Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Αθήνα

Σαββατοκύριακο στην Αθήνα

Κάθε χρόνο, τέλος Γενάρη, κάνουμε ταξιδάκι στην Αθήνα. Έχει γενέθλια η μαμά μου, κανονίζουμε και την κοπή της πίτας, κανονίζουμε και ένα σωρό άλλα να γεμίσουμε τις μέρες μας. Βέβαια όσο περνάει ο καιρός τα ταξιδάκια γίνονται και πιο δύσκολα, καθώς τα παιδιά έχουν δουλειές, μαθήματα, υποχρεώσεις. Και είναι και ο γάτος πια, που πρέπει πάντα κάτι να κανονίζουμε πριν φύγουμε, αν δηλαδή θέλουμε να βρούμε σώο το σπίτι μας όταν γυρίσουμε..

Την Παρασκευή λοιπόν που μας πέρασε είχαμε τα γενέθλια της μαμάς, οπότε ήμασταν οικογενειακώς. Αυτό που γεμίσαμε φουλ ήταν το Σάββατό μας. Το πρωί επαγγελματικό ραντεβού που μας πήρε μέχρι το μεσημέρι, ίσα που προλάβαμε να γυρίσουμε για φαγητό και φύγαμε ξανά για να πάμε στην καφετέρια που κάναμε την κοπή. Κάθε χρόνο πέρναγα μήνες προσπαθώντας να προετοιμάσω την κοπή, ήταν η πρώτη χρονιά φέτος που δε το έκανα. Επαναλάβαμε το περσινό, μαζευτήκαμε καμιά 30αριά άτομα, ήπιαμε καφέ, κόψαμε μια πίτα, χαζολογήσαμε, τέλος. Εγώ (και πιστεύω και όσοι ήρθαν) πέρασα πολύ καλά και χάρηκα ιδιαίτερα γιατί ήρθαν και δικοί μου άνθρωποι, και ένιωσα ακόμα μεγαλύτερη στήριξη και αγάπη. Άσε που είδα αγαπημένους που μένουν μακριά! Μόνο που μου έλειψε η Γιωργία, που πρώτη φορά χάνει την κοπή…

Από εκεί, μόλις γυρίσαμε, ίσα που πρόλαβα να αλλάξω και έφυγα ξανά για το reunion. Ίσως δεν πρέπει να το ονομάζουμε reunion πλέον δηλαδή γιατί με τους συμμαθητές βρισκόμαστε κάθε χρόνο. Όσοι μένουν Αθήνα βρίσκονται και πιο συχνά. Μου φαίνεται λίγο περίεργο που έχουν ξαναμπεί αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή μου και η αλήθεια είναι πως δε το περίμενα ποτέ. Δεν είμαι από αυτούς που αναπολούν τα χρόνια του σχολείου, κάθε άλλο. Δεν είναι πως δεν έχω και καλές αναμνήσεις, αλλά προτιμώ χίλιες φορές την τωρινή μου κατάσταση, όπου είμαι εγώ κύριος του χρόνου και της ζωής μου. Κάποιους από τους συμμαθητές τους εκτιμώ ιδιαίτερα, με κάποιους θα μπορούσα να κάνω καλή παρέα νομίζω τώρα. Καμιά φορά σκέφτομαι πως πέρασα εκείνα τα χρόνια “αλλού”, στην κοσμάρα μου ίσως… Έχασα την επαφή με σχεδόν όλους λίγο μετά που αποφοιτήσαμε. Χαίρομαι όμως που βρισκόμαστε τώρα, χαίρομαι κάθε φορά που τους βλέπω και τους μιλάω. Μακάρι να μπορούσα να βρεθώ και με άλλους παλιούς φίλους, αν και δεν είμαι άτομο που θα κάνει ένα τέτοιο πρώτο βήμα.

Την Κυριακή επιστρέψαμε στη βάση μας, γιατί τα παιδιά είχαν μπόλικο διάβασμα. Είναι περίοδος διαγωνισμάτων τώρα και έχει πέσει μελέτη…

Η εμπειρία μας στις Ψηφιακές Γειτονιές

Το Σάββατο ήταν μια μεγάλη μέρα. Από πολλές απόψεις!

Ήταν μεγάλη γιατί είχαμε κάνει ταξίδι την προηγούμενη μέρα και μετά ξενυχτήσαμε το βράδυ με έναν συνάδελφο του Κωνσταντίνου. Το πρωί λοιπόν του Σαββάτου ξυπνήσαμε νωρίς και νιώθωντας ήδη κάπως κουρασμένοι. Πήγαμε στο συνέδριο κατά τις 9.30 το πρωί και γυρίσαμε κατά τις 10 το βράδυ, οπότε ναι, ήταν μια μεγάααλη μέρα!

Επίσης ήταν μεγάλη γιατί ήταν το πρώτο τέτοιο συνέδριο και ήταν τόσο ωραίο που είμαι σίγουρη απόλυτα πως θα γίνει θεσμός. Άρα πιστεύω πως ξεκίνησε κάτι όμορφο και είναι μεγάλο πράγμα να ζεις τέτοιες αρχές!

Η ομάδα που ήταν υπεύθυνη για το συνέδριο έκανε απλά απίστευτη δουλειά. Δε το λέω γιατί είναι όλοι φίλοι μου, το λέω γιατί και εγώ, αλλά και όλοι με τους οποίους συζήτησα, είχαν μόνο θετικά λόγια να πουν. Είχαν ρίξει απίστευτη δουλειά και είχαν σκεφτεί όλες τις λεπτομέρειες. Είχαν βρει έναν πολύ ωραίο χώρο, είχαν καφέδες, είχαν πρωινό, είχαν μεσημεριανό, γλυκό και απογευματινό, είχαν όμορφες πάνινες τσαντούλες με διάφορα καλούδια και δωράκια. Είχαν σκεφτεί ακόμα και να έχουν δραστηριότητες για τα παιδιά, αφού ήταν συνέδριο για μαμάδες και μπαμπάδες… Και βέβαια, το πιο σημαντικό, είχαν καλέσει πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους να μιλήσουν, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε όλους τους μπλογκερ να ενημερωθούν για θέματα που τους ενδιαφέρουν ή να εμπνευστούν από τις ιστορίες των άλλων. Μέχρι και γυμναστική μας έκαναν για να μην πιαστούμε (για κάτσε να κάτσω σωστά στην καρέκλα μου τώρα, γιατί η κυρία Πετρουλάκη θα με μαλώσει….)

Γυμναστική από την καρέκλα μας

Όταν ήρθε η ώρα να μιλήσουμε, μου είχαν κοπεί τα πόδια… Ένιωθα πως παρά τις δεκάδες πρόβες που είχαμε κάνει, τα είχα ξεχάσει όλα και δε θα μπορούσα να αρθρώσω λέξη… Ευτυχώς δεν έγινε έτσι. Από τη στιγμή που ανεβήκαμε επάνω και ξεκινήσαμε την παρουσίαση, μου ήρθαν ξανά όλα, δεν ξέχασα τίποτα και μάλιστα έδωσα την εντύπωση της πολύ άνετης (αυτό τουλάχιστον μου είπαν, εγώ δεν ένιωθα έτσι…).

Λίγο πριν ανέβουμε να μιλήσουμε

Η παρουσίασή μας πήγε πολύ καλά και δεχτήκαμε πάρα πολλά θετικά σχόλια, κάποια τόσο καλά που σε λίγο μας βλέπω με ένα καλάμι… Μιλήσαμε για τις δικές μας Ψηφιακές Γειτονιές, αυτή του μπλογκ, αυτή των Συνταγών της Παρέας, αλλά κυρίως αυτή του εργασιακού μας χώρου. Το πως γίνεται να δουλεύεις από το σπίτι και να συνεργάζεσαι με άλλους που δουλεύουν κι αυτοί από το δικο τους σπίτι, χωρίς να έχει καμία σημασία η χιλιομετρική απόσταση και το πως η συνεργασία αυτή μπορεί να είναι άψογη, κάποιες φορές καλύτερη και από το αν ήσουν στον ίδιο εργασιακό χώρο.

Μας πάει το μικρόφωνο ε;

Στο τέλος της παρουσίασης είχαμε μια μικρή έκπληξη. Όλοι οι συνεργάτες μας συνδέθηκαν μαζί μας εκείνη την ώρα και μας χαιρέτησαν. They are the best και τους ευχαριστούμε πολύ. Και το πιο συγκινητικό ήταν πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι έμειναν επί μιάμιση ώρα μπροστά στον υπολογιστή τους Σαββατιάτικα, περιμένοντας αυτό το ένα λεπτάκι που τους είχαμε ζητήσει να πουν το γεια (βλέπετε ήταν να μιλήσουμε στις 5.15 και λόγω καθυστερήσεων καταλήξαμε να μιλήσουμε μια ώρα μετά). Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ και από εδώ! Και βέβαια αυτό το γεγονός ενισχύει ακόμα περισσότερο την άποψή μας για τις ψηφιακές γειτονιές!

Όλη η ομάδα μας μαζεμένη. Ο καθένας από το σπίτι του (ή από το δρόμο!!! )

Στο τέλος ο Κωνσταντίνος τους είχε και τιπ: τι κάνουμε όταν βαριόμαστε σε ένα μίτινγκ (εφόσον αυτό είναι από το σκάιπ). Βάζουμε αυτή την ωραία μάσκα που έχουμε τυπώσει (τα μάτια μας ανοιχτά δηλαδή) και από κάτω… κοιμόμαστε!

Έχει τρελό γέλιο ο καλός μου…

Ακούσαμε πολλές ενδιαφέρουσες ομιλίες και ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία. Όμως για μένα το πιο σημαντικό ήταν που γνώρισα από κοντά τόσες κοπέλες με τις οποίες μιλάγαμε μόνο μέσω διαδυκτίου, όπως πχ την Άννα, την popelix, την Κατερίνα, τη Διόνα, τα κορίτσια από το Ανθομέλι (και άλλες ακόμα…) και που είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και άλλες κοπέλες που δεν ήξερα μέχρι τότε, όπως για παράδειγμα η Αρετή. Κοπέλες που ερχόντουσαν όλες με το χαμόγελο να σου μιλήσουν, να σε γνωρίσουν… Καλές οι ψηφιακές γειτονιές, τέλειο το ίντερνετ που γεφυρώνει τις χιλιομετρικές αποστάσεις, αλλά αλλιώς είναι το να κάθεσαι δίπλα στον άλλο και να του μιλάς!

Πολύς κόσμος μαζεμένος στο τέλος της εκδήλωσης

Επίσης γνώρισα τον Θοδωρή Τσεκούρα, του οποίου το χιούμορ εκτιμώ ιδιαίτερα. Ήταν τιμή μας που μας παρουσίασε και γέλασα πάρα πολύ με όλες τις ατάκες του. Ειδικά με την παρουσίασή του στην οποία έβαλε φωτογραφίες του γιού του, καθώς ήταν στο ίδιο μήκος κύματος με το αγαπημένο μου ποστ που είχε γράψει ο Κωνσταντίνος…

Τρελό γέλιο και ο Τσεκούρας…

Ο οποίος μάλιστα είχε έρθει με τον κύβο του Ρούμπικ του μαζί. Δεν είμαστε μόνο εμείς που τον έχουμε μαζί για άλλη μια φορά. Βέβαια εκείνος είχε έναν 5Χ5… Ίσως αναβαθμιστούμε κι εμείς κάποια στιγμή!

Πως άλλοι έχουν το κομπολόι τους…

Να ξαναγυρίσω όμως στις Ψηφιακές Γειτονιές. Ήταν μια πραγματικά ωραία εκδήλωση, ο κόσμος άκουσε και έμαθε πολλά, γνωριστήκαμε με τόσο κόσμο, περάσαμε τέλεια. Αυτό άλλωστε ήταν φανερό, μια που οι περισσότεροι έμειναν για όλη τη διάρκεια του συνεδρίου, δηλαδή πάνω από 12 ώρες!!! Δεν είναι εύκολο πράγμα να το πετύχει κανείς αυτό… Εύχομαι και του χρόνου ακόμα καλύτερα!

Τέλος να ευχαριστήσουμε την ομάδα των Ψηφιακών Γειτονιών άλλη μια φορά, για όλη τη διοργάνωση που μας πρόσφερε (ξέρουμε πολύ καλά πόση πολλή δουλειά απαιτεί κάτι τέτοιο) και που μας κάλεσε και για το πολύ ωραίο δωράκι που μας έκανε στο τέλος:

Υλικά για ένα κοκτέιλ Μιμόζα!

Στην υγειά σας!

(όλες οι φωτογραφίες, πλην της τελευταίας, είναι του Βασίλη. Ευχαριστώ και για αυτό! Και ελπίζω να έχουμε και βίντεο μετά από λίγο καιρό για να δείτε κι εσείς την παρουσίασή μας)

Κοπή πίτας των Συνταγών της Παρέας

Και φτάνουμε λοιπόν στην Κυριακή, που ήταν η εκδήλωση για την κοπή της πίτας μας…
Αυτή την εκδήλωση την προετοιμάζω κάνα δίμηνο. Να βρω χώρο, να βρω χορηγό, να βρω δώρα, να κάνω ανακοινώσεις κλπ κλπ κλπ Κάθε χρόνο αντιμετωπίζουμε κάποιο πρόβλημα και κάθε χρόνο προσπαθώ να αποφύγω την επανάληψή τους. Το πετυχαίνω νομίζω, αλλά βέβαια εμφανίζονται καινούρια!

Φέτος βρήκα με τη βοήθεια της Κωνσταντίνας έναν πολύ ωραίο χώρο. Δηλαδή σαν αίθουσα δε λεει κάτι ιδιαίτερο, αλλά έχει ένα υπέροχο μπαλκόνι με ωραία θέα, είναι ενιαίος ο χώρος άρα βλέπεις παντού και όλους και έχει ροτόντες που βοηθάνε στο να μιλήσεις και να κάτσεις σαν παρέα. Είναι η αίθουσα Horizon στο Divani – Caravel. Και μάλιστα σε πολύ οικονομική τιμή (ειδικά σε σχέση με κάτι άλλα που άκουσα…). Είχα μιλήσει με τους ανθρώπους και τα είχα κανονισμένα όλα. Φέτος είχαμε και μικροφωνική εγκατάσταση και μουσική και χώρο για να χορέψουμε (που δεν χόρεψε κανείς εντέλει δηλαδή, αλλά εμείς τον χωρο τον είχαμε) και απ’ όλα! Μέχρι και χορηγό βρήκαμε, έστω και τελευταία στιγμή…

Εγώ με τον εαυτο μου είμαι πολύ καλά! Μάλιστα όταν τελείωσε η εκδήλωση έλεγα πως είμαι περήφανη για μένα (και είναι από τις πολύ λίγες φορές που το λέω…). Βεβαίως υπήρξαν προβλήματα. Αλλά ήταν προβλήματα που δεν μπορούσαμε να έχουμε προβλέψει, δεν είχαμε αντιμετωπίσει ξανά (και δεν είμαι και σίγουρη πως αντιμετωπίζονται…). Είχαμε πάρα πολύ κόσμο. Όμως αρκετοί ήρθαν χωρίς να φέρουν κάτι για το μπουφέ μας, κάποιοι ήρθαν μεγάλη παρέα κρατώντας ένα μικρό ταψάκι στα χέρια… Αρκετοί πέσαν πάνω στα φαγητά και γέμιζαν τα πιάτα τους τόσο που στο τέλος απλώς τα άφησαν και πετάχτηκαν, ενώ άλλοι δεν κατάφεραν καν να δοκιμάσουν. Γενικά έπεσε ακρίδα στο μπουφέ και τα πιάτα εξαφανίζονταν πριν προλάβει κανείς να δει! Υπήρξαν και κάνα δυο περιπτώσεις από κυρίες που ήρθαν μόνο για να φάνε (και να πάρουν και ταπεράκι μαζί!!! ). Είχαμε λοιπόν μια γκρίνια για αυτό φέτος, γιατί πολλοί θεώρησαν πως δεν υπήρξε αρκετό φαγητό και δεν πρόλαβαν τίποτα.

Είχαμε πολύ κόσμο λεμε….

Συμφωνώ με όλα αυτά, αλλά και πάλι θα πω πως ο στόχος είναι να κόψουμε την πίτα μας, να γνωριστούμε, να ξαναβρεθούμε με τους παλιούς, να πούμε από κοντά τα νέα μας και να γελάσουμε. Και αυτό το πετύχαμε. Και δώσαμε και ωραία δώρα και είχαμε και πολύ πιτσιρικαρία να γυρνάει και να μας φτιάχνει τη διάθεση! Εγώ πέρασα καλά! Ήρθαν πολλοί φίλοι αν και λίγο πρόλαβα να τους δω και ακόμα λιγότερο να τους μιλήσω. Αυτά παθαίνω σε κάθε κοπή.. Είναι που πρέπει να μιλήσω λίγο με όλους, να κανονίσω πράγματα, να κάνω την κοπή, την κλήρωση…

Εδώ προς το τέλος έχουμε μείνει λίγοι… Και περνάμε θαύμα!

Εδώ κόβουμε την πίτα:

Αυτό το τσουλούφι μες τη μέσηηηη…

Μαζί είχα και τα πιτσιρίκια. Ανέλαβαν την υποδοχή (σε καποια στιγμή ήρθε η νονά της Ιωάννας και η Ιωάννα της είπε “δεν μπορώ τώρα νονά, έχω πολύ δουλειά, θα τα πούμε μετά!” ). Έκαναν όσο καλύτερη δουλειά μπορούσαν τα καημένα. Του χρόνου πρέπει να έχουμε και κάποιον μεγάλο εκεί, γιατί έρχεται πολύς κόσμος και πρέπει να τους εξυπηρετήσεις όλους γρήγορα. Πάντως για άλλη μια φορά έδειξαν πόσο άνετα είναι με τον κόσμο (και το μικρόφωνο), πιο άνετα και από εμένα. Ήθελαν και οι δύο να μιλάνε στο μικρόφωνο και προσπάθησα να τα αφήσω. Έλεγαν τα νούμερα της κλήρωσης και το όνομα του τυχερού και στο τέλος μάλιστα ο Γιώργος έκανε και την αποφώνιση (χωρίς να το καταλάβω, πριν προλάβω να του πω τίποτα! ).

Είναι νωρίς ακόμα και δεν έχουν πολύ δουλειά…

Χάρηκα πολύ επίσης γιατί πολλά δώρα πήγαν σε γνωστούς μας. Είπα, ευτυχώς που τα χαρτάκια τα διάλεγαν πιτσιρίκια γιατί θα έλεγαν πως τα έχω κανονισμένα τα δώρα! Το καλύτερό μου ήταν που κέρδισα εγώ μια κασετίνα με 6 ροφήματα Κρόκου Κοζάνης (που πολύ μου αρέσουν! ), αλλά το κυριότερο, μου έτυχε το φλουρί στην βασιλόπιτα και είμαι πλεον η Lucky admin της χρονιάς!!!

Θα ξαναπώ πως για μένα είχε μεγάλη επιτυχία η κοπή φέτος. Περάσαμε θαύμα, είδα τόσους γνωστούς, όλα ήταν όμορφα… Και του χρόνου θα βρούμε τρόπο να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα που βρήκαμε φέτος, για να φανούν άλλα που θα αντιμετωπίσουμε του παρα χρονου!!! Έτσι γίνεται!
Αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρειες, δείτε και στο σάιτ πως περάσαμε στην κοπή.

Χριστούγεννα στην Αθήνα

Κάθε χρόνο περνάμε τη μια γιορτή στην Αθήνα και την άλλη στην Καλαμάτα. Και η φετινή χρονιά δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Όμως ήταν ένα από τα πιο γεμάτα ταξίδια στην Αθήνα που έχουμε κάνει.

Δεν μπορώ να πω πως ήταν όλα ρόδινα. Η ψυχολογία των δικών μου στην Αθήνα είναι πεσμένη και η ατμόσφαιρα τεταμένη λόγω προβλημάτων, αλλά πιστεύω πως έστω και τόσο δα λιγουλάκι βελτιώθηκε κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μας. Επίσης χρειάστηκε να κάνουμε με τον Κωνσταντίνο ένα ταξίδι αυθημερόν στην Καλαμάτα λόγω κηδείας ενός θείου. Και τέλος είχαμε τόση δουλειά στις Συνταγές της Παρέας που έπρεπε έστω και λίγο να δουλεύω.

Θα τα βάλω όλα αυτά στην άκρη όμως. Το θέμα είναι να περνάμε καλά παρά τις δυσκολίες! Γιατί δυσκολίες έχουμε όλοι και δεν προβλέπεται να μειωθούν και πολύ… Ας ασχοληθώ με τα τόσα ωραία πράγματα που κάναμε!

Κατ’ αρχάς έγινε αυτό το θαυμάσιο πράγμα με τα βραδινά κάλαντα. Ήταν μια πραγματικά μαγική βραδιά. Πέρα του ότι είδαμε τους φίλους μας, το γεγονός πως ο κόσμος άνοιξε την πόρτα του στα παιδιά και -ακόμα περισσότερο- η χαρά που είδαμε στα πρόσωπα του κόσμου, γέμισε την καρδιά μου ευτυχία. Έχει γράψει και η Άσπα για αυτή την υπέροχη βραδιά...

Ο Γιώργος διευθύνει την ομάδα!

Μια κυρία σταμάτησε τα παιδιά να της τα πουν στο δρόμο!
Photo by philos.

Ήρθαν τα Χριστούγεννα και ο Άγιος Βασίλης! Σε μας πάντα έρχεται ο Άγιος Βασίλης Χριστούγεννα, για να προλάβουμε να χαρούμε τα δώρα στις διακοπές! Το υπέροχο είναι πως παρότι τα παιδιά ξέρουν πλέον, ο ΄Αγιος συνεχίζει να έρχεται και να τους δίνει χαρά! Θα κάνω ένα ποστ ξεχωριστό για το γράμμα τους στον ΄Αγιο Βασίλη. Όλα τα δώρα που παίρνουμε εμείς τα βάζουμε κάτω από το δέντρο από νωρίς και ο Άγιος φέρνει το κάτι τις του την παραμονή το βράδυ.

Ήρθε!!!

Μετά είδαμε την οικογένειά μας, την αδερφή και την ανηψιά μου που έχει μεγαλώσει τόσο! Φάγαμε όλοι μαζί τα Χριστούγεννα, ανταλλάξαμε δώρα, βγάλαμε φωτογραφίες, περάσαμε τέλεια!

Πάρτε λίγη από την ψητή γαλοπούλα μας!

Είδαμε και φίλους όμως! Τις οικογένειες online και philων κάμποσες φορές σε διάφορες περιστάσεις, αλλά και την αγαπημένη μας Εβίτα που είναι πιο μακριά πλέον. Και παίξαμε και μπιρίμπα ένα βράδυ με φίλους!!!

Πήγαμε στην παράσταση Σπείρα Σπείρα με σπιρούνια. Το είχαν ακούσει στο ραδιόφωνο τα παιδιά και ήθελαν οπωσδήποτε να πάμε. Ήταν μια πολύ ωραία παράσταση. Η σκηνή ήταν σαν πασαρέλα και γύρω της είχε τραπεζάκια με καρέκλες που κάθονταν οι θεατές. Οι ηθοποιοί μας μετέφεραν 4 γνωστά παραμύθια, διασκευασμένα όμως σε μουσική του Κραουνάκη και στίχους της Νικολακοπούλου. Ήταν πολύ πρωτότυπο και άρεσε και στους 4.

Είδαμε επίσης το Hobbit. Τρεις ολόκληρες ώρες γεμάτες χόπιτ, νάνους, ορκς, μάχες, μάγους… Πραγματικά με ρούφηξε η σκηνή. Δυστυχώς θα πρέπει να περιμένουμε αρκετά για τη συνέχεια! Το έργο είναι πολύ καλό, η μεταφορά όχι 100% πιστή αλλά πολύ κοντά, οι ηθοποιοί σούπερ. Δεν είναι παιδικό καθώς έχει πολλές μάχες και τέρατα, αλλά είναι πιο παιδικό από τον Άρχοντα, κάτι όμως που ξέρουν όσοι έχουν διαβάσει τα βιβλία. Το βιβλίο άνετα διαβάζεται από πιο μικρά παιδιά…

Τέλος είδαμε το Εθνικό Θέατρο Ακροβατών της Κίνας στο Μπάτμιντον. Ήταν μια υπέροχη παράσταση! Φαντασμαγορικά κουστούμια, ωραία μουσική και φυσικά ακροβατικά που έκαναν όλο το θέατρο να μένει άφωνο. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν πραγματικά. Χαίρομαι πάρα πολύ που επιλέξαμε να πάμε εκεί…

Αυτά λοιπόν κάναμε στην Αθήνα τα Χριστούγεννα. Και βέβαια παίξαμε πολλες παρτίδες από τα καινούρια μας επιτραπέζια παιχνίδια!!! Παιχνίδι, φίλοι, παραστάσεις, φαγητό… Τι καλύτερο;;;

Σαββατοκύριακο στην Αθήνα

Έγραψα για την εκδήλωση της Electrolux, είναι ώρα να γράψω και για το υπόλοιπο Σαββατοκύριακο.
Για μένα η Πέμπτη κύλισε με επαγγελματικές συναντήσεις και πολύ χρόνο με την αδερφή και την ανηψιά μου, κάτι που χάρηκα φυσικά ιδιαίτερα!

Την Παρασκευή το μεσημέρι ήρθε και η λοιπή μου οικογένεια και το απόγευμα το περάσαμε με τον Θανάση που είχε “πεταχτεί” εκτάκτως από Αυστραλία (και δεν θα χάναμε φυσικά ευκαιρία να τον συναντήσουμε! ). Τα παιδιά του έδειξαν την πρόοδό τους στο κλαρινέτο και το φλάουτο, χαζέψαμε παιδικές μας φωτογραφίες και βγήκαμε για φαγητό. Κακοπέραση δηλαδή!

Το Σαββατοκύριακο είχαμε στο μυαλό μας να συναντήσουμε και άλλους φίλους. Όμως ήρθαν έτσι τα πράγματα που όλοι ή είχαν δουλειές ή ήταν άρρωστοι. Έτσι περάσαμε πολύ χρόνο με την οικογένεια, τα παιδιά χόρτασαν παππού και γιαγιά και προγιαγιά (όλοι το ήθελαν αυτό…) και βεβαίως ξανά με την αδερφή μου! Η ανηψιά μου μεγαλώνει με ταχύτατους ρυθμούς, όπως όλα τα πιτσιρικάκια στην ηλικία της, και τα παιδιά μου τη χαζεύουνε (κι εμείς μαζί, εννοείται! ). Χορεύει με τη μουσική, κάνει νάζια, . Το πιο ωραίο ήταν πριν έρθουν τα παιδιά, την Πέμπτη που είχα πάει μόνη μου, με κάλεσαν μέσω Skype, στο iPad. Ήταν η μικρή δίπλα λοιπόν και όταν είδε τα παιδιά στην οθόνη, άρχισε να φιλάει και να χαϊδεύει την οθόνη! Μα είναι τόσο γλυκούλικα τα πιτσιρίκια!!!

Την Κυριακή το πρωί αποφασίσαμε να πάμε μέχρι το Μοναστηράκι, μετά από κάτι αιώνες που είχαμε να το κάνουμε. Τα παιδιά δεν ήθελαν να έρθουν μαζί (κάτι που μετάνιωσαν μετά που τους είπαμε τι είδαμε εκεί…). Πολύς κόσμος στο Μοναστηράκι… Χαμός. Όπως πάντα βέβαια. Αν είχαν έρθει τα παιδιά θα είχαν πάθει παράκρουση με τα μαγαζάκια, με τον κόσμο, με τις χαζομάρες που πουλάνε, με όλα τα μπιχλιμπίδια! Από τη μια σκέφτομαι πως ήταν καλό που δεν ήταν μαζί μας (άσε που θα φοβόμουν μη χαθούμε εκεί μέσα), αλλά από την άλλη όσο περπατούσαμε όλο σκεφτόμουν τι θα έλεγαν αν έβλεπαν αυτό το πράγμα ή το άλλο… Πιστεύω πως πρέπει μια Κυριακή από τις φορές που ανεβαίνουμε να το κανονίσουμε και να πάμε να περάσουμε το πρωινό εκεί, να φάμε κάπου και να φύγουμε κατευθείαν μετά για Καλαμάτα. Είναι εμπειρία το Μοναστηράκι!

Τα βιβλιοπωλεία δε θα πάψουν να είναι ποτέ τα αγαπημένα μας. Φύγαμε από εκεί με ένα βιβλίο και 5 μίκυ μάους!

Αυτό που μου αρέσει πολύ στο Μοναστηράκι είναι τα πάρα πάρα πολλά χρώματα!

Γυρίσαμε σπίτι, φάγαμε και μετά πήραμε τα παιδιά και πήγαμε για μια παρτίδα bowling πριν φύγουμε για Καλαμάτα. Κανονικά είχαμε κανονίσει να παίξουμε με παρέα, αλλά αφού η παρέα δε μπορούσε, παίξαμε μόνοι μας. Επειδή παίζαμε με τα παιδιά, είχαμε ανεβασμένες τις μπαρες κι έτσι η μπάλα δε μπορούσε να πάει στο πλάι. Αυτός ήταν ο μόνος λόγος που δεν έγινα εντελώς ρεζίλι!!! Είχε πολύ πλάκα γιατί στην αρχή σκεφτόμασταν πως είναι πολύ χαζό να παίξουμε με τις μπάρες ανεβασμένες και μήπως να παίξουμε σε δυο διαδρόμους και κάτι τέτοια. Πάλι καλά λέμε που έχουμε τα παιδιά και έχω μια δικαιολογία (δεν είναι για μένα κύριε πρόεδρε η μπάρα, είναι για τα παιδιά μου, αλλά τι να κάνω…). Απορώ πως έπαιζα πριν καμιά εικοσαριά χρόνια και ήμουν και καλή!!!

Περάσαμε τέλεια…

Φυσικά μας τσάκισε ο Κωνσταντίνος.

Ήταν ένα ωραίο Σαββατοκύριακο στο οποίο κατάφερα, μετά από πολύυυ καιρό, να ξεκουραστώ κάπως!

Η εβδομάδα που πέρασε

Την εβδομάδα που πέρασε ψιλοεξαφανίστηκα και θα γράψω εδώ τα νέα μας και πως περάσαμε.

Το προηγούμενο Σάββατο τα ξημερώματα έπιασε ένας τρελός αέρας και σηκώθηκα για να κλείσω πόρτες και παράθυρα που κοπανούσαν. Όπως ήμουν μισοκοιμισμένη, έπεσα στη σκάλα και κατέληξα με το κεφάλι στον απέναντι τοίχο. Για να μη τα πολυλογώ, έπαθα μια μικρή κάκωση (γιατί έμαθα πως διάσειση λέμε αν χάσεις τις αισθήσεις σου) και πέρασα το Σάββατο τέζα στο κρεβάτι. Την επόμενη μέρα έπρεπε να ταξιδέψουμε για Αθήνα γιατί βαφτιζόταν η ανηψιά μου και πολύ φοβόμουν πως δε θα τα κατάφερνα. Όμως εντέλει ξύπνησα καλά και το κάναμε το ταξίδι.

Τα βαφτήσια ήταν υπέροχα και περάσαμε τέλεια! Κούκλα η μικρή, υπέροχοι οι γονείς, τέλειο το μαγαζί που πήγαμε μετά με άψογη εξυπηρέτηση, νόστιμο φαγητό και δραστηριότητες για τα παιδιά, ο κόσμος άριστα τοποθετημένος στα τραπέζια. Ήταν πραγματικά πολύ όμορφα όλα.

Την επόμενη μέρα ο Κωνσταντίνος έφυγε για Άμστερνταμ. Εγώ έμεινα με τα παιδιά για 2 μέρες στην Αθήνα να χαρούνε παππούδες και γιαγιάδες. Προσπάθησα να δουλέψω, αλλά μετά από 2 ώρες είχα πονοκέφαλο και τα παράτησα. Την Τρίτη πήγα στο Public στο Σύνταγμα που ζητήσανε τα παιδιά και κάτσαμε και στο καφέ του. Και παρότι είχαμε κανονίσει να βρεθούμε με φίλους το απόγευμα, γύρισα το μεσημέρι πίσω τόσο χάλια που τα ανέβαλα όλα και έπεσα για ύπνο (λόγω φασαρίας μάλλον μέσα στο καφέ, αλλά σίγουρα έπαιξε ρόλο και η ζέστη). Πίστευα πως θα μου είχε περάσει, αλλά προφανώς θέλει περισσότερο χρόνο… Τουλάχιστον κατάφερα να συναντηθώ με την αδερφούλα μου αρκετά και να χαρώ μεν την ανηψιά μου κάμποσο, αλλά και να χαρώ και την αδερφή μου και να μιλήσουμε και να χαζολογήσουμε, που είχαμε πάρα πολύ καιρό να το κάνουμε!

Είχαμε  πει την Τετάρτη να σταματήσουμε στο εξοχικό κοντά στην Κόρινθο να κάνουμε ένα μπανάκι, να κόψουμε και τη διαδρομή προς τα πισω στη μέση, και να επιστρέψουμε σπίτι την Πέμπτη. Όμως την Πέμπτη και εγώ και τα παιδιά θέλαμε να μείνουμε κι άλλο. Και ενώ το σκεφτόμουνα και είχα αποφασίσει, παρά την έντονη επιθυμία μου για το αντίθετο, να επιστρέψουμε στο σπίτι και τις υποχρεώσεις μας (δουλειά, οδοντίατρο, μαθήματα μουσικής), πήρε τηλέφωνο η Ναυσικά, έτσι στο άσχετο, και μου είπε “αν θέλεις να μείνεις κι άλλο, όλα είναι ήσυχα στο σάιτ και εγώ θα είμαι online”. Ε, αν δεν ήταν αυτό οιωνός, τι είναι δηλαδή;;;; Ανέβαλα τα πάντα και μείναμε μέχρι την Κυριακή. Και πραγματικά ήταν ό,τι χρειαζόμουνα… Εγώ κατέβαινα για μπάνιο πολύ πρωί και αργά το απόγευμα και έμενα ξάπλα όλη την άλλη μέρα. Τα παιδιά από την άλλη πέρναγαν όλη τη μέρα τους κάτω, στη θάλασσα, παρέα με τα υπόλοιπα πιτσιρίκια της πολυκατοικίας (ήταν καμιά δεκαπενταριά παιδιά). Τέλεια για όλους! Ηρέμησα, ξεκουράστηκα και ελπίζω πως σήμερα θα καταφέρω να δουλέψω, αν και βλέπω πως ακόμα και τόσες μέρες μετά, με κουράζει ο υπολογιστής…

Να πω επίσης πως χτες ήταν τα γενέθλια της καλής μας Ιωάννας, που έκλεισε τα δέκα! Και επειδή ήμασταν σε μέρος με πολλά παιδιά, κάναμε ένα μίνι-πάρτυ, και έσβησε τα κεράκια της σε γλυκό, φάγαμε πιτάκια, γλυκά, τρουφάκια, ήπιαμε χυμούς κλπ Αλλά θα κάνω φυσικά ειδικό ποστ για τα γενέθλια!!!

Και γι αυτό εξαφανιστήκαμε μια βδομάδα τώρα…

Σαββατοκύριακο και Plaython

Για μια ακόμα φορά ετοιμάζουμε αναβάθμιση στις Συνταγές της Παρέας και έχουμε πέσει με τα μούτρα στη δουλειά. Ήδη κάναμε κάποιες μικρές αλλαγές στο ήδη υπάρχον site, αλλά στην ουσία η μεγάλη αλλαγή (καθώς μεταφερόμαστε από Joomla 1.5 σε Joomla 2.5) θα μας πάρει μήνες.

Αυτός λοιπόν είναι ένας λόγος που γράφω πιο αραιά και εδώ. Που χρόνος…. Όμως θέλω πραγματικά να γράψω για το πως περάσαμε αυτό το σ/κ που πέρασε, γιατί ήταν αξιομνημόνευτο!

Για διάφορους λόγους αποφασίσαμε να ανέβουμε στην Αθήνα. Και επειδή είχε και open coffee, φύγαμε νωρίς και πήγαμε να το παρακολουθήσουμε. Όπως πάντα είχε φρέσκες και ενδιαφέρουσες ιδέες. Και μια που ήταν εκεί η Άσπα, ο Χρήστος και η Κατερίνα, καταλαβαίνετε πως πάλι χάλια περάσαμε, δε φάγαμε τίποτα, δε γελάσαμε, δε ξενυχτήσαμε και κακοπεράσαμε γενικώς!

Το επόμενο πρωί, πριν καν φάμε πρωινό, πήρε τηλέφωνο η αδερφή μου και αρπάξαμε την ευκαιρία και πήγαμε να τη δούμε. Και φυσικά να παίξουμε με την ανηψούλα, που κάνει προσπάθειες για τα πρώτα βήματα και κάνει κόλπα στη μαμά της για να φάει. Γελάσαμε επίσης πολύ όταν σε κάποια φάση είπα στα παιδιά μου αστειευόμενη (βλέπαμε κάτι φωτογραφίες που είχαν τραβήξει με το iPad μου) “είσαστε χαζά!” Η ανηψιά μου λοιπόν, που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε βγάλει κουβέντα, ξαφνικά γυρνάει και λέει κάτι που ακούστηκε πολύ σαν “χαζά” χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχχααχα Μιλάμε είμαι πολύ καλή επιρροή, η καλύτερη θεία!

Αμέσως μετά είχαμε μια επαγγελματική συνάντηση στο Mall και ενώ μιλάγαμε εμείς, τα παιδιά πήγαν σινεμά. Μια χαρά δηλαδή! Και η συνάντηση κράτησε ακριβώς όσο και το σινεμά, οπότε ήταν ακόμα πιο τέλεια. Και φυσικά ο απόλυτα τέλειος τρόπος να κλείσεις ένα τέτοιο πρωινό -ειδικά για μια geek οικογένεια, είναι η βόλτα στο Public!!! Ο Γιώργος βρήκε το “I am number four”, το οποίο προφανώς κυκλοφορεί και σε βιβλίιο και στα ελληνικά (δεν ήξερα τίποτα από τα δυο) και του πρότεινα να το αγοράσει (και καλά έκανα γιατί ενθουσιάστηκε πραγματικά. Και έχει και συνέχεια. Τι κρίμα να μην είναι μεταφρασμένα τόσα ακόμα που θα είχα να του προτείνω…).

Η μέρα όμως δεν είχε τελειώσει, γιατί πήγαμε από τη φίλη μας την Εβίτα, που μετακόμιζε, να πάρουμε μια βιβλιοθήκη και με την ευκαιρία να τη βοηθήσουμε να πακετάρει κιόλας (και να της ανεβάσουμε λίγο τη διάθεση – πιστεύω το καταφέραμε κάπως). Γυρίσαμε στο σπίτι πτώματα και οι δυο και χαζολογήσαμε το υπόλοιπο βράδυ, με τα λαπτοπακια/iPad και την τηλεόραση από πίσω να παίζει eurovision (γιαγιάδες rock λέμε!)

Την Κυριακή ξυπνήσαμε και ημασταν σα να μας είχε πατήσει οδοστρωτήρας! Την περάσαμε ξάπλα μέχρι που ήρθε το απόγευμα, μαζέψαμε τα πράγματά μας, φορτώσαμε το αυτοκίνητο και πήγαμε στο Κολωνάκι. Εκεί, στα πλαίσια των εκδηλώσεων του British Council για τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2012 στο Λονδίνο, η ομάδα του Athens Plaython μετέτρεψε την πλατεία Κολωνακίου σε ένα Ολυμπιακό στάδιο και τα παιδιά δημιούργησαν και έπαιξαν τα δικά τους πρωτότυπα Ολυμπιακά αθλήματα. Τα χωρίσανε σε 5 ομάδες, μια για τον κάθε ολυμπιακό κύκλο, και αφού τους έδωσαν κάποιες λέξεις-κλειδιά και κάποιες οδηγίες, τα έβαλαν να δημιουργήσει η καθε ομάδα το παιχνίδι της. Και είχαν πολύ πλάκα τα παιχνίδια, ποδόσφαιρο με φουσκωτή μπάλα με την όπισθεν, μπάσκετ με μακαρόνια (όχι που τρώμε, αυτά του κολυμβητηρίου) και πολλά άλλα διασκεδαστικά. Αφού σκέφτηκαν όλους τους κανόνες, τα δοκίμασαν να δουν ότι είναι εφικτά και μετά τα έδειξαν και στις άλλες ομάδες και έπαιξαν όλοι τα παιχνίδια όλων. Είχαν μαζευτεί 40-50 παιδιά και περάσανε όλα πολύ ωραία νομίζω.

Τελειώσανε σχετικά νωρίς, οπότε ξεκινήσαμε αμέσως μετά το ταξίδι μας για Καλαμάτα. Φτάσαμε σπίτι κατά τις 10, πολύ κουρασμένοι, αλλά και πολύ ευτυχισμένοι γιατί είχαμε περάσει ένα ΠΟΛΥ γεμάτο σ/κ, το οποίο μας άφησε πολύ τροφή για σκέψη, πολλές εμπειρίες και πολλά γέλια.

Τη Δευτέρα το πρωί ήταν η πρώτη φορά που πρότεινα εγώ στα παιδιά μου να κάνουνε κοπάνα. Ήμασταν και οι 4 σε κατάσταση διάλυσης….

Αθήνα και κοπή

Την Κυριακή λοιπόν ήταν η κοπή της πίτας των Συνταγών που λέγαμε… Έτσι βρεθηκαμε στην Αθήνα από την Παρασκευή.

Η Παρασκευή μας κύλησε ήρεμα, γιατί ήμασταν πολύ κουρασμένοι από το ταξίδι και είχαμε και τον Γιώργο ελαφρώς άρρωστο ακόμα. Ευκαιρία για ηρεμία και ξεκούραση, έστω και για λίγες ώρες.

Το Σάββατο ξεκίνησε φυσικά τέλεια, γιατί ήρθε η Γιωργία! Το περίμενα πως και τι! Πήγαμε στον Σοφρωνά, αγοράσαμε βάσεις για τούρτες και κορδέλες, χαζέψαμε με τα τόοοοσα πράγματα που έχει και επιστρέψαμε στο σπίτι. Κάναμε τη συναρμολόγηση της τούρτας, τη φωτογραφήσαμε και μετά ήταν η ώρα να περάσουμε από το μαγαζί που θα γινόταν η κοπή για να κανονίσουμε τις τελικές λεπτομέρειες.

Μέχρι εκείνη την ώρα δε το είχαμε δει κανονικά το μαγαζί. Είχα μιλήσει με ένα άτομο που -θεωρούσα ότι- ήταν υπεύθυνος, είχα κανονίσει  όλες τις λεπτομέρειες, είχα πάρει (νόμιζα) όλες τις πληροφορίες που έπρεπε και πηγαίναμε ήσυχοι και ωραίοι για να δούμε απλώς που θα πάει ο μπουφές. Το άτομο αυτό θα το ονομάζω “άρχοντα” από εδώ και πέρα. Όταν λοιπόν φτάσαμε στο μαγαζί καταλάβαμε πως:

  • ΔΕΝ είχε άπλετο πάρκινγκ όπως με είχε διαβεβαιώσει ο άρχοντας. Για την ακρίβεια δεν υπήρχε πάργκινγκ ούτε για μονότροχο ποδήλατο, όχι για 300-400 άτομα που έλεγε αυτός. Εκτός και αν είχες κάνα ελικόπτερο και το πάρκαρες πάνω στο βράχο της Ακρόπολης.
  • ΔΕΝ υπήρχε περίπτωση να έχουμε τη μουσική που θέλαμε και φυσικά ΔΕΝ θα μας έκανε τον dj ο άρχοντας (που υποτίθεται πως είχε ένα σκληρό δίσκο γεμάτο μουσική και θα μας έβαζε ό,τι θέλαμε)
  • ΔΕΝ είχαμε μικρόφωνο και ΗΤΑΝ πρόβλημα, παρά τις διαβεβαιώσεις του άρχοντα για το αντίθετο

και το κυριότερο

  • Ο χώρος έπαιρνε 200 άτομα όπως είχαμε συζητήσει (με κάμποσους όρθιους ή στριμωγμένους ίσως, αλλά οκ), μόνο που όοολοι παρέλειψαν να μου πουν μια σημαντική λεπτομέρεια: για να χωρέσουμε θα έπρεπε να πιάσουμε 2 ΟΡΟΦΟΥΣ. Δηλαδή μισοί πάνω, μισοί κάτω. Σα να έχεις γάμο και να πεις οι γνωστοί της νύφης πάνω και οι γνωστοί του γαμπρού κάτω. Να μην έχουμε και πολλά κολλητιλίκια από την αρχή! Έτσι κι εμείς. Έπρεπε να αποφασίσω όμως πως θα τους χωρίσω. Να πω οι λεπτοί κάτω, οι χοντροί πάνω να χάσουν και κάνα κιλό; Οι μεγάλοι κάτω, οι νέοι επάνω που δεν έχουν ανάγκη να ανέβουν μια σκάλα παραπάνω; Ξανθοί, μελαχρινοί; Κοντοί, ψηλοί; Σοβαρή απόφαση…

Εγώ παραλίγο να πάθω εγκεφαλικό όταν τα είδα όλα αυτά. Μου ήρθε μια ζάλη βρε παιδί μου… είχα περάσει 2 βδομάδες συνενοήσεων, τρεξίματος, τηλεφωνημάτων κλπ κλπ για να αντικρύσω στο τέλος αυτό το πράγμα. Όλα τα ρώτησα (άσχετα αν ο άρχοντας με φλόμωσε στο ψέμα ακόμα και σε αυτά που σκέφτηκα να ρωτήσω), να ρωτήσω όμως αν ο χώρος που χωράει τα 200 άτομα είναι ΕΝΙΑΙΟΣ δε το σκέφτηκα! Μου είχε φανεί αυτονόητο!!!

Ευτυχώς ήταν η Γιωργία εκεί και ο Κωνσταντίνος και κάπως με ηρέμησαν. Λέμε τώρα. Αποφασίσαμε να κάνουμε απλώς το καλύτερο που μπορούσαμε με αυτά που είχαμε. Κάναμε και μια ανακοίνωση στο φόρουμ με το πως έχουν τα πράγματα, κανονίσαμε που θα πάει ο μπουφές και τι θα κάνουμε με την πίτα και πάει και αυτό.

Μετά πήγαμε στο πάρτυ των κοριτσιών και η κουβέντα με τον κόσμο εκεί με ηρέμησε ακόμα περισσότερο. Χάρηκαν και τα κορίτσια με την τούρτα, ήταν και σούπερ χώρος το Μουσείο Πειραμάτων, με κάθισε κάτω και η Γιωργία και τα είιπαμε άλλη μια φορά, κάπως το γλύτωσα το εγκεφαλικό και αυτή τη φορά.

Την Κυριακή έγινε λοιπόν η κοπή και παρά τις δυσκολίες, όλοι είχαν έρθει με καλή διάθεση και κυρίως με την πρόθεση να με κάνουν εμένα να νιώσω καλύτερα με την καλή τους την κουβέντα. Τα πράγματα λοιπον δεν κύλησαν ακριβώς όπως τα είχα στο μυαλό μου, αλλά κύλησαν πολύ ωραία, γελάσαμε πάρα πολύ, είδα κόσμο που είχα καιρό να δω, μιλήσαμε με φίλους, κόψαμε και την πίτα… Όλα καλά! Αν θέλετε λεπτομέρειες δείτε και το άρθρο στις Συνταγές για την κοπή της πίτας.

Γυρίσαμε σπίτι πτώματα. Δεν καταφέραμε να συναντηθούμε με κανέναν, γιατί ήμασταν εντελώς χώμα. Μπορεί οι δυο όροφοι να μην μας εμπόδισαν να περάσουμε καλά, αλλά σίγουρα μας βοήθησαν να κάνουμε έξτρα γυμναστική και να κάψουμε ό,τι φάγαμε! Και τη Δευτέρα επιστρέψαμε όσο νωρίτερα μπορούσαμε γιατί ο καιρός έδειχνε χιόνια και βαθμούς υπό του μηδενός και δεν είναι καλό να ταξιδεύεις έτσι!

Ωραία ήταν λοιπόν και από όλο αυτό θα πάρουμε απλώς μερικά μαθήματα παραπάνω. ΄Οπως το να μην εμπιστευόμαστε ανθρώπους που δε γνωρίζουμε και να έχουμε καλύτερο έλεγχο στους προγραμματισμούς μας. Και να αποφεύγουμε τον άρχοντα!

Πως περάσαμε τα Χριστούγεννα – μέρος Β

Για να δούμε τι άφησα απ’ έξω …

Τη μέρα που ήταν άρρωστος ο Γιώργος νοικιάσαμε δυο ταινίες και είδαμε. Η μια ήταν το Ice Age, το οποίο φυσικά έχουμε δει ξανά όλοι πολλές φορές αλλά είναι από τα αγαπημένα μου (και η Ιωάννα είπε “αυτή τη φορά, κατάλαβα περισσότερα!”) και η δεύτερη ήταν τα Γκρέμλινς. Ανά διαστήματα βλέπουμε ταινίες που μας είχαν αρέσει εμάς ως παιδιά, όπως πχ τον ΕΤ, το Μόνος στο σπίτι, τα Γκούνις και τον Ιντιάνα Τζόουνς φυσικά! Τώρα, και λόγω Χριστουγέννων, ήρθε η σειρά για τα Γκρέμλινς. Θυμάμαι πως μου είχαν αρέσει πολύ, αν και με είχαν τρομάξει κάπως και θυμάμαι να έχω ένα κοιυκλάκι Γκίζμο. Η Ιωάννα δεν άντεξε να το δει όλο, φοβήθηκε και έφυγε. Ο Γιώργος από την άλλη το ευχαριστήθηκε πολύ!

Κάναμε και λίγα ψώνια. Μόνο βέβαια επειδή ήμασταν στα Mall, γιατί αλλιώς δεν ξέρω αν θα είχαμε βγει σε μαγαζιά. Δώρα βασικά και βιβλία για τα παιδιά.

Τέλος κλείσαμε την εκδρομή μας με έναν σούπερ ωραίο τρόπο. Πήγαμε για bowling με την τέλεια παρέα της οικογένειας Online και της οικογένειας philon. Kαι ως μπόνους συναντησαμε εκεί και τον Αλέξανδρο. Για μια ακόμα φορά βεβαίως έχασα, αλλά μπορώ να δώσω ως δικαιολογία το γόνατό μου χαχαχαχα Κερδίσαμε όπως πάντα διασκέδαση και καλή παρέα!

Τελείωσα επίσης το βιβλίο της Octavia Butler που διάβαζα. ΛέγεταιWild Seed και είναι μέρος του Patternist series.  Μου άρεσε. Έχει κοινά στοιχεία με πολλά άλλα της βιβλία (γυναίκα μαύρη με ειδική αξία εκμεταλλεύεται από άλλον), αλλά είναι και λιγότερο μαύρο και βαρύ. Θα συνεχίσω και με τα υπόλοιπα.

Γυρίσαμε στην Καλαμάτα πλήρεις από εμπειρίες, αλλά και εξαιρετικά κουρασμένοι. Ελπίζω να ξεκουραστώ λιγάκι αυτή την εβδομάδα που μας έρχεται, γιατί τα έχω ψιλοφτύσει. Αλλά είναι από ωραία κούραση, οπότε….

 

Πως περάσαμε τα Χριστούγεννα – μέρος Α

Την εβδομάδα αυτή τα παιδιά δεν είχαν φυσικά σχολείο και ο Κωνσταντίνος δε δούλευε. Πάντα περνάμε τη μια από τις δυο γιορτές στην Αθήνα, ώστε να είναι ευχαριστημένοι και οι δυο παππούδες. Έτσι μπορεί εγώ να έπρεπε να δουλεύω κιόλας, αλλά ανεβήκαμε και κάναμε και ένα σωρό πράμγματα!

Το κυριότερο είναι πως είδαμε αρκετούς φίλους. Όχι όλους και όχι όσους θα θέλαμε, αλλά οκ, είμαστε ευχαρισημένοι. Και είδαμε και την ανηψιά (φυσικά και την αδερφή μου, αλλά τώρα παίρνω το αίμα μου πίσω, που από τη στιγμή που γεννήθηκαν τα παιδιά, πάψαμε να είμαστε εμείς οι σημαντικοί!)

Ο Γιώργος έκανε μια μέρα πυρετό και μείναμε κλεισμένοι στο σπίτι. Φοβηθήκαμε πως θα περάσουμε έτσι τις μέρες μας στην Αθήνα, αλλά εντέλει του κράτησε ούτε μια μέρα και μετά ήταν περδίκι!

Ανεβήκαμε στην Ακρόποολη.Το 2009 είχαμε επισκεφθεί το καινούριο μουσείο και το 2005 είχαμε ανέβει ξανά πάνω στην Ακρόπολη. Αλλά φυσικά η Ιωάννα ήταν πολύ μικρούλα τότε για να θυμάτε κάτι και ο Γιώργος θυμόταν λίγα πράγματα. Έτσι το ευχαριστήθηκαν πάρα πολύ που ξαναπήγαμε. Κάνμε τη βόλτα μας, είδαμε τα αρχαία, ήταν και μια ευκαιρία να δουν τα κορίτσια (ήμασταν με συμμαθήτρια της Ιωάννας μαζί) αυτά που διδάσκονται φέτος στην Ιστορία. Μόνο που πάνω φύσαγε κάμποσο και έκανε αρκετό κρύο και ο Γιώργος είχε την προηγούμενη μέρα πυρετό, οπότε φύγαμε κάπως πιο γρηγορα.

Έχει ενδιαφέρον όταν συγκρίνεις αυτή τη φωτογραφία με την αντίστοιχη του 2005...

Πήγαμε σινεμά (Γάτος σπιρουνάτος είναι αυτός…) και πήγαμε επίσης και στην παράσταση του Πέτρου και του Λύκου, σε αφήγηση Διονύση Σαββόπουλου. Το έργο αυτό τα παιδιά το ήξεραν πολύ καλά, μια που έχουμε ένα καταπληκτικό cd με την παράσταση, σε αφήγηση Δημήτρη Χορν. Ωραίος ο Σαββόπουλος, παραστατικός και υπερκινητικός όπως πάντα, αλλά παρ’ ολ’ αυτά δεν συγκρίνεται… Θα ήταν και δύσκολο πιστεύω. Όμως ο Πέτρος και ο Λυκος είναι το ιδανικό έργο για να γνωρίσουν τα παιδιά την κλασική μουσική και να μάθουν τα όργανα και πιστεύω πως αξίζει. Και δώσαμε λίγη παραπάνω προσοχή στη γάτα που την κάνει το κλαρινέτο! Επόμενος στόχος να την παίξει ο Γιώργος!

Ο Πέτρος και ο Λύκος όμως είναι σχετικά μικρό έργο. 40-45 λεπτά, κάπου εκεί. Όταν τελείωσε μας είχε φανεί πράγματι λίγο. Με έκπληξη ακούσαμε όμως τον Σαββόπουλο να λέει “διάλειμμα”. Δεν ξέραμε τι να περιμένουμε. Μαζέψανε και την ορχήστρα… Το δεύτερο μέρος λοιπόν της παράστασης μετατράπηκε σε συναυλία του Σαββόπουλου. Να πω την αλήθεια στην αρχή με ξένισε λιγάκι, γιατί θεώρησα πως το κοινό είναι λίγο ακατάλληλο, λίγο άκαιρο. Όμως όλοι οι γονείς το ευχαριστήθηκαν και σιγά σιγά, με τους θεατρινισμούς και τις διηγήσεις του Σαββόπουλου, παρασυρμένα όμως και από τα όμορφα σκηνικά και τον ενθουσιασμο των μεγάλων, τα πιτσιρίκια ξεσηκώθηκαν. Και κατέληξαν να το διασκεδάσουν περισσότερο από ό,τι τον Πέτρο και τον Λύκο. Στο τέλος ήταν όλα πάνω στη σκηνή, μαζί με τον Σαββόπουλο. Και είδα κάμποσα να τραγουδάνε και μαζί του…

Τα πιτσιρίκια (και η Ιωάννα πρώτη πρώτη) έχουν αρχίσει να ανεβαίνουν στη σκηνή