Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Ιταλία

Ζήτω η Νουτέλα

Να και το ποστ που λέγαμε για τις… λιγούρες…

Καθ’ όλη την εκδρομή μας στη Νάπολη μας κυνηγούσε παντού μια διαφήμιση. ΄Οπου και να πηγαίναμε, στους δρόμους, πάνω σε λεωφορεία, έξω από μαγαζιά, παντού όμως, είχε διαφήμιση της Nutella. Διαφήμιζαν τα 3 νέα μεγέθη, 630 γρ, 825 γρ και ένα ολόκληρο κιλό…

Και δεν ήταν μόνο οι διαφημίσεις. Έβλεπες παντού γύρω σου μαγαζιά με παγωτό νουτέλα, κρέπες με νουτέλα, μόνο νουτέλα με νουτέλα δεν είχε! Πόσο να αντέξει ο άνθρωπος, κάποια στιγμή λυγίζεις!!! Ο Γιώργος είχε πάθει παράκρουση, και εγώ δεν πήγαινα και πίσω… Το κακό (ή και καλό δεν ξέρω) ήταν πως δεν είχαμε χρόνο για να κάνουμε τίποτα έξω από το πρόγραμμά μας, άρα δεν είχαμε χρόνο ούτε να πάμε στο σούπερ μάρκετ (τρελλαίνομαι να πηγαίνω σε σούπερ μάρκετ στο εξωτερικό. Βλέπεις ένα σωρό πράγματα καινούρια, τι τρώνε, έχεις χρόνο να τα χαζέψεις..). Αν είχαμε θα του είχα πάρει τη Nutella του κιλού να τη φάει με το κουτάλι λέμε (και ναι, το ξέρω πως δεν είναι υγιεινή, αλλά οκ, με τη διατροφή που κάνουμε σε καθημερινή βάση δε θα πάθει τίποτα με μια φορά που θα το ρίξει έξω…). 

Άσε που σε πολλά μαγαζιά με κρέπες είχαν κάτι πεντάκιλες νουτέλες! Και να ήθελες να ξεχάσεις τη Νουτέλα λέμε, δε γινόταν! Τουλάχιστον ο Γιώργος έφαγε 2 φορές κρέπα με νουτέλα και κάπως ηρέμησε. Και έβγαλε και μια φωτογραφία στο ιερό:

Αλμπερομπέλο

Πάμε λοιπόν για μια τελευταία στάση πριν φύγουμε από την Ιταλία. Το όμορφο Αλμπερομπέλο.

Βασικά πριν το Αλμπερομπέλλο πήγαμε στην Πινακοθήκη στη Νάπολη, αλλά αυτή είναι μια εμπειρία που προτιμώ να ξεχάσω. Οι υπάλληλοι αγενέστατοι, όλα ΜΟΝΟ στα ιταλικά, μια εγκατάλειψη και μέσα στην πινακοθήκη αφού έβλεπες σκόνες και ΑΡΑΧΝΕΣ στα εκθέματα… Πολύ κρίμα. Ας το αφήσουμε λοιπόν αυτό, για να δούμε κάτι όμορφο!

Στο δρόμο για το Μπάρι όπου θα παίρναμε το καράβι της επιστροφής, κάναμε μια μικρή παράκαμψη και βρεθήκαμε στο Αλμπερομπέλο, μια μικρή πόλη με 11.000 κατοίκους, που έχει χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Αυτό γιατί τα περισσότερα σπίτια είναι χτισμένα με τους παραδοσιακούς και χαρακτηριστικούς τρούλους, σκεπές φτιαγμένες από ασβεστολιθικές πλάκες τοποθετημένες σε κωνικό σχήμα, χωρίς κανένα συνδετικό μέσο.

Γιατί τώρα έχτιζαν έτσι τα σπίτια τους; Η πιο διαδεδομένη θεωρία είναι πως γύρω στον 15ο αιώνα μπήκε μια πολύ βαριά φορολογία στους αστικούς οικισμούς. Τα έχτισαν λοιπόν με αυτόν τον τρόπο, χωρίς συνδετικό υλικό, ώστε να μη θεωρούνται κανονικά σπίτια και να μπορούν να τα διαλύουν εύκολα όταν υπήρχαν στην περιοχή επιθεωρητές. Δείτε πως είναι ένας τρούλος από μέσα:

Στην κορυφή των τρούλων υπάρχουν κάποια σχήματα που μπορεί να είναι ένας δίσκος, μια σφαίρα, ένας κώνος, ένα πολύεδρο ή κάτι σαν μπολ και δείχνουν ποιός ήταν ο κατασκευαστής. Επίσης σε πολλούς τρούλους μπορούμε να δούμε σύμβολα από ασβέστη, όπως πχ σταυρούς, καρδιές που τις διαπερνά βέλος, δέντρα, περιστέρια και πολλά ακόμα.

Η πόλη βέβαια είναι πολύ τουριστική και εκτός από εμάς ήταν κάμποσα ακόμα σχολεία εκεί εκείνη την ημέρα. Περπατάς στα δρομάκια και κάμποσα από τα σπιτάκια είναι μαγαζιά που πουλάνε τουριστικά είδη. Απ’ έξω γράφουν “ελεύθερη είσοδος” και μπορείς να μπεις και να χαζέψεις την αρχιτεκτονική και τη θέα από κάποια που έχουν και μπαλκονάκι. Και φυσικά στο μεταξύ χαζεύεις και τα τουριστικά τους και αγοράζεις… Καλή μπίζνα!

Για μια φορά ακόμα ήμασταν στο τρέξιμο, οπότε ούτε να φάμε δεν προλάβαμε… Είδαμε όμως την πόλη και αυτό ήταν αρκετό! Μετά επιστρέψαμε στο λεωφορείο και πήραμε το δρόμο του γυρισμού. Ήταν ένα πολύ κουραστικό ταξίδι, γεμάτο όμως εμπειρίες, ειδικά για τα παιδιά και χαίρομαι πολύ που το κάναμε (και ας μην ευχαριστήθηκα ιταλικές μακαρονάδες και πίτσες! )

Θα ακολουθήσει ένα ποστ μόνο ακόμα, για κάτι που μας έκανε εντύπωση στην Ιταλία και προκάλεσε πολλές συζητήσεις, γέλια και… λιγούρες!

Νάπολη

Το απόγευμα της Δευτέρας, αφού ξεκουραστήκαμε καμιά ώρα, πήγαμε επιτέλους να περπατήσουμε λίγο στη Νάπολη, στο ιστορικό κέντρο.

Προς το κέντρο… Ο κεντρικός δρόμος σχετικά καλός…

Τα δρομάκια προς τα μέσα όμως….

Η εγκατάλειψη και η φτώχεια είναι φανερές…

Πήγαμε στο Duomo, τον καθεδρικό ναό τους δηλαδή. Εντυπωσίασε τα παιδιά, αλλά αν έχεις δει ναούς στη Ρώμη, δε σου λέει και τίποτα.

Απ’ έξω…

και από μέσα…

Μετά περπατήσαμε την via Tribunali, ένα στενό δρομάκι γεμάτο μαγαζάκια. Εκεί μπορείς πραγματικά να νιώσεις τι είναι η Νάπολη, μια πόλη εξαιρετικά φτωχή. Εγκατάλειψη, σκουπίδια, γκράφιτι, βρώμα… Μας είπαν πως γενικά είναι και δρόμος δύσκολος, όπου μπορεί και να σε κλέψουν, αλλά η αλήθεια είναι πως εμείς δεν είχαμε πρόβλημα. Βέβαια ήμασταν γκρουπ, όχι μεμονωμένα άτομα.

Ένας στενός δρόμος, με μικρά μαγαζάκια, σκοτεινός, γκρίζος, βρώμικος

Από πάνω έβλεπες ρούχα απλωμένα, κάτω σκουπίδια και γύρω μαγαζιά μικρά με διάφορα πράγματα, κάπως σα να είσαι στην Αθηνάς

Μπορείτε να δείτε κι εδώ την εγκατάλειψη

Οι περισσότεροι τοίχοι ήταν κάπως έτσι

Μετά πήραμε την via Toledo, έναν κεντρικό δρόμο γεμάτο μαγαζιά ρούχων κλπ για να φτάσουμε στην Galleria Umberto I και να κάτσουμε εκεί για ένα καφεδάκι.

Piazza Dante Alighieri

Kαι από την άλλη πλευρά..

Ποδηλατόδρομος (;) στη via Toledo…

Χάρηκα πολύ που εντέλει την κάναμε αυτή τη βόλτα, που περπατήσαμε στην πόλη έστω και τόσο. Νομίζω πως μπορώ πλέον να έχω μια πιο ολοκληρωμένη άποψη και να πω τεκμηριωμένα πως η Νάπολη δε μου αρέσει και δεν θα γύριζα εδώ ξανά, τουλάχιστον όχι για διακοπές.

Castellamare

Η Δευτέρα ήταν αφιερωμένη στην εκδήλωση για την οποία ήρθαμε, το Concorso “Luigi Denza”2013. Ξεκινήσαμε το πρωί για το Castellamare di Stabia, μια πόλη λίγο πιο πέρα απο την Πομπηία, στην οποία γινόταν ο διαγωνισμός (και μόλις έμαθα πως από εδώ ήταν η οικογένεια του Αλ Καπόνε!). Τα παιδιά έκαναν ζέσταμα στο πούλμαν κι έτσι είχαμε μια όμορφη, μουσική διαδρομή.

Ο διαγωνισμός γινόταν στο Reggia di Quisisana, στο λόφο της πόλης, ενα εξαιρετικά ωραίο κτήριο από το 1200 μ.Χ., μέσα σε ενα καταπράσινο δάσος. Ηταν παλιά βασιλικό παλάτι μας είπαν, το οποίο το χρησιμοποιούσαν όταν πήγαιναν για κυνήγι.

Άποψη του κτηρίου από την εσωτερική αυλή

Μια μικρή ιδέα από το δάσος που περιτριγυρίζει το κτήριο

Θέα από ένα μπαλκόνι. Στο βάθος ο Βεζούβιος

Ο διαγωνισμός ξεκίνησε σήμερα και θα τελειώσει στις 18 του μήνα. Διαγωνίζονται χορωδίες δημοτικών, γυμνασίων, λυκείων, καλλιτέχνες σόλο και νομίζω και συγκροτήματα, χωρίς να είμαι σίγουρη, όλοι αυτοί βέβαια σε ξεχωριστές κατηγορίες.
Σε μια αίθουσα λοιπόν διαγωνίστηκε η δική μας χορωδία και μετά απο εμάς μια χορωδία δημοτικού από το Αίγιο και μια από τη Ναύπακτο. Ακολούθησε μια Ελληνίδα που διαγωνίστηκε σόλο στο πιάνο και μετά έγινε απονομή βραβείων συμμετοχής (στα οποία αναφέρεται ο βαθμός που συγκέντρωσε η χορωδία). Κοινό δεν υπήρχε, ήταν μόνο οι χορωδίες και οι συνοδοί τους. Από τη μια ήταν ωραία που ακούσαμε τις άλλες ελληνικές χορωδίες, οπότε και μπορούσαν τα παιδιά να αναγνωρίσουν τα τραγούδια, από την άλλη πιστεύω θα ήταν πολύ καλύτερο εάν είχαν βάλει χορωδίες γυμνασίων μαζί και μάλιστα από διάφορες χώρες, ώστε να δουν τα παιδιά τι κάνουν οι άλλες αντίστοιχες χορωδίες (γιατί άλλο τα δημοτικά και άλλο τα γυμνάσια) αλλά και να ακούσουν και κάτι διαφορετικό, από ξένη χώρα. Για να μην πω πως είχαμε τη γνωστή ελληνική γκρίνια και κακία δηλαδή… Μαμάδες που δυσανασχέτησαν επειδή η δικιά μας χορωδία τραγούδησε πιο πολλά τραγούδια, μαμάδες που έλεγαν διάφορες κακίες τύπου “δεν άξιζε τίποτα η Καλαμάτα” ή “ΑΥΤΑ είναι τραγούδια (για τη δική τους χορωδία) όχι τα “Δυο πράσινα μάτια” που είπαν αυτοί” και διάφορα άλλα τέτοια, ΕΝΩ ΗΤΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ. Συγγνώμη τώρα, αλλά ακόμα και αν τα παιδιά δεν άξιζαν πράγματι και τα είπαν χάλια τα τραγούδια, δεν το λες μπροστά τους εκείνη την ώρα…  Και το χειρότερο είναι πως όταν ακούς τον άλλο να λέει τέτοια, ε, σε πιάνει κι εσένα μια ανταγωνιστικότητα και θες να του βγάλεις το μάτι… Ενώ κανονικά εκεί θα έπρεπε να είμαστε και να χειροκροτάμε και να δίνουμε δύναμη και κουράγιο σε όλα τα παιδιά, που ανέβηκαν στην σκηνή και έκαναν την όποια προσπάθειά τους. Άλλωστε δεν είχαμε τίποτα να χωρίσουμε…

Τα παιδιά τραγουδάνε

Γενικά όμως άρεσε πολύ η εμπειρία στα παιδιά, πήραν 95/100 ως βαθμολογία, και πιστεύω πως πήραν μια ιδέα από το τι σημαίνει να διαγωνίζεσαι σε διεθνή διαγωνισμό, τι έκαναν καλά και τι μπορούν να διορθώσουν.
Οταν τελείωσε ο διαγωνισμός είδες άμεσα το πως ξαλαφρωσαν και ξεαγχώθηκαν τα παιδιά και βεβαίως πέταξαν τη σκούφια τους για παγωτό, το οποίο ήταν απαγορευμένο μέχρι εκείνη τη στιγμή! Το παγωτάκι λοιπόν τα φάγαμε κάτω στην παραλία του χωριού, μόνο που εγώ βρήκα την ευκαιρία και δοκίμασα Canoli, ένα γλυκάκι που έχει μέσα κρέμα με τυρί ricotta. Μου άρεσε πάρα πολύ.

Τραγανό φύλλο με γέμιση από τυρί ρικότα. Πολύ νόστιμο!

Μέρα τρίτη: Σορέντο

Μετά την Πομπηία πήγαμε στο Σορέντο, μια πανέμορφη παραλιακή πόλη, φημισμένη για τα λεμόνια της και το limoncello.
Η διαδρομή προς τα εκεί είναι μαγευτική. Παραδοσιακά χωριουδάκια, καταπράσινοι δρόμοι. Σταματήσαμε σε ενα σημείο του δρόμου για φωτογραφία. Θύμιζε λίγο τη θέα που έχει κανείς πηγαίνοντας προς Καρδαμύλη (στο πιο κοσμοπολίτικο όμως)

Εξαιρετική θέα…

Μπορεί η Νάπολη να μην με έχει κερδίσει μέχρι στιγμής, αλλά τα χωριά αυτά και αυτή η διαδρομή πραγματικά με ενθουσίασε.

Μέσα από το λεωφορείο

Φτάσαμε στο Σορέντο

Tο πλάνο στην αρχή ήταν να πάρουμε το καραβάκι και να κάνουμε τουρ σε 2-3 παραλιακές πόλεις, αλλά εκείνη την ώρα δεν είχε, οπότε μείναμε μόνο εκεί. Και καλύτερα, γιατί είχαμε περιορισμένο χρόνο και πάλι, οπότε ίσα που προλάβαμε να δούμε δυο πράγματα. Κάναμε τη βόλτα μας στην πόλη, φάγαμε πίτσα και μακαρονάδα (τι πρωτότυπο), πήραμε μια δόση από λατίνους εραστές και βολτάραμε και στα μαγαζιά.

Θα ήθελα να είχαμε μια μέρα μόνο για το Σορέντο…

Να δείξουμε πως είμαστε και τουρίστες…

Μακαρονάδα Ναπολιτέν

Άποψη του λιμανιού

Τα μαγαζάκια ήταν γεμάτα προϊόντα με βάση το λεμόνι, σαπουνάκια με άρωμα λεμόνι, καραμέλες λεμόνι, μπισκότα λεμόνι, πετσετούλες με σχέδια λεμόνι, ριζότο με λεμόνι και βεβαίως λεμοντσέλο σε μπουκάλια όλων των μεγεθών.

Μπαχαρικά και ζυμαρικά

Σαπουνάκια και άλλα προϊόντα από λεμόνι

Λάδι, λιμοντσέλο, μπισκότα λεμόνι…

Και άλλα ακόμα προϊοντα με βάση το λεμόνι

Είναι χωρίς αμφιβολία το πιο όμορφο μέρος που έχουμε επισκεφθεί μέχρι στιγμής.

Μέρα τρίτη: Πομπηία

Αρκετά κουρασμένοι απο την προηγούμενη μέρα, ξυπνήσαμε κατά τις 7.30 για πρωινό. Στις 9 περίπου ξεκίνησε η εκδρομή μας.
Το να πάω στην Πομπηία ήταν ενα όνειρο για μένα απο τότε που ήμουν μικρούλα. Ενα απο τα αγαπημένα μου βιβλία τότε ήταν “οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας”. Οταν άκουσα λοιπόν πως η εκδρομή θα περιελάμβανε και αυτή την ξενάγηση είπα πως θα συνοδεύσω οπωσδήποτε!
όσο κουρασμένη λοιπόν και να ήμουν, περίμενα αυτή τη μέρα με μεγάλη λαχτάρα. Και αποζημιωθηκα γιατί είχαμε μια μεγάλη ξενάγηση, έβγαλα άπειρες φωτογραφίες και ρούφηξα πραγματικά εικόνες, χρώματα, γνώσεις.
Η Πομπήια έχει διατηρηθεί όπως ήταν είκοσι αιώνες πριν. Καλύφθηκε από τόνους στάχτης, έγινε μια έρημος και ξεχάστηκε, μέχρι που ανακαλύφθηκε τυχαία. Αυτή τη στιγμή έχουν εκταφεί τα 3/5 της πόλης και λένε πως θα χρειαστούν περίπου 150 χρόνια για να εκταφεί και η υπόλοιπη.
Ως πόλη ειχε ένα σωρό πράγματα. Μαγαζιά, σπίτια, εξαιρετική ρυμοτομία, δρόμους, διαβάσεις πεζών, μέχρι και “ματιά γάτας”. Ειχε 12.000 κατοίκους απο τους οