Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Άμστερνταμ

Άμστερνταμ – ο γάμος

Όλο το ταξίδι έγινε επειδή παντρευόταν ένας καλός φίλος του Κωνσταντίνου. Σε άλλη περίπτωση ο γάμος θα έπιανε μια παράγραφο σε ένα ποστ μου γιατί οκ, ένας γάμος είναι, τι διαφορετικό να έχει από τους τόσους που πάει κανείς… Εδώ όμως ΗΤΑΝ διαφορετικός, οπότε του αξίζει ένα ολόκληρο ποστ.

Ο γάμος ήταν πολιτικός. Δεν ξέρω αν έχετε παρακολουθήσει ποτέ πολιτικό γάμο στην Ελλάδα, εγώ δεν έχει τύχει. Όμως είμαι απόλυτα σίγουρη πως δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτό που βιώσαμε στο Άμστερνταμ, κάτι που μου επιβεβαίωσαν πολλοί φίλοι που ρώτησα. Ας δούμε λοιπόν τι έγινε στον γάμο, ο οποίος ήταν ένας τυπικός Αμστερνταμιακός γάμος:

Η τελετή είχε οριστεί για τις 2 το μεσημέρι σε ένα κτήριο που διατίθεται και για τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Μας υποδέχθηκαν στην είσοδο, αφήσαμε τα παλτά μας και πήγαμε σε μια αίθουσα όπου μας κέρασαν καφεδάκι και μπισκότα, μέχρι να έρθει η ώρα της τελετής.

Στη συνέχεια περάσαμε στην αίθουσα, όπου από τη μια πλευρά ήταν οι καρέκλες των καλεσμένων και από την άλλη ήταν ένα μεγάλο τραπέζι και καρέκλες για το ζευγάρι και τον κύριο που θα έκανε την τελετή (ας τον πούμε ληξίαρχο, δεν ξέρω ακριβώς τι ήταν). Πριν μπει το ζευγάρι ο ληξίαρχος μας καλωσόρισε, χαιρέτισε τη γιαγιά του γαμπρού που παρά τα 90φεύγα χρόνια της την είχαν φέρει να δει το γάμο, μας είπε πως θα υπάρχει σύνδεση μέσω Skype με την Αίγυπτο από όπου θα παρακολουθούσαν συγγενείς της νύφης που δεν κατάφεραν να έρθουν και άλλα τέτοια. Στην αρχή μάλιστα εγώ νόμιζα πως είναι κάποιος συγγενής έτσι όπως μιλούσε, δε φαντάστηκα πως είναι κάποιος άσχετος δημόσιος υπάλληλος…

Το ζευγάρι μπήκε στην αίθουσα υπό τον ήχο 2 βιολιών και κάθισε στις καρέκλες του. Ο ληξίαρχος συνέχισε να μιλάει, λέγοντάς μας όλη την ιστορία του ζευγαριού, πώς γνωρίστηκαν, ανέκδοτα από τη γνωριμία τους και όλη την ιστορία μέχρι που έφτασε να της κάνει πρόταση γάμου. Μίλησε με τους κουμπάρους και τους ρώτησε γιατί νομίζουν πως η νύφη και ο γαμπρός τους διάλεξαν, έκανε την πλάκα του και γενικά μας έκανε όλους να νιώσουμε πως ήμασταν μέρος της ιστορίας αυτής του ζευγαριού, πως ήμασταν εκεί για να πάρουμε μέρος, να είμαστε μάρτυρες, να συμμετέχουμε στην ολοκλήρωση αυτής της διαδρομής από τη στιγμή της γνωριμίας μέχρι την ένωσή τους ως αντρόγυνο. Θεωρώ πως ήταν ακριβώς όπως πρέπει να είναι ένας γάμος, μια γιορτή αγάπης. Είχε νόημα, δεν ήταν απλώς ένας παπάς που ψέλνει, ούτε ένας δημόσιος υπάλληλος που θα πει βαριεστημένα δυο λόγια τυπικά και τέλος. Γελάσαμε, συγκινηθήκαμε και χειροκροτήσαμε το ζευγάρι που παντρεύτηκε, ακούγοντας πάλι μερικά κομμάτια κλασικής μουσικής από τα βιολιά. Η τελετή άρεσε πάρα πολύ και στα παιδιά, παρότι δεν καταλάβαιναν πολλά (ο ληξίαρχος μίλαγε πότε αγγλικά πότε ολλανδικά, χωρίς να είναι εύκολο να καταλάβεις πότε μιλάει τι…) και μου είπαν και τα δυο πως ήταν σαφώς καλύτερο από το να ψέλνουν παπάδες και να βαριούνται.

Η αίθουσα με τον ληξίαρχο, το ζευγάρι και κάποιους καλεσμένους

Όταν τελείωσε η τελετή εκεί, ξαναπήγαμε στην άλλη αίθουσα όπου μας πρόσφεραν σαμπάνιες και ελαφρύ φαγητό σε μορφή σνακ. Ήρθε και το ζευγάρι, μιλήσαμε γενικώς αναμεταξύ μας και πέρασε η ώρα. Κατά τις 5 ήρθαν δυο βανάκια και πήραν όσους είχαν μείνει και ήταν καλεσμένοι στην επόμενη φάση, αυτή του κανονικού φαγητού (απ’ ό,τι μας εξήγησαν, η πρόσκληση μπορεί να είναι μόνο για την τελετή και το σνακ μετά, ή και για το φαγητό ή και για το πάρτυ ή για κάποιον συνδυασμό αυτών). Πήγαμε σε μια αίθουσα εκδηλώσεων, όπου κάτσαμε για φαγητό (στην ουσία όσοι είχαμε έρθει από μακριά για να παραστούμε στο γάμο) και ανάμεσα στα διάφορα πιάτα ακούσαμε και λόγους από τον μπαμπά της νύφης, το γαμπρό και τους κουμπάρους.

