Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

εκδρομές

Σίφνος

Τα παιδιά ήταν κανονισμένο να πάνε εκδρομή με το σχολείο τους στο CERN τέλος Αυγούστου. Ήταν ένα εξαιρετικό ταξίδι, είδαν απίστευτα πολλά πράγματα, πέρασαν από 3 διαφορετικές χώρες (και όλο αυτό χωρίς εμάς…).

Εμείς βρήκαμε την ευκαιρία λοιπόν να κάνουμε ένα ταξιδάκι μόνοι μας. Ένα νησάκι του Αιγαίου μας είχε λείψει, οπότε είχα ξεκινήσει από τα μέσα Ιούλη να ψάχνω πού θα πάμε. Στην αρχή έψαχνα για Μήλο, αλλά ό,τι και να έβρισκα ήταν κλεισμένο ή πανάκριβο. Μετά κατέληξα να ψάχνω γενικά για νησί Αιγαίου, όχι πολύ μακριά και να μπορούμε να μείνουμε δίπλα στη θάλασσα αν γίνεται. Βρήκα ένα ωραίο ξενοδοχείο στη Σίφνο λοιπόν, στις Καμάρες, οπότε και καταλήξαμε εκεί. Και μείναμε κατενθουσιασμένοι!

Δυο πραγματάκια δεν πήγαν όπως τα σχεδιάζαμε. Πρώτον το ξενοδοχείο δεν θα έλεγε κανείς πως ήταν και πάνω στη θάλασσα… 100 μέτρα έγραφε στη σελίδα του, τουλάχιστον 300 θα έλεγα εγώ και μάλιστα σε καλή ανηφόρα. Δεν ήταν αυτό που είχα στο μυαλό μου, αλλά δε μας πείραξε και ιδιαίτερα στο τέλος. Ήταν πολύ όμορφο, καθαρό, ήταν όλοι εξυπηρετικοί και περάσαμε πολύ ωραία.

2016-08-29-17-15

η θέα από το ξενοδοχείο μας

Το δεύτερο ήταν τα ποδήλατα. Η σκέψη ήταν να πάμε με τα ποδήλατα και να γυρίσουμε το νησί με αυτά. Είχα υπόψη μου πως έχει κάτι βουναλάκια το νησί, αλλά έλεγα πως δε θα είναι τίποτα σπουδαίο…. Ε, στο τέλος ήταν. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να το κάνω εγώ με το ποδήλατο. Από τις Καμάρες το πιο κοντινό χωριό ήταν γύρω στα 5,5 χλμ μακριά, όλα ανηφόρα. Την πρώτη μέρα έφτασα στα 3,5 χλμ, τη δεύτερη στα 2,5 και μετά δεν κατάφερα να κάνω άλλη προσπάθεια γιατί έπιασε τρελός αέρας και ήταν αδύνατο να κάνω έστω και λίγο. Όμως νοικιάσαμε μηχανάκι και είδαμε όλο το νησί, ο Κωνσταντίνος πρόλαβε να κάνει μια καλή ποδηλατάδα πριν πιάσει ο τρελός αέρας κι εγώ έκανα κάθε μέρα ποδήλατο, έστω και αν αυτό ήταν από το ξενοδοχείο στο λιμάνι. Και έκανα και τα 3,5 χλμ ανηφόρα!

2016-08-29-19-43

ο ήλιος δύει στο λιμάνι

Με το μηχανάκι γυρίσαμε πραγματικά όλο το νησί, από άκρη σε άκρη. Σε πολύ λίγα μέρη δεν πήγαμε. Μου έκανε εντύπωση πως όλα τα χωριά του νησιού είχαν το καθένα τον δικό του χαρακτήρα. Σε κάποια νόμιζες πως έχεις βρεθεί ξαφνικά σε άλλο νησί! Ειδικά στον Αρτεμώνα με τα αρχοντικά, που νόμιζες πως βρέθηκες σε νησί του Ιονίου.

20160831_192003

2016-08-31-19-29 2016-08-31-19-32 στον Αρτεμώνα

Όλα τα χωριά μου άρεσαν πολύ. Για κάποιο λόγο ο Φάρος μας έκανε να νιώσουμε πως θα θέλαμε να περάσουμε τουλάχιστον ένα χρόνο εκεί πέρα. Δεν ξέρω γιατί, δεν είχε κάτι ιδιαίτερο, αλλά το αγαπήσαμε πολύ το μέρος. Ενώ ο Πλατύ Γιαλός, που είναι και πιο τουριστικό μέρος και έχει και τεράστια παραλία, ήταν το μόνο μέρος που δε μου είπε και πολλά πράγματα.

2016-08-30-11-07 2016-08-30-11-08

στον όμορφο Φάρο

Πάρα πολύ ωραία ήταν φυσικά και στο Κάστρο. Και τα στενάκια μέσα στο Κάστρο ήταν υπέροχα, αλλά και η θέα από εκεί πάνω.

2016-08-30-15-02 2016-08-30-15-04 2016-08-30-15-12

Δοκιμάσαμε και πάρα πολλές τοπικές λιχουδιές. Τοπικά τυριά και φαγητά και γλυκά… Αλλά τα δυο αγαπημένα μου ήταν οι ρεβυθοκεφτέδες και η μελόπιτα…

2016-08-30-15-32 20160831_144655

Αυτό που πραγματικά μου φάνηκε απίστευτο ήταν το πόσο οργανωμένοι ήταν ως νησί. Όλοι οι άνθρωποι ήταν πολύ ευγενικοί και εξυπηρετικοί, και ήταν πάντα χαμογελαστοί. Αισθανόσουν πως δεν είναι το βεβιασμένο χαμόγελο αυτού που είναι υποχρεωμένος, αλλά το αυθεντικό αυτού που πραγματικά χαίρεται να σε εξυπηρετήσει. Σε όλο το νησί έχουν χαράξει μονοπάτια για να πηγαίνεις από το ένα μέρος στο άλλο με τα πόδια. Για να ξέρεις πού είσαι έχουν ειδικούς στήλους που σου λένε πού είσαι, πού μπορείς να πας και πόσο θες για εκεί, έχοντας μάλιστα και QR code να σε βοηθήσει να βρεις το δρόμο! QR codes είχαν για τα πάντα, στις διαφημίσεις για να βρεις το συγκερκιμένο κατάστημα, για να δεις τις προσεχείς εκδηλώσεις, για να πάρεις πληροφορίες. Στις παραλίες είχαν παντού καμπίνα για αλλακτήριο και ντουζ. Τίποτα δε φαινόταν καινούριο, αλλά όλα ήταν εξαιρετικά καλοδιατηρημένα, φαίνεται πως τα προσέχουν βρε παιδί μου.

Η Σίφνος είναι γνωστή γενικά για την κεραμοποιία της και τους περιστεριώνες. Αν δεν είχαμε πάει με τα ποδήλατα μπορεί να είχα σηκώσει και όλο το μαγαζί με τα κεραμικά! Όσο για τους περιστεριώνες, έτυχε να δω πολλά περιστέρια να κάθονται σε αυτούς, αν και δεν κατάφερα να τα πάρω μια φωτογραφία της προκοπής.

2016-08-31-19-09

Στο νησί υπάρχει και άφθονη κάπαρη. Και στην παραπάνω φωτογραφία φαίνεται, αλλά συναντούσες τεράστια φυτά παντού.

2016-08-30-15-17

Περάσαμε 5 μέρες υπέροχες στο νησί. Η θάλασσα ήταν απίστευτη, πεντακάθαρη και λαμπερή (πραγματικά λαμπερή. Έχουν άμμο που λαμπυρίζει). Το φαγητό καλό παντού. Ηρεμήσαμε και χαλαρώσαμε. Εϊναι μέρος που σίγουρα προτείνω στον κόσμο να πάει και ελπίζω κι εμείς να ξαναπάμε κάποια στιγμή.

 

Οι διακοπές μας – part 2

Θέρμο και γύρω περιοχές

Στο Θέρμο πήγαμε τον Απρίλη με αφορμή ένα brevet. Μας άρεσε πάρα πολύ και η περιοχή και η παρέα. Έτσι θελήσαμε να πάμε και οικογενειακώς. Το κανονίσαμε λοιπόν για το τριήμερο του δεκαπενταύγουστου.

Τρεις μέρες ήταν, αλλά κάναμε πολλά πράγματα. Δοκιμάσαμε για πρώτη φορά rafting. Ο Εύηνος δεν έχει και πολύ νερό τον Αύγουστο, αλλά ήταν ιδανικός για άτομα που δεν είχαν κάνει άλλη φορά, καθώς και για παιδιά. Σε άλλη περίπτωση δε θα μπορούσαμε να είχαμε πάει όλοι μαζί (αφού είχαμε και παιδί δημοτικού μαζί μας), ενώ τώρα όχι μόνο πήγαμε όλοι, αλλά είχαμε μια βάρκα οι μεγάλοι και μια οι μικροί και πραγματικά το καταδιασκέδασαν. Δεν είχε τίποτα φάσεις να ανεβαίνει η αδρεναλίνη, μάλιστα σε 3-4 περιπτώσεις κατεβήκαμε από τη βάρκα να σπρώξουμε (!!!), αλλά περάσαμε τέλεια, χαρήκαμε το ποτάμι και τη φύση και καταλήξαμε να έχουμε όλοι χαραγμένο ένα χαμόγελο μόνιμα στο πρόσωπό μας.

13934970

Κάναμε και εκδρομή στον Προυσσό. Πήγαμε σε αλλαντοπωλείο και πήραμε φρέσκα αλλαντικά, σε τυροπωλείο για τυράκι και στο πιτς φυτίλι (περίπου) είχαμε έτοιμο ένα πικ νικ δίπλα στο ποτάμι. Η σκέψη ήταν να μπούμε και μέσα, αλλά είχε πιάσει μια καλή δροσούλα εκείνη τη μέρα και το ποτάμι ήταν έξτρα παγωμένο, οπότε δε το τολμήσαμε…

20160814_122554

20160814_140652_hdr

20160814_140741

Μου αρέσει εξαιρετικά η περιοχή εκεί και θα μπορούσα άνετα να περάσω ολόκληρο καλοκαίρι και ας μην έβλεπα θάλασσα…

20160814_170536

20160815_103112

Τα πανηγύρια στο Θέρμο είναι… γυναικεία υπόθεση!

Αίγιο

Στην επιστροφή από το Θέρμο κάναμε και τη στάση μας στο Αίγιο να δούμε την αγαπημένη Ναυσικά. Λίγο ήταν, αλλά τόσο ωραίο!

Καρδαμύλη – Στούπα

Ναι, το κάναμε και αυτό. Μέσα στις διακοπές μας γυρίσαμε για 2 μέρες στο σπίτι μας και κάναμε εκδρομές εδώ κοντά. Οι φίλοι μας δεν είχαν πάει ποτέ στην Καρδαμύλη και τη Στούπα και είπαμε πως είναι μια εξαιρετική ιδέα να το κάνουμε!

Όσες φορές και αν πάω σε αυτά τα μέρη, δε νομίζω να βαρεθώ. Είναι πανέμορφα. Κάναμε μπάνιο στα Ριτσά, φάγαμε στις Ελιές, μετά πήγαμε για παγωτό στην Ακουαρέλα και καταλήξαμε στην παραλία της Καλόγριας στη Στούπα για να δούμε τον ήλιο να δύει εκεί.

Στο φάρο στο Ηραίο

Την Παγκόσμια Ημέρα Φάρων πολλοί φάροι στην Ελλάδα ανοίγουν στο κοινό. Είναι μια πολύ ωραία ευκαιρία να τους επισκεφθεί κανείς. Έτσι κι εμείς πήγαμε στο φάρο Μελαγκάβι, ή αλλιώς φάρο Ηραίον, μια που βρίσκεται δίπλα στον αρχαίο ναό της Ήρας.

20160821_110413 20160821_110450

Περπατήσαμε ως εκεί, μπήκαμε μέσα και ένας πολύ καλός ναύτης που ήταν εκεί μας έκανε και μια μίνι ξενάγηση και μας έλυσε πολλές απορίες. Δεν επιτρεπόταν να πας επάνω δυστυχώς, κι έτσι αρκεστήκαμε στο να δούμε το εσωτερικό του φάρου, το οποίο είναι ένα αξιοπρεπέστατο σπιτάκι, με κουζίνα, κρεβάτια κλπ. Το χώρο αυτό μπορούν να τον ζητήσουν άτομα του ναυτικού (ή ακόμα πρόσκοποι κλπ) για να μείνουν μερικές μέρες.

Είναι πολύ όμορφος φάρος και έχει και απίθανη θέα

20160821_112215

Κατεβαίνοντας βλέπαμε τα όμορφα νερά από κάτω και δεν αντέξαμε, πήγαμε για βουτιά. Κολυμπάς και δίπλα σου είναι ο αρχαίος ναός…

20160821_120345

Παραστάσεις

Πριν ξεκινήσουμε τις διακοπές μας πήγαμε σε συναυλία του Χαρούλη, στην Αρχαία Μεσσήνη. Τι να πω, δεν πίστευα ποτέ πως θα συγκεντρώσει κάποιος τόσο πολύ κόσμο εδώ στην Καλαμάτα… Ήταν εξαιρετικός όμως, σχεδόν 3 ώρες στην σκηνή επάνω χωρίς διάλειμμα!
untitled-2

Για να κλείσει ο κύκλος, στο τέλος των διακοπών αυτών (και πριν την συνέχεια αλλού – δες επόμενο ποστ), πήγαμε στην παράσταση Συρανό με τον Χαραλαμπόπουλο. Παρά τη Ματσούκα που προσωπικά δε μου άρεσε, η παράσταση ήταν υπέροχη. Ο Χαραλαμπόπουλος εξαιρετικός (και γι αυτό καταχειροκροτήθηκε στο τέλος απ’ όλους) όπως και η σκηνοθεσία του Κακλέα.

20160827_220115_hdr

Οι διακοπές μας – part 1

Φέτος το καλοκαίρι λείπαμε από το σπίτι μας πάρα πολλές μέρες και πήγαμε και σε ένα σωρό μέρη. Δεν ξέρω αν ήταν περισσότερες εκδρομές απ’ ό,τι άλλες χρονιές, αλλά σίγουρα ήταν πιο μακρινές.

Βοϊδοκοιλιά

Οι διακοπές βεβαίως ξεκίνησαν (στο μυαλό μας) από τη στιγμή που είχαμε φίλους εδώ. Πήραμε και κάτι σκόρπιες μέρες άδεια και πήγαμε στη Βοϊδοκοιλιά, που παρότι είναι τόσο κοντά μας, δεν είχαμε πάει ποτέ. Η Βοϊδοκοιλιά είναι παγκοσμίου φήμης παραλία, αλλά για να πω την αλήθεια εγώ δεν κατάλαβα γιατί. Ίσως είναι το περίεργο σχήμα της, που είναι σαν πέταλο και βλέπεις τον ήλιο να δύει μέσα εκεί. Αν με ρωτήσεις, η παραλία στη Φοινικούντα είναι πιο ωραία…

2016-07-24

Το βιβλίο μας συνοδεύει παντού…

2016-07-24-19-59 2016-07-24-20-03

Σουσάκι

Όπως κάθε καλοκαίρι ήταν η βάση μας. Είχαμε και ίντερνετ φέτος στο σπίτι, οπότε αποφασίσαμε να πάμε εκεί πριν καν ξεκινήσει η άδεια και να δουλεύουμε από εκεί για μια εβδομάδα. Τέλειος τρόπος δουλειάς αυτός! Σηκωνόμουν το πρωί, έκανα ένα τεταρτάκι γιόγκα με θέα τη θάλασσα, μια βουτιά μετά και γυρνούσα πάνω για δουλειά. Διάλειμμα για βουτιά και φαγητό το μεσημέρι και δουλειά μέχρι το απογευματάκι. Και μετά, θάλασσα και μπιρίμπα!

Όταν ξεκίνησε η άδεια βεβαίως ήμασταν όλη μέρα θάλασσα / φαγητό / μπιρίμπα. Και κάπου ενδιάμεσα διάβασμα και slitherlink.

Ο Κωνσταντίνος πήρε και το καινούριο του ποδήλατο στο μεταξύ, και πήγε και μόνος του μερικές διαδρομές, αλλά πήγαμε και μαζί κάτι βολτίτσες (εγώ με το mountain του Γιώργου)

2016-08-04-20-45

Πήγαμε και τις εκδρομές μας βεβαίως!

Σπέτσες

Κάναμε μια ημερήσια εκδρομή στις Σπέτσες. Την ευχαριστηθήκαμε πάρα πολύ, μας φάνηκε πως λείψαμε τουλάχιστον διήμερο. Όπως και να το κάνεις, το νησάκι είναι διαφορετικό πράγμα από τη στεριά (μα τι βαθυστόχαστη σκέψη!!! ). Πήραμε την άμαξα και μας πήγε στην κοντινή παραλία, κάτσαμε εκεί για μπάνιο και ελαφρύ φαγητό, γυρίσαμε στο λιμάνι με τα πόδια απολαμβάνοντας τη διαδρομή και μετά περπατήσαμε στους δρόμους στο λιμάνι. Οι Σπέτσες είναι πολύ όμορφο νησί αν και πολύ τουριστικό (και φυσικά ακριβούτσικο). Ευχαριστηθήκαμε πάρα πολύ τη θάλασσα που ήταν πεντακάθαρη και είδαμε και χταπόδια μέσα. Ήταν γενικά μια πολύ όμορφη μέρα.

2016-08-10-12-37

Στο καραβάκι προς τα εκεί

2016-08-10-17-45

Παίζοντας με το καπέλο στην παραλία

2016-08-10-19-02

Δοκιμάζοντας άλλα καπέλα2016-08-10-19-26 Το ποστ έχει φυσικά και συνέχεια, με τις υπόλοιπες εκδρομές μας!

Εκδρομή στο Θέρμο

Το ότι κάνει ο Κωνσταντίνος ποδήλατο έχει και τα καλά του! Πέρυσι πήγαμε εκδρομούλα στην Κεφαλονιά, τώρα είχε brevet στο Θέρμο και πήγαμε. Η αλήθεια είναι πως είχαμε και έξτρα κίνητρο, καθώς έχει σπίτι εκεί ένας παλιός μου συμμαθητής που έχει αρχίσει να κάνει κι αυτός ποδήλατο και εδώ και καιρό είχε πει πως θα ξεκινήσει τα brevet από αυτό του Θέρμου (που του είχε φανεί πιο εύκολο) και θα μας φιλοξενήσει.

Τα παιδιά μας είχαν δουλειές και υποχρεώσεις κι έτσι ήταν η δεύτερη φορά μέσα σε μικρό σχετικά διάστημα που κάναμε εκδρομούλα μόνοι μας. Ξεκινήσαμε την Παρασκευή το μεσημεράκι. Η διαδρομή ήταν τόσο όμορφη που ούτε που κατάλαβα πότε φτάσαμε, παρότι ήταν κάμποσες ωρίτσες μέχρι εκεί.

2016-04-15 18.35

Ευτυχώς είχε έρθει και η γυναίκα του συμμαθητή, η εξαιρετική Λίτσα και πέρασα ένα σαββατοκύριακο ζάχαρη! Και μόνη μου κάπως θα τριγυρνούσα στα όμορφα τοπία εκεί, αλλά η Λίτσα ήξερε και πού να με πάει ακριβώς, τι να μου δείξει μέσα σε αυτή τη μια μέρα. Έτσι ενώ οι άλλοι έκαναν ποδήλατο και ξεφυσούσαν κάτω από τον ήλιο, εμείς κάναμε χαλαρά τις βόλτες μας. Δεν ξέρω από πότε έχω να το κάνω αυτό… Ξεκινήσαμε με ένα αμυδρό σχέδιο το πρωί και περπατήσαμε και βολτάραμε χωρίς πραγματικό πλάνο, χωρίς άγχος, χωρίς να μας περιμένει κανείς να γυρίσουμε πίσω, χωρίς να ΠΡΕΠΕΙ να γυρίσουμε για κάποια υποχρέωση (να φτιάξουμε φαγητό πχ ή να πάμε σε κάποιον που μας είχε φαγητό ή να φροντίσουμε κάποιον). Όταν αισθανήθκαμε πείνα φάγαμε, όταν θέλαμε να γυρίσουμε γυρίσαμε… Και όχι μόνο είδαμε τις απίθανες ομορφιές του Θέρμου, αλλά μιλάγαμε και όλη μέρα λες και ήμασταν φίλες από παλιά. Βρήκαμε κοινά που ούτε είχα φανταστεί πως θα είχα με κάποιον.

Ξεκινήσαμε με μια βόλτα στα αρχαία του Θέρμου. Κάτι πέτρες δηλαδή… Τα όποια ευρήματα υπάρχουν έχουν μετακινηθεί στο καινούριο μουσείο, το οποίο είναι ακόμα… κλειστό! Μόνο 7 χρόνια το παλεύουν να το ανοίξουν! Ο φύλακας μας είπε πως κάτω από 10 χρόνια είναι και λίγα… Μας έκανε και την εξαιρετική ξενάγηση στο χώρο: “Αυτή είναι η κρήνη. Από εδώ έπιναν νερό οι αρχαίοι”… Έλα!

thermoarxaia

Γυρίσαμε στο χωριό να πάρουμε μερικές μπανανούλες γιατί το περπάτημα μας άνοιξε την όρεξη και προχωρήσαμε προς τη λίμνη Τριχωνίδα.

thermo2

Στην αρχή λέγαμε για καφεδάκι, μετά αλλάξαμε γνώμη και είπαμε να τσιμπολογήσουμε. Χωριάτικη σαλάτα και αθερίνα δίπλα στη λίμνη, ανάμεσα στο πανέμορφο πράσινο, με τις πάπιες να τριγυρνάνε γύρω μας. Παράδεισος!

2016-04-16 13.24

Στη συνέχεια πήγαμε για γλυκό στο Αλθαία, που έχει μια θέα που σε συνεπαίρνει. Όλη η λίμνη από κάτω… Το ηλιοβασίλεμα απο εκεί είναι μοναδικό… Βέβαια και το γλυκό ήταν εξαιρετικό, δε μπορώ να πω!

2016-04-16 16.53 2016-04-16 17.05

Γενικά ήταν μια απίστευτα χαλαρωτική μέρα, από αυτές που δε σου τυχαίνουν συχνά. Έχοντας περάσει μια δύσκολη και αγχωτική εβδομάδα πριν, ήταν ό,τι έπρεπε!

Μετά πήγαμε να παραλάβουμε τα αγόρια μας που γύρισαν κουρασμένα, αλλά περήφανα!
2016-04-16 20.24

Για διαφορετικούς λόγους ήταν εξαιρετική η μέρα για όλους. Παίξαμε και την μπιρίμπα μας τα δυο βράδια (και τα κορίτσια κέρδισαν με διαφορά, παρά τις έντιμες προσπάθειες των αγοριών). Πραγματικά τέλειο Σαββατοκύριακο…

Την Κυριακή χαλαρά ξεκινήσαμε το πρωί, πήγαμε να δούμε το αεροπλάνο που έχουν φέρει εκεί πιο πάνω

2016-04-17 10.50

και μετά για καφεδάκι λίγο μετά τη γέφυρα, πάνω από τον Εύηνο

Η μέρα δεν τελείωσε εκεί! Κάναμε μια γρήγορη βόλτα από τη Ναύπακτο (πόσο μου αρέσει αυτό το λιμάνι…)

2016-04-17 13.44

και το καλύτερο; μπόρεσε να έρθει η Ναυσικά από την Πάτρα για να φάμε μαζί!!!

Μπορεί να μη φάγαμε ακριβώς (μεγάλη ιστορία), αλλά περάσαμε χάρμα και καθόλου δε μου έλειψε το φαγητό. Άλλωστε μετά από ένα τέτοιο Σαββατοκύριακο, δε φτάνουν μερικά χαζά γκαρσόνια για να σου χαλάσουν τη διάθεση 🙂

Βόλτα στο δρυοδάσος της Φολόης

Είχαμε πολλά, μα πάρα πολλά χρόνια να πάμε κάπου με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας. Προ παιδιών για την ακρίβεια. Κατά καιρούς όλο και βλέπαμε εκδρομές που θα θέλαμε να πάμε μαζί τους, περιπάτους και άλλες εξορμήσεις, αλλά όλο και κάτι συνέβαινε ή το σκεφτόμασταν διπλα και τριπλά γιατί φοβόμασταν πως δε θα μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στη δυσκολία. Όταν όμως είδαμε για την εξόρμηση στο δρυοδάσος της Φολόης, είπαμε πως είναι η τέλεια ευκαιρία. Είναι μικρής δυσκολίας, δεν είχαμε τίποτα κανονισμένο και ξέραμε και το πόσο όμορφο είναι γιατί είχαμε πάει ξανά πριν κάτι χρόνια μια μικρή βόλτα από εκεί. Ακόμα και το ότι θα ξυπνούσαμε από τις 6.20 για να είμαστε στο Σύλλογο στις 7 έπαψε να είναι πρόβλημα όταν σκεφτήκαμε πως άλλαζε η ώρα εκείνο το βράδυ, οπότε θα ήταν σα να ξυπνούσαμε στις 7.20, πιο αργά δηλαδή απ’ ό,τι ξυπνάμε συνήθως!

Πράγματι ήμασταν ξύπνιοι από τις 6 σχεδόν. Ετοιμαστήκαμε και πήγαμε στο χώρο συγκέντρωσης. Είχε έρθει πολύς κόσμος, δεν περίμενα να δω τόσους πολλούς! Ένα ολόκληρο πούλμαν γεμάτο, συν 3 βανάκια και ακόμα ερχόντουσαν. Όταν είδαμε πως θα έμεναν κάποιοι απέξω, προσφερθήκαμε να πάρουμε το αυτοκίνητό μας που παίρνει 7 άτομα για να εξυπηρετήσουμε την κατάσταση, όπως και έγινε. Έτσι χρειάστηκε να οδηγήσουμε (κάτι που προσπαθούμε να αποφύγουμε), όμως εντέλει δεν ήταν κακό γιατί και γνωρίσαμε κόσμο καλύτερα αλλά και φύγαμε πιο νωρίς από τους άλλους.

Η διαδρομή μέχρι εκεί είναι γύρω στις δυο ώρες, αλλά με σχετικά καλό δρόμο. Μόνο προς το τέλος έχει στροφές. Φτάνεις όμως στο υπέροχο δάσος και τα ξεχνάς όλα!

2015-10-25 11.06

Το δρυοδάσος εκεί έχει μεγάλη ιστορία. Το όνομά του το πήρε από τον Κένταυρο Φόλο. Φίλος του Ηρακλή, του είπε “έλα να πιούμε ένα κρασάκι που έχω φυλαγμένο πριν πας να ξεκάνεις τον Ερυμάνθιο Κάπρο” (το γνωστό άθλο του Ηρακλή δηλαδή, μια που ο Ερύμανθος είναι το βουνό εκεί δίπλα). Μέγα λάθος αυτό βέβαια, καθώς οι κένταυροι παθαίνανε αμόκ όταν μυρίζανε κρασί. Αυτό έγινε και τότε και έγινε της κακομοίρας. Ο Ηρακλής τους κυνήγησε με τα δηλητηριασμένα βέλη του και τους σκότωσε ή τους έδιωξε από την περιοχή. Μέσα στο χαμό όμως τραυματίστηκε και ο Φόλος με ένα τέτοιο βέλος και πέθανε. Προς τιμήν του έδωσε το όνομα λοιπόν ο Ηρακλής στο δάσος και έχουμε τώρα το δάσος της Φολόης.

2015-10-25 10.49

Συνέχισε να έχει ρόλο στην ιστορία το δάσος, αφού υπήρξε εξαιρετικός κυνηγότοπος αλλά και σημείο μαχών τόσο κατά την επανάσταση του 21 όσο και στον 2ο παγκόσμιο.

2015-10-25 12.04

Είναι μοναδικό στο είδος του σε όλη την Ευρώπη, στο μέγεθος και στην ομορφιά. Είναι το μοναδικό επίπεδο δάσος στην Ελλάδα.

2015-10-25 11.20

Περπατήσαμε κάτι λιγότερο από 4 ώρες. Το δάσος είναι πραγματικά υπέροχο. Στη διαδρομή είδαμε πάμπολλα μανιτάρια, σε διάφορες ποικιλίες, μεγέθη και χρώματα! Δε τα γνωρίζω βέβαια, ούτε ξέρω ποιά τρώγονται και ποιά όχι, όμως χαιρόμουν πάρα πολύ κάθε φορά που έβλεπα ένα διαφορετικό!

2015-10-25 10.48

2015-10-25 11.04

2015-10-25 11.11

2015-10-25 12.05

2015-10-25 12.09

Στην ομάδα ήταν και μια παρέα που τα γνώριζε καλά και είχε έρθει εξοπλισμένη για μάζεμα με καλάθια και μαχαίρια. Προσπάθησα να μάθω πέντε πράγματα, αλλά δε τα κατάφερα και καλά 🙂

2015-10-25 12.16

Έμαθα όμως την ύπαρξη αυτού του μανιταριού που ονομάζεται Κανθαρέλλα και μυρίζει βερίκοκο!

2015-10-25 13.58

Είχαμε πάρει μαζί μας και κολατσιό, σαντουιτσάκια, μήλα, μπάρες, τα οποία καταναλώσαμε με μεγάλη ευχαρίστηση μέσα στο δάσος, και μακάρι να είχαμε και άλλα!

2015-10-25 11.32

Είδαμε και ζωάκια μέσα στο δάσος. Πρόβατα και κατσίκια υπήρχαν παντού. Δυο πράγματα μου έκαναν εντύπωση, πρώτον ένα τσοπανόσκυλο που φύλαγε το κοπάδι με εξαιρετικό ζήλο (είχε στήσει τα πόδια κάτω και μας κοίταζε απειλητικά) και δεύτερον η συζήτηση που είχε ο Κωνσταντίνος με ένα μπάσο τράγο:

Κωνσταντίνος: Να μπω;

Μπάσος τράγος: Μπεεεεεε

Είδαμε όμως και χελώνα αλλά και ένα μωρό σκιουράκι που πρέπει μόλις να είχε πέσει από το δέντρο. Ήταν μικροσκοπικό και χοροπηδούσε σαν ελατήριο. Μάλιστα δε τα κατάφερνε ακόμα καλά και τις περισσότερες φορές κατέληγε ανάποδα!

animalsinfoloi

Μπορώ να πω πως κουράστηκα μετά από τόση πεζοπορία. Παρά το γυμναστήριο, φαίνεται είμαι λαπάς ακόμα… Θέλω να λέω πως φταίνε τα παπούτσια που ήταν ιδιαίτερα βαριά (ορειβατικά) και ελαφρώς μεγάλα, αλλά κατά βάθος ξέρω πως φταίει η κακή μου σχέση με τη γυμναστική και το περπάτημα. Θα φροντίσω να διορθωθεί όμως αυτό και την επόμενη φορά που θα πάμε στο δάσος αυτό, θα κάνουμε τη διαδρομή στο φαράγγι!!!

 

 

 

Εκδρομή στη Στυμφαλία

Κάθε χρόνο πάμε εκδρομούλες. Έχουμε πάει στο Ναύπλιο, στην Επίδαυρο, στο Αίγιο, στο Διακοφτό και τα Καλάβρυτα και σε πολλά ακόμα μέρη. Ψάχνοντας πού αλλού θα μπορούσαμε να πάμε, είδα τη Στυμφαλία και διάβασα και αρκετά καλά λόγια για το Μουσείο Περιβάλλοντος που υπάρχει εκεί. Διάβασα και για ωραίο φαγητό στην Καστανιά, οπότε τους έπεισα!

Διαλέξαμε να πάμε μέσω Νεμέας και όχι μέσω Κιάτου, για να αποφύγουμε τον αισχρό δρόμο Κορίνθου-Πάτρας (και ας κάναμε και 15 λεπτά παραπάνω). Έτσι είχαμε την ευκαιρία στο αυτοκίνητο να ξαναθυμηθούμε όχι μόνο τον μύθο για τις Στυμφαλίδες όρνιθες, αλλά και για το λιοντάρι της Νεμέας. Και αφού είχαμε πιάσει τη μυθολογία με τον Ηρακλή είπαμε κάνα δυο μύθους ακόμα και διαβάσαμε και για άλλους άθλους καθώς και για το τέλος του. Πολύ περίεργους ήρωες είχαμε στη μυθολογία μας, που σκοτώνουν τη γυναίκα και τα παιδιά τους (ανάμεσα σε άλλα “κατορθώματα”…). Τέλος πάντων, η διαδρομή ήταν λίγο δύσκολη γιατί ψιλοχαθήκαμε και είχε στροφές, αλλά με τους μύθους και άλλες συζητήσεις πέρασε η ώρα.

Φτάσαμε λοιπόν πάνω από τη Στυμφαλία και η αλήθεια είναι πως η θέα προς τη λίμνη είναι πάρα πολύ όμορφη! Δεν καταλαβαίνεις πως είναι λίμνη, καθώς είναι σχεδόν καλυμμένη με καλάμια, σου φαίνεται σα να βλέπεις ένα εντυπωσιακό καταπράσινο οροπέδιο.

Ναι, αυτό το πράσινο πίσω είναι η λίμνη… Υπάρχει νερό δηλαδή εκεί κάτω από την πρασινάδα…

Φαίνεται σε αυτή εδώ τη φωτογραφία, από το ίδιο σημείο, που βρήκαμε μέσα στο μουσείο τυχαία.

Μπήκαμε και στο μουσείο λοιπόν. Δε το περιμέναμε καθόλου, αλλά εντυπωσιαστήκαμε! Η Ιωάννα είπε στο τέλος πως είναι το δεύτερο καλύτερο μουσείο που έχει πάει ποτέ. Είναι ιδιαίτερα προσεγμένο και καλοφτιαγμένο, με πολλές πληροφορίες πολύ όμορφα παρουσιασμένες, έτσι ώστε να σε κάνουν να θέλεις να τις δεις όλες με προσοχή. Είναι μικρό, ένας όροφος όλος κι όλος, αλλά μας πήρε γύρω στη μιάμιση ώρα για να πούμε πως οκ, το είδαμε (και θα μπορούσαμε να κάτσουμε και παραπάνω). Ένα από τα πρώτα πράγματα που βλέπει κανείς είναι μια μακέτα με τις λίμνες και τα βουνά της περιοχής, όπου ένα βίντεο σου δείχνει τους δρόμους του νερού και πώς ήταν στην αρχαιότητα και πώς εξελίχθηκε, τους δρόμους που ακολουθεί και τις επιπτώσεις στο περιβάλλον, ενώ όσο τα βλέπεις αυτά, ανάβουν στη μακέτα λαμπάκια στις αντίστοιχες περιοχές. Είδαμε όλη την παρουσίαση με πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον!

Έξω στο μπαλκονάκι είχε παρατηρητήριο για τα πουλιά

Είδαμε ένα σωρό πουλάκια στη λίμνη

Και μέσα μπορεί να βρει κανείς πολλές πληροφίες για την πανίδα και τη χλωρίδα της περιοχής

Δέντρα, ζώα, πουλιά και φυτά (και τα παιδιά μου)

Μετά είχε πληροφορίες για την περιοχή, τη λίμνη, τα ζώα, τα ψάρια, τα πουλιά και τα φυτά της, καθώς και για τους ψαράδες και το ψάρεμα στη λίμνη.

Τα καλάμια ήταν αληθινά και μέσα από τα τζάμια έβλεπες πώς είναι το χώμα και τα φυτά, ενώ δίπλα είχε και ψάρια.

Είχε επίσης πληροφορίες για τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη μελισσοκομία

Εδώ πράγματα των βοσκών, στη διπλανή αίθουσα τα εργαλεία των γεωργών

Παλιές κυψέλες

Μετά, για φαγητό, πήγαμε στην Καστανιά. Πολύ όμορφο χωριό με δυο ταβέρνες. Όλοι μας είπαν πως και οι δυο είναι εξίσου καλές, εμείς κάτσαμε στη δεύτερη (η πρώτη είναι πριν μπεις στο χωριό, η δεύτερη είναι λίγο μετά) και μείναμε ιδιαίτερα ευχαριστημένοι. Εξαιρετική θέα, ιδιαίτερα φιλόξενοι και εξυπηρετικοί άνθρωποι, πολύ νόστιμο φαγητό.

Γενικά μια πολύ όμορφη εκδρομή που την προτείνω!

Τριήμερο στην Κεφαλονιά – μέρος γ’

Ανάμεσα στα άλλα αξιοθέατα που έχει η Κεφαλονιά έχει και δυο σπήλαια επισκέψιμα. Βασικά όλο το νησί είναι κούφιο μου είπαν από κάτω, γεμάτο σπήλαια. Εγώ θα σας πω για τα δυο που επισκεφθήκαμε!

Σπήλαιο Δρογκαράτης

Ανακαλύφθηκε πριν από 300 χρόνια, όταν, πέφτοντας ένα κομμάτι του λόγω σεισμού, δημιουργήθηκε η είσοδος. Για να μπεις μέσα κατεβαίνεις κάμποσα σκαλοπατάκια, τα οποία γλιστράνε και κάπως. Ευτυχώς έχουν βάλει μοκέτα κάτω και κάπως σώζεται η κατάσταση. Ακόμα και πριν φτάσεις κάτω βλέπεις γύρω σου σταλακτίτες. Μάλιστα στην αρχή των σκαλοπατιών υπάρχει ένας βράχος που μοιάζει εξαιρετικά με μάγο που στέκεται να φυλάει την είσοδο. Ή τουλάχιστον εμείς είδαμε έναν μάγο!

Κουκούλα έχει, γένια έχει και στέκει φρουρός!

Τα σκαλοπάτια που σε οδηγούν στο σπήλαιο

Από εκείνη την ώρα ενθουσιάστηκε ο Γιώργος φυσικά και καθ’ όλη τη διάρκεια της επίσκεψης αυτός σκεφτόταν τι ωραίο D&D θα έπαιζαν μέσα.

Έχει τη μεγαλύτερη αίθουσα απ’ όλα τα άλλα σπήλαια, μπαίνεις μέσα και βρίσκεσαι να περπατάς σε έναν τεράστιο χώρο.

Το θέαμα που αντικρίζεις όταν κατέβεις

Τα παιδιά στη σπηλιά του δράκου!

Η αίθουσα είναι πράγματικά τεράστια

Μπαίνεις μέσα και στην ουσία είναι αυτή η αίθουσα όλη κι όλη, αλλά είναι πολύ εντυπωσιακη

Από κάτω προς τα πάνω. Ναι, είναι άνθρωπος εκεί!

O Γιώργος οραματιζόταν το δράκο να μένει στη σπηλιά και την εικόνα τη χάλαγαν μόνο οι τουρίστες. Εγώ του είπα πως αν φέρναμε ένα δράκο εκεί μέσα, οι τουρίστες σίγουρα θα έφευγαν από μόνοι τους άμεσα!

Διάβασα πως η αίθουσα έχει ειδικά διαμορφωμένη εξέδρα για συναυλίες. Δεν ξέρω ποιά ήταν, αλλά αν γίνονται συναυλίες εκεί μέσα θα ήθελα πολύ να πάω! Τι εμπειρία θα ήταν! Επίσης διάβασα πως είναι από τα καταλληλότερα σπήλαια για σπηλαιοθεραπεία… Άλλο πάλι και τούτο, πρώτη φορά το ακούω…

Από εκεί προχωρήσαμε στο δεύτερο σπήλαιο, το οποίο είναι Λιμνοσπήλαιο. Λίγο πιο πέρα λοιπόν βρίσκεται το Λημνοσπήλαιο Μελισσάνης. Και σε αυτό έχει πέσει ένα τμήμα της οροφής, αλλά εδώ αντί για να γίνει είσοδος, σου δίνει την απερίγραπτα όμορφη εμπειρία του να είναι μέσα σε μια λίμνη που είναι μέσα στο βουνό και να βλέπεις ουρανό.

Υπάρχει τεχνιτή είσοδος που σε πάει σε μια μικρή εξέδρα, απ’ όπου φεύγουν βαρκούλες. Μπαίνεις στη βαρκούλα και πας μια ωραία -εξαιρετικά μικρή- βαρκάδα. Δεν έχει και τίποτα να δεις στην πραγματικότητα, αλλά είναι τόσο όμορφα γύρω σου που δε σε νοιάζει.

Η είσοδος

Απλά μαγικό

Όλο το σπήλαιο

Εκεί στην άκρη έχει ένα κομμάτι, σα νησί, που έχει πέσει από την οροφή. Η βαρκάδα σε πάει μέχρι λίγο από πίσω του και μετά γυρνάς.

Τα σπήλαια τα εκμεταλλεύονται ιδιώτες και έτσι είναι ανοικτά ακόμα και την Πρωτομαγιά… Στο πρώτο σπήλαιο πληρώνουν 3 ευρώ τα παιδιά 6-12 ετών και 5 ευρώ οι μεγαλύτεροι (τα πιο μικρά μπαίνουν δωρεάν). Στο δεύτερο πληρώνουν 4 τα παιδιά και 7 οι μεγάλοι, αλλά μου φάνηκε κάπως μεγάλη η τιμή αυτή, καθώς δώσαμε 25 ευρώ ως οικογένεια για μια βόλτα που κράτησε 5 λεπτάκια. Είναι το μόνο αρνητικό που έχω να προσάψω. Παρά την τιμή εγώ δε θα ήθελα να έχω χάσει τις μαγικές αυτές στιγμές.

Δείτε τα μέρη α‘ και β’

Τριήμερο στην Κεφαλονιά – μέρος β’

Μείναμε στον Πόρο όπου και σε αφήνει το καραβάκι από την Κυλλήνη. Μικρό και όμορφο χωριό, με ωραία θάλασσα, ήσυχο. Βέβαια από εκεί είναι μεγάλη η διαδρομή για να πας οπουδήποτε αλλού στο νησί, μια που είναι στην άκρη του.

Το ξενοδοχείο έδειχνε παλιό μεν εξωτερικά, αλλά μέσα ήταν ανακαινισμένο και ήταν πάνω από αξιοπρεπές! Έχει διαμερισματάκια με κουζίνα που είναι μεγάλα, έχει και δίκλινα που είναι πιο μικρά μεν, αλλά έχουν τέλεια θέα στη θάλασσα. Οι ιδιοκτήτες είναι ιδιαίτερα φιλικοί και εξυπηρετικοί και το πρωινό τους σχετικά απλό, αλλά ικανοποιητικό. Μόνο με το ίντερνετ είχαν ένα θεματάκι, αλλά περιμέναν άνθρωπο να το φτιάξει και άλλωστε δε με χάλασε καθόλου να είμαι χωρίς ίντερνετ 3 μέρες… Με τέτοια θέα τι να το κάνεις…

Η ανατολή από το δωμάτιό μας – προς τα αριστερά

και προς τα δεξιά

Την Πέμπτη και την Κυριακή που ήταν μισές μέρες κάτσαμε στον Πόρο. Τις άλλες δυο πήγαμε εκδρομούλες. Την Παρασκευή που ήμασταν όλοι μαζί πήγαμε στο σπήλαιο Δρογκαράτης, στο Λιμνοσπήλαιο Μελισσάνης και στην Αγία Ευφημία. Επειδή μου άρεσαν τα σπήλαια, θα κάνω ξεχωριστό ποστ για αυτά. Και την Αγία Ευφημία όμως λάτρεψα, μου άρεσε νομίζω περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο χωριό περάσαμε. Μικρή, χρωματιστή, ρομαντική…

Φτάνουμε στην Αγία Ευφημία

Ιδανική για αγνάντεμα

Το Σάββατο που είχε ο Κωνσταντίνος τον αγώνα πήγαμε εμείς με το αυτοκίνητο μέχρι το Φισκάρδο και μετά γυρίσαμε στην Αγία Ευφημία και πάλι για φαγητό. Το Φισκάρδο είναι ιδιαίτερα γνωστό και μάλιστα μου είπαν πως μπορεί να δεις ακόμα και γνωστούς ηθοποιούς του Χόλιγουντ να πίνουν τον καφέ τους εκεί. Με τις αντίστοιχες τιμές φυσικά… Είναι σα ζωγραφιά, μικρό, χρωματιστό, με πάρα πολλά καφέ και ταβέρνες, η κάθε μια με το δικό της ξεχωριστό (και όμορφο) χαρακτήρα. Παρ’ ολ’ αυτά εμένα η Αγία Ευφημία μου άρεσε περισσότερο. Στο Φισκάρδο πιάνουν πολλά καραβάκια που κάνουν μονοήμερες εκδρομές και ξαφνικά γεμίζει ο τόπος τουρίστες που πατάνε ο ένας πάνω στον άλλο, γίνεται ένας χαμός μέχρι να είναι η ώρα να φύγουν. Φαντάσου τι θα γίνεται σε πιο τουριστική περίοδο…

Αυτό που μας έκανε εντύπωση στο νησί ήταν πως πάρα πολλά σπίτια είχαν μικρά αγαλματάκια στις δυο πλευρές της εξώπορτάς τους, 2 λιοντάρια ή 2 κουκουνάρες ή 2 αετούς συνήθως. Πολλά σπίτια ήταν χρωματιστά σε παλ κυρίως αποχρώσεις, σπίτια σιέλ, ροζ, λαδί, με περίεργους χρωματικούς συνδυασμούς και αντιστοίχως βαμμένα κάγκελα σε ροζ ή μωβ ή γαλάζιο χρώμα. Τα χελιδόνια είχαν φωλιές παντού και οι Κεφαλονίτες θεωρούν πολύ μεγάλη γρουσουζιά το να τους τις χαλάσεις. Προτιμούν να κοιμούνται με αυτά αν πχ κάνουν φωλιά μέσα στο σπίτι τους, παρά να τα διώξουν. Επίσης γελάσαμε πολύ με τα είδη επιχειρήσεων στην Κεφαλονιά. Ό,τι να’ ναι! Είδαμε ταμπέλα που ήταν Ελαιοτριβείο και Μάντρα οικοδομών μαζί. Ένα άλλο είχε Άμστελ και Αλουμίνια (και 4-5 ακόμα άσχετα που δε τα συγκράτησα). Μέχρι και τα μουσεία τους ήταν ό,τι να ναι:

Δείτε τα μέρη α‘ και γ’

Τριήμερο στην Κεφαλονιά – μέρος α’

Το τριήμερο της Πρωτομαγιάς το περάσαμε φέτος στο όμορφο νησί της Κεφαλονιάς. Ο Κωνσταντίνος έχει ήδη κάνει το ποστ του όπου αναφέρει το πώς και γιατί πήγαμε. Ευκαιρία για ποδήλατο, φτηνά εισητήρια και διαμονή, διακοπές σε νησί (που δεν έχουμε κάνει με τα παιδιά ξανά) και σαν κερασάκι στην τούρτα ΚΑΙ καλή παρέα, αφού μαζί μας ήρθαν φίλοι.

Ο Πόρος από ψηλά

Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από την φορά που είχα πάει Κεφαλονιά. Θυμόμουν ελάχιστα πράγματα, ίσως μόνο τις όμορφες παραλίες, το Φισκάρδο και τη σπηλιά της Μελισσάνης (και αυτό μάλλον μόνο από τις φωτογραφίες…). Θυμάμαι από διάφορους όμως να λένε για το πόσο ακριβά είναι όλα εκεί και πόσο αγενώς αντιμετωπίζουν οι Κεφαλονίτες τους τουρίστες. Γενικά αυτό το στυλάκι “χρεώνω ό,τι γουστάρω, παρέχω το ελάχιστο δυνατό και μου έχετε και υποχρέωση”, το έχουμε σχεδόν παντού. Ή το είχαμε τουλάχιστον, ίσως με τον καιρό (και με την κρίση) να αλλάξουμε νοοτροπία. Εμείς πάντως στην Κεφαλονιά, όπου και αν πήγαμε, δεν διαπιστώσαμε κάτι τέτοιο. Ήταν παντού ευγενέστατοι, φιλικότατοι, εξυπηρετικότατοι και τίποτα δε μας φάνηκε ακριβό.

Η γνωστή Κεφαλονίτικη κρεατόπιτα

Όπου και αν φάγαμε πληρώσαμε κάτω από 10€ το άτομο (και πολλά λέω). Βεβαίως είναι αρχή της σαιζόν, δεν ξέρω τι θα γίνει μετά από 1-2 μήνες. Εμείς όμως φύγαμε πλήρως ικανοποιημένοι από τα πάντα.

Το Αργοστόλι από απέναντι

Ήταν να πάμε από Παρασκευή, πρωτομαγιά, αλλά τα καράβια είχαν απεργία κι έτσι πήγαμε από την Πέμπτη. Μάλιστα η διοργανωτές του Bike Challenge είχαν κάνει συμφωνία με τα ξενοδοχεία και ήταν δωρεάν η διαμονή την Πέμπτη, για να μπορέσει να έρθει ο κόσμος (αλλιώς δε θα προλάβαιναν, όπως άλλωστε έγινε με πολλούς που δε το πήραν χαμπάρι και αποφάσισαν να έρθουν την Παρασκευή για να γραφτούν στον αγώνα). Αυτό δε μπορώ να το καταλάβω, έχεις ένα νησί που χρειάζεται τουρισμό, κάνει ένα σωρο διοργανώσεις για να φέρει κόσμο, έχεις μπροστά σου ένα υπέροχο και ζεστό τριήμερο και κάνεις απεργία…

Η παραλία του Μύρτου

Δείτε τα μέρη β’ και γ’

Αυτό που μου έκανε εντύπωση στο νησί ήταν το πόσο οργανωμένοι είναι. Για την Πρωτομαγιά είχαν διοργανώσει πολλές εκδηλώσεις σε όλο το νησί. Εκτός απο το Bike Challenge δηλαδή, που με πολλή σοφία έκαναν Σάββατο ώστε να εκμεταλλευτούν το τριήμερο και να προλάβουν οι ποδηλάτες να πάνε αλλά και να φύγουν, είχαν κάποια οργάνωση με παλιά αυτοκίνητα, χορούς σε όλο το νησί, κάψιμο του Χειμώνα…

Αυτός ο καθαριστήρας φαναριών στη Rolls…

Τα σπήλαια ήταν ανοιχτά ακόμα και την Πρωτομαγιά (αυτοί ήξεραν να μην απεργήσουν…) και μάλιστα η τιμή δεν ήταν και μικρή για να πας… Και όταν επισκεφθήκαμε το Φισκάρδο είδα ταμπελίτσα που είχε μονοπάτια για περπάτημα, με τα χιλιόμετρα, την ώρα που θα σου πάρει, μέχρι και υψομετρικά!

Αν είχαμε χρόνο σίγουρα θα τα περπατούσα

Θα πω μπράβο λοιπόν στο νησί γενικά, γιατί έχουν κάνει πολύ ωραία δουλειά (όσο είδα δηλαδή). Θα συνεχίσω με ποστ για τις εκδρομούλες μας εκεί.

 

 

Εκδρομή στο Γεωργίτσι

Είπαμε φέτος να περάσουμε τα Κούλουμα εκτός πόλης. Να κάνουμε μια εκδρομούλα βρε παιδί μου! Το κανονίσαμε λοιπόν, αν και ο καιρός εντέλει μας τα χάλασε κάπως τα πράγματα… Όχι ότι το βάλαμε κάτω!

Διάφορα πράγματα πήγαν στραβά στην εκδρομή αυτή, αλλά εντέλει όλα είχαν και τη θετική τους πλευρά.

Ξεκινήσαμε την Κυριακή το πρωί. Το πρώτο πράγμα που έγινε στραβά ήταν η διαδρομή που ακολουθήσαμε για να πάμε εκεί. Χωρίς να το ψάξουμε παραπάνω, μας είπαν πως η διαδρομή είναι μέσω Σπάρτης (γιατί υπάρχει μια ακόμα, από Δυρράχι, αλλά θα είχε χιόνια πολλά τώρα) και πήγαμε έτσι. Βεβαίως μπορείς να πας μέσω Σπάρτης, αλλά υπάρχει ΠΟΛΥ πιο σύντομος και εύκολος δρόμος, μέσω Λεονταρίου. Φάγαμε λίγο στη μάπα τις στροφές του Ταϋγέτου λοιπόν, ζαλίστηκαν λίγο τα παδιά, κάναμε και αρκετή ώρα να φτάσουμε στον προορισμό μας. Όμως τα θετικά ήταν πως α) είδαμε χιόνι (έστω και λίγο) που το είχαμε απωθημένο φέτος

Ο Γιώργος βεβαίως με το μακουδάκι όπως πάντα…

Τα νερά είχαν παγώσει την ώρα που έπεφταν…

Η Ιωάννα μόλις μου έχει ρίξει μια χιονόμπαλα!

και β) σταματήσαμε στον Μυστρά για καφεδάκι και, εκτός του ότι είναι όμορφη η περιοχή, είδα και ένα σούπερ σύστημα για φίλτρο τσαγιού που με ενθουσίασε!

Ωραίο φίλτρο, που μπαίνει στο ποτήρι, με πιατάκι που δρα ως καπάκι και ως πιάτο για να ακουμπήσεις το φίλτρο μετά!

Βρήκαμε με λίγη δυσκολία το ξενοδοχείο, Το Μπαλκόνι του Ταϋγέτου, αφού δεν είδαμε ταμπέλα κάπου να μας οδηγήσει εκεί. Βεβαίως ήταν και η ομίχλη που δυσκόλευε την οδήγηση, ίσως λοιπόν να μας ξέφυγε. Τα αρνητικά του ξενοδοχείου είναι πως έχει κάποια δυσκολία στην πρόσβαση, αφού δεν φτάνει το αυτοκίνητο μέχρι εκεί, αλλά πρέπει να το αφήσεις στην πλατεία του χωριού και να ανέβεις μια πολύ απότομη ανηφόρα με τα πόδια για να φτάσεις (βέβαια 30 μέτρα είναι, δεν είναι τίποτα τρομερό, αλλά αν έχεις πρόβλημα κίνησης, βαριές βαλίτσες κλπ, σίγουρα θα σε δυσκολέψει πολύ) και το ότι ήταν ακριβούτσικο. Όμως κατά τα άλλα ήταν πολύ όμορφο, τα δωμάτια ιδιαιτέρως ευρύχωρα (δε νομίζω πως έχω ξαναδεί τόσο μεγάλα δωμάτια σε ξενοδοχείο), με όλες τις ανέσεις, οι άνθρωποι εκεί πάρα πολύ φιλικοί. Το ξενοδοχείο είναι οικογενειακή υπόθεση, καθώς ο μπαμπάς είναι υπεύθυνος γενικά, η μαμά μαγειρεύει, τα παιδιά βοηθάνε. Από άποψη φαγητού φάγαμε και ωραία πράγματα και έτσι κι έτσι. Όμως σίγουρα η εξυπηρέτηση ήταν άψογη. Το πρωί, στο πρωινό, στην αρχή απογοητεύτηκα, γιατί μας ήρθε στο τραπέζι ψωμάκι με φρέσκο βούτυρο, μέλι και μαρμελάδα μόνο. Όμως στη συνέχεια έμεινα με το στόμα ανοιχτό, καθώς και το πρωινό είναι υπόθεση.. προσωπική! Τι θέλεις να φας; Θα στο φτιάξουν! Θέλεις αυγό βραστό; τηγανιτό μήπως σε φρέσκο βούτυρο; ή ομελέτα με φέτα και λουκάνικο; Έτοιμα! Αφού ζητήσαμε λαλάγγια και δεν είχε και μέχρι να τελειώσουμε το φαγητό, μας είχε έρθει ένα πιάτο με τηγανίδες, πασπαλισμένες με σουσάμι και πετιμέζι… Και ο κύριος Γιάννης ήταν πολύ εξυπηρετικός, αφού μας έδωσε ένα σωρό ιδέες για το τι να κάνουμε, πού να πάμε, πού να φάμε κλπ.

Η θέα (όταν δεν έχει ομίχλη) πρέπει να είναι πολύ ωραία από το μπαλκόνι…

Ο Βίκτωρας το απίθανο σκυλί

Την ώρα του πρωινού συλλέγουμε πληροφορίες για το πού θα περάσουμε τη μέρα

Το χωριό το είδαμε ελάχιστα. Όπως είπα μας τα χάλασε λίγο ο καιρός. Την Κυριακή έβρεχε διαρκώς. Πήγαμε για φαγητό το μεσημέρι στο διπλανό χωριό, το Καστόρι (στην Παλιά Αγορά που τη συστείνουν όλοι – ωραία φάγαμε..) και στη συνέχεια πήγαμε στο ξενοδοχείο και περάσαμε εκεί όλη την υπόλοιπη ώρα. Δε μας πείραξε όμως, γιατί ήταν ευκαιρία για ηρεμία και χαλάρωση. Κάτσαμε στο σαλονάκι του ξενοδοχείου, κοντά στο τζάκι, με το βιβλίο μας… Παίξαμε επιτραπέζια και κάναμε και ακούσαμε ωραίες συζητήσεις, αφού έμεναν στο ξενοδοχείο και δυο καθηγητές του Πανεπιστημίου της Πάτρας. Ευκαιρία ζητάγαμε! Την επόμενη μέρα, μετά το πρωινό, μαζέψαμε τα πράγματά μας και ίσα που καταφέραμε να δούμε το σχολείο του χωριού (που δε λειτουργεί πλέον). Θέλουμε να επιστρέψουμε, ίσως καλοκαίρι, να μπορέσουμε να δούμε όλα αυτά που δεν είδαμε τώρα… Και φαράγγια έχει, και καστανόδασος έχει κι απ’ όλα!

Είναι ένα τεράστιο, πανέμορφο κτήριο, που έχει μείνει στην εγκατάλειψη..

Η ομίχλη ήταν πυκνή και πύκνωνε ακόμα περισσότερο με γοργους ρυθμούς!

Πλατεία στην ομίχλη..

Περιμένοντας εμένα που φωτογράφιζα, για να φύγουμε..

Το πλάνο για την ημέρα ήταν σαφές και είχαμε οδηγίες. Θα παίρναμε το σωστό δρόμο στην επιστροφή, από το Λεοντάρι. Στο δρόμο θα σταματούσαμε πρώτα σε κάτι καταρράκτες, μετά στις πηγές του Ευρώτα και τέλος στο Λεοντάρι για φαγητό. Από εκεί η επιστροφή είναι εύκολη, αφού το Λεοντάρι είναι δίπλα σχεδόν στην εθνική. Τις ακολουθήσαμε  λοιπόν τις οδηγίες, αλλά όχι πολύ καλά! Μας είπε ο άνθρωπος μόλις φτάσετε στο τάδε σημείο θα αφήσετε τα αυτοκίνητα και θα ακούσετε τους καταρράκτες. Φαίνεται όμως  πως κουφαθήκαμε όλοι, γιατί 7 άτομα, δεν άκουσε κανείς τίποτα! Πηραμε λοιπον κι εμείς λαθος μονοπάτι θεωρώντας πως θα φτάσουμε κάπου που θα τους ακούσουμε, και κοντέψαμε να φτάσουμε στο διπλανό χωριό! Το καλό ήταν πως δεν έβρεχε εκείνη την ώρα και έτσι χαρήκαμε περπάτημα τουλάχιστον. Και όταν γυρίσαμε στα αυτοκίνητα, συνειδητοποιήσαμε πως εκεί ΑΚΟΥΓΟΝΤΟΥΣΑΝ οι καταρράκτες, οι οποίοι ήταν εντέλει πολύ κοντά… Μεγάλη χαζομάρα! Πήγαμε λοιπόν, είδαμε τον καταρράκτη και γυρίσαμε στο αυτοκίνητο.

Βάστα Γιώργοοοο

Απίστευτο πράγμα η προοπτική ε;;;

Ωραίος ο καταρράκτης, αλλά το βλέπεις από μακριά…

Μια τελευταία φωτογραφία πριν φύγουμε…

Το τέλειο ήταν πως μόλις βγαίναμε από το αυτοκίνητο σταματούσε να βρέχει, άντε να έριχνε καμιά ψιχαλίτσα, και με το που μπαίναμε ξανά μέσα, άρχιζε η καταιγίδα! Πολύ γελάσαμε με αυτό!

Μετά προχωρήσαμε, αλλά τις πηγές δε τις βρήκαμε… Κάπως πρέπει να προσπεράσαμε την ταμπέλα (εάν υπήρχε). Οπότε βρεθήκαμε κατευθείαν στο Λεοντάρι.

Η όμορφη βυζαντινή εκκλησία στο Λεοντάρι

Και από εκεί, πήραμε κάπως λάθος δρόμο και αντί να βγούμε στην εθνική, βγήκαμε… στο Δυρράχι. Για να καταλάβετε, όταν ξεκινήσαμε είχαμε περίπου μια ώρα διαδρομή. Όταν φτάσαμε στο Δυρράχι, είχαμε περίπου μια ώρα διαδρομή χαχαχαχαχαχααχαχαχχαχαχααα

Όμως και εδώ θα βρω κάτι θετικό, γιατί μας δόθηκε η ευκαιρία να δούμε πολύ όμορφα μέρη. Η διαδρομή ήταν εξαιρετική. Η παρέα επίσης ήταν ωραία, οπότε περάσαμε ένα διήμερο χάρμα!