Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Βιέννη

Βιέννη 2015 – Τετάρτη

Φτάσαμε στην τελευταία μας μέρα στη Βιέννη. Φύγαμε την Πέμπτη, αλλά η πτήση μας ήταν πρωινή, άρα ίσα που σηκωθήκαμε, τακτοποιήσαμε το σπίτι και φύγαμε. Οπότε η Τετάρτη ήταν η τελευταία μέρα βόλτας στην πόλη.

Δυστυχώς το πρωί, την ώρα που ετοιμαζόμασταν, μάθαμε ένα τραγικό νέο το οποίο μας συγκλόνισε και όλη η μέρα μας χρωματίστηκε από αυτό. Δυσκολευτήκαμε να συνέλθουμε και για μέρες ρώταγε ο κόσμος για το ταξίδι και πώς περάσαμε κι εμείς δε μπορούσαμε να νιώσουμε και να δείξουμε τη χαρά που είχαμε μέχρι εκείνη την ημέρα, γιατί σκεφτόμασταν τι είχε γίνει εδώ ενώ λείπαμε… Γι’ αυτό και άργησα λίγο να κάνω τα ποστ, έπρεπε να κατακάτσει η είδηση, να αποδεχτούμε τι έγινε, και να περιμένουμε τις εξελίξεις.

Θα το προσπεράσω αυτό τώρα και θα καταγράψω τι είδαμε την Τετάρτη. Βρεθήκαμε με τους υπόλοιπους στην πλατεία του Αγ. Στεφάνου, πήραμε 2-3 πραγματάκια για σουβενίρ που θέλαμε και περπατήσαμε μέχρι το Spanish Riding School, για να παρακολουθήσουμε τις πρωινές ασκήσεις. Η σχολή είναι η παλαιότερη του είδους της, μετρώντας σχεδόν 500 χρόνια ύπαρξης πλέον. Δίνουν παραστάσεις κανονικές για το κοινό, στις οποίες το εισητήριο ξεκινάει από 23€ (για τους όρθιους) και φτάνει τα 158€ (για θέση στην πρώτη σειρά). Δεν έχουν όλο το χρόνο παραστάσεις και δεν είχαν όσο ήμασταν εκεί. Μπορούσαμε να πάμε όμως να παρακολουθήσουμε τις πρωινές ασκήσεις, όπου βγάζουν τα άλογα να εξασκηθούν για τις παραστάσεις, κάνοντας -υποτίθεται- και όλα τα θεαματικά που κάνουν εκεί. Μη νομίζετε πως είναι τζάμπα αυτό, το οικογενειακό εισητήριο έχει 31€, με το οποίο μπορείς να πας στον εξώστη και ΑΝ βρεις θέση (στις ελάχιστες που έχει) να κάτσεις, αλλιώς όρθιος. Εμείς είχαμε το Vienna pass -ευτυχώς. Μπήκαμε μέσα, ανεβήκαμε επάνω (και εδώ απαγορεύονται οι φωτογραφίες) και βεβαίως όλες οι θέσεις ήταν πιασμένες. Κάτσαμε όρθιοι λοιπόν και βλέπαμε τα αλογάκια να μπαίνουν στην αρένα, να περπατάνε γύρω γύρω, λίγο πιο γρήγορα, λίγο πιο αργά… δεν ξέρω και τις σωστές ορολογίες για το είδος των βημάτων. Μια λέξη έχω για να το περιγράψω: βαρετό. Δεν ξέρω αν θα ενθουσίαζε κανέναν, δεν ξέρω εάν αργότερα έκαναν πιο περίπλοκα και εντυπωσιακά πράγματα, ξέρω πως από τους 8 μας δεν υπήρξε ούτε ένας που να θέλει να μείνει παραπάνω μετά τα 20 λεπτά που κάτσαμε. Είχαμε καταλήξει να χαζεύουμε τον τύπο με το φτυάρι που καθάριζε τις καβαλίνες…

Από εκεί συνεχίσαμε στο Μουσείο Σίσι. Για να πω την αλήθεια εγώ με το ζόρι πήγα εκεί, έτσι άντε για να πάμε αφού είναι δίπλα. Είχα μάθει ήδη ΟΛΗ τη ζωή της Σίσι και είχε και μια ουρά στο ταμείο μεγάλη. Όμως για άλλη μια φορά με εξέπληξαν οι Βιεννέζοι, αφού στο τέλος το ευχαριστήθηκα και αυτό το μουσείο και είδα ενδιαφέροντα πράγματα. Μάλιστα ο κάτω όροφος που είχε πορσελάνες, είδη κουζίνας κλπ που νόμιζα θα ήταν το βαρετότερο όλων, είχε μεγάλο ενδιαφέρον και τον χαζέψαμε αρκετά! Δε νομίζω πως έχω δει τόσες πορσελάνες μαζεμένες ποτέ μου! Και είχε και μια βιτρίνα με άαααπειρες φόρμες για κέικ!

Οι φόρμες για κέικ πάνω, κάτω αριστερά ο τρόπος που έπαιρναν τα κρυστάλλινα ποτήρια τους στα κυνήγια και κάτω δεξιά μια πρέσα για κόκαλα πάπιας (τα ζούλαγαν και έβγαζαν έξτρα ζωμό για σάλτσα)

Ο επάνω όροφος είχε ρούχα και κοσμήματα της Σίσι και φυσικά λεπτομέρειες για τη ζωή και το θάνατό της. Είπαμε έφυγα από εκεί και έχω μάθει τα πάντα για τη Σίσι! Και κάνεις και βόλτα στο Hofburg που είναι το χειμερινό παλάτι (έτσι γιατί έχεις δει λίγα παλάτια μέχρι τώρα…). Δεν τράβηξα φωτογραφίες και αυτό είναι ένδειξη του πόσο κουρασμένη ήμουν πια.

Πλέον όμως είχαμε αρχίσει όλοι να σερνόμαστε. Τόσες μέρες στο δρόμο που να αντέξουμε… Είπαμε λοιπόν να κάτσουμε σε παραδοσιακό καφέ, να φάμε επιτέλους καμιά πάστα, να πιούμε ζεστή σοκολάτα βιενουά και καφεδάκι. Καλά τα μουσεία, αλλά ταξίδι στη Βιέννη χωρίς μια πάστα είναι αδιανόητο! Πήγαμε λοιπόν στο Cafe Central, που είναι λιγάκι σα να πηγαίνεις σε μουσείο, σίγουρα αξιοθέατο. Τα καφέ αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ζωής της Βιέννης και υπάρχουν πολλά ιστορικά καφέ στην πόλη τα οποία είχαν ως θαμώνες καλλιτέχνες, διανοούμενους και πολιτικούς. Στο Cafe Central σύχναζε ο Σίγκμουντ Φρόιντ, ο Λένιν, ο Τρότσκι και πολλοί ακόμα. Και προφανώς είναι ακόμα στέκι καλλιτεχνών γιατί δυο τραπέζια πιο κει από εμάς κάθισε μια αγαπημένη μας ηθοποιός:

Δεν ήθελα να ενοχλήσω (άλλωστε κανείς δε της μίλησε) και έτσι ήταν οι μόνες φωτογραφίες που κατάφερα να βγάλω.

Είναι εξαιρετικά όμορφο μαγαζί, με μεγάλη ποικιλία γλυκών και όλα όσα παραγγείλαμε ήταν πεντάφρεσκα, ίσως τα πιο φρέσκα γλυκά που έχω φάει ποτέ μου. Εάν είχαμε κάτσει εδώ την προηγούμενη φορά θα είχα διαφορετική εικόνα και γνώμη για τα γλυκά της Βιέννης.

Δεν γνωρίζω ποιός είναι ο κύριος στην υποδοχή, αλλά ήταν πολύ ωραίο σα σκηνικό.

Που να διαλέξεις… γίνεται;

Το ένα καλύτερο από το άλλο…

Αφού ξεκουραστήκαμε και γλυκαθήκαμε, πήγαμε στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, το διδυμάκι του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας. Βρίσκεται ακριβώς απέναντι όπως είχα πει. Εδώ στεγάζονται διάφοροι πίνακες αλλά και άλλα έργα, ακόμα και έργα από την Αρχαία Αίγυπτο ή την ελληνορωμαϊκή εποχή. Επειδή είχαμε λίγες αντοχές όπως είπα, επιλέξαμε να δούμε (στα γρήγορα δυστυχώς) τον όροφο με τους πίνακες και λίγο από την αρχαία Αίγυπτο (ευκαιρία για τα παιδιά να δουν μούμιες) και κάτι Αυτόματα (“ρομποτικές” κατασκευές όπως αυτόματα ρολόγια, καραβάκια που κάνανε μόνα τους το γύρο του τραπεζιού ενώ κοπηλατούσαν οι επιβαίνοντας και βάραγαν και τα κανόνια κλπ). Και σε αυτό το μουσείο, όπως και σε άλλα παρόμοια στο εξωτερικό, είδαμε πολύ κόσμο, όλων των ηλικιών, να έχει φέρει το καβαλέτο του και να ζωγραφίζει.

Μερικοί από τους πίνακες που μας άρεσαν περισσότερο στο μουσείο

Οι ζωγράφοι και οι μούμιες. Και ναι, είναι μούμια κροκόδειλου αυτή στα δεξιά…

Από εκεί πήγαμε για φαγητό (και πάλι στο Vapiano) και μετά σπίτι για ξεκούραση και μάζεμα. Άλλωστε έπρεπε να χωρέσουμε στις βαλίτσες μας τα κιλά γκοφρέτας που φέραμε πίσω!

Κάπως έτσι λοιπόν περάσαμε στο ταξίδι μας. Μπορείτε να βρείτε όλα τα ποστ για τη Βιέννη γενικά, καινούρια και παλιά, στο tag Βιέννη. Έχω κάνει update τον οδηγό επιβίωσης, διαβάστε κι εκεί κάποια πράγματα και θα βάλω και μερικές φωτο ακόμα στα φαγητά  και τα γλυκά.

Βιέννη 2015 – Τρίτη

Ένα από τα πράγματα που είχαν ζητήσει τα παιδιά να δούμε στη Βιέννη ήταν το Butterfly house. Κάπως το είχαν ακούσει και τους είχε φανεί ενδιαφέρον. Έτσι την Τρίτη το πρωί ξεκινήσαμε όπως πάντα με τα ποδαράκια μας από το σπίτι και μετά από μια ωραία βόλτα στους δρόμους της Βιέννης (και λίγο ψάξιμο φυσικά), βρεθήκαμε στο σπίτι της πεταλούδας. Στην ουσία έχουν φτιάξει κάτι σαν θερμοκήπιο σε ένα από τα πάρκα τους και μέσα εκεί έχουν δημιουργήσει τον ιδιανικό χώρο διαβίωσης για πεταλούδες. Για να μπεις μέσα περνάς και από  πόρτα κανονική αλλά και από κάτι βαριά πλαστικά που κρέμονται. Αυτό για να είναι σίγουροι πως θα διατηρηθεί το τροπικό κλίμα στο χώρο. Όταν λεω τροπικό, το εννοώ. Έξω είχε 16 βαθμούς εκείνη τη μέρα (ήταν η πιο κρύα μέρα των διακοπών μας) και μέσα πρέπει να είχει πάνω από 30 με μπόλικο ποσοστό υγρασίας. Δεν ήξερα τι να πρωτοβγάλω!

Φωτογραφία από το http://www.schmetterlinghaus.at/

Μέσα λοιπόν βρίσκεσαι σε όχι μόνο σε τροπικό κλίμα, αλλά και σε τροπικό δάσος. Περπατάς ανάμεσα σε φυτά, λουλούδια, νερά και καταρράκτες και γύρω σου πετάνε εκατοντάδες πεταλούδες. Είναι λίγο αποπνικτικά, αλλά από την άλλη ένιωσα απίστευτη ευφορία και ηρεμία μέσα εκεί. Ήταν κάτι διαφορετικό.

O χώρος. Μικρός, αλλά ονειρεμένος.

Εκτός από τις πεταλούδες που πετούσαν γύρω, υπήρχαν και δυο χώροι στους οποίους εκκολάπτονταν από τα κουκούλια τους. Είχαμε μάλιστα την ευκαιρία να δούμε τη διαδικασία αυτή από κοντά, μια που την ώρα που ήμασταν εκεί έσκασε μύτη μια πεταλουδίτσα. Βέβαια διαρκεί περισσότερο απ’ όσο περίμενα, αφού κοιτάζαμε το κουκούλι επί 10 λεπτά και ακόμα η πεταλούδα είχε απλώς μισοβγεί. Στο τέλος δεν αντέξαμε, μας είχε πιάσει πονοκέφαλος από τη ζέστη και την υγρασία, και φύγαμε. Γενικά είναι μια ωραία εμπειρία, με μειονέκτημα την τιμή. Δεν είναι εξωφρενική μεν, αλλά δώσαμε 21 ευρώ ως οικογένεια και δεν ξέρω αν αξίζει για να δεις απλώς μερικές πεταλουδίτσες γύρω σου, σε ένα χώρο που τον περπατάς μέσα σε 10 λεπτά (ήταν από τα λίγα πράγματα που δεν συμπεριλαμβάνονταν στο vienna pass). Δεν παραπονιέμαι, μας άρεσε και από εκεί ήταν και το μόνο αναμνηστικό που πήρα από το ταξίδι μας.

Πολύ όμορφα χρώματα

Στη συνέχεια γυρίσαμε πίσω στο Schoenbrunn για να δούμε -κάποια τουλάχιστον από- τα πράγματα που είχαμε αφήσει. Πρώτο και καλύτερο το Apple Strudel Show. Το ξανάπαμε πως οι Αυστριακοί παίρνουν ο,τι έχουν διαθέσιμο και το εκμεταλλεύονται. Έτσι και με τα στρούντελ. Μέσα στο παλάτι λοιπόν, στην καφετέρια, κάθε  μια ώρα κάνουν το Apple Strudel Show, όπου ένας από τους ζαχαροπλάστες τους έρχεται και κάνει επίδειξη του πώς φτιάχνεται το στρούντελ τους. Βρίσκεσαι κανονικά στο χώρο του εργαστηρίου τους, όπου έχουν βάλει τραπεζάκια με καρέκλες. Σου δίνουν ένα κομματάκι στρούντελ, κάθεσαι και παρακολουθείς τη διαδικασία.

Πιάσαμε και τις καλύτερες θέσεις!

Η κοπέλα δίνει τη συνταγή για τη ζύμη και τη γέμιση, λέγοντάς σου και διάφορα μυστικά, όμως μετά προχωράει με ήδη έτοιμο ζυμαράκι και γέμιση (σίγουρα είναι θέμα χρόνου, όμως με αυτό τον τρόπο χάνεις τα πραγματικά μυστικά). Το άνοιγμα του φύλλου είναι το πιο εντυπωσιακό πράγμα, καθώς μέσα σε δευτερόλεπτα παίρνει ένα μικρό ζυμαράκι και το ανοίγει σε διάφανο σεντόνι!

Μαγικό!

Μετά μας έδειξε πώς βάζει τη γέμιση και το κλείνει, πώς το ψήνει κλπ.

Η ζύμη τόσο διάφανη ώστε να διαβάζεις εφημερίδα από κάτω και η γέμιση παχιά παχιά!

Ήταν πράγματι εντυπωσιακό. Όταν τέλειωσε το σόου και όλοι έφευγαν, η Ιωάννα με ρώτησε αν θα μπορούσε να ζητήσει να δοκιμάσει κι αυτή να ανοίξει το φύλλο. Της είπα πως αμφιβάλλω ότι θα την αφήσει, αφού εκεί έφτιαχναν τα στρούντελ του μαγαζιού τους, αλλά από την άλλη “αν δε ζητήσεις δε θα πάρεις” (όπως τους λέω πάντα). Έτσι, χωρίς δισταγμό, πήγε η Ιωάννα και ζήτησε από την κοπέλα να δοκιμάσει. Και εκείνη της είπε φυσικά! Έπλυνε χέρια, σήκωσε μανίκια, πήρε τη ζύμη και… επιτυχία σε δευτερόλεπτα!

Μπράβο Ιωάννα!

Φυσικά είμαι πολύ περήφανη για την Ιωάννα, κυρίως γιατί δεν ντρέπεται να ζητήσει αυτό που θέλει. Η εμπειρία αυτή μας έκανε να θέλουμε να δοκιμάσουμε ακόμα περισσότερο στο σπίτι τη συνταγή. Και αφού το ποστ το κάνω τόσες μέρες μετά, μπορώ να σας πω πως πράγματι το δοκιμάσαμε, χωρίς όμως επιτυχία. Δηλαδή οκ, έγινε καλό το στρούντελ, όχι τοσο νόστιμο όσο το δικό τους και η ζύμη δεν άνοιξε σε καμία περίπτωση έτσι. Έφαγα όλο το πρωινό για να γίνει και όχι με τα χέρια (που σκιζόταν άμεσα), αλλά με τον πλάστη.

Καμία σχέση… Πάντως το φάγαμε με ευχαρίστηση…

Από εκεί κάναμε βόλτα στους κήπους του παλατιού (ένα από τα μέρη που θα κλαίγαμε τα λεφτά μας εάν είχαμε πληρώσει) και προχωρήσαμε στο Μουσείο Άμαξας. Εκεί έχουν μαζέψει τις Αυτοκρατορικές Άμαξες και τις παρουσιάζουν με έναν πολύ ωραίο τρόπο, συνδυάζοντας την έκθεση αυτή με τη ζωή της Σίσι. Ξεκινάς με την άμαξα που την έφερε στη Βιέννη

Έτσι κατεύθασε η Σισι. Πιάστηκε μάλιστα το στέμα της την ώρα που κατέβαινε και παραπάτησε, και ήταν να ανοίξει η γη να την καταπιεί μετά…

βλέπεις άμαξες που χρησιμοποιούσαν στην καθημερινή τους ζωή ή στις πιο επίσημες εκδηλώσεις, άμαξες για μεγάλους, άμαξες για παιδιά, άμαξες για γάμους, άμαξες για κηδείες… Καθώς διαβάζεις για τις άμαξες, διαβάζεις και για την ταραγμένη ζωή της αυτοκράτειρας.

Η δεύτερη άμαξα είναι παιδική, η τρίτη για γάμους και η τέταρτη για κηδείες.

Και στο τέλος η έκθεση κλείνει με την άμαξα/νεκροφόρα.

Έτσι έκλεισε η ταραγμένη ζωή της θλιμμένης αυτοκράτειρας.

Είχε κι άλλα πράγματα να κάνουμε στο παλάτι, αλλά οι μέρες είχαν πια περάσει και η κούραση είχε αρχίσει να είναι εμφανής. Δεν αντέχαμε τίποτα. Είπαμε λοιπόν να ανέβουμε απλώς πάνω σε ένα hop on hop off και να κάνουμε ξενάγηση μέσα από το λεωφορείο. Ο Γιώργος από την άλλη που ήταν πιο ντούρασελ, κατέβηκε με τον Κωνσταντίνο στο Πολεμικό Μουσείο για να συνεχίσει απτόητος! Ενθουσιάστηκαν με το Πολεμικό Μουσείο αλλά δυστυχώς έκλεινε μετά από μισή ώρα και πρόλαβαν να δουν μόνο μια αίθουσα, αυτή για τον τριακονταετή τους πόλεμο. Πάντως και οι δυο έλεγαν για το πόσο ωραία ήταν όλα εκτεθειμένα, που όχι μόνο σου κινούσαν το ενδιαφέρον, αλλά σε έκαναν να μάθεις κι όλας! Μέσα σε μισή ώρα κατάφεραν να μάθουν περισσότερα για τον δικό τους τριακονταετή πόλεμο απ’ όσα ξέρουν για πολλούς δικούς μας!

Η καλύτερή του!

Η μέρα μας έκλεισε με φαγητό φυσικά και επιστροφή στο σπίτι. Ούτε κουράγιο για παγωτό δεν είχαμε! Χρειαζόμασταν ξεκούραση γιατί άλλωστε η επόμενη ήταν η τελευταία ημέρα μας στη Βιέννη.

Βιέννη 2015 – Δευτέρα

Ένα από τα αγαπημένα μας μουσεία είναι το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Είναι πάντα μέσα στις πρώτες μας επιλογές. Δε μπορούσαμε λοιπόν να το αφήσουμε απ’ έξω και αυτή τη φορά. Όλο το πρωινό της Δευτέρας το περάσαμε μέσα εκεί, βλέποντας πετρώματα, μετεωρίτες, δεινόσαυρους, έντομα, ζώα και πουλιά.

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στεγάζεται -που αλλού- σε ένα παλάτι. Στην πλατεία της Μαρίας Θηρεσίας υπάρχουν δυο πανομοιότυπα παλάτια, το ένα απέναντι από το άλλο. Το ένα στεγάζει το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και το άλλο το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης. Είναι πολύ μεγάλο, με 39 αίθουσες γεμάτες εκθέματα. Το ένα μεγάλο κακό του είναι πως τα μισά από αυτά έχουν ταμπελίτσες και επεξήγηση ΜΟΝΟ στα Γερμανικά. Οι άλλοι, ό,τι καταλάβουν… Το άλλο μισό νομίζω απέκτησε πρόσφατα και αγγλικές ταμπελίτσες. Τώρα γιατί μόνο το μισό δεν ξέρω. Ίσως δε τους έφταναν τα λεφτά και μετέφρασαν μόνο ό,τι θεωρούσαν πως ενδιαφέρει τους ξένους, τι να πω. Το δεύτερο κακό είναι το audioguide. Πιστεύω πως δεν αξίζει να το πάρει κανείς (αν και έχει μόνο 2 ευρώ). Έχει πληροφορίες για λίγα εκθέματα και αυτές που έχει είναι τεράστιες, με αποτέλεσμα να τις βαριέσαι. Έχουν φυσικά ενδιαφέρον, αλλά όταν έχεις περιορισμένο χρόνο δε μπορείς να κάθεσαι πέντε λεπτά να ακούς τι σου λέει για ένα πέτρωμα.

Ξεκινήσαμε από την πτέρυγα με τα πετρώματα. Εδώ είχαμε μόνο Γερμανικά και παλεύαμε να καταλάβουμε τι βλέπουμε. Αυτό που μου άρεσε πάαρα πολύ ήταν πως είχαν πάρει ημιπολύτιμους λίθους όπως το Τοπάζι, το Λάπις Λαζούλι, το Σμαράγδι κλπ και μαζί και δίπλα στον κάθε έναν είχαν ζώα, φυτά και άλλα πράγματα από τη φύση που έχουν το ίδιο χρώμα. Θα ήθελα πραγματικά να ήταν και στα αγγλικά, για να μπορώ να ξέρω τι πουλάκια ή ζώα ή φυτά βλέπω. Μετά προχωρήσαμε στους μετεωρίτες. Το μουσείο έχει τη μεγαλύτερη συλλογή μετεωριτών στον κόσμο. Στη συνέχεια κάνεις μια διαδρομή στο χρόνο, βλέποντας πώς ξεκίνησε η ζωή και προχωρώντας σε απολιθώματα, δεινόσαυρους, μαμούθ και άλλα προϊστορικά ζώα.

Έχει ολόκληρο αφιέρωμα βεβαίως στον άνθρωπο και την εξέλιξή του και μετά περνάς στο ζωικό βασίλειο. Έντομα, θηλαστικά, πουλιά, ψάρια, όλα εδώ. Κάποια από τα εκθέματα είναι πάνω από 200 ετών και έτσι βλέπεις ζώα που έχουν πλέον εξαφανιστεί ή βρίσκονται στα πρόθυρα της εξαφάνισης.

Έχει πολύ ενδιαφέρον όλο το μουσείο και -όπως όλα του είδους του- είναι αδύνατο να το γυρίσεις και να το ευχαριστηθείς σε μερικές ώρες. Και έπρεπε να φύγουμε, γιατί είχαμε να πάμε να κάνουμε το τουρ της Όπερας. Ήταν η μοναδική μέρα και ώρα που μπορούσαμε να το κάνουμε, μετά θα ήταν πλέον κλειστή.

Η ξενάγηση στην Όπερα ήταν βεβαίως η ίδια που είχαμε παρακολουθήσει και την προηγούμενη φορά, άρα ακούσαμε τις ίδιες πληροφορίες. Με μια αύξηση τιμών βεβαίως, καθώς την προηγούμενη φορά το εισητήριο για τον μεγάλο χορό είχε 200 ευρώ ενώ τώρα 250, ενώ η ενοικίαση του κουτιού είχε 17.000 και τώρα 18.500!!! Γενικά όλα ήταν πιο τσιμπημένα αυτή τη φορά αφού ακόμα και το εισητήριο για την ξενάγηση, από 6,5 ευρώ είχε πάει στα 7,5.  Όπως και να έχει άρεσε και στα παιδιά η ξενάγηση, εντυπωσιάστηκαν με το κτήριο, η Ιωάννα συνέκρινε τα παρασκήνια με αυτά του δικού τους θεάτρου και είδε τις διαφορές, φρίκαραν και με τις τιμές που άκουσαν…

Μπορούσες και πάλι να παρακολουθήσεις την παράσταση της ημέρας απ’ έξω.

Από εκεί, μετά από ένα γρήγορο καφεδάκι για ξεκούραση (και να περάσουν και οι 3 ψιχάλες που έριχνε έξω), πήγαμε στο House of Music, ένα διαδραστικό “μουσείο” μουσικής. 6 όροφοι αφιερωμένοι στην μουσική και τους ήχους, μαθαίνουν τα παιδιά (αλλά και τους μεγάλους) πολλά πράγματα τόσο για τη μουσική όσο και για τους ήχους, πώς ακούμε, ηχητικές “ψευδαισθήσεις” και πολλά ακόμα. Κάποια πράγματα είναι ενδιαφέροντα για όλους, άλλα είναι περισσότερο για μικρότερα ή για μεγαλύτερα παιδιά ή ενήλικες. Διασκεδάσαμε και μάθαμε. Για παράδειγμα επιβεβαιώσαμε πως η Ιωάννα ακούει απίστευτα καλύτερα απ’ όλους μας, συχνότητες που κανείς άλλος δεν ακούει.

Ήχοι από δρόμους διαφόρων πόλεων, ήχοι καθημερινοί, ήχοι περίεργοι, ήχοι από το διάστημα…

Ο Κωνσταντίνος διευθύνει με όχι και μεγάλη επιτυχία..

 

Μου άρεσε ιδιαιτέρως που όχι μόνο ο κάθε όροφος ήταν εντελώς διαφορετικός από τον άλλο, αλλά και το κάθε δωμάτιο. Ειδικά τα δωμάτια αφιερωμένα σε κλασικούς συνθέτες, είχαν το κάθε ένα διαφορετικό στυλ.

Η μέρα έκλεισε με φαγητό στο Vapiano. Δεν την έχουμε την αλυσίδα αυτή εδώ και μου κάνει εντύπωση πώς και δεν έχουν έρθει ακόμα. Εμείς ενθουσιαστήκαμε πάντως. Είναι ίσως το μόνο μέρος στη Βιέννη που μπορείς να φας καλό φαγητό χωρίς να σου πιάσουν τα οπίσθια (μα τι ευγενική που είμαι…). Ζήτω η πίτσα και η μακαρονάδα!

 

Βιέννη 2015 – Κυριακή

Στην ουσία Κυριακή του Πάσχα. Φέτος δεν καταλάβαμε καθόλου Πάσχα όμως. Είχε ορθόδοξη εκκλησία εάν θέλαμε, αλλά με τόση κούραση σιγά μην μέναμε ξύπνιοι μέχρι τα μεσάνυχτα. Επειδή είχαμε πάει εκδρομή και την Καθαρά Δευτέρα, δεν είχαμε καταλάβει ούτε Απόκριες και Καθαρά Δευτέρα. Ούτε λαγάνες, ούτε τσουρέκια! Βεβαίως δεν πειράζει καθόλου γιατί περάσαμε θαύμα και στις δυο περιπτώσεις! Κυριακή λοιπόν και ξεκινήσαμε για μια εκδρομούλα λίγο πιο έξω από τη Βιέννη, στον αρχαιολογικό χώρο Carnuntum.

Τι είναι αυτό… Το Carnuntum λοιπόν ήταν αρχαίο Ρωμαϊκό στρατόπεδο. Δίπλα του έμεναν Κέλτες, αλλά υπήρχε αρμονική συνύπαρξη και σιγά σιγά ενώθηκαν οι δυο οικισμοί και στο τέλος, μετά τον 1 αι. μ.Χ. το χωριό που αριθμούσε πλέον πάνω από 50.000 κατοίκους έγινε η πρωτεύουσα της περιοχής. Καταστράφηκε τον τέταρτο αιώνα και από τότε τα κτίσματα χρησιμοποιήθηκαν για οικοδοκικό υλικό αλλού ή έμειναν απλώς χαλάσματα και καλύφθηκαν από χώμα. Εδώ λοιπόν είδαμε για πρώτη φορά την εξαιρετική δουλειά που κάνουν οι Αυστριακοί, όπου οργανωμένα, με πλάνο και υπευθυνότητα, παίρνουν τα ψήγματα πολιτισμού που έχουν (τουλάχιστον μπροστά σε άλλους – ονόματα δε λέμε…) και τα προωθούν / εκμεταλλεύονται / προβάλλουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πήραν ένα κομμάτι από το χωριό και μετά από ανασκαφές και βεβαίως πολλή δουλειά, το ξαναζωντάνεψαν. Χρησιμοποιήσαν υλικά, εργαλεία, τεχνικές της εποχής εκείνης και ενώ άφησαν μερικά χαλάσματα να βλέπεις τι βρήκαν, αναστήλωσαν πλήρως 3 κτήρια. Και όταν λέω πλήρως το εννοώ. Είναι τόσο καλά φτιαγμένα που θα μπορούσε κανείς να μείνει κανονικά μέσα. Όλη η δουλειά που έχουν κάνει είναι βασισμένη σε αρχαιολογικά ευρήματα και όχι υποθέσεις. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Μπαίνεις μέσα στα κτήρια αυτά και νιώθεις πως κάνεις ένα ταξίδι στο χρόνο. Βλέπεις όχι κάτι πετρούλες ατάκτως ερριμένες, ούτε κάτι σκέτα μάρμαρα. Βλέπεις πώς ήταν τα σπίτια τότε, πώς ζούσαν οι άνθρωποι, τα έπιπλα… Όπως και να το κάνεις σου εντυπώνεται περισσότερο και καλύτερα.

Εδώ βλέπετε μπροστά τα χαλάσματα και πίσω το κτήριο αναστηλωμένο

Η κουζίνα

Κι εγώ μέσα στα ταψιά όπως πάντα!

Τραπεζαρία

Τουαλέτες. Ο Γιώργος είπε πως μαθαίνουν στην ιστορία φέτος ότι υπήρχαν υπηρέτες που η δουλειά τους ήταν να πηγαίνουν πριν τον αφέντη να κάθονται στην τουαλέτα, για να ζεσταίνουν το κάθισμα!

Έχουν διατηρήσει τα ευρήματα (όπως πχ εδώ το μωσαϊκό) όπου υπήρχαν

Μεγάλοι χώροι με λίγα και λιτά έπιπλα

Η πλάκα στην οποία έγραφαν είχει λιωμένο (και παγωμένο) κερί. Γράφεις πάνω χαράζοντας στην ουσία.

Μπανια, εξωτερικοί φούρνοι, επιτραπέζια παιχνίδια…

Στο χώρο περιφέρονταν διάφοροι “Ρωμαίοι” είτε χωρικοί, είτε λεγεωνάριοι που έκαναν ασκήσεις και είχε πολύ πλάκα. Αν μου το έλεγε κανείς πριν πάω θα το θεωρούσα κιτς, αλλά έδενε με το χώρο όμως και σίγουρα σου προκαλούσε ευθυμία να βλέπεις τύπους με σανδάλια και χιτώνες να περιφέρονται γύρω σου.

Εκτός από αυτόν τον αρχαιολογικό χώρο, με το εισητήριο μπαίνεις σε δυο ακόμα μέρη, το Αμφιθέατρο και το Μουσείο. Και τα δυο αυτά όμως είναι κάποια χιλιόμετρα μακιρά, όχι πολλά, γύρω στα 3-5, αλλά με τα πόδια δύσκολα το κάνεις. Το Hop on Hop off έχει στάση στο Μουσείο, αλλά όχι στο Αμφιθέατρο και πραγματικά δεν ξέρω πώς περιμένουν να πας εκεί… Εμείς ενώ είχαμε ξεκινήσει να τα κάνουμε και τα τρία, όταν το είδαμε αυτό αποφασίσαμε να μην πάμε στα άλλα δυο καθόλου και να προχωρήσουμε στην επόμενη στάση που ήταν.. τι άλλο, ένα ακόμα παλάτι. Το Schloss Hof.

Το παλάτι αυτό ήταν το θερινό ανάκτορο του πρίγκιπα Eugene of Savoy, επιτυχημένου στρατηγού, λάτρη των καλών τεχνών και μέγα συλλέκτη. Ένας τύπος με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και έβαζε τους καλλιτέχνες να φτιάχνουν αγάλματα όπου τον απεικόνιζαν ως Ηρακλή και άλλους ήρωες. Και επειδή δεν ήταν και πρώτης ομορφιάς ο Γιουτζίν, οι καλλιτέχνες… βοηθούσαν λίγο τη φύση. Κάτσαμε λίγη ώρα εκεί, όσο ήταν η στάση του λεωφορείου (κάτι λιγότερο από μια ώρα). Γυρίσαμε στα γρήγορα ένα μέρος του παλατιού, είδαμε -ξανά- σαλόνια και κρεβατοκάμαρες, είδαμε και τη φάτσα του Eugene παντού και επιστρέψαμε στη βάση μας.

Τυχαία μπήκαμε στο εστιατόριο Mediterran-Schubert που είναι ίσως το καλύτερο που επισκεφθήκαμε σε όλο μας το ταξίδι. Εξαιρετικά φαγητά και τέλειο σέρβις. Και οι τιμές τσιμπιμένες όσο και στα υπόλοιπα μέρη της Βιέννης…

 

Βιέννη 2015 – Σάββατο

Το Naschmarkt είναι η πιο δημοφιλής αγορά της Βιέννης και για να την περπατήσεις από άκρη σε άκρη θα κάνεις περίπου 1,5 χιλιόμετρο. Θα βρεις εκεί φρέσκα φρούτα και λαχανικά, τόσο τοπικά όσο και εξωτικά, πολλά μπαχαρικά, τυριά και ορεκτικά απ’ ολο τον κόσμο (βρήκαμε φέτα και μανούρι – αν και σε εξωφρενικές τιμές), κρεατικά, ψαρικά, τα πάντα! Υπάρχουν και πολλά εστιατόρια κατά μήκος που μπορείς να κάτσεις και κάθε Σάββατο πρωί γίνεται και παζάρι. Για να τα δούμε όλα λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε Σάββατο πρωί. Μέγα λάθος… Τι να προλάβεις να δεις όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε χιλιάδες κόσμο που σε σπρώχνει, σε τραβάει και σε ποδοπατάει; Είδαμε ένα μεγάλο κομμάτι της αγοράς, μέχρι που δεν αντέξαμε τον τόσο κόσμο και βγήκαμε απ’ έξω. Το παζάρι το είδαμε στα πεταχτά και δε μας έκανε και καμιά εντύπωση, καθώς ήταν ίδιο με όλα αυτά των Ρωσοπόντιων που γίνονται εδώ πέρα. Μέχρι να βγούμε πάντως είχα την ευκαιρία να δω πολλά εξωτικά φρούτα και λαχανικά που δεν είχα ξαναδεί, ορεκτικά που θα ήθελα πάρα πολύ να δοκιμάσω και άλλα αξιοπερίεργα. Αν έμενα εκεί σίγουρα θα δοκίμαζα διάφορα. Η τιμή πάντως όλων ήταν τσουχτερούτσικη.

Δοκιμάσανε τα παιδιά φράουλες σουβλάκι (βουτηγμένες σε σοκολάτα) και αυτή τη φορά ήταν φρεσκότατες και πολύ νόστιμες (στο προηγούμενο ταξίδι τις είχαν φάει.. τα σκουπίδια). Δοκίμασα και κάτι κόκκινες ελιές πολύ περίεργες. Αυτό είχε και πολύ πλάκα, γιατί ο πωλητής μου πρόσφερε να δοκιμάσω ελιές και του λεω “μπορώ να δοκιμάσω αυτή την κόκκινη; ” Μου δίνει λοιπόν μια, βλέπει πως κάνω μια φάτσα όταν την τρώω γιατί προφανώς δεν ενθουσιάστηκα και επιλέγει 2-3 άλλες ελιές, λέγοντάς μου “good olives… From Kalamata”!!! Με έπιασαν κάτι γέλια! Κι εμείς από την Καλαμάτα είμαστε του λέω, ξέρω πολύ καλά πως είναι τέλειες.

To πρόγραμμα στη συνέχεια είχε το Schoenbrunn, θερινό αυτοκρατορικό παλάτι. Εκεί μπορεί κανείς να δει άπειρα πράγματα, περνάς άνετα όλο το Σαββατοκύριακο μέσα. Αφού εμείς δε τα προλάβαμε όλα και γυρίσαμε ξανά μια άλλη μέρα και πάλι δε τα είδαμε όλα. Υπάρχει φυσικά το παλάτι στο οποίο μπορείς να περιηγηθείς και να δεις πώς ζούσαν οι αυτοκράτορες, με το μεγάλο σαλόνι του αυτοκράτορα, το μικρό σαλόνι του αυτοκράτορα, τα αντίστοιχα της γυναίκας του, το δωμάτιο υποδοχής, το δωμάτιο αναμονής πριν την υποδοχή, τις κρεβατοκάμαρες κλπ κλπ. Πέρα από αυτό όμως καταλαμβάνει μια τεράστια έκταστη, με κήπους, ζωολογικό κήπο, βοτανικό κήπο, μουσείο για παιδιά, χώρο αναψυχής παιδιών, καφετέρια, μέχρι και αρχαία Ρωμαϊκά χαλάσματα (τα οποία δεν είναι πραγματικά αρχαία, αλλά τα έβαλαν εκεί οι Αψβούργοι για να λένε πως έχουν τέτοια καταγωγή! ). Ένας τύπος στην ξενάγηση μας είπε πως η έκταση που καταλαμβάνει το Schoenbrunn είναι ίδια με αυτή του Μονακό!

Το παλάτι εξωτερικά

Μέσα στο Vienna Pass ήταν και βόλτα με το τρενάκι στο χώρο του παλατιού, και αφού κάναμε το τουρ εσωτερικά στο παλάτι (από εκεί δεν έχω φωτο γιατί απαγορεύονται), ανεβήκαμε στο τρενάκι (που είναι και αυτό hop on hop off) και κάναμε τη μισή βόλτα. Κατεβήκαμε στο Gloriette, που είναι ένα κτίσμα στην απέναντι άκρη των κήπων από το παλάτι. Έχεις μοναδική θέα από εκεί, υπάρχει καφετέρια και μάθαμε πως η αυτοκράτειρα συχνά έπαιρνε εκεί το πρωινό της. Τώρα τι σόι πρωινό θα είναι αυτό, μέχρι να σηκωθεί , να ντυθεί και να φτάσει εκεί πάνω, θα έχει πάει μεσημέρι…

O βοτανικός κήπος, έχει μέσα 3 διαφορετικές κλιματικές ζώνες. Το κτήριο αυτό μου άρεσε απίστευτα.

Gloriette από κοντά (με λίγες σκαλωσιές)

Gloriette από λίγο πιο μακριά (και λίγο αρτιστίκ)

Η θέα από το Gloriette

Από εκεί περπατήσαμε προς το παλάτι ξανά, για να πάμε στο χώρο αναψυχής για τα παιδιά και στους λαβύρινθους. Ευτυχώς όλα αυτά ήταν μέσα στο Pass, γιατί βεβαίως το κάθε πράγμα έχει διαφορετικό εισητήριο… Ο χώρος για τα παιδιά ήταν πραγματικά εξαιρετικός, κατάλληλος για όλες τις ηλικίες. Είχε λαβύρινθους από φυτά, παιχνίδια λογικής διάσπαρτα, διάφορες περίεργες δραστηριότητες (με καθρέφτες, με συντριβάνια κ.α.) και βεβαίως μια παιδική χαρά για τα πιο μικρά (ή και όχι) παιδιά. Πολλοί Βιεννέζοι βγάζουν ετήσιο εισητήριο για το χώρο αυτό και φέρνουν εδώ τα παιδιά τους να βολτάρουν.

 

Εδώ φαίνονται κομμάτια από δυο λαβύρινθους

Παιχνίδι μαθηματικής λογικής

Multiselfie!!!

Κάθε πλαισιάκι ήταν μια νότα. Με λίγη προσπάθεια η Ιωάννα έπαιζε τραγούδια χοροπηδώντας!

Και λίγο από παιδική χαρά

Από εκεί οι άλλοι, μαζί με την Ιωάννα, πήγαν στον ζωολογικό κήπο. Εμείς που δε θέλουμε να μπαίνουμε σε ζωολογικούς κήπους, μετά από αποτυχημένες προσπάθειες να πάμε αλλού (και ήταν όλα κλειστά πλέον – εδώ όλα κλείνουν το αργότερο στις 5.30 το απόγευμα), πήραμε ξανά το τρενάκι και κάναμε ολόκληρη τη διαδρομή αυτή τη φορά.

Το τρίο!

Στο γυρισμό κάτσαμε για λίγη πίτσα στο Pizza Bizi (1/4 της πίτσας για 3 ευρώ, πολύ νόστιμη πίτσα) και μετά για ένα παγωτάκι. Όλος ο κόσμος τριγυρνάει με ένα χωνάκι στο χέρι εδώ, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Η αλήθεια είναι πως ήταν εξαιρετικά νόστιμο το παγωτό (ισάξιο με της Ρώμης) και είχε και παγωτό vegan το οποίο ίσως να ήταν και καλύτερο από το κανονικό!

Πίτσαααααααααα

Βιέννη 2015: Παρασκευή

Και λίγη Πέμπτη. Είχαμε πάει στην Αθήνα για να δούμε και τους δικούς μου με την ευκαιρία, και φύγαμε από εκεί την Πέμπτη το μεσημέρι. Το ταξίδι μας ήταν καλό και φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Βιέννης, όπου συναντήσαμε τους άλλους που είχαν έρθει από Καλαμάτα. Βεβαίως χωριστήκαμε ξανά, γιατί ο καθένας θα πήγαινε εκεί που θα τον φιλοξενούσαν. Και όπως ήταν και λογικό, περάσαμε την πρώτη μέρα με τους οικοδεσπότες μας. Ήταν ευκαιρία να δούμε τη Harriet που την είχαμε δει ξανά στο Άμστερνταμ. Περάσαμε το βράδυ μαζί, μας έδειξε το σπίτι, τη βγάλαμε έξω για φαγητό και μετά εκείνη έφυγε (είχε κανονίσει κι εκείνη ταξίδι) κι εμείς μείναμε να ξεκουραστούμε και να ετοιμαστούμε για την επόμενη.

Την Παρασκευή την ξεκινήσαμε από το Praterκάτι σαν το Allou Fan Park μας, στο πιο  παλιό του θα έλεγα, αφού είναι το παλαιότερο στον κόσμο. Είχαμε πάει και την προηγούμενη φορά, αλλά τώρα, με 4 παιδιά μαζί, είχε άλλο γέλιο. Μπήκαμε όλοι μαζί στο  Wiener Riesenrad, μια από τις ψηλότερες ρόδες στον κόσμο και είδαμε από ψηλά τη Βιέννη. Σήμερα έχουν βγάλει τα μισά βαγόνια και από αυτά που έμειναν επάνω, κάποια τα έχουν για να τα κλείνεις για ρομαντικό δείπνο και άλλα για μεγαλύτερες συγκεντρώσεις.

Μετά μπήκαν οι μικροί (αλλά και οι μεγάλοι…) σε κάποια από τα παιχνίδια.

Η Ιωάννα πλέον το θεωρεί το καλύτερο μέρος του ταξιδιού και λέει σε όλους για αυτό το ανάποδο πράγμα στο οποίο μπήκε (μετά από αυτό λέει δε φοβάται τίποτα! )

Μέσα εκεί είναι και το Μουσείο της Μαντάμ Τισό. Μέχρι τώρα δεν είχαμε μπει ποτέ μέσα, παρότι είχαμε βρεθεί έξω από αυτά και στο Λονδίνο και στο Άμστερνταμ. Τώρα όμως ήταν μέσα στο Vienna Pass, οπότε είπαμε πως θα μπούμε. Δεν ξέρω αν θα άξιζε τα λεφτά του αν πληρώσεις κανονικά, άλλωστε δεν έχει κάτι σπουδαίο, μερικές φιγούρες (άλλες καλές άλλες όχι τόσο) από διάσημους έχει. Όμως γελάσαμε τόσο πολύ βγάζοντας αστείες φωτογραφίες! Περάσαμε θαύμα!

Στη συνέχεια περπατήσαμε στη Βιέννη, στον Καθεδρικό του Αγ. Στεφάνου και στο Stadtpark

Όπως βλέπετε ο καιρός ήταν τέλειος και ευτυχώς έμεινε έτσι για όλες τις ημέρες που ήμασταν εκεί. Μια δυο μέρες είχε γύρω στους 16, τις άλλες ήταν πάνω από 20. Και βροχούλα είδαμε ένα απόγευμα μόνο, τρεις ψιχάλες…

Πάσχα στη Βιέννη

Κάνα δυο βδομάδες πριν το Πάσχα έπεσε η πρόταση να πάμε ταξιδάκι στο εξωτερικό, οικογενειακώς, μαζί με την οικογένεια των φίλων μας. Δε λέμε όχι σε ταξιδάκια βεβαίως και κάτσαμε να σκεφτούμε πολύ το πού θα πάμε. Ψάξαμε για προσφορές, γιατί όταν πας οικογενειακώς είναι πολλά τα χρήματα… Κοιτάξαμε για Ιταλία στην αρχή, περάσαμε σε άλλες χώρες, δε βρίσκαμε κάτι στα μέτρα μας. Μια μέρα μας λένε οι άλλοι να πάμε στη Βιέννη, γιατί έχουν εκεί να μείνουν στους κουμπάρους τους. Στην αρχή δε μας άρεσε η ιδέα (άλλωστε είχαμε ξαναπάει το 2011), στο τέλος όμως βρήκαμε ωραιότατα φτηνά εισητήρια ΚΑΙ φίλη να μας φιλοξενήσει. Οπότε όπως καταλαβαίνετε η απόφαση πάρθηκε εύκολα. (Και) φέτος θα κάναμε Πάσχα στη Βιέννη!

Είχαμε πολύ λίγο χρόνο στη διάθεσή μας για να προετοιμαστούμε, αλλά ας είναι καλά το ίντερνετ και το μαύρο μου βιβλιαράκι από την προηγούμενη φορά… Είχαμε πολλές μέρες ταξιδιού, από Πέμπτη σε Πέμπτη και έτσι έκατσα να κάνω πλάνο! Στην αρχή το βαριόμουν, αλλά εντέλει το έφτιαξα πολύ ωραίο, το ευχαριστήθηκα και έκανα και πολύ καλή δουλειά μάλιστα (είμαι και μετριόφρων). Βρήκα τις κάρτες Vienna Pass, που κοστίζουν κάπως (ή μάλλον σου φαίνεται, γιατί τις πληρώνεις εξ’ αρχής), και σου δίνουν ελεύθερη είσοδο στα περισσότερα μουσεία και αξιοθέατα της πόλης. Το σκεφτήκαμε και αποφασίσαμε να τις πάρουμε, όχι μόνο για οικονομία ή για να μην έχουμε μαζί μας πολλά μετρητά, αλλά και γιατί έχοντας την κάρτα αυτή σκεφτήκαμε πως θα έχουμε κίνητρο να δούμε πολλά πράγματα. Μετά το πέρας του ταξιδιού και ό,τι κάναμε εκεί, λέω με βεβαιότητα πως μας συνέφεραν και ευτυχώς που τις πήραμε! Για να δούμε όλα όσα είδαμε, εάν πληρώναμε κανονικά, θα είχαμε δώσει τα διπλά λεφτά από αυτά που δώσαμε στις κάρτες. Συν το ότι είδαμε πράγματα που δε θα σκεφτόμασταν να δούμε ή δε θα δίναμε τα λεφτά, συν ότι σε μερικά από αυτά θα κλαίγαμε τα λεφτά μας ενώ τώρα είπαμε οκ, δεν τρέχει και τίποτα.

Όπως είπα έχουμε ξαναπάει Βιέννη (και μάλιστα με τους ίδιους ενήλικες που πήγαμε και φέτος). Ήταν λίγο διαφορετικά με τα παιδιά όμως, ήταν περισσότερες οι μέρες, κάναμε εντελώς άλλα πράγματα. Η γνώμη μου για τη Βιέννη παραμένει η ίδια… Όμορφη πόλη, αλλά δεν ενθουσιάζομαι κιόλας. Το ίδιο και το φαγητό και τα γλυκά. Καλά, αλλά δε θα μου λείψουν. Στα παιδιά άρεσε, στην αρχή την έβαζε η Ιωάννα καλύτερη και από το Άμστερνταμ. Μετά έχασε την πρωτιά μεν, αλλά παρέμεινε στη δεύτερη θέση. Μας έκανε και καλό καιρό βέβαια, και η γνώμη επηρεάζεται και από αυτό. Άλλο η χιονοθύελλα στο ΄Αμστερνταμ και άλλο οι 20 βαθμοί στη Βιέννη!

Θα ξεκινήσω λοιπόν τα ποστ για τις ημέρες μας εκεί και όλα όσα είδαμε. Στο τέλος θα κάνω και ένα update στον Οδηγό επιβίωσης στη Βιέννη που είχα γράψει (και εμένα με βοήθησε πολύ στην προετοιμασία αυτού του ταξιδιού), με τις έξτρα πληροφορίες που έχω. Ευκαιρία να το ξαναζήσω κι εγώ!

Βιέννη: οδηγός επιβίωσης

Ε, να τελειώνουμε πια με τα ποστ για τη Βιέννη. Έχουμε επιστρέψει σχεδόν μια εβδομάδα, αλλά οι μέρες κύλησαν χωρίς να τις καταλάβουμε και ακόμα συνερχόμαστε από τον ποδαρόδρομο.

Σε συνέχεια λοιπόν των οδηγών επιβίωσης για τη Ρώμη, και για το Παρίσι, ας δούμε τι χρειάζεται να ξέρει ο επισκέπτης στη Βιέννη, σύμφωνα με αυτά που είδα εγώ. Το ποστ έχει ανανεωθεί μετά το εκ νέου ταξίδι μας στη Βιέννη, το 2015.

Πριν:

Κλείστε ένα καλό ξενοδοχείο. Μπείτε στο site booking.com , βρείτε ξενοδοχεία στην περιοχή, διαβάστε τις κριτικές, δείτε τιμές και αποφασίστε. Κατά τη γνώμη μου τα κριτήρια θα πρέπει να είναι (με σειρά προτεραιότητας): με καλές κριτικές, κοντά σε σταθμό του μετρό, ΜΕ πρωινό, σε λογική τιμή και να έχει δωρεάν ίντερνετ. Εμείς το 2011 κλείσαμε στο ξενοδοχείο Kummer, το οποίο πληρούσε όλες αυτές τις προδιαγραφές, εκτός από το ίντερνετ. Εκεί ξεγελαστήκαμε λιγάκι γιατί γράφει πως έχει ίντερνετ σε όλα τα δωμάτια, αλλά δε γράφει πως το χρεώνουν σε αστρονομικές τιμές.  Γενικά όμως μείναμε πολύ ευχαριστημένοι. Εάν το ξενοδοχείο είναι κοντά σε σταθμό του μετρό δεν πειράζει να είναι λίγο πιο μακριά από το κέντρο, γιατί η Βιέννη έχει εξαιρετικό σύστημα μετρό. Οπότε θα γλυτώσετε χρήματα χωρίς να έχει επιπτώσεις στην επίσκεψή σας. Βεβαιωθείτε όμως πως το πρωινό συμπεριλαμβάνεται στην τιμή, γιατί με ένα καλό πρωινό θα γλυτώσετε έξοδα διατροφής.

Άλλη επιλογή βεβαίως είναι να κλείσετε δωμάτιο ή σπιτάκι μέσω του airbnb ή του wimdu. Πριν το ταξίδι μας το 2015 κοιτάζαμε τιμές και είχαμε βρει σπιτάκια μέσα στη Βιέννη με κόστος 70-80 ευρώ τη βραδιά (και για τους 4). Και εκεί έχει κριτικές από τον κόσμο, οπότε μπορείτε να βρείτε καλές ευκαιρίες.

Δείτε την πρόγνωση του καιρού και εξοπλιστείτε αναλόγως με τα κατάλληλα ρούχα και αξεσουάρ (ομπρέλα που να μπαίνει στην τσάντα πχ). Νομίζω πως βρέχει αρκετά στη Βιέννη, αν και εμείς είχαμε πάρα πολύ ωραίο καιρό και γυρνάγαμε με κοντομάνικα (εγώ τουλάχιστον).  Έχει όπως είπα πολύ καλό σύστημα μετρό, αλλά είναι μικρή πόλη και την περπατάς πάρα πολύ εύκολα. Είναι και καλύτερο, γιατί την βλέπεις όλη. Οπότε και εδώ θα πω, πάρτε παπούτσια για περπάτημα. Αν είναι εποχή που δε βρέχει, ένα καλό αθλητικό παπουτσάκι για περπάτημα είναι ό,τι πρέπει. Προσοχή γιατί και εδώ έχει πλακόστρωτα και το τακούνι δε θα βοηθήσει καθόλου.

Ένας καλός οδηγός είναι πάντα χρήσιμος. Εμείς είχαμε μαζί μας το Eyewitness Travel – Vienna που ήταν αρκετά αξιόπιστο και πήραμε πολλές πληροφορίες από εκεί. Το άλλο ζευγάρι είχε μαζί το Top 10 Vienna, στην ελληνική και κάπως παλαιότερη έκδοση όμως και σε κάποια πράγματα ήταν παροχημένο (πχ κάποια μαγαζιά είχαν κλείσει). Επίσης κάποιες από τις προτάσεις του δεν μας ικανοποίησαν. Όμως και οι δύο οδηγοί ήταν χρήσιμοι και τους χρησιμοποιήσαμε ως ξεναγούς. Το Top 10 είναι εξαιρετικά εύχρηστο, ειδικά για όσους πάνε για λίγες μέρες, μια που έχει τα 10 καλύτερα από τα πάντα μαζεμένα. Ακόμα και αν δεν έχετε οδηγό όμως, υπάρχει πάντα το ίντερνετ. Πριν το ταξίδι κάντε μια ωραία αναζήτηση και βρείτε  τα αξιοθέατα που σας ενδιαφέρουν και κάντε το πλάνο σας. Υπάρχει ένα πολύ ωραίο site, το Visit a City, στο οποίο του λες την πόλη που θες να πας, τις μέρες και σου δίνει προτεινόμενο πλάνο, το οποίο εσύ μετά μπορείς να αλλάξεις όπως θέλεις. Εμένα με βόλεψε πολύ ειδικά τη δεύτερη φορά που πήγαμε και κάτσαμε πολλές μέρες και θέλαμε να δούμε όσο περισσότερα αξιοθέατα γινόταν.

Δείτε αν σας συμφέρει να αγοράσετε ένα Vienna Pass. Ανάλογα με τις μέρες που θα μείνετε και τι έχετε στο μυαλό σας να κάνετε είναι πολύ πιθανό να σας συμφέρει απόλυτα. Εμείς πήραμε για όλους και τις βρήκαμε ιδιαίτερα εξυπηρετικές. Πρώτον γιατί άξιζαν τα λεφτά τους (για να κάνουμε όσα κάναμε εντέλει θα είχαμε δώσει τα διπλά λεφτά) και δεύτερον γιατί μας έδωσαν κίνητρο να δούμε ακόμα περισσότερα πράγματα. Και δε χρειαζότα να κουβαλάμε πολλά λεφτά.

Πιστεύω πως η άνοιξη ή και το καλοκαίρι είναι από τις καλύτερες εποχές να πας, και γιατί θα έχει καλό καιρό για περπάτημα, αλλά και γιατί μπορείς να κάνεις εκδρομές στο Δούναβη (δες παρακάτω)

 

Μόλις φτάσετε:

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να πάτε από το αεροδρόμιο στην πόλη. Κυρίως το γρήγορο τρένο (City Airport Train – CAT),  τα λεωφορεία, το κανονικό τρένο και τα ταξί. Τώρα το τι συμφέρει, εξαρτάται από το πόσοι είσαστε και πού πάτε. Αν είσαστε για παράδειγμα 4 όπως εμείς, μπορείτε να σκεφτείτε το ταξί. Κοστίζει 33-35€, ΔΕΝ σας κλέβουν – είναι στάνταρ ταρίφα, και σας πάει από το αεροδρόμιο κατευθείαν στο ξενοδοχείο σας χωρίς να κουβαλάτε βαλίτσες, άνετα και ωραία, μέσα σε 20 λεπτά. Υπάρχουν ταξί που χωράνε μέχρι και 8 άτομα (με την ίδια τιμή πάντα). Τώρα αν είσαστε 2 ή δεν έχετε πολλές βαλίτσες και πάτε κάπου βολικά, συμφέρει το τρένο. Το οικογενειακό εισητήριο στο κανονικό τρένο κοστίζει 6,6€ μόνο και κάνει γύρω στη μισή ώρα να φτάσει στον κεντρικό σταθμό. Το CAT το οποίο είναι γρήγορο, σε πάει σε 15 λεπτά στο κεντρικό σταθμό του μετρό. Κοστίζει γύρω στα 10€ αλλά μπορεί να κλείσετε εισητήρια πιο φτηνά μέσω του σάιτ τους (ή με το boarding pass αν έχετε πάρει την Austrian airlines).

 

Μετακίνιση στην πόλη:

Προτείνω περπάτημα. Είναι μικρή πόλη και μπορείς άνετα να την περπατήσεις. Παρ’ όλ’ αυτά σίγουρα θα χρειαστείτε και το μετρό. Αν το ξενοδοχείο σας είναι λίγο πιο έξω από το κέντρο θα πάρετε μετρό για να πάτε σε έναν κεντρικό σταθμό και να ξεκινήσετε το περπάτημα από εκεί. Έτσι κι αλλιώς κάποια από τα πράγματα που αξίζει να δει κανείς είναι σε διαφορετικές άκρες της πόλης, οπότε θα χρειαστεί να πάτε με μετρό. Γενικώς προτείνω να ξεκινάτε πηγαίνοντας με το μετρό σε μια στάση και μετά… περπάτημα στη γύρω περιοχή.

Για το μετρό λοιπόν υπάρχουν διάφορες επιλογές στα εισητήρια. Δείτε το σάιτ τους στο οποίο βλέπεις τιμές και επιλογές. Σίγουρα δε συμφέρει το απλό εισητήριο αν είναι να μείνεις μέρες, καλύτερα να πάρεις ημερήσιο / τριήμερο/ εβδομαδιαίο ή ό,τι χρειάζεσαι. Το μετρό τους είναι σαν το δικό μας, δηλαδή μπορείς να μπεις και να βγεις στην ουσία χωρίς εισητήριο και έχουν ελεγκτές. Όσο ήμασταν εμείς εκεί δεν μας έλεγξε ποτέ κανείς. Όμως αν σας πιάσουν χωρίς εισητήριο θα πληρώσετε πρόστιμο, όπως κι εδώ (ή 50 ή 70 ευρώ δε θυμάμαι).

Το μετρό τους είναι πάρα πολύ συχνό και γρήγορο, έχει κάθε 2 λεπτά τουλάχιστον και δεν βρήκαμε ποτέ ιδιαίτερο κόσμο, ό,τι ώρα και να μπήκαμε μέσα. Είναι πάρα πολύ εξυπηρετικό. Θα βρείτε χάρτες του μετρό σε κάθε σταθμό αλλά βεβαίως καλό θα είναι να έχετε έναν τυπωμένο ή να έχει ο οδηγός σας, για να κάνετε εύκολα τα πλάνα σας.

Προσέξτε γιατί ενώ οι Βιεννέζοι είναι εξαιρετικά πρόθυμοι να βοηθήσουν και να σου δώσουν οδηγίες αν ζητήσεις, ταμπέλες γενικώς για τους τουρίστες δεν πολυυπάρχουν. Και ό,τι υπάρχει είναι στα Γερμανικά.

Μπορείτε να νοικιάσετε ποδήλατα. Υπάρχουν ποδηλατόδρομοι παντού και η πόλη είναι πολύ φιλική στους ποδηλάτες. Υπάρχουν σταθμοί με ποδήλατα στην πόλη, όπου μπορείς να πάρεις και να αφήσεις ποδήλατο.

 

Εκεί:

Στη Βιέννη μιλάνε αυστριακά, δηλαδή γερμανικά με άλλη προφορά (σσσσ μη τους το πείτε αυτό όμως… Έχω την εντύπωση πως δεν τα πάνε πολύ καλά με τους γείτονές τους ). Αν γνωρίζετε γερμανικά θα μπορείτε να διαβάσετε τα πάντα, μια που όλες οι λέξεις είναι ίδιες. Όμως οι περισσότεροι μιλάνε και αγγλικά και στα περισσότερα εστιατόρια και καφέ υπάρχουν και αγγλικοί κατάλογοι αν ζητήσετε. Ακόμα και να μη μιλάνε όμως, είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν και να συνεννοηθούν με όποιο τρόπο μπορούν.

Να κάνετε βόλτα με μια άμαξα. Έχουν πιάτσα μπροστά στην πλατεία του Αγ. Στεφάνου. Μπορείς να κάνεις βόλτα διάρκειας 20, 40 ή 60 λεπτών. Το κόστος αντίστοιχα είναι 40, 65 και 90 ευρώ. Εμείς κάναμε των 40 λεπτών, αλλά πιστεύω πως αξίζει και της μιας ώρας. Νομίζαμε πως θα βαρεθούμε για περισσότερο, αλλά δεν είναι έτσι. Η ώρα περνάει πολύ ευχάριστα και γρήγορα, βλέπεις πολλά αξιοθέατα, χαίρεσαι τη βόλτα και ξεκουράζεις και τα πόδια σου 🙂

Οι ξεναγήσεις αξίζουν σε μουσεία κλπ Δυο φορές πληρώσαμε για ξενάγηση και δεν το μετανιώσαμε.

Το νερό της βρύσης τους πίνεται. Όταν κάθεστε για φαγητό και γλυκό ζητήστε να σας φέρουν νερό γιατί αλλιώς δεν… Θα ρωτήσουν αν θέλετε still ή sparkling, εσείς πείτε tap water (της βρύσης). Προετοιμαστείτε φυσικά γιατί τα ποτήρια που θα σας φέρουν θα είναι… σφηνοπότηρα 🙂 🙂

Σε πολλά από τα καφέ της πόλης έχει δωρεάν wi-fi.

Αν έχετε μέρες να κάνετε οπωσδήποτε μια εκδρομή στο Δούναβη. Βλέπεις ένα άλλο θέαμα γύρω σου, διαφορετικό. Δείτε αυτό το σάιτ που έχει πολλές εκδρομές.

Στο δρόμο και κυρίως έξω από την Όπερα και το ναό του Αγ. Στεφάνου, θα βρείτε ντυμένους τύπους που προσπαθούν να σας πείσουν να πάτε σε κάποια συναυλία. Αποφασίστε αν θέλετε να το κάνετε, βασισμένοι στο εξής: οι παραστάσεις αυτές είναι για τουρίστες. Δεν είναι σε σούπερ μέρη, ούτε με σούπερ ορχήστρες. Είναι γύρω στα 15 άτομα (στην καλύτερη περίπτωση) που παίζουν τα πιο γνωστά και εύπεπτα κομμάτια. Αν δεν είστε γνώστες και φαν της κλασικής μουσικής, τότε είναι μια χαρά. Θα σας κάνουν και “ειδικές τιμές” που φαντάζομαι τις κάνουν σε όλους πάντα. Δεν είναι και το πιο φτηνό πράγμα. Εμείς πληρώσαμε 40 ευρώ, ενώ μετά πήγαμε στο μέγαρο Μουσικής (στην Ελλάδα) και είδαμε Όπερα και πληρώσαμε 50…

Υπάρχουν σε πολλά μέρη κοινόχρηστες τουαλέτες. Κοστίζει 50 λεπτά να πάτε (εκτός από τη μουσική τουαλέτα στο μετρό της Όπερας, όπου κοστίζει 70 λεπτά αλλά ακούς κλασική μουσική μέσα), υπάρχει μια κυριούλα σε κάθε τουαλέτα που τη φροντίζει και είναι πεντακάθαρες. Μπήκα σε τουαλέτα του κεντρικού σταθμού του μετρό και η τουαλέτα ήταν πιο καθαρη απ’ ό,τι είναι στο σπίτι μου! Στα μαγαζιά είναι κυρίως δωρεάν η τουαλέτα, σε κάποια όμως σε κεντρικά σημεία, και πάλι πληρώνεις (φαντάζομαι γιατί μπαίνουν μέσα οι άσχετοι περαστικοί).

Ένας τύπος μας είπε πως στη Βιέννη πάει κανείς για 3 πράγματα: το Σνίτσελ, τη Sacher Torte και τη μουσική. Εγώ θα συμφωνήσω με αυτό αν αντικαταστήσουμε τη Sacher Torte με άλλο γλυκό!  Αν θέλετε να παρακολουθήσετε παράσταση στην Όπερα, καλό θα είναι να έχετε κλείσει εισητήριο πολύ πριν, αλλιώς το πιο πιθανό είναι να μη βρείτε (και φυσικά να είστε έτοιμοι να πληρώσετε αδρά το εισητήριο). Σνίτσελ φάτε σε ένα καλό μαγαζί για να το ευχαριστηθείτε και Sacher Torte… Τι να πω. Θα πρότεινα να ΜΗΝ τη φάτε στο ξενοδοχείο Sacher. Ίσως στο Cafe Museum ή τα άλλα αντίστοιχα να είναι πιο νόστιμη, γιατί είχαν γενικώς καλύτερα γλυκά. Γενικά και για τα γλυκά προτείνω να πάτε σε καλή καφετέρια για να τα φάτε. Μια φρέσκια πάστα δε συγκρίνεται με τίποτα!

 

Φαγητό:

Δεν θα πεινάσετε. Μπορεί να μην είναι το πιο νόστιμο φαγητό που έχω φάει, αλλά είναι αρκετά καλό. Και τα σνιτσελάκια (αν δεν σας ενοχλούν τα τηγανιτά) είναι σούπερ. Έχει και μαγαζιά με πιο διεθνή κουζίνα και στην τελική έχει και Mc Donalds… Εμείς πάντως θελήσαμε να φάμε κυρίως παραδοσιακή κουζίνα. Μια φορά πας. Σνίτσελ θα βρείτε δυο ειδών. Από χοιρινό που είναι πιο φτηνά (γύρω στα 13 ευρώ υπολογίστε) και από μοσχάρι που είναι το ορίτζιναλ βιεννέζικο σνίτσελ και κάνει πάνω από 18 ευρώ. Και τα δυο είναι νόστιμα (σε καλό μαγαζί πάντα), αλλά το μοσχαρίσιο είναι πιο ωραίο. Πιο ζουμερό και μαλακό.

Εάν θέλετε φτηνό και καλό φαγητό, υπάρχουν τα Vapiano. Αλυσίδα ιταλικών εστιατορίων με πολύ νόστιμο φαγητό. Έχει παντού, τρως ωραία και δίνεις λιγότερο από 10€ το άτομο. Υπάρχουν και άλλα μαγαζιά, όπως πχ το Pizza Bizi που παίρνεις το 1/4 της πίτσας με 3€.

Όσο για τα γλυκά, σε προκαλούν να τα δοκιμάσεις. Δεν είναι όλα καλά και εξαρτάται από το πού θα τα φας. Είναι στην ουσία πάστες, οπότε οσο πιο φρέσκιες, τόσο καλύτερα. Μετά έχουμε τα κέικ που για μας δεν είναι κάτι ιδιαίτερο και τα στρούντελ που εμένα μου αρέσουν πολύ. Και βέβαια θα βρει κανείς πολλές σοκολάτες…. Η Βιέννη είναι γεμάτη σοκολάτες, αλλά μεγάλο μέρος αυτών είναι γεμιστές με αμυγδαλόπαστα, κάτι που εμένα δε με ενθουσιάζει. Αυτό ισχύει κυρίως για τις τουριστικές σοκολάτες. Κυκλοφορούν και πολλές σοκολάτες σαν χειροποίητες, εξαιρετικά νοστιμες, πρωτότυπες κλπ αλλά βεβαίως και πανάκριβες. Ίσως το καλύτερο γλυκό που φάγαμε στη Βιέννη να είναι οι γκοφρέτες τους, οι Manner, τις οποίες τσακίσαμε. Τις βρίσκεις παντού, είναι ανάλαφρες, πεντανόστιμες (και χωρίς γάλα).

Αυτό που με εντυπωσίασε και δεν περίμενα, ήταν το παγωτό. Δεν έχει λοιπόν μόνο στη Ρώμη τέλειο παγωτό, έχει και στη Βιέννη. Ίσως το πιο νόστιμο παγωτό που έχω φάει, και βρήκα με άνεση και vegan παγωτό (ακόμα πιο νόστιμο). Όλοι κυκλοφορούσαν με ένα παγωτό στο χέρι, από το πρωί ως το βράδυ.

Επίσης αν σας αρέσει ο καφές, στη Βιέννη έχει πολύ μεγάλη ποικιλία από καφέδες, κυρίως σε διάφορους συνδιασμούς με γάλα. Έχει φυσικά και ζεστή σοκολάτα, αλλά μια φορά που πήραμε δεν μπορώ να πω πως ήταν και τόσο ιδιαίτερη.

Πάντως τα κιλάκια θα τα πάρετε μόνο από τις δοκιμές 🙂

Μην ξεχάσετε τη φωτογραφική σας μηχανή και.. είστε έτοιμοι!!!

Δείτε το tag Βιέννη για να διαβάσετε τις επισκέψεις μας στη Βιέννη το 2011 αλλά και το 2015, να διαβάσετε για τα φαγητά, τα γλυκά, αλλά και τα περίεργα που συναντήσαμε.

Βιέννη: τα περίεργα

Είχαμε αρκετές ευκαιρίες για να αναφωνήσουμε: είναι τρελλοί αυτοί οι Βιεννέζοι!

1. Το νερό

Το νερό της βρύσης τους πίνεται κανονικά. Όμως όταν πας έξω δε σου φέρνουν νεράκι από μόνοι τους. Πρέπει να το ζητήσεις εσύ. Και θα σου φέρουν νερό, αλλά… σε παιδική μερίδα! Φέρνουν νεράκι σε ποτήρια που έχουμε εμείς στις παραδοσιακές ταβέρνες για κρασί. Και αν ζητήσεις κι άλλο, τότε σου φέρνουν καράφα… σε μέγεθος που εμείς θα βάζαμε ούζο μέσα (χωράει 250ml).

(στη φωτογραφία δε φαίνεται πόσο είναι το ποτήρι. Έπρεπε να βάλουμε το χέρι μας…)

Το αστείο είναι πως πας να παραγγείλεις σε καφέ, παίρνεις έναν καφέ και 3 γλυκά για παράδειγμα και νερό θα φέρουν μόνο στον καφέ! Το εντελώς ανάποδο από εμάς δηλαδή. Κάπου διάβασα όμως πως είναι παράδοση να φέρνουν νερό με τον καφέ γιατί λέει αναδεικνύει τη γεύση. Τι να πεις…

2. Οι εφημερίδες

Στο ξενοδοχείο αλλά και στις καφετέριες είχε εφημερίδες για να διαβάζουν οι πελάτες. Μόνο που δεν τις είχαν έτσι χύμα. Όλες τις εφημερίδες τις είχαν περασμένες σε κάτι ξύλινες κατασκευές.

Δεν ξέρω αν φαίνεται καλά στη φωτογραφία. Είναι ένας καλόγερος και πάνω του είναι κρεμασμένες αυτές οι κασκευές που είναι σα σημαίες κάπως και στο κοντάρι τους είναι περασμένη η εφημερίδα. Βολεύει στο διάβασμα; Τι να πω…

2α. Οι εφημερίδες στο δρόμο

Δεν είχαν περίπτερα, αλλά εφημερίδες μπορούσες να αγοράσεις από το δρόμο παντού. Ήταν σε κολωνάκια. Έριχνες νόμισμα, έπαιρνες εφημερίδα!

3. Το φιλί του Klimt

Έλεος! Αυτό θα πω μόνο. Στη Ρώμη έβλεπες παντού το χέρι του Αδάμ που απλώνεται προς το θεό, αλλά ακόμα και εκεί δεν ήταν τόοοοσο έντονο όσο ήταν αυτό το φιλί στη Βιέννη. Το φιλί στα πάντα. Σε πιατάκια, σε βάζα, σε ποτήρια, σε φλυτζάνια, σε πετσέτες, σε ποδιές, σε ομπρέλες, σε ρολόγια, σε τράπουλες, σε αγάλματα, σε πλακάκια, σε θήκες για γυαλιά, σε τασάκια, σε μπιζού, σε αρώματα, σε σοκολατάκια… Ας μη συνεχίσω!

(έχω πολλές φωτογραφίες ακόμα, αλλά το πιάσατε το νόημα)

4. Ένα διαφορετικό φιλί

Είμαστε σε ένα σταθμό του τρένου. Πάνω από την έξοδο έχει διάφορα σηματάκια που τα περισσότερα τα αναγνωρίζουμε, έξοδος, λεοφωρεία, ασανσέρ κλπ. Είναι και ένα σηματάκι όμως που δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε τι σημαίνει. Εσείς;

5. Einbahn

Από την παρέα μας ήμουν η μόνη που ήξερα κάποια Γερμανικά. Πριν πολλά πολλά χρόνια (σε ένα μακρινό γαλαξία) είχα κάνει κάποια χρόνια και περιέργως, παρότι είχα τόσα χρόνια να τα χρησιμοποιήσω, θυμόμουν πολλά πράγματα! Μου έρχονταν όμως σιγά σιγά.

Όταν αρχίσαμε να περπατάμε στους δρόμους της Βιέννης λοιπόν συναντήσαμε κάτι πινακίδες που έδειχναν προς κάποια κατεύθυνση και έγραφαν πάνω Einbahn. Στην αρχή δε δόσαμε σημασία ή δεύτερη σκέψη. Όμως υπήρχαν παντού. Προς τα εδώ einbahn, προς τα εκεί einbahn, όλοι οι δρόμοι οδηγούν εντέλει στο einbahn!!! Κάποια στιγμή που το σκέφτηκα λιγάκι, κατάλαβα πως einbahn σημαίνει μονόδρομος και βεβαίως γελάσαμε πάρα πολύ. Σε όλο το ταξίδι κάναμε αστεία με το einbahn.

Εάν κάνετε μια αναζήτηση στο Google για Einbahn θα δείτε πως οι πρώτες αναζητήσεις αφορούν τους δρόμους της Βιέννης!

Βιέννη: τα φαγητά

Στα φαγητά δε μπορώ να πω πως κάναμε τόσες πολλές δοκιμές όπως στα γλυκά.

Κάθε μέρα τρώγαμε ένα πολύ πλούσιο πρωινό στο μπουφέ του ξενοδοχείου και μετά ένα κυρίως γεύμα έξω γύρω στο απογευματάκι. Παίρναμε 4 κυρίως πιάτα και 2 μπύρες συνήθως και μια μέση τιμή για αυτά ήταν γύρω στα 40-60 ευρώ, ανάλογα τα φαγητά και το μαγαζί. Φυσικά μπορείς να φας πολύ πιο φτηνά από αυτό, εάν αποφασίσεις να φας από μαγαζάκια στο δρόμο. Όμως αν το κάνεις όπως εμείς, τότε μπορείς άνετα να φας σε καλό μαγαζί και να ευχαριστηθείς φαγητό. Δεν είναι και τόσο μεγάλο το έξοδο.

Το πιο διάσημο φαγητό στη Βιέννη είναι τα σνίτσελ. Wiener Schnitzel τα λένε και είναι από μοσχάρι. Τα σερβίρουν σκέτα, ή άντε σε κάποια μαγαζιά με πατατοσαλάτα. Μπορείς να βρεις βέβαια σνίτσελ και από χοιρινό ή γαλοπούλα, αλλά δεν είναι τα ορίτζιναλ. Φάγαμε σε δυο μαγαζιά σνίτσελ. Στο ένα ήταν ψιλοαπαράδεκτο, σκληρό και κακοτηγανισμένο και στο άλλο ήταν ζουμερό, μαλακό και τέλειο. Οπότε λεω πως αξίζει να το πληρώσεις κάτι παραπάνω. Το χάλια το φάγαμε στο Bierhof Hopferl, το οποίο ήταν και προτεινόμενο από εναν οδηγό (ό,τι και αν πήραμε από εκεί ήταν ψιλοχάλια) και το καλό το φάγαμε στο Kern Beisl, ένα καταπληκτικό μαγαζάκι με πολύ νόστιμο φαγητό. Υπάρχει και ένα μαγαζί, το Figlmueller, το οποίο είναι διάσημο για το μέγεθος των σνίτσελ του. Σνίτσελ που βγαίνουν έξω από το πιάτο! Αν θέλετε να φάτε εκεί πρέπει να έχετε κάνει κράτηση κάμποσες μέρες πριν, γιατί είναι συνεχώς fully booked. Εμείς δεν καταφέραμε να φάμε εκεί κι έτσι δεν ξέρω να σας πω αν είναι και καλό εκτός από τεράστιο. Πάντως τα ορίτζιναλ σνίτσελ τα βρίσκει κανείς για 16-20 ευρώ το ένα, ενώ αυτά από χοιρινό και γαλοπούλα γύρω στα 12-13.

Σνίτσελ (από το χάλια, φαίνεται από τον καφετί χρωματισμό…)

Bauerngröst’l. Ένα πιάτο με χοιρινό, μπέικον, κρεμμύδι, πατάτα και ένα αυγό από πάνω. Θα μου άρεσε πολύ αν ήταν πιο φρέσκο και καλοψημένο.

Bunte Nudeln. Ζυμαρικά με κομμάτια κοτόπουλο και σάλτσα μανιτάρι. Καλό…

Rostbratwürste με πατάτες και ξινολάχανο. Έτσι για να τιμήσουμε το “λουκάνικα και μπύρες” που λέγαμε συνέχεια 🙂

Αυτά ήταν στο χάλια μαγαζί. Μετά δοκιμάσαμε στο Cafe Museum κάποια πιάτα. Νόστιμα ήταν, αλλά όχι τόσο όσο τα γλυκά του 🙂

Rindgulasch. Από τα παραδοσιακά πιάτα της Βιέννης. Σαν κοκκινιστό κρεατάκι ήταν, πολύ νόστιμο. Αυτά τα ζυμαράκια στο πλάι μόνα τους δεν τρωγόντουσαν με τίποτα. Μέσα στη σαλτσούλα κάτι πήγαινε κι ερχόταν…

Δε θυμάμαι πως το λέγανε αυτό. Ήταν πάντως γαλοπούλα με μανιτάρια και μου θύμισε το Χορινό του Πανδοχείου -είχε πιπεριές και μανιτάρια σε μια ροζ σάλτσα. Πίσω διακρίνετε ένα ορεκτικό που το έλεγε παραδοσιακό Αυστριακό ορεκτικό και ήταν ένα κομμάτι ζαμπόν γεμισμένο με ρώσικη σαλάτα -γαλλική κατ’ αυτούς. Πιο πίσω ενα ωραίο χαμπουργκεράκι 🙂

Δοκιμάσαμε και άλλα φαγητά που δεν τα έχω βγάλει φωτογραφία (άτιμη πείνα). Ένα από αυτά ήταν το Tafelspitz, ένα βραστό μοσχάρι, απλό. Το σερβίραν σε φιλέτα με σάλτσα από μήλο και horseradish που εμένα προσωπικά δε μου άρεσε. Και αυτό είναι παραδοσιακό πιάτο και πολλές φορές το αποκαλούν “εθνικό πιάτο”

Επίσης δοκιμάσαμε σούπα σκορδάτη (garlic soup) που ήταν κρεμώδης και πολύ νόστιμη.

Ένα ψητό χοιρινό σερβιρισμένο με Serviettenknoedel (ζυμαράκι και αυτό, δεν ξέρω αν ήταν ακριβώς ίδιο με το άλλο, αλλά σε άλλη μορφή. Πάντως αυτό ήταν πιο νόστιμο).

Και βέβαια πήραμε και από το δρόμο κάτι χοτ ντογκ. Διαλέγεις ψωμάκι και λουκάνικο και πόσο το θέλεις ψημένο. Γενικώς στο δρόμο έχουν πράγματα φουλ στο αλαντικό. Είχαν κάτι σαν πίτσες με λίγο ψωμί, λίγο τυρί και πεντακόσια αλαντικά πάνω! Και ψωμιά γεμισμένα με κομμάτι ολόκληρο ζαμπόν και διάφορα άλλα τέτοια υγιεινά. Εγώ για να πω την αλήθεια δεν άντεχα ούτε κοντά να πάω από τη μυρωδιά…

Μετά ήρθε το ταξίδι του 2015. Αυτή τη φορά πήγαμε οικογενειακώς και φιλοξενηθήκαμε σε σπίτι φίλης. Οπότε παίρναμε πράγματα για πρωινό από το σούπερ μάρκετ ή το φούρνο δίπλα. Επίσης παίρναμε ψωμάκι, τυρί κλπ και φτιάχναμε σαντουιτσάκια με τα οποία βγάζαμε τη μέρα μέχρι να κάτσουμε για το κανονικό μας γεύμα. Μια ακόμα λύση για την ωρα που είσαι στο δρόμο είναι οι φούρνοι που υπάρχουν παντού και πουλάνε πολύ ωραία πράγματα ή ακόμα τα σούπερ μάρκετ μέσα στα οποία μπορείς να βρεις μεγάλη ποικιλία από σάντουιτς έτοιμα και άλλα αρτοσκευάσματα και να σε κρατήσουν φτηνά και νόστιμα. Ένα από τα ωραία που φάγαμε ήταν τα τεράστια Pretzel.

Από εστιατόρια πήγαμε στο Melker Stiftskeller που μας το είχαν προτείνει, φάγαμε το φημισμένο του κότσι, αλλά δεν ενθουσιαστήκαμε. Φάγαμε και σνίτσελ που ήταν καλό (μάλιστα το σέρβιρε με συνοδεία κόκκινης μαρμελάδας! ), απλώς δε νομίζω πως θα το προτιμούσα. Δεν ήταν  κακό, απλώς δεν ήταν εξαιρετικό. Και είχαμε πάει σε προηγούμενη μέρα στο Mediterran Schubert, όπου είχαμε μείνει απόλυτα ευχαριστημένοι, χωρίς να πληρώσουμε παραπάνω. Δηλαδή ακριβό ήταν, απλώς όχι παραπάνω από τα υπόλοιπα. Δοκιμάσαμε και σκορδόσουπα και σπαραγγόσουπα που ήταν και οι δυο εξαιρετικές!

 

Το Σνίτσελ (μοσχαρίσιο) με τη μαρμελάδα. 

Το φημισμένο κότσι που όμως εμάς δε μας άρεσε ιδιαίτερα. Βλέπετε πως αυτά τα ζυμαροψωμάκια πάνε παντού…

Πιάτο αντίστοιχο με το Bauerngröst’l πιο πάνω. Στο μαγαζί το έλεγαν κάπως αλλιώς που δε θυμάμαι τώρα (κάτι με μοναχό είχε να κάνει..) και είχε χοιρινό, πατάτες, horseradish (πώς καίει αυτό το πράγμα!!! ) και το αυγό από πάνω. Καλό ήταν.

Ίσως το πιο ωραίο πιάτο που έφαγα. Χοιρινό ψητό με πουρέ και μανιτάρια. Το πιο μαλακό χοιρινό που έχω φάει ποτέ μου, σαν αφρός!

Εάν θέλεις να φας κάτι φτηνό και πρόχειρο, υπάρχει η επιλογή της πίτσας στο χέρι, σε μαγαζιά όπως το Pizza Bizi. Εναλλακτικά κάθεσαι κιόλας αν θες.

Και θα ξαναπώ εδώ πως εμείς ενθουσιαστήκαμε με το Vapiano, αλυσίδα ιταλικού εστιατορίου, όπου τρως γρήγορα, σχετικά φτηνά και πολύ νόστιμα.