυτά, αλλά δε θα είναι για πολύ), για τέταρτη χρονιά φέτος έχω σποραδικά συμπτώματα εμμηνόπαυσης, δε μπορώ να χάσω κιλά με τίποτα (3 είναι όλα κι όλα, αλλά δε λένε να φύγουν με τίποτα). Γι αυτό κι εγώ κάνω γιόγκα που με βοηθάει στα πάντα, βάφω το μαλλί και το χαίρομαι και προσπαθώ να είμαι ζεν για όλα τα υπόλοιπα. Με την αλλαγή στη δουλειά και με τα παιδιά να μεγαλώνουν τόσο, ανοίγεται πλέον ένα καινούριο κεφάλαιο που περιμένει να το εξερευνήσω! Αντί λοιπόν να σκέφτομαι μίζερα, σκέφτομαι τι ωραίες εμπειρίες που με περιμένουν!

Αυτό που δεν αλλάζει όμως είναι η χαρά μου να φτιάχνω γλυκά!

Την Κυριακή γιόρτασα με γονείς και πεθερικά φτιάχνοντας ένα κέικ λεμόνι (είχε και βατόμουρα και cream cheese frosting)

Εδώ έβαλα και ένα κερί για να μου ευχηθούν:

Και χτες κέρασα σοκολατάκια στη γιόγκα:

και τσιζκέικ και μωσαικό το βράδυ στην παρέα:

Όλα καλά λοιπόν! Ήταν μια δύσκολη χρονιά από τα 45 στα 46, με πίεση και πολλές αλλαγές παντού, αλλά ξεκινάω μια νέα χρονιά δυναμικά!