Ο πρώτος χορός

Όταν τελείωσε και το φαγητό ήρθε η ώρα του πάρτυ! Ήρθαν και άλλοι καλεσμένοι, ήρθε συγκρότημα που έπαιζε μουσική και η βραδιά κύλησε με χορό, τραγούδια αλλά και διάφορα events που είχαν κανονίσει οι κουμπάροι για το ζευγάρι. Είχαν φτιάξει μια πολύ ωραία κορνίζα με ένα δέντρο με κλαδιά και όλοι οι καλεσμένοι φτιάξαμε φύλλα με τα δαχτυλικά μας αποτυπώματα (βουτάγαμε στο μελάνι το δάχτυλο, κάναμε το φύλλο και γράφαμε το όνομά μας). Μου φάνηκε εξαιρετική ιδέα και μια πολύ ωραία κορνίζα για να έχει κανείς μετά.

Τη ζήλεψα αυτή την κορνίζα!

Επίσης είχαν φτιάξει slideshow με φωτογραφίες του ζευγαριού από όταν ήταν μικροί, είχε βεβαίως τούρτα και είχαν ετοιμάσει και ένα παιχνίδι ερωτήσεων. Καθ’ όλη τη διάρκεια η Ιωάννα είχε πιάσει κουβέντα με την φωτογράφο, στα αγγλικά φυσικά! Γενικώς το ταξίδι αυτό την βοήθησε πάρα πολύ στα προφορικά της.

Η τούρτα

Το άλλο εντυπωσιακό ήταν πως, επειδή ο μπαμπάς της νύφης είναι από την Αίγυπτο, είχαν χορεύτριες της κοιλιάς και έτσι τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να δουν ένα ακόμα πράγμα που δεν είχαν ξαναδεί ποτέ!

Να τες οι χανούμισες!!!

Μην με ρωτάτε τι κάναν εδώ με το ματσούκι, δεν ξέρω… Χορεύανε, αλλά αν συμβόλιζε κάτι δε γνωρίζω.

Αυτή η χανούμισα έκανε τις φωτογραφικές μηχανές να πάρουν φωτιά!

Φύγαμε μετά τις 11.30 το βράδυ, αφού τα παιδιά είχαν πλέον κλατάρει εντελώς. Ήταν σίγουρα μια εντελώς διαφορετική εμπειρία… Όταν γυρίσαμε πίσω και έβαλε η δασκάλα την Ιωάννα να διηγηθεί το πώς πέρασε, τα παιδιά της έκαναν τόσες ερωτήσεις για το γάμο που χρειάστηκε να συνεχίσουν την επόμενη μέρα!

Να ζήσετε Ximon και Saskia!!!

 

Ταξίδι στο Άμστερνταμ – Ρώμη

Ας δούμε λοιπόν και τι κάναμε την τελευταία μέρα του ταξιδιού μας!

Όπως είπαμε το σχέδιο ήταν ένα μικρό τουρ στη Ρώμη την πρώτη μέρα του ταξιδιού. Αφού δεν έγινε, το τουρ κανονίστηκε για την τελευταία μέρα. Το μόνο κακό ήταν πως ήμασταν ήδη πολύ κουρασμένοι και χωρίς πολλές αντοχές. Όμως είχα κάνει εγώ την έρευνά μου, είχα τυπώσει χάρτη με τη διαδρομή που είχα σκεφτεί να κάνουμε ώστε να δούμε κάμποσα σημαντικά μνημεία κι έτσι τα πράγματα ήταν κάπως πιο εύκολα. Δεν είχαμε άλλωστε ούτε βαλίτσες, ούτε τίποτα να κουβαλάμε και η μέρα ήταν θαυμάσια (από τους 5 βαθμούς που είχαμε συνηθίσει, βρεθήκαμε στους 15!!!)

Κατεβήκαμε λοιπόν στο αεροδρόμιο, πήραμε ένα ταξάκι και σε μισή ώρα ήμασταν έξω από το Κολοσαίο! Αποφασίσαμε να μην προσπαθήσουμε να μπούμε μέσα, καθώς αυτό θα μας έτρωγε απίστευη ώρα, οπότε το χαζέψαμε απ’ έξω, γελάσαμε με τους λεγεωνάριους που φόραγαν ορειβατικά μποτάκια και ρολόγια και θαυμάσαμε το κτήριο.

Αυτοί οι κινέζοι βγάζουν τις πιο απίθανες φωτογραφίες γάμου!!!

Μπροστά στο Κολοσαίο

Από εκεί πήραμε το δρόμο και περπατήσαμε μπροστά από τη Ρωμαϊκή Αγορά προς το Πάνθεον.

Μπροστά στο Πάνθεον

Προχωρήσαμε προς την Πιάτσα Ναβόνα και στο δρόμο πήραμε και από ένα κομμάτι πίτσα. Δυστυχώς στην Πιάτσα Ναβόνα το Tre Scalini ήταν κλειστό και δεν πήραμε παγωτό από εκεί, αλλά δεν μας πείραξε πολύ, γιατί το παγωτάκι μας το πήραμε από αλλού. Θα πηγαίναμε Ιταλία και δε θα τρώγαμε πίτσα και παγωτό; Δε γίνεται!

Πίτσαααααααα

Η πιάτσα Ναβόνα ντυμένη γιορτινά

Φτάσαμε στην Φοντάνα ντι Τρέβι όπου ρίξαμε και τα νομίσματά μας. Είχε φροντίσει η Ιωάννα να φέρει κάμποσα ψιλάκια! Η Φοντάνα ντι Τρέβι παραμένει ένα από τα ομορφότερα μέρη στη Ρώμη…

Μπροστά στην Φοντάνα ντι Τρέβι

Τέλος προχωρήσαμε ως την Σκάλα ντι Σπάνια όπου και κλατάραμε. Την Ιωάννα την πήρε μπορμπόλια ο Κωνσταντίνος για να καταφέρει να πάει μέχρι το ταξί!

Κλαταρισμένοι στα σκαλιά της Σκάλα ντι Σπάνια

Μα τι καλός μπαμπάς!

Έτσι πήραν μια μυρωδιά Ρώμης τα παιδιά. Ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό από ό,τι είχαν δει και στο Λονδίνο αλλά και στο Άμστερνταμ. Στο δρόμο είδαμε και πάρα πολλούς street artists, είδαμε κόσμο πολύ, φασαρία, λίγο πιο… μεσογειακή ατμόσφαιρα. Όσο και αν μου αρέσει το πολιτισμένο Άμστερνταμ, εντέλει η συνήθεια είναι μεγάλο πράγμα και όταν βρεθήκαμε εκεί στο Κολοσαίο και στη Ρωμαϊκή αγορά, ένιωσα πως είμαι στο σπίτι μου μέσα σε αυτό το χώρο τον αρχαίο, στη ζέστη, στη λιακάδα. Και όταν φάγαμε πίτσα… εκεί ευχαριστήθηκα φαγητό επιτέλους! Κρίμα που δεν είχαμε χρόνο για μακαρονάδα!!! Κάναμε πλάκα λέγοντας πως φάγαμε πρωινό στο Άμστερνταμ, μεσημεριανό στη Ρώμη και βραδινό στην Αθήνα!

Ο αόρατος άνθρωπος

Ο ιπτάμενος μοναχός

Φάτνη φτιαγμένη από σοκολάτα!

Μάριο καααααααρτ!!!

Ως υποσημείωση να πω πως η Alitalia είναι ίσως η χειρότερη εταιρεία με την οποία έχουμε πετάξει, με αγενείς αεροσυνοδούς, μηδαμινό φαγητό και χάλια εξυπηρέτηση.

 

Άμστερνταμ – φαγητό

Το τι τρώμε όταν πάμε ταξίδι στο εξωτερικό, αλλά και το πού, είναι ένα σημαντικό θέμα.

Στο Άμστερνταμ μένουν άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο, οπότε και θα βρει κανείς εστιατόρια διαφόρων εθνικοτήτων. Παραδοσιακά φαγητά υπάρχουν κάποια, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο. Το πιο σημαντικό όμως που θα πρέπει να έχει υπόψη του όποιος πάει εκεί, είναι πως το φαγητό έξω είναι πανάκριβο. Την πρώτη μέρα πήγαμε σε μια παμπ η οποία είχε “λογικές” τιμές και το πιάτο κόστιζε 18€! Ακόμα και το φαγητό στο δρόμο ήταν ακριβό. Αν κανείς θέλει να την περάσει λίγο πιο φτηνά, τότε η μόνη λύση είναι να πηγαίνεις σε σούπερ μάρκετ (που έχουν πράγματι λογικές τιμές και σε πολλά προϊόντα είναι πιο φτηνοί και από εμάς) και να αγοράζει πράγματα από εκεί να τρώει.

Ίσως τα δυο πιο χαρακτηριστικά πράγματα που μπορεί να φάει κανείς εκεί είναι οι τηγανιτές πατάτες με μαγιονέζα (υπάρχουν πολλά μαγαζάκια στο δρόμο που πουλάνε αποκλειστικά τηγανιτές πατάτες) και ωμή ρέγγα. Λένε ωμή, αλλά στην πραγματικότητα είναι ελαφρώς παστή. Στην έρευνα που είχα κάνει πριν το ταξίδι, είχα βρει ένα άρθρο για τα φαγητά που πρέπει να φας αν πας στο Άμστερνταμ. Δεν τα δοκίμασα όλα, αλλά όλο και κάτι φάγαμε. Ο Κωνσταντίνος δοκίμασε Bitterballen στο γάμο. Είναι μπαλάκια από ζύμη πατάτας, γεμιστά με κρέας και τηγανισμένα. Όχι κάτι να ξετρελλαθείς… Ρέγγα δε φάγαμε, αλλά φάγαμε τηγανιτές πατάτες. Ένα μεγάλο χωνί γεμάτο, με καλή δόση μαγιονέζας (το large μέγεθος 5 ευρώ, το οποίο δεν το καταφέραμε όμως, ήταν πολύ… large για εμάς)

Να τη η ρέγγα…

Να και οι πατάτες!

Δοκιμάσαμε επίσης Stroopwafels, τα οποία μπορεί κανείς να βρει παντού. Δυο τραγανές βάφλες με καραμέλα μέσα, είναι αρκετά νόστιμες. Θεωρείται πως το καλύτερο είναι να τις βάζεις πάνω από το φλυτζάνι σου με τον ζεστό καφέ ή τσάι ώστε να μαλακώσει η βάφλα και να ζεσταθεί και η καραμέλα μέσα.

Φάγαμε πολύ ωραία λουκάνικα με ψωμάκι στο δρόμο, τα οποία σερβίρουν με κρεμμύδια ή πίκλες. Υπάρχουν και κανονικά hot dog, λίγο πιο φτηνά, αλλά αυτά είναι σίγουρα πιο νόστιμα. Και πάλι 5 ευρώ το ένα.

Σε ένα καφέ που κάτσαμε ένα μεσημέρι δοκίμασα Μουσταρδόσουπα που μου άρεσε αρκετά. Ούτε ήξερα πως υπήρχε τέτοιο πράγμα, αν και μετά είδα πως έχουμε και συνταγή!

Τέλος φάγαμε Ολλανδικά Pancakes. Δεν έχουν και μεγάλη σχέση με τα Αμερικάνικα Pancakes που τρώμε για πρωινό, αυτά είναι τεράστια (πιάνουν ένα ολόκληρο πιάτο φαγητού) και τρώγονται τόσο γλυκά όσο και αλμυρά. Κάτι σαν παχιά ομελέτα (με τη ζύμη όμως των pancakes) και βεβαίως βάζουν σιρόπι από πάνω απ’ όλα, ακόμα και από τα αλμυρά. Στην αρχή σου φαίνεται λίγο, αλλά χορταίνεις κανονικά με το ένα. Υπάρχουν πολλά μαγαζιά στο δρόμο (σαν καφετέριες) που φτιάχνουν pancakes, αν βρεθείτε εκεί δοκιμάστε.

Γενικώς δεν φάγαμε κανονικό φαγητό έξω, γιατί μια με το γάμο, με με τους διάφορους φίλους που μας καλούσαν σπίτι τους, το κανονικό μας γεύμα ήταν κανονισμένο. Οπότε τη βγάλαμε με τέτοια πρόχειρα φαγητά.

Να πω εδώ πως (μάλλον λόγω Χριστουγέννων),  στο Damrak , είχαν δεκάδες μαγαζάκια που πουλούσαν ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς από φαγητά και γλυκά, αλλά και λουλούδια, πορτοφόλια κλπ κλπ, όλα όμως και πάλι ακριβά. Για να δοκιμάσεις όλες αυτές τις λιχουδιές που έβλεπες μπροστά σου ήθελες μια περιουσία, ειδικά όταν μιλαμε για τέσσερα άτομα. Και είναι δύσκολο να πεις όχι στα παιδιά που τα βλέπουν όλα αυτά τα λαχταριστά πράγματα και τα θέλουν. Ευτυχώς τα παιδιά μας έχουν κοινή λογική και καταλάβαιναν και μόνα τους το ΠΟΣΟ ακριβά ήταν τα πράγματα εκεί (όταν πχ ένα ντόνατ είχε 4 ευρώ, τη στιγμή που στο σούπερ μάρκετ είχαμε βρει 5 ντόνατ με 3,5 ευρώ).

Εδώ τα καλά λουκάνικα…

και λουλούδια

και σοκολατένια εργαλεία

Ξέχασα κάτι πολύ σημαντικό! Αυτό που επίσης υπάρχει στο Άμστερνταμ και βλέπεις παντού, είναι φυσικά τα… τυριά! Τεράστια κεφάλια τυριών σε προκαλούν από τις βιτρίνες!

ο Παράδεισος των τυροφάγων..

 

Άμστερνταμ – βόλτα στο πάρκο

Το Άμστερνταμ έχει διάφορα όμορφα πάρκα, έχει βοτανικό κήπο, γενικώς έχει ωραία μέρη για να περπατήσεις. Ένα από τα πιο δημοφιλή πάρκα (και μεγάλα) είναι το Vondelpark, το οποίο 9 στους 10 Αμστερνταμιανούς επισκέπτεται τουλάχιστον μια φορά το χρόνο και γενικώς δέχεται πάνω από 10 εκατομμύρια επισκέπτες μέσα στη χρονιά. Μόλις ξεμυτίσει λιγάκι ο ήλιος, εξορμούν όλοι να κάνουν ηλιοθεραπεία στα γρασίδια…

Όταν πήγαμε εμείς δεν είχε ήλιο βέβαια και δεν είχε πάρα πολύ κόσμο. Είδαμε βέβαια έναν παιδικό σταθμό να έχει βγει βόλτα

7 πιτσιρίκια σε μια καρότσα!

και κάπου μες τη μέση του πάρκου ήταν μαζεμένοι καμιά εικοσαριά ιδιοκτήτες σκύλων που είχαν βγάλει τα σκυλάκια τους βόλτα (και προφανώς είναι μέρος συνάντησης όλων). Μέσα στο πάρκο έχει λιμνούλες με μεγάλη ποικιλία πουλιών. Η Ιωάννα είχε ξετρελλαθεί με τις πάπιες βέβαια.

Ώωρες χαζεύαμε τα πουλιά

Δεν ξέρω τι πουλί είναι, αλλά ήταν πανέμορφο!

Μέσα στο πάρκο έχει ανοιχτό θέατρο, έχει δυο-τρεις καφετέριες, έχει παιδικές χαρές, έχει χώρους για μπάρμπεκιου… Στη μια “παιδική χαρά” (βασικά ήταν ένα ξύλινο κατασκεύασμα, σαν πύργος  ας πούμε, που μπορούσες να σκαρφαλώσεις από σκοινιά και να μεταφερθείς από τον ένα χώρο στον άλλο με κρεμαστές σκάλες κλπ), τα παιδιά πέρασαν σχεδόν μισή ώρα και στο τέλος φύγαμε γιατί εμείς είχαμε ξυλιάσει όσο τα περιμέναμε. Αυτά είπαν βέβαια πως σε μισή ώρα δεν πρόλαβαν καν να ανέβουν με όλους τους δυνατούς τρόπους!

Ωραίο πράγμα!

Βρήκαμε και ένα τεράστιο πεσμένο δέντρο, το οποίο πολύ αγαπήσαμε!

Τέλειο για σκαρφάλωμα. Ο ένας…

Οι δύο (ναι την έχω ξαναβάλει, αλλά μου αρέσει πολύ! )

Οι τρεις…

Και οι τέσσερις

Περάσαμε αρκετή ώρα μέσα στο πάρκο. Αν η μέρα ήταν καλύτερη σίγουρα θα είχαμε περάσει και παραπάνω ώρα εκεί.

Τι χαζομαμά που είμαι…

Τα παιδιά αναρωτιόντουσαν διαρκώς γιατί δεν έχουμε κι εμείς εδώ τέτοια πάρκα. Έστω και στο μισό τους μέγεθος…

 

Άμστερνταμ – βόλτα στην πόλη

Αν ρωτήσεις τον Γιώργο τι του έκανε μεγαλύτερη εντύπωση στο Άμστερνταμ, θα σου πει “τα σπίτια και οι σκάλες”.

Χαρακτηριστική σκάλα

Το Άμστερνταμ είναι διαφορετικό από όλες τις άλλες πόλεις που έχω βρεθεί. Βασικός λόγος για αυτό, τα κανάλια. Η πόλη είναι χτισμένη κυριολεκτικά πάνω στο νερό. Το μπαζώσανε, κάνανε φράγματα και κανάλια και φτιάξανε μια πόλη εκεί που πριν ήταν μόνο νερό. Τα κανάλια ήταν ο κύριος τρόπος μεταφοράς υλικών, οπότε ο χώρος που έπιανες από το κανάλι με το σπίτι σου ήταν ζωτικός και φυσικά φορολογούταν. Έτσι ο κόσμος, για να μην πληρώνει πολλά, έφτιαχνε ψιλόλιγνα κτήρια, πολύ στενά. Ως συνέπεια μέσα δε χωρούσαν να γίνουν πλατιές σκάλες, είναι ίσως χειρότερες και από τις σκάλες των καραβιών, και άρα δε γινόταν ούτε να ανεβάζουν τα πραγματά τους από εκεί. Έτσι έχουμε το άλλο στοιχείο των σπιτιών, που έχουν όλα ένα γάτζο στην κορυφή (για να ανεβάζουν με σκοινί από εκεί τα πράγματα), μεγάλα παράθυρα (για να μπαίνουν από εκεί τα πράγματα) και η όψη τους γέρνει ελαφρώς προς τα μπροστά (για να μη χτυπάνε τα πράγματα στους τοίχους). Μιλάμε πάντα για το κέντρο της πόλης, αν βγεις πιο έξω όλα αυτά που γράφω δεν ισχύουν (όχι τόσο δηλαδή).

Τα σπίτια γέρνουν και στο πάνω μέρος, εκεί στο τριγωνάκι, έχουν όλα τον γάτζο

Αν προσέξετε θα δείτε να σηκώνουν ένα χαλί με το σκοινί που είναι περασμένο στον γάτζο

Τα σπίτια πάνω στα κανάλια

Είναι πολύ όμορφα

Όλες τις ώρες

Στα σπίτια ο περισσότερος κόσμος δεν έχει κουρτίνες (ή και να έχει δεν τις κλείνει…). Η Σοφία λέει πως αυτό γίνεται γιατί ο κόσμος είναι περήφανος για το πόσο ωραία είναι τα σπίτια του μέσα και θέλει να το δείχνει. Δεν ξέρω τον λόγο, αλλά είναι γεγονός πάντως πως ζουν μέσα στα σπίτια τους, τους βλέπει όλος ο κόσμος και δε τους νοιάζει καθόλου.

Αν δείτε απέναντι, τα περισσότερα σπίτια δεν έχουν κουρτίνες

Η μετακίνηση βέβαια γίνεται κυρίως με ποδήλατα. Υπάρχουν ποδηλατόδρομοι παντού μια που κυκλοφορούν πάνω από 600.000 ποδήλατα!!! Είδαμε πάρκινγκ τριόροφο, ειδικό για ποδήλατα και μας είπαν πως δεν είναι και το πιο μεγάλο. Ποδήλατα παντού λοιπόν, σε κάθε καιρό, με κρύο, με χιόνι, με βροχή… Έχουν θέσεις για τα πιτσιρίκια ή καροτσάκια που μπαίνουν μπροστά και βάζουν μέσα ψώνια ή παιδιά (σκεπάζονται για περιπτωση βροχής).  Μαζί με ταποδήλατα, ανθεί βεβαίως και η κλοπή των ποδηλάτων. Κάθε χρόνο κλέβονται δεκάδες χιλιάδες ποδήλατα και γύρω στα 15.000 από αυτά ανασύρονται από τα κανάλια. Οι ντόπιοι λέει έχουν ένα ρητό που λέει πως τα κανάλια τους (που έχουν τρία μέτρα βάθος) είναι ένα μέτρο νερό, ένα μέτρο λάσπη και ένα μέτρο ποδήλατα…

Ένα μικρό δείγμα…

Ποδήλατο με καρότσι (ξεσκέπαστο εδώ)

ΚΑΙ φανάρια για τα ποδήλατα…

Ο άλλος τρόπος μετακίνησης είναι τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Έχουν πολύ καλή δημόσια συγκοινωνία, που έρχεται στην ώρα της και σε πάει παντού. Γενικά το αυτοκίνητο δε το προτιμούν και οι περισσότεροι δεν έχουν κιόλας. Είδαμε όμως ένα αυτοκίνητο ηλεκτρικό που φόρτιζε!

Και βέβαια είναι πολύ ωραίο και εύκολο και ασφαλές (αρκεί να προσέχεις να μην μπαίνεις στον ποδηλατόδρομο…) το να περπατάς στην πόλη. Είναι μικρή σχετικά και επίπεδη, οπότε μπορείς να περπατήσεις πολύ και να χαρείς με την ησυχία σου όλα τα ωραία γύρω σου, καθώς και τα εκατοντάδες μικρά μαγαζάκια που πουλάνε ό,τι μπορείς να φανταστείς.

Βόλτα βραδινή

 

Άμστερνταμ – τα μουσεία – Van Gogh

Ένας από τους πιο γνωστούς Ολλανδούς ζωγράφους. Το μουσείο Van Gogh είναι αφιερωμένο στη ζωή και τη δουλειά του και έχουν μελετήσει με απίστευτη λεπτομέρεια όλες τις πτυχές του έργου του. Το όνομά του δεν προφέρεται Βαν Γκογκ, ούτε Βαν Γκο, αλλά Βαν Γκοχ (για να μην πω Χοχ…) Πάντως το τελευταίο είναι Χ κανονικότατο. Η ιστορία του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μπορεί να ζωγράφιζε από μικρός, αλλά στην ουσία αποφάσισε να γίνει ζωγράφος λίγο πριν τα τριάντα του και όλη αυτή η απίστευτη πορεία του από τους πρώτους σκούρους πίνακες ως τους εξαιρετικά χρωματιστούς τελευταίους, ήταν μέσα σε δέκα μόλις χρόνια, αφού πέθανε στα 37 του. Ήταν ιδιαίτερα παθιασμένος με την τέχνη του και ζωγράφιζε μανιωδώς, μελετώντας και σπουδάζοντας και αντιγράφοντας. Τι είπαμε πως είχε πει ο Αϊνστάιν; “Genius is 1% talent and 99% percent hard work…” Αυτό ακριβώς ταιριάζει στον Van Gogh. Και ενώ τώρα είναι γνωστός παγκοσμίως, τότε ήταν παντελώς άγνωστος. Πέθανε πρωτού αναγνωριστεί το ταλέντο του.

Πόσο σκούρα είναι τα πρώτα του έργα… Εδώ οι Πατατοφάγοι.

Η μια εκδοχή του δωματίου του

Μια από τις δεκάδες αυτοπροσωπογραφίες του

Στο μουσείο έχει κανείς την ευκαιρία να κάνει όλο αυτό το ταξίδι μέσα στη ζωή του ζωγράφου, μέσα από τους πίνακές του. Στην είσοδο μπορείτε να βρείτε audioguide τον οποίο προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους. Κοστίζει 5 €, αλλά έχει πολλές πληροφορίες για τους πίνακες και τη ζωή του ζωγράφου και ενισχύει την εμπειρία σου (και φυσικά τις γνώσεις σου).

Βλέπουν και ακούν…

Παρότι είναι αφιερωμένο σε έναν και μόνο ζωγράφο, δεν είναι καθόλου κουραστικό, ίσα ίσα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Καθήσαμε τρεις ώρες μέσα, στις οποίες είδαμε τα πάντα, χωρίς να μας κουράσει (και σίγουρα σε αυτό βοήθησε και το audioguide). Εκτός από τις γνώσεις για τον συγκεκριμένο ζωγράφο, αποκτάς και γνώσεις για άλλους σύγχρονούς του ζωγράφους καθώς και για την εποχή στην οποία έζησε.

Ψαρόβαρκες

Το εισητήριο έχει 15 ευρώ, ενώ η είσοδος είναι δωρεάν για τα παιδιά. Υπάρχει γκαρνταρόμπα για να αφήσεις δωρεάν τα πράγματά σου. Επιτρέπεται να φωτογραφίζεις μεμονωμένους πίνακες, αλλά όχι γενικώς το χώρο.

Το κίτρινο σπίτι και ηλιοτρόπια

Το αγαπημένο μου Starry Night δεν ήταν εκεί (είναι στη Νέα Υόρκη), αλλά έβγαλα φωτογραφία μπροστά από το άλλο αγαπημένο μου, φορώντας το μπλουζάκι Starry Night (ok, έχει ένα έξτρα Tardis μέσα, δεν πειράζει ε; )

Όχι και η καλύτερη φωτογραφία μου, αλλά θέλω να φανεί το μπλουζάκι!

Σίγουρα αξίζει να πάτε (και μην ξεχάσετε και το audioguide… Πρέπει και οι δικοί μας να κάνουν καμιά βόλτα στα μουσεία του εξωτερικού, να δουν πώς μπορεί μια επίσκεψη στο μουσείο να γίνει ενδιαφέρουσα…)

Άμστερνταμ – τα μουσεία – Nemo

Άλλο ένα μουσείο που μόλις μας έβλεπαν με παιδιά έλεγαν πως πρέπει οπωσδήποτε να πάμε. Μέχρι και ο καθηγητής μαθηματικών του Γιώργου του είχε πει να πάμε εκεί. Άρα δεν υπήρχε περίπτωση να το αφήσουμε!

Όψη του Nemo από το κανάλι, το βράδυ.

Οι σκάλες σε πάνε στην ταράτσα που έχει καφετέρια. Όχι για αυτό τον καιρό…

Το Nemo είναι μουσείο πειραμάτων και επιστήμης. Ένα μουσείο στο οποίο τα παιδιά ΠΡΕΠΕΙ να αγγίζουν τα εκθέματα! Είχαμε πάει σε αντίστοιχο μουσείο στο ταξίδι μας στην Αγγλία. Αν και εκείνο μας είχε φανεί τεράστιο, αυτό εδώ το έκανε να φαίνεται μικρούλι!

Ήμασταν έξτρα τυχεροί γιατί το Nemo γιόρτασε τις μέρες που ήμασταν εκεί τα 90 του χρόνια. Στην έρευνα που είχα κάνει πριν φύγουμε είχα δει πως η γιορτή θα ήταν την Κυριακή 8 του μήνα και κανονίσαμε να πάμε εκείνη τη μέρα. Επειδή γιόρταζαν τα 90 χρόνια, το εισητήριο είχε 0,90 λεπτά (αντί των 13,50 που έχει κανονικά για όλους άνω των 4 χρ.), ήταν ανοιχτό από τις 9 το πρωί ως τις 9 το βράδυ, είχε ποπ κορν με 0,90 λεπτά κλπ Έτσι μας κόστισε ελάχιστα η επίσκεψή μας σε αυτό το τέλειο μουσείο!

Άποψη του πρώτου ορόφου

Άποψη του δεύτερου ορόφου

4 όροφοι λοιπόν, σε ένα χώρο που μοιάζει με καράβι, γεμάτοι εκθέματα γύρω από τη φυσική και τις επιστήμες. Πειράματα που τα παιδιά καλούνται να αγγίξουν, να δοκιμάσουν, να δουν πώς δουλεύουν. Δίπλα σε κάθε πείραμα, στο πάτωμα, είχε τον τίτλο και μια μικρή ερώτηση (πχ γιατί το ένα κυλάει πιο γρήγορα από το άλλο) και από πάνω, κρεμασμένη από το ταβάνι, ήταν μια ταμπελίτσα με την εξήγηση, στα Ολλανδικά και στα Αγγλικά.

Εδώ το πείραμα

Κι εδώ η εξήγηση

Άπειρα πειράματα που σε καλούσαν να τα δοκιμάσεις και να δεις πώς λειτουργούν οι νόμοι της φυσικής και της μηχανικής, εργαστήριο όπου έβαζες λευκή στολή και γυαλιά (αν χρειαζόταν) και έκανες πειράματα (εμείς είδαμε γιατί η μαγειρική σόδα βοηθάει τα κέικ να φουσκώνουν και η Ιωάννα είδε τι κάνει το αλάτι στον πάγο)

Πώς οι τροχαλίες μας βοηθούν να σηκώνουμε περισσότερο βάρος

Είμαστε άπειροιιιιιιι

Επιστήμονες κανονικοί

Είχε επίσης ολόκληρο τμήμα για τις αλλαγές που συμβαίνουν στο σώμα των εφήβων, πληροφορίες για το τι γίνεται στο σώμα μας όταν καταναλώνουμε αλκοόλ ή ναρκωτικά και ένα κομμάτι για το σεξ (έπρεπε να είσαι πάνω από 12 για να μπεις εκεί).

Fact!!!!

Mείναμε 7 ολόκληρες ώρες εκεί μέσα πριν εντέλει πούμε πως κουραστήκαμε. Βεβαίως δεν είδαμε τα πάντα και δε τα δοκιμάσαμε όλα, αλλά είδαμε πολλά, μάθαμε πολλά και σίγουρα το συστήνουμε!

Μέσα στο χώρο υπάρχουν 2-3 καφετέριες με σάντουιτς και χυμούς (4€ το σάντουιτς) και νομίζω πως μπορείς να φέρεις και το δικό σου φαγητό, το οποίο όμως καταναλώνεις σε ειδικούς χώρους. Υπάρχουν lockers στην είσοδο για να αφήσεις πράγματα και μπουφάν αν θέλεις. Βάζεις μισό ευρώ για να ανοίξουν, αλλά το παίρνεις πίσω όταν φύγεις.

Άμστερνταμ – τα μουσεία – Rijksmuseum

Το Άμστερνταμ έχει πάνω από πενήντα μουσεία, μουσεία για ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, από τα κλασικά μουσεία τέχνης και ιστορίας μέχρι μουσείο διαμαντιών, τατουάζ και φυσικά σεξ και μαριχουάνας. Εάν κάποιος πάει στο Άμστερνταμ σίγουρα πρέπει να επισκεφθεί κάποιο/α από αυτά. Άλλωστε και να μην το έχεις προγραμματίσει, σίγουρα θα βρεις ένα στο δρόμο σου τόσα που είναι!

Εμείς επιλέξαμε να πάμε σε τρια από αυτά. Και τα τρία ήταν εξαιρετικά. Στην αρχή έλεγα να κάνω ένα ποστ με τα τρια μουσεία, αλλά έχω τόσες φωτογραφίες και τόσα να πω, που δε γίνεται. Οπότε θα έχουμε ένα ποστ για το κάθε μουσείο…

Rijksmuseum

Δεν υπήρξε άνθρωπος στο Άμστερνταμ που να μη μας πρότεινε αυτό το μουσείο. Το πρώτο που μας πρότειναν, ή το πρώτο που μας ρώταγαν αν πήγαμε. Όχι άδικα. 4 όροφοι γεμάτοι εκθέματα από την ιστορία της Ολλανδίας, από το 1100μ.Χ. μέχρι το 1950.

Έξω από το μουσείο

Το digital χριστουγεννιάτικο δέντρο τους

Πίνακες ζωγραφικής, εκθέματα από τις αποικίες, βάζα και γυαλικά, έπιπλα… Μια μέρα δε σου φτάνει αν θέλεις να το δεις όλο με ησυχία. Εμείς κάτσαμε τρεις ώρες περίπου μέσα εκεί θαυμάζοντας τα εκθέματα, αλλά η αλήθεια είναι πως παθαίνεις ένα overdose από ένα σημείο και μετά και το μυαλό δεν μπορεί να επεξεργαστεί τίποτα άλλο. Βλέπεις θαυμάσια έργα μπροστά σου και δεν έχεις το κουράγιο να τα εκτιμήσεις.

Χαζεύοντας τα βάζα…

Χαζεύοντας τους πίνακες…

Game of Thrones

Αυτός ο εξαιρετικός κύριος αποκεφάλισε το γιό του επειδή δεν υπάκουσε σε μια εντολή του. Έτσι συνετίζουμε κυρίες και κύριοι τα τέκνα μας!

Το μουσείο είναι πλήρως ανακαινισμένο. Άνοιξε φέτος σε όλο του το μεγαλείο και ήμασταν τυχεροί. Έχει απλωσιά γενικώς, τα εκθέματα παρουσιάζονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, έχει καρτελίτσες που σου εξηγούν πολλές λεπτομέρειες σε διάφορα εκθέματα μέσα στον όροφο. Έχει αν θέλεις και audio guide (με ακουστικά) ή guided tours με διάφορα θέματα ανάλογα με το τι σε ενδιαφέρει, που κοστίζουν 5€ το άτομο. Δεν πήραμε, αλλά νομίζω θα έπρεπε να έχουμε πάρει.

Κανόνι

Μα ολόκληρο πλοίο μέσα στην αίθουσα; Και ας μην ήταν και αληθινό…

Night Watch – Rembrandt

The Threatened Swan – Jan Asselijn

Είδαμε πολλούς πίνακες που μας άρεσαν πολύ. Η αγαπημένη μου αίθουσα όμως ήταν αυτή από τις αποικίες, με κορυφαίο το Javanese marketplace, που έχει 154 φιγούρες φτιαγμένες από ζύμη ψωμιού! Όλες διαφορετικές, με απίστευτη λεπτομέρεια.

Μπορούσες να περάσεις ώρες εξερευνώντας τις λεπτομέρειες

Δυστυχώς δεν καταφέραμε να πάρουμε φωτογραφία καλή τις λεπτομέρειες.

Να σημειώσω επίσης πως υπάρχει γκαρνταρόμπα στην είσοδο του μουσείου, όπου αφήνεις τσάντες και παλτά, δωρεάν. Backpacks  δεν επιτρέπονται έτσι κι αλλιώς μέσα στο μουσείο. Αφήσαμε εκεί τα πάντα και γι αυτό δεν είχα τηλέφωνο μαζί μου και δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με τον Κωνσταντίνο όταν χαθήκαμε κάποια στιγμή. Προσοχή λοιπόν, να είστε σίγουροι πως έχετε κανονίσει κάτι με τους υπόλοιπους της παρέας για την περίπτωση που χαθείτε.

Η είσοδος κοστίζει 15€, ενώ τα παιδιά μπαίνουν δωρεάν. Υπάρχει χώρος να φας κάτι, αλλά δεν μπορώ να πω ούτε για το φαγητό, ούτε για τις τιμές, γιατί είχε ουρά που περίμενε για να κάτσει σε τραπέζι και δεν μπήκαμε στον κόπο να περιμένουμε.

Σίγουρα το προτείνουμε!

Άμστερνταμ – το ταξίδι στα γρήγορα

Πάμε να δούμε τι έγινε και πώς περάσαμε στο όμορφο (και κρύο φυσικά) Άμστερνταμ.

Αφορμή ήταν ο γάμος ενός καλού φίλου. Μας κάλεσε και είπαμε πως είναι μια τέλεια ευκαιρία για ταξίδι. Παρότι είναι περίοδος που τα παιδιά έχουν σχολείο ακόμα, θεωρήσαμε πως δεν πειράζει να χάσουν μια εβδομάδα σχολείου, μια που οι εμπειρίες του ταξιδιού έχουν ίσως και μεγαλύτερη βαρύτητα. Ευτυχώς ήταν εβδομάδα ανάμεσα στα δυο τρίμηνα, όπου τα τεστ και τα διαγωνίσματα είχαν πλέον τελειώσει. Πήραμε και το οκ και από τα δυο σχολεία, οπότε ήμασταν άνετοι.

Αυτή τη φορά θεώρησα πως θα είναι πολύ εύκολο να βρω το moleskin για το Άμστερνταμ και (ενώ το ήξερα μήηηνες πριν) δεν έκανα παραγγελία. Κακώς φυσικά, γιατί δε το βρήκα πουθενά! Ούτε καν στο Άμστερνταμ (αν δε θυμόσαστε κοιτάξτε εδώ για το κόλλημά μου). Έτσι πήρα ένα απλό moleskin ταξιδίων που ήταν μαύρο και στο ίδιο μέγεθος και κράτησα τα πάντα εκεί.

Οι μέρες πέρασαν πολύ ωραία, γεμάτες από πράγματα. Θα κάνω εδώ ένα γρήγορο πέρασμα από το τι κάναμε κάθε μέρα και μετά θα κάνω μερικά ποστ από γενικές εντυπώσεις από το Άμστερνταμ.

Την πρώτη μέρα φτάσαμε εν μέσω χαλαζίου και κυκλώνα! Αφού τακτοποιηθήκαμε στο σπίτι του έτερου φίλου που μας φιλοξένησε, πήγαμε για φαγητό, παίρνοντας μια πρώτη γεύση (pun intended) από τα φαγητά αλλά και τις τιμές στο Άμστερναμ.

Τη δεύτερη μέρα την περάσαμε στο Rijksmuseum και μετά περπατώντας στο κέντρο. Συνολικά κάναμε πάνω από 7 χιλιόμετρα περπάτημα!

Η τρίτη μέρα ήταν αφιερωμένη στο γάμο (ναι ΟΛΗ μέρα!)

Την τέταρτη μέρα την περάσαμε μέσα στο Nemo, μουσείο επιστήμης και πειραμάτων (επτά ολόκληρες ώρες ήμασταν εκεί μέσα!). Μετά συναντηθήκαμε με την καλή φίλη Χάριετ που μας έκανε το τραπέζι.

Την πέμπτη μέρα κάναμε και πάλι περπάτημα σε πάρκα και στο κέντρο. Ξεπεράσαμε το προηγούμενο ρεκόρ και περπατήσαμε πάνω από 8 χιλιόμετρα αυτή τη φορά. Γυρίσαμε κουρασμένοι στο σπίτι, όπου ήρθε ο φίλος Τιμ που μας φιλοξένησε και μας μαγείρεψε με την κοπέλα του ένα σούπερ βραζιλιάνικο φαγητό.

Την έκτη μέρα πήγαμε στο μουσείο Van Gogh (που προφέρεται Βαν ΓκοΧ) και από εκεί στα γραφεία της Greenpeace, μετά κάναμε ένα canal cruise για να δούμε και το light festival και τελειώσαμε την τελευταία μας μέρα στο Άμστερνταμ στο σπίτι του φίλου Τόμπιορν.

Η έβδομη μέρα ήταν η μέρα επιστροφής. Κάναμε στάση στη Ρώμη για κάνα πεντάωρο, στο οποίο πήγαμε στο Κολοσαίο και από εκεί περπατήσαμε μέχρι την Φοντάνα ντι Τρέβι, βλέποντας ένα σωρό ωραία πράγματα.

Στο αεροδρόμιο ήμασταν μετά τα μεσάνυχτα, οπότε κοιμηθήκαμε στην Αθήνα και επιστρέψαμε στην Καλαμάτα την επόμενη.

Αυτό λοιπόν ήταν το ταξίδι μας στα γρήγορα. Έχουμε πολλές εμπειρίες, αναμνήσεις και φωτογραφίες και θα προσπαθήσω να μεταφέρω μερικές από αυτές στα επόμενα ποστ.

 

Επιστροφή

Γυρίσαμε χτες το απόγευμα, μετά από οκτώ ολόκληρες μέρες στο δρόμο κυριολεκτικά! Γεμίσαμε τις μέρες μας όσο δεν πήγαινε άλλο, περπατήσαμε χιλιόμετρα ολόκληρα, είδαμε μουσεία και πάρκα και μαγαζιά, πήγαμε στο γάμο, φάγαμε, είδαμε φίλους. Με το ζόρι στεκόμαστε όρθιοι, αλλά το ταξίδι αυτό πράγματικά άξιζε και θα μας μείνει αξέχαστο!

Σας παραθέτω μερικές φωτογραφίες για αρχή και στη συνέχεια, μέσα στις επόμενες μέρες, θα γράψω τις εντυπώσεις μας από το Άμστερνταμ (και το κερασάκι στην τούρτα που ήταν η Ρώμη! )