Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

δυσγραφία

Ξανά στο ΚΕΔΔΥ

Έχω πολύ καιρό να γράψω για το θέμα της δυσλεξίας του Γιώργου και την πρόοδο που έχουμε.
Έχουν περάσει δυόμιση χρόνια από τότε που κάναμε το πρόγραμμα Davis. Οι αλλαγές στο παιδί ήταν άμεσες και έχουν παραμείνει. Έχει βελτιωθεί σημαντικά στον γραπτό του λόγο και στην ανάγνωση, αλλά δεν έχει φτάσει στο σημείο που θα έπρεπε να είναι (σύμφωνα με τις διανοητικές του ικανότητες). Κάνει πολλά ορθογραφικά λάθη και κάνει λάθη στην ανάγνωση όταν αυτή είναι φωναχτή. Φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα που είχε όταν ήταν στην τετάρτη δημοτικού και βεβαίως δεν έχει καμία σχέση η ψυχολογική του κατάσταση και ο συντονισμός των κινήσεων του με αυτό που ήταν τότε. Θεωρώ πως η πρόοδος είναι απίστευτη (και ανεκτίμητη). Όμως δεν παύει να έχει θέμα ακόμα, το οποίο τον εμποδίζει από το να φτάσει στο 100% αυτού που θα μπορούσε στο σχολείο του.

Οι καθηγητές στο σχολείο του έχουν δείξει πολύ μεγάλη κατανόηση και έχουν βοηθήσει πολύ. Όμως και αυτοί χρειάζονται ένα επίσημο έγγραφο για να μπορούν να δικαιολογήσουν το βαθμό τους. Και μπορεί ο Γιώργος να τα πήγε εξαιρετικά καλά για πρώτο τρίμηνο γυμνασίου αφού έβγαλε 18 μέσο όρο, αλλά όλοι οι καθηγητές λέγαν πως αν δεν υπήρχε το γραπτό θα ήταν άριστος. ΄Ετσι και αυτοί μας παρακίνησαν να πάμε ξανά στο ΚΕΔΔΥ.

Και φτάσαμε σήμερα να κάνουμε λοιπόν τη δεύτερη επίσκεψή μας εκεί. Η πρώτη ήταν πριν 3 χρόνια και τότε μας είχαν πει να περιμένουμε μέχρι την πρώτη γυμνασίου. Μας ξαναείδε κοινωνική λειτουργός και παιδαγωγός και μιλήσαμε και με τις δυο πάρα πολύ ώρα. Και θα πω πως αυτή τη φορά μου έκαναν ακόμα καλύτερη εντύπωση, ειδικά η παιδαγωγός. Θα περιμένουμε καμιά δεκαριά μέρες για τη γνωμάτευση και τότε μου είπε η παιδαγωγός πως θα κάνουμε και μια συζήτηση για το τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να βοηθήσουμε ακόμα περισσότερο.

Για μια φορά ακόμα άκουσα το πόσο καλό παιδί είναι ο Γιώργος, πόσο έξυπνος, πόσο ώριμος, φιλότιμος, συνεπής, φιλομαθής, πόσες γνώσεις έχει κλπ κλπ κλπ Πως να μην είμαι μια χαζομαμά;;; Γίνεται; δε γίνεται!

Τώρα ελπίζω πραγματικά να πάρει αυτό το χαρτί ο Γιώργος, γιατί πιστεύω πως θα τον βοηθήσει πάρα πολύ και θα τον απογειώσει στο σχολείο του. Θα δείξει βέβαια…

Πρόοδος στο θέμα δυσλεξίας

Τελευταία φορά που είχα γράψει για την πρόοδο που έχει κάνει ο Γιώργος μετά το πρόγραμμα Davis που παρακολουθήσαμε τον Σεμπτέμβριο ήταν στα γενέθλιά του και το είχα κάνει πολύ επιγραμματικά. Τώρα που πήραμε τους πρώτους βαθμούς στο σχολείο και έχει περάσει ένα εύλογο χρονικό διάστημα, είναι ώρα να τα πω λίγο πιο αναλυτικά.

Θα κάνω μια ανακεφαλαίωση του τι έχουμε κάνει μέχρι τώρα. Ο Γιώργος έχει δυσλεξία, σχετικά ελαφριάς μορφής βέβαια και για την ακρίβεια μια μορφή που λέγεται δυσγραφία. Δηλαδή αντιμετωπίζει πρόβλημα συγκεκριμένα με την γραφή, ορθογραφία και ανάγνωση. Ξεκίνησε γράφοντας όλο το κείμενο ενωμένο, χωρίς κενά, με γράμματα που δε μπορούσε ούτε ο ίδιος να διαβάσει, κανένα γράμμα δεν πάταγε στη γραμμή, ήταν χωρίς τόνους και βέβαια εντελώς ανορθόγραφα. Ήξερε όλους τους κανόνες γραμματικής καλύτερα από καθε άλλο παιδί στην τάξη του, αλλά όταν του ζητούσες να γράψει μια λέξη, στην έλεγε σωστά και την έγραφε λάθος. Μέχρι και το όνομά του. Η ανάγνωσή του ήταν αργή και μάντευε πολλές λέξεις, συχνά λανθασμένα, οπότε τον δυσκόλευε πολύ. Ήταν πολύ κλειστός χαρακτήρας, χωρίς φίλους, και χωρίς καμία αυτοπεποίθηση.

Μέχρι και την τρίτη δημοτικού κάναμε μάχες ολόκληρες για το διάβασμά του γιατί αργούσε υπερβολικά και βέβαια η αντιγραφή και η ορθογραφία του ηταν μαύρα χάλια και εμείς δεν ξέραμε τι τρέχει. Το θέμα του χαρακτήρα νομίζαμε πως οφείλεται… στον χαρακτήρα του και ποτέ δεν συνδιάσαμε το σχολείο με τα υπόλοιπα.

Στη δευτέρα δημοτικού μας είχε μιλήσει η δασκάλα του για δυσλεξία, αλλά είχε πει πως είναι ακόμα μικρός. Όταν μας μίλησε και η δασκάλα στην τρίτη, αποφασίσαμε να το ψάξουμε. Μας πρότειναν -ευτυχώς για μας- το Παίδων, όπου στο Χωρέμειο Ερευνητικό Εργαστήριο του «Αγία Σοφία» γίνεται πολύ καλή δουλειά με παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Τον εξέτασαν, μας μίλησαν, μας πρότειναν κάποια πρώτα βήματα. Για ένα χρόνο έκανε έξτρα μαθήματα με την διευθύντρια του σχολείου και είχε μεγάλη πρόοδο. Τα γράμματά του έφτιαξαν και η αυτοπεποίθησή του ανέβηκε.  Άλλαξε ο χαρακτήρας του και άρχισε να έχει φίλους, να καλεί παιδιά στο σπίτι. Λίγους μεν, αλλά καλούς.

Όμως φτάσαμε σε σημείο που δεν μπορούσε ούτε η διευθύντρια να τον βοηθήσει άλλο. Στο Παίδων δεν ξέραν τι άλλο να προτείνουν, πήγαμε και από το ΚΕΔΔΥ και μας είπαν πως παρουσιάζει στοιχεία δυσλεξίας και στο γυμνάσιο (εφόσον συνεχίσει να έχει πρόβλημα) θα μας έδιναν χαρτί απαλλαγής από τα γραπτά.

Εμείς όμως δε θέλαμε να το αφήσουμε έτσι. Μετά από ψάξιμο πήγαμε στην Θεανώ Παναγιωτοπούλου και παρακολουθήσαμε το πρόγραμμα Davis. 5 μέρες εκεί και μετά μας πήρε άλλους 2 μήνες στο σπίτι, καθημερινής εξάσκησης. Φαντάζομαι πως κανονικά θέλει περισσότερο χρόνο, αλλά ο Γιώργος το αγκάλιασε αυτό το πρόγραμμα, το έκανε δικό του με πολύ γοργούς ρυθμούς. Η κυρία Θεανώ τον έμαθε να ελέγχει το σώμα και το μυαλό του. Τον έμαθε να συγκεντρώνεται και να επαναφέρει τον εαυτό του στην πραγματικότητα.

Δεν το πίστευα ότι θα λειτουργήσει τόσο καλά και τόσο γρήγορα. Κι όμως έγινε.

Είχαμε βοήθεια βέβαια και από το σχολείο. Εξηγήσαμε στη δασκάλα του τι προσπαθούμε να κάνουμε και συνεργάστηκε άψογα μαζί μας. Αυτό το μήνα πήραμε βαθμούς και μίλησα μαζί της για την πρόοδο του Γιώργου. Είχε να μου πει λοιπόν τα εξής: στην ανάγνωση δεν έχει κανένα πρόβλημα (βέβαια στην Πέμπτη δεν κάνουν πλέον ανάγνωση, μιλάει για οτιδήποτε διαβάζει στην τάξη). Στην ορθογραφία έχει κάνει τέτοια πρόοδο που πλέον τον βαθμολογεί. Μέχρι τώρα έκανε σχεδόν όλες τις λέξεις λάθος, ενώ πλέον κάνει 4-5 λάθη μόνο, κάτι που θα μπορούσε να κάνει οποιοδήποτε παιδί. Μα και στη συγκέντρωση έχει κάνει πρόοδο, καθώς ενώ πριν χρειαζόταν να τον “επαναφέρει” στην πραγματικότητα 2-3 φορές τη μέρα, τώρα μπορεί να περάσουν και 2 εβδομάδες και παραπάνω, χωρίς να πάει… στην κοσμάρα του.

Το παιδί έχει αλλάξει εντελώς. Δεν είναι μόνο η πρόοδος στο σχολείο. Είναι και οι ικανότητες οι σωματικές, είναι και ο χαρακτήρας. Έχει πλέον τρομερή αυτοπεποίθηση, τα καταφέρνει καλύτερα στη γυμναστική, στο ποδήλατο, σε λεπτοδουλειές. Δε βαριέται τόσο τα μαθήματα, διαβάζει εντελώς μόνος χωρίς να ξεχνάει τα μισά. Ευχαριστιέται την ανάγνωση (αυτό τον καιρό διαβάζει το Έραγκον). Δεν καθυστερεί, δεν έχουμε φωνές, δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που χρειάστηκε να του πούμε δεύτερη φορά κάτι (παλιά το “Γιώργο βάλε τα παπούτσια σου” πχ θα μπορούσαμε να το πούμε και 10 φορές πριν συνειδητοποιήσει τι του λέμε και το κάνει). Δεν χάνεται στον κόσμο του. Αυτό και μόνο μου φαίνεται απίστευτο…

Σκέφτομαι τώρα όλα αυτά που περνάγαμε και κάναμε πριν 1-2 χρόνια και μου φαίνεται πως μιλάω για άλλο παιδί. Όταν ακούμε για δυσλεξία, σκεφτόμαστε κατευθείαν τα μαθήματα. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Και πολλές φορές οι γονείς νομίζω δεν καταλαβαίνουν το πόσο μεγάλο μέρος του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς του παιδιού οφείλεται στη δυσλεξία. Εμείς δεν ξέραμε πως ο κλειστός χαρακτήρας ήταν μέρος αυτού. Δεν ξέραμε πόσο λίγη αυτοπεποίθηση είχε. Κουνάω το κεφάλι μου όταν διαβάζω τώρα πως τότε πίστευα ότι είχε πολύ. Δεν είχε καθόλου, είχε πολύ κακή άποψη για τις ικανότητές του κι εγώ δεν το είχα καταλάβει… Δεν είχαμε καταλάβει πως δεν μπορούσε να διαβάσει πιο γρήγορα ή πιο σωστά. Δεν είχαμε καταλάβει πως δεν έφταιγε αυτός αν αργούσε ή δεν άκουγε με την πρώτη. Δεν έφταιγε αν είχε φτάσει 9 χρονών και δεν μπορούσε να δέσει τα κορδόνια του ή να πιάσει τη μπάλα που του πέταγες.

Και τώρα όλα αυτά έχουν αλλάξει. Έχουμε ένα χαρούμενο, ευτυχισμένο παιδί. Σίγουρα είναι πιο ευαίσθητος χαρακτήρας από άλλα παιδάκια, είναι λίγο πιο κλειστός, δεν θα σου ανοιχτεί εύκολα να πει τα συναισθήματά του ή τι τον πειράζει. Αλλά είναι μέσα σε φυσιολογικά πλαισια αυτό.

Έχει δρόμο ακόμα μπροστά του. Και η ανάγνωσή του μπορεί να βελτιωθεί και η γραφή του. Πρέπει να γίνει καλύτερος στην ορθογραφία, να είναι πιο συγκεντρωμένος όταν κάνει τα μαθήματα του, να μπορεί καλύτερα να μεταφέρει τις σκέψεις του στο χαρτί. Και να τα κάνει αυτά χωρίς να το σκεφτεί ή να το προσπαθήσει. Όμως πιστεύω πως έχει μπει σε ένα δρόμο και μόνο καλύτερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα.

Αυτό που έκανε η Θεανώ για τον Γιώργο είναι πραγματικά ανεκτίμητο. Θέλει προσπάθεια, θέλει να το πάρεις απόφαση, να ξέρεις πως θα δουλέψεις, θα χρειαστεί να αφιερώσεις χρόνο καθημερινά, όμως δουλεύει. Ελπίζω πως στον ενάμιση χρόνο που μας μένει για το γυμνάσιο θα έχει γίνει ακόμα μεγαλύτερη πρόοδος και δε θα χρειαστεί να πούμε τίποτα ξανά για αυτό 🙂

10 χρονών!

Και να που μπήκαμε και στα διψήφια νούμερα!

Συνεχίζει να μου φαίνεται απίστευτο και κάθε χρόνο θα το λέω. Πως πέρασαν 10 χρόνια; Πως έχει φτάσει να είναι ενα αντράκι μέσα στο σπίτι μας; 🙂

Ξέρω καθυστέρησα λιγάκι να το γράψω αυτό το ποστ, αλλά έχω κουραστεί αυτές τις μέρες. Δουλειά, σάιτ, παιδιά, μαγείρεμα, γενέθλια, πάρτυ, πέφτω και κοιμάμαι από τις 10!! Όμως κάλιο αργά παρά ποτέ! Πάμε να δούμε πως περάσαμε τη μέρα των γενεθλίων.

Δεν είχε σχολείο γιατί είχαν εκλογές οι εκπαιδευτικοί και είπαμε πως ήταν ένα ωραίο δώρο. Του έφτιαξα μάφινς που μου είχε ζητήσει για πρωινό και κοτόσουπα που είναι η αγαπημένη του για μεσημεριανό.

Και πήρε και τα πρώτα του δώρα (μια που τα περισσότερα θα τα πάρει την Κυριακή στο πάρτυ). Πήρε μια βαφλιέρα από τη νονά του (τι να πεις, αυτό ζήτησε το παιδί! Οι βάφλες είναι αγαπημένες του), μια μπλούζα με τον Grievous (Lego) και  ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΣΠΑΣΙΚΛΑ – ΦΤΙΑΞΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΒΙΒΛΙΟ από εμάς.

Να πω πως αυτό το τελευταίο τον ενθουσιάσε ίσως και περισσότερο από τη μπλούζα (που νόμιζα πως θα γινόταν το αντίθετο). Είναι πάρα πολύ ωραίο, γιατί τα παιδιά γράφουν ό,τι θέλουν μέσα. Έχει κενές λεζάντες, κόμικ, ερωτήσεις, κουίζ κλπ τα οποία τα συμπληρώνουν όπως θέλουν, αλλά και κενές σελίδες για να γράψουν τα δικά τους. Είναι ένα πρωτότυπο ημερολόγιο δηλαδή. Και πιστεύω πως αν το συμπληρώσουν και το κρατήσουν θα έχουν κάτι να γελάνε όταν θα το βλέπουν χρόνια μετά 🙂 Οπότε γενικά το προτείνω ως δώρο.

Η σημαντικότερη αλλαγή που έχει γίνει μέσα στο χρόνο αυτό, ήταν η πρόοδος στο θέμα της δυσλεξίας. Η βελτίωση στο σχολείο είναι σημαντική και η αλλαγή στο χαρακτήρα του εμφανής. Είχε έτσι κι αλλιώς αλλάξει μετά την πρώτη προσπάθεια πριν δυο χρόνια και συνέχισε τώρα. Είναι ακόμα πιο χαρούμενος και γελαστός και γεμάτος αυτοπεποίθηση. Και ένιωσε αρκετά καλά με το σώμα του ώστε να θελήσει να πάει και καράτε.

Αυτά τα λίγα λοιπόν για το αγόρι μας που ξεπέρασε το 1.41 σε ύψος, μόλις πάτησε τα 30 κιλά (χαχαααχαχαα) και φοράει 37 νούμερο παπούτσι και σε λίγο θα φοράει τα δικά μου!!!

Χρόνια πολλά και καλά και ευτυχισμένα πάντα καλέ μας Γιώργο 🙂

Ο Γιώργος και τα λεξικά

Ένα από τα πράγματα που κάνουμε με τον Γιώργο στο πρόγραμμα για τη δυσλεξία, είναι η πλήρης κατανόηση των λέξεων. Πρέπει να κατακτήσει και τη γραφή αλλά και την έννοια ή τις έννοιες των λέξεων. Για να το κάνουμε αυτό χρησιμοποιούμε λεξικά ώστε να είμαστε σίγουροι πως έχουμε αναλύσει όλους τους ορισμούς, ακόμα και στις εύκολες λέξεις.

Μέχρι εδώ καλά. Ποιό είναι το θέμα μας; Είναι πως ο Γιώργος πολλές φορές διαφωνεί με τους ορισμούς που δίνει το λεξικό! Και μάλιστα τις περισσότερες φορές συμφωνώ μαζί του…

Όταν είμαστε κοντά σε υπολογιστή και ίντερνετ χρησιμοποιούμε το Λεξικό της Νεοελληνικής γλώσσας, το οποίο είναι πολύ καλό και οι ορισμοί του είναι πραγματικά σαφείς και σωστοί. Όταν όμως δεν είμαστε κοντά σε υπολογιστή, έχουμε το Μικρό Λεξικό του Σαββάλα, το οποίο προτείνουν για το δημοτικό και το έχουν τα περισσότερα παιδιά.  Ε, με αυτό κάθε φορά έχουμε θέμα. Πρώτον δεν έχει τους ορισμούς όλων των λέξεων που ψάχνουμε (και μιλάω για απλές λέξεις που είναι μέσα σε βιβλία για παιδιά δημοτικού) και δεύτερον οι ορισμοί που δίνει δεν είναι και ό,τι καλύτερο.

Δυο μικρά παραδείγματα:

Κάνουμε με τον Γιώργο τη λέξη είναι. Απλό ε;  Το λεξικό του Σαββάλα λοιπόν δίνει ως έναν από τους ορισμούς της λέξης:  ανήκει σε κάποιον – αυτό το βιβλίο είναι του Γιάννη. Και ο Γιώργος έχει την εξής αντίρρηση: δεν είναι η λέξη “είναι” που δηλώνει πως το βιβλίο ανήκει στον Γιάννη, αλλά η λέξη “του”.  Στο παράδειγμα αυτό η λέξη “είναι” έχει την έννοια του πρώτου ορισμού που δίνει το λεξικό, δηλαδή το “η ιδιότητα ενός αντικειμένου να υπάρχει” (λόγια του Γιώργου αυτά). Άδικο έχει;

Χτες κάναμε τη λέξη σχεδόν. Και τα δύο λεξικά είχαν ως ορισμό το περίπου. Και εδώ ο Γιώργος διαφώνησε. Περίπου σημαίνει πάνω κάτω. Δηλαδή αν πούμε περίπου 10, μπορεί να είναι 9, μπορεί να είναι και 11. Αν πούμε σχεδόν 10, τότε δεν γίνεται να εννοουμε 11. Εννοούμε πάντα κάτι λιγότερο. Οπότε ο ορισμός που έδωσε ο Γιώργος ήταν: κάτι που είναι λίγο λιγότερο από το όλο ή, στις αρνητικές προτάσεις, κάτι που είναι λίγο περισσότερο από καθόλου (όταν λέμε “αυτό το ποτήρι είναι σχεδόν άδειο).

Δε νομίζω να έχουμε πρόβλημα στην κατανόηση των λέξεων. Τα λεξικά ίσως 🙂

Μέθοδος Davis: Πρώτες εντυπώσεις

Τον Ιούλιο είχα γράψει για τη μέθοδο Davis και πως πήγαμε να δούμε την κυρία Θεανώ Παναγιωτοπούλου στην Αθήνα που εφαρμόζει τη μέθοδο αυτή και τις εντυπώσεις μας.

Την προηγούμενη εβδομάδα την πέρασα με τον Γιώργο στην Αθήνα, καθώς παρακολουθήσαμε το πρόγραμμα αυτό. Με δυο λόγια θα πω πως είμαστε πολύ ευχαριστημένοι (κι εγώ και ο Γιώργος) και πως οι 5 μέρες αυτές είχαν αποτέλεσμα, κάτι που μου φάνηκε σχεδόν… μαγικό (ξέρω πως δεν είναι μαγικό, πως όλα είναι θέμα προσδιορισμού και εξάσκησης, όμως δεν παύει να φαντάζει έτσι σε αυτόν που το βλέπει απ΄ έξω).

Με πιο μεγάλη λεπτομέρεια: το πρόγραμμα διαρκεί 5 μέρες, από 6 ώρες κάθε μέρα, συν 1 ώρα διάλειμμα το μεσημέρι για φαγητό και ξεκούραση. Κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών, το παιδί μαθαίνει να ελέγχει το μυαλό και το σώμα του και να εκμεταλλεύεται το χάρισμα αυτό που έχει του να σκέφτεται με εικόνες, ώστε να βοηθηθεί στο να ξεπεράσει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στο σχολείο (και όχι μόνο).

Τις 2 1/2 μέρες τις πέρασε ο Γιώργος μόνος (εγώ πήγαινα μόνο για να τον πάρω για φαγητό το μεσημέρι) και τις υπόλοιπες 2 1/2 ήμουν κι εγώ μαζί του, καθώς έπρεπε να δω πως δουλεύει όλο αυτό για να τον βοηθάω στην καθημερινή εξάσκηση που θα πρέπει να κάνουμε στο σπίτι.

Πριν ξεκινήσουμε, ο Γιώργος και εγώ είχαμε γράψει κάποιους στόχους που θα θέλαμε να πετύχουμε μετά από αυτό το πρόγραμμα (ο καθένας με δικά του λόγια) και στο τέλος είδαμε κατά πόσο τους πετύχαμε. Κάποιοι από αυτούς επιτεύχθηκαν άμεσα, κάποιους άλλους θα δούμε σιγά σιγά το αποτέλεσμα.

Στόχοι που επιτεύχθηκαν άμεσα:

Ο Γιώργος μπορεί να δένει τα κορδόνια του και μάλιστα με ευκολία. Αν αναρωτιέστε, ναι, δεν μπορούσε μέχρι τώρα, παρότι είχε προσπαθήσει. Φυσικά δεν είναι μόνο αυτό. Έχει αποκτήσει έλεγχο στις κινήσεις του, με αποτέλεσμα να μπορεί να κάνει πιο λεπτές κινήσεις, να μπορεί να χειριστεί βελονάκι (πήραμε μια κατασκευή που ήθελε χρήση του) και άλλα παρόμοια.

Έχει μεγαλύτερο έλεγχο στο ποδήλατό του. Αυτό οφείλεται στο ότι απέκτησε αίσθηση της ισορροπίας και βέβαια έλεγχο των κινήσεων. Πλέον μπορεί να σταθεί στο ένα του πόδι με άνεση, χωρίς να ταλαντεύεται και να πιάνει 2 μπαλάκια που του πετάω. Αυτό για τον Γιώργο που είχε δυσκολία στο να πιάσει τη μπάλα του μπάσκετ, είναι μεγάλη πρόοδος!

Έμαθε να μην χάνει την προσοχή του, να μην αποπροσανατολίζεται όπως λένε. Την προηγούμενη φορά είχα γράψει, πως όση ώρα ήμασταν εκεί, ο Γιώργος δεν είχε κρατήσει τα μάτια του πάνω στην κυρία Θεανώ ουτε για 5 λεπτά. Πλέον ο Γιώργος την κοιτούσε στα μάτια όποτε του μίλαγε.

Μπορεί να ελέγξει (άλλες φορές περισσότερο και άλλες λιγότερο είναι η αλήθεια), την ενέργειά του και να μείνει ήρεμος όταν χρειάζεται.

Άλλοι στόχοι:

Οι άλλοι στόχοι είχαν να κάνουν με την ορθογραφία και την ανάγνωση. Είδα βελτίωση, αλλά αυτό είναι κάτι που θα το δούμε πως θα δουλέψει μέσα στη χρονιά. Θέλει χρόνο και εξάσκηση. Όμως μάθαμε τον τρόπο. Θα δούμε σιγά σιγά εάν θα βοηθήσει ο τρόπος αυτός και πόσο πολύ.

Κάτι άλλο που είχαμε πει ήταν να μπορεί ο Γιώργος να βρίσκεται στον πραγματικό κόσμο όταν χρειάζεται. Και αυτό θα το δούμε πως θα πάει, αλλά είμαι αισιόδοξη.

Φυσικά δεν μπορώ να πω εδώ τι ακριβώς κάναμε μέσα σε αυτές τις 30 ώρες. Μπορώ να πω όμως πως είδα διαφορά στο παιδί, πως είδε και μόνος του διαφορά, πως έμαθε πράγματα για τον εαυτό του και το πως λειτουργεί και πως να ελέγξει αυτές τις λειτουργίες και τον είδα να έχει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και όρεξη.

Το πρόγραμμα είναι διασκεδαστικό και περάσαμε πολύ ευχάριστα, δεν ήταν σε καμία περίπτωση σα να έκανες μάθημα. Όμως ήταν με τον τρόπο του εξαντλητικό και την τελευταία μέρα είδα τον Γιώργο κουρασμένο. Το Σάββατο αισθανόμασταν έτσι κι έτσι, αλλά την Κυριακή μας βγήκε όλη η κούραση και την περάσαμε σχεδόν ολη στο κρεβάτι!

Η κυρία Θεανώ είναι εξαιρετικά πρόσχαρη και συμπαθητική και μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος προσέγγισης που είχε, το πως μίλαγε και το πως φερόταν στο Γιώργο, πως άκουγε το κάθε τι που της έλεγε και τον άφηνε ελεύθερο να εκφραστεί και να είναι ο εαυτός του.

Τώρα εξαρτάται από εμάς και το τι εξάσκηση θα κάνουμε στο σπίτι, αλλά πιστεύω πως εξαρτάται και λίγο από τους δασκάλους του Γιώργου και το πόση κατανόηση θα δείξουν μέχρι να περάσει λίγος καιρός και να δούμε τα κανονικά αποτελέσματα. Όμως είμαι πολύ ευχαριστημένη και περιμένουμε με χαρά την ημέρα που θα μας επισκεφθεί εδώ η κυρία Θεανώ για να δει πως τα πάμε, αλλά να κάνουμε και την εκδρομή μας 🙂

Μέθοδος Davis

Κάποια γνωστή μας μου έστειλε ένα σάιτ για έναν καθηγητή πανεπιστημίου που έχει βρει μια μέθοδο να αντιμετωπίζει τη δυσλεξία. Τους πήρα τηλέφωνο για πληροφορίες και μου είπαν πως το όλο θέμα έχει δυο σκέλη. Κατ’ αρχάς πας εκεί και γίνεται αξιολόγιση του παιδιού. Σου δίνουν χαρτί που γράφει ακριβώς τι προβλήματα έχει το παιδί και τρόπους αντιμετώπισης. Το δεύτερο σκέλος αφορά την αντιμετώπιση.  Υπόσχονται πως μπορούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, όμως θα πρέπει να μένεις κοντά σε ένα τέτοιο κέντρο, καθώς χρειάζεται περίπου ένας χρόνος παρακολούθησης, με τρια εικοσάλεπτα περίπου την εβδομάδα.

Αυτό βέβαια για εμάς δεν ήταν ιδανικό, καθώς δε μένουμε κοντά σε τέτοιο κέντρο, οπότε το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε εκεί, θα ήταν να πάρουμε το χαρτί. Με δεδομένο πως έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που κανεις δεν ξέρει πως ακριβώς να βοηθήσει πλέον τον Γιώργο, ακόμα και αυτό βέβαια ήταν κάτι.

Θέλοντας να το ψάξω λίγο παραπάνω, έπεσα πάνω στα κέντρα που ακολουθούν τη μέθοδο Davis, του κυρίου δηλαδή που έχει γράψει “Το Χάρισμα της Δυσλεξίας”. Αυτό το βιβλίο το είχαμε διαβάσει πριν 2 χρόνια μετά από υπόδειξη του Αλέξανδρου και όχι μόνο μας είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, αλλά ήταν το πρώτο βήμα προς την καλυτέρευση των πραγμάτων. Ήταν η πρώτη φορά που ο Γιώργος έβλεπε γραμμένο σε βιβλίο -και άρα έγκυρο και όχι κάτι που λέει η μαμά του για να τον κανει να νιώσει καλύτερα- πως η δυσλεξία δεν είναι πρόβλημα, αλλά χάρισμα. Ήταν η αιτία που μάθαμε για τη διαφορά στον τρόπο σκέψης και έγινε αφορμή για πολλές συζητήσεις.

Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, ήμουν θετικά προδιαθετιμένη έτσι κι αλλιώς. Είχα διαβάσει τότε πως υπάρχει η μέθοδος εκπαίδευσης και αντιμετώπισης, αλλά δεν υπήρχε κάπου κοντά μας από τη μια και είχαμε μπει σε διαδικασία αντιμετώπισης έτσι κι αλλιώς (με θεαματικά αποτελέσματα).

Τώρα όμως που έχουμε φτάσει στο σημείο που δεν μπορούμε να προχωρήσουμε άλλο, όλα αυτά μου φάνηκαν εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Πόσο μάλλον όταν είδα πως υπάρχει μια ειδικευμένη κυρία στην Αθήνα.

Μίλησα λοιπόν και μαζί της και μου είπε πως το εντατικό τμήμα κρατάει για 5 μέρες, από 6 ώρες την κάθε μέρα. Μαθαίνουν να χρησιμοποιούν κάποια “εργαλεία” που βοηθάνε στην αντιμετώπιση των μαθησιακών δυσκολιών που πάνε πακέτο με τη διαφορετική χρήση του εγκεφάλου. Μετά θα πρέπει τα παιδιά να κάνουν εξάσκηση στο σπίτι, ώστε να “κατακτήσουν” όσα έμαθαν και να γίνουν αυτόματες λειτουργίες.

Από τη μια σκέφτηκα πως όλα αυτά είναι πολύ καλά για να είναι αληθινά, μέσα σε 5 μέρες τέτοια βελτίωση! Όμως το είδα με τα μάτια μου να γίνεται, όταν ξεκίνησε ο Γιώργος να το δουλεύει πριν 2 χρόνια και μάλιστα όχι με κάποια ειδικό. Και ως γονείς πρέπει να το δοκιμάσουμε…

Την Παρασκευή πήγαμε λοιπόν για ένα πρώτο ραντεβού, να γνωριστούμε και να δει και η κυρία αυτή τον Γιώργο. Μπορώ να πω πως τη συμπάθησα από τη στιγμή κιόλας που μας άνοιξε την πόρτα. Είναι μια εξαιρετικά συμπαθητική, ευγενική και ανοιχτόκαρδη κυρία που άκουγε με μεγάλη προσοχή ό,τι και αν της έλεγε ο Γιώργος, δεν τον διέκοψε ούτε μια φορά και είχε το σωστό attitude απέναντί του.

Εντύπωση βέβαια μου έκαναν και πράγματα που έμαθα για τον Γιώργο και το πως σκέφτεται.

1. Ήξερα φυσικά ότι σκέφτεται με εικόνες και μάλιστα έγχρωμες και 3D. Ήξερα πως έχει τη δυνατότητα να “γυρίσει” μια εικόνα στο μυαλό του και να τη δει από όλες τις πλευρές, ακόμα και αν δεν ξέρει πραγματικά πως είναι από όλες τις πλευρές. Έμαθα όμως πως μπορεί να παίζει με δυο παιχνίδια και να φαντάζεται πως έχει 3 μπροστά του και να παίζει με αυτά τα 3 σα να υπήρχαν κανονικά!!!

2. Όση ώρα είμασταν εκεί, ο Γιώργος απέναντι από την κυρία, τα μάτια του γύρναγαν γύρω γύρω. Της μίλαγε κανονικά, απαντούσε πάντα και άμεσα σε ολες τις ερωτήσεις, αλλά τα μάτια του ήταν πάντα αλλού. Είπε: τα αυτιά μου είναι συνδεδεμένα με τον εγκέφαλο τώρα και ακούω τα πάντα και μιλάμε. Όμως τα μάτια μου καταγράφουν στη μνήμη όσα βλέπω για να τα επεξεργαστώ μετά.

Φυσικά έκανε και πάλι εντύπωση η ικανότητα επικοινωνίας που έχει ο Γιώργος.

Φύγαμε από εκεί ενθουσιασμένοι όλοι. Μένει τώρα να δούμε τα αποτελέσματα που θα έχει η εβδομάδα αυτή (τον Σεπτέμβρη όμως). Εγώ ελπίζω για το καλύτερο.

Καλοκαιρινές διακοπές!

Τελευταία μέρα για το δευτεράκι και το τεταρτάκι μου 🙂

Η χρονιά κύλησε και αυτή με διάφορα γεγονότα.

Η Ιωάννα αποφάσισε να σταματήσει το πιάνο στη μέση της χρονιάς. Τελείωσε όμως την πρώτη τάξη στα αγγλικά και πάει και κολυμβητήριο.

Ο Γιώργος πάει μόνο αγγλικά, αν και νομίζω πως θα τον καταφέρουμε να ξεκινήσει κάποιο άθλημα του χρόνου. Κάτι σε πολεμική τέχνη νομίζω θέλει. Μήπως έχετε άποψη για το αν το τζούντο, το καράτε ή το κικ μποξ είναι καλύτερα; Ίσως όμως να πάει και μπάσκετ (κέρδισε το πρωτάθλημα το σχολείο τους και το έχει πάρει ζεστά).

Η Ιωάννα είναι κοριτσάκι εξαιρετικά έξυπνο, με φοβερή αντίληψη, πρώτη στα μαθηματικά με διαφορά, ικανή να δει τα πράγματα από διαφορετική σκοπιά από τους συνομίληκούς της (σύμφωνα με τη δασκάλα της αυτά). Έχει διορθώσει πολύ τα γράμματά της και το μόνο που μένει είναι να διορθώσει την ορθογραφία της (στην οποία δεν έχει πρόβλημα όταν είναι να βαθμολογηθεί, αλλά όταν γράφει για σημειώσεις ή από τον πίνακα, ή οτιδήποτε δεν θα βαθμολογηθεί, τότε γράφει όπως της κατέβει, ό,τι είναι πιο εύκολο και γρήγορο εκείνη την ώρα). Επίσης αποφάσισε πως του χρόνου δεν θα πάει στο ολοήμερο.

Ο Γιώργος, σύμφωνα με τη δασκάλα του πάντα, είναι επίσης εξαιρετικά έξυπνος, όποιος κάτσει μαζί του να μιλήσει θα μείνει άφωνος, έχει κριτική σκέψη, στα μαθηματικά είναι χρόνια μπροστά από τους συμμαθητές του και έχει πολλές γενικότερες γνώσεις. Έχει βελτιώσει πολύ τα γραπτά του, από άποψη οργάνωσης σκέψης. Πλέον οι εκθέσεις του γίνονται θέμα συζήτησης, καθώς το παιδί έχει μια καλπάζουσα φαντασία που την συνδιάζει με το χιούμορ που τον διακρίνει και γράφει αξιωσημείωτα κείμενα. Το θέμα της δυσγραφίας έχει πλέον περιοριστεί σε δυσορθογραφία. Αυτό σημαίνει πως ξέρει τους κανόνες, αν δει κάτι ανορθόγραφο το αναγνωρίζει, αλλά αδυνατεί να γράψει ο ίδιος ορθογραφημένα. Κάναμε επίσκεψη και στο ΚΕΔΔΥ. Είπαν πως από τα 10 σημεία δυσλεξίας, ο Γιώργος παρουσιάζει τα 5. Επειδή έχει κάνει πρόοδο θα περιμένουμε λίγο. Εάν συνεχίσει έτσι μέχρι την πρώτη γυμνασίου, θα τον ξαναδούν και θα μας δώσουν χαρτί (τουλάχιστον έτσι είπαν στη δασκάλα). Ο Γιώργος αποφάσισε να διαλέξει Γαλλικά για του χρόνου. Κάναμε μεγάλη συζήτηση, άκουσε πολλά, του έβαλα βιντεάκια στο youtube να ακούσει τις γλώσσες και στο τέλος πήρε την απόφαση μόνος του. Η αιτιολογία ήταν αυτή: “στις γερμανόφωνες χώρες μιλάνε και αγγλικά, ενώ στις γαλλόφωνες μόνο γαλλικά. Οπότε εάν μάθω γαλλικά θα μπορώ να συννενοηθώ με περισσότερους ανθρώπους”.

Από ιώσεις τα πήγαμε σχετικά καλά. Η γρίπη που τρομοκράτησε τον κόσμο φέτος (ας μη μιλήσω, τα έχουν πει άλλοι), δεν μας άγγιξε ή τουλάχιστον δεν την καταλάβαμε.

Αυτά για τη χρονιά 09-10. Τώρα ξεκινάνε οι διακοπές (για τα παιδιά) και για μας μια στριμωγμένη περίοδος καθώς είναι δύσκολο να δουλέψεις με τα παιδιά στο σπίτι. Όμως… ΗΡΘΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ

Καλά μπάνια σε όλους 🙂

Δυσγραφίας συνέχεια

Έχω πολύ καιρό να γράψω το τι γίνεται με αυτό το θέμα.

Τον Νοέμβριο είχαμε ξαναπάει στο Παίδων για το καθιερωμένο ραντεβού. Τότε δεν είχα διάθεση να γράψω τίποτα για αυτό, γιατί ήταν μια δύσκολη περίοδος. Ο Γιώργος βρισκόταν στον κόσμο του λίγο παραπάνω από το συνηθισμένο (άφηνε πόρτες ανοιχτές, ξέχναγε μαθήματα και πολλά ακόμα) και είχαμε τσακωθεί πολύ. Στο Παίδων κάνανε αξιολόγιση και μας έβαλαν να συμπληρώσουμε και κάτι ερωτηματολόγια (και εμάς και τον Γιώργο).  Κάναμε και δεύτερο ραντεβού την επόμενη μέρα για να μιλήσουμε με ψυχολόγο, ώστε μαζί με τα ερωτηματολόγια να δουν κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε και για ΔΕΠΥ. Με την κουβέντα μας είπαν και διάφορα ακόμα, πιο ανησυχητικά.

Μετά από αυτό είχαμε ξανά κουβέντα με τον Γιώργο. Τον διαβεβαιώσαμε πως εμείς τον εκτιμάμε και τον αγαπάμε όπως και αν έχει, ακόμα και όταν τον μαλώνουμε. Είπαμε και πολλά ακόμα. Μετά από αυτά η συμπεριφορά του άλλαξε και πάλι προς το καλύτερο. Ειναι ένα πολύ ευαίσθητο παιδάκι με τάσεις προς το απαισιόδοξο και ευμετάβλητη διάθεση.

Ψάξαμε και τα όσα μας είπε η ψυχολόγος από το Παίδων, αλλά θεωρήσαμε πως ήταν μια υπερβολή και δεν έχουμε λόγο να μπούμε σε τέτοιες διαδικασίες.

Ο Γιώργος έχει κάνει πρόοδο όσον αφορά τα γράμματά του. Πλέον είναι σχεδόν καλλιγραφικά (όταν δηλαδή το προσπαθεί και αφιερώνει λίγο χρόνο). Όταν γράφει βιαστικά είναι ελαφρώς κακά, αλλά σίγουρα διαβάζονται εύκολα. Έχει όμως ένα πρόβλημα στο να χωρίζει παραγράφους και μερικές φορές τα κείμενά του δεν βγάζουν απόλυτα νόημα γιατί δεν γράφει όλα τα απαραίτητα.

Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι στην ορθογραφία. Ξέρει τους κανόνες, ξέρει πως γράφονται οι λέξεις, αλλά και πάλι θα τις γράψει λάθος. Έχει βελτιωθεί, αλλά ζορίζεται πλέον. Και το μεγαλύτερο ακομα πρόβλημα είναι στα αγγλικά. Εκεί όταν η λέξη είναι ανορθόγραφη δεν καταλαβαίνεις και τι γράφει κανείς. Έκανε κι εκεί απαράδεκτα γράμματα, τα οποία με λίγο ζόρι τα διόρθωσε.  Όμως χρειάζεται πολύ δουλειά και πολύ ζόρι ακόμα. Και μπορεί ο Γιώργος να προσπαθεί τα εύκολα (όπως του φάνηκε το να διορθώσει τα γράμματά του), αλλά όταν αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να χάσει έστω και λίγο από τον ελεύθερο χρόνο του αισθάνεται πολύ άσχημα.

Προχτές πήγαμε και στο ΚΕΔΔΥ. Κι εκεί τον είδε εκπαιδευτικός και κοινωνική λειτουργός και ψυχολόγος. Σε λίγες μέρες θα έχουμε και τη γνωμάτευση. Δεν περιμένω και πολλά βέβαια, γιατί ο Γιώργος είναι μια σαφώς ελαφριά περίπτωση μπροστά σε αυτά που βλέπουν. Ειδικά η κουβέντα με την ψυχολόγο πρέπει να είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όταν ήρθαν η κοπέλα είχε ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και το ύφος που έχουν πολλοί ενήλικες μετά την πρώτη τους συνομιλία με το Γιώργο 🙂 Ποιός ξέρει τι της είπε της κοπέλας! Τον ρώτησα μετά τι της είπε και την τρέλλανε και ο Γιώργος γέλασε και μου είπε πως του έκανε ερωτήσεις και αυτός της απαντούσε, αλλά με κάποιο τρόπο οι απαντήσεις του όλες του έβγαιναν αστείες… Είμαι σίγουρη πως την κούφανε τη γυναίκα…

Θα δούμε τι θα γίνει και με αυτό. Ο Γιώργος από τη μια δε θέλει να πάρει χαρτί απαλλαγής από τα γραπτά γιατί θεωρεί πως θα ξεχωρίζει από τους άλλους και δε θέλει. Από την άλλη φυσικά ξέρει πως θα είναι μεγάλη ανακούφιση και δε θα χρειαστεί να πιεστεί.

Τέλος θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτό το βιντεάκι που μου είχε στείλει ο Θανάσης να δω. Το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον και συμφωνώ απόλυτα με όσα λέει αυτή η υπέροχη κυρία. Όλοι είμαστε διαφορετικοί και όλοι χρειαζόμαστε.

Ημερολόγια

Είναι γνωστό πια το θεματάκι του Γιώργου με το γράψιμο. Έχει κάνει μεγάλη πρόοδο, αλλά σαφώς έχει πολύ δουλειά μπροστά του. Αλλά και η Ιωάννα όσο κυλάνε οι μήνες, νομίζω χειροτερεύει. Κάνει ανάποδα αριθμούς και γράμματα, τα γράμματά της χειροτερεύουν σε εμφάνιση, κάνει απίστευτα ορθογραφικά λάθη, μουτζούρες και “τρώει” γράμματα.

Είπαμε λοιπόν και με τη διευθύντρια του σχολείου, πως κάτι πρέπει να κάνουμε το καλοκαίρι, ώστε να γράφουν τα παιδιά.

Αφού λοιπόν το σκεφτήκαμε, είπαμε να ξεκινήσουν από ένα ημερολόγιο. Όχι μπλογκ, αλλά κανονικό σε τετράδιο. Ο Γιώργος νομίζω είχε πολλούς λόγους που το άφησε το μπλογκ. Πρώτον τον δυσκόλευε το να γράφει στο πληκτρολόγιο, το έκανε πολύ άργά και βαριόταν. Μετά έτρωγε το χρόνο του υπολογιστή στο μπλογκ, ενώ του αρέσει να παίζει παιχνίδια.

Η ιδέα των ημερολογίων τους άρεσε πολύ. Τα πήρα και πήγαμε στο βιβλιοπωλείο και πήραν δυο τετράδια που τους άρεσαν και δυο μολύβια. Κάθησαν το βράδυ και έγραψαν την πρώτη τους καταχώρηση. Έχει τρομερό ενδιαφέρον να τα διαβάζεις και να βλέπεις τι έκανε εντύπωση στο καθένα και πως σκέφτονται. Τους είπα πως αν θέλουν, να γράφουν αυτά στο ημερολόγιο και εγώ να τους τα μεταφέρω στο δικό τους μπλογκ. Της Ιωάννας τουλάχιστον της άρεσε πολύ η ιδέα. Νομίζω πως και ο Γιώργος θα θέλει.

Δεν ξέρω πως θα δουλέψει αυτό όλο το καλοκαίρι, αλλά ελπίζω να διατηρήσουμε το ενδιαφέρον μας.

Update:  Ο Γιώργος δεν θέλει να τα βάζω στο μπλογκ του (δεν ξέρω γιατί, ίσως δε θέλει να φαίνονται τα λάθη του, δεν είμαι σίγουρη).

Η Ιωάννα όμως εφόσον ενθουσιάστηκε έχει πλέον το δικό της μπλογκ, το οποίο ονόμασε Η Ιωάννα στη Φύση.

Άλλο ένα ταξίδι στην Αθήνα

Ήρθε ο καιρός να κάνουμε επανεξέταση στον Γιώργο για το θέμα της δυσγραφίας.

Στο Παίδων όλοι μείναν άφωνοι με την πρόοδο που έχει γίνει μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Είπαν χαρακτηριστικά πως δεν μπορούμε να μιλάμε για δυσγραφία πλέον. Τα γράμματά του είναι άψογα, η ανάγνωση έχει βελτιωθεί πολύ. Πλέον θα πρέπει να δουλέψουμε την ορθογραφία και την έκθεση. Αυτό το τελευταίο με εξέπληξε κάπως μπορώ να πω, γιατί μέχρι πριν λίγο καιρό ο Γιώργος δεν είχε κανένα πρόβλημα στο να μεταφέρει τις σκέψεις του στο χαρτί. Τώρα δεν ξεχωρίζει παραγράφους, αρχή – μέση – τέλος και συχνά δεν βγάζουν νόημα τα όσα γράφει. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό…

Το θέμα βέβαια είναι πως έχει γίνει εξαιρετική πρόοδος και πως έχει αλλάξει και το παιδί εντελώς (και μάλιστα για αυτό το τελευταίο είμαι πολύ πιο ευχαριστημένη). Φυσικά έμειναν άφωνοι και με το γεγονός πως η διευθύντρια του σχολείου του ασχολήθηκε μαζί του κατ’ αυτόν τον τρόπο. Χρωστάμε πολλά σε αυτή τη γυναίκα…

Πέρα από την επίσκεψή μας στο Παίδων, αυτό το ταξίδι είναι εξαιρετικά “γεμάτο” μέχρι στιγμής. Χτες είχαμε το πρωί το Παίδων, το μεσημέρι ραντεβού επαγγελματικό, το απόγευμα το ίδιο, μετά ένα ποτό στο Κολωνάκι, σουβλάκι και δεύτερο ποτό στο μπαρ “baba au rum” του Θάνου και του Χρήστου με φίλους.

Σήμερα το μεσημέρι πήγαμε ξανά εγώ με την Ιωάννα στο Κολωνάκι να της πάρουν μέτρα για το φόρεμα που θα φορέσει ως παρανυφάκι, χαζέψαμε λίγο στα μαγαζιά, μπήκε για πρώτη φορά σε λεωφορείο, μετά κάναμε την επίσκεψή μας στον οδοντίατρο (πονεμένη ιστορία…) και το απόγευμα στην Κατερίνα, να δούμε όλοι οικογειακώς τους φίλους μας. Εμείς χαρτάκι, κουβέντα και τηλεόραση, τα αγόρια υπολογιστή και μινιατούρες, τα κορίτσια ένα σωρό διαβολιές :).

Λίγες φορές έχουμε περάσει τόσο γεμάτες και όμορφες μέρες σε ταξίδι στην Αθήνα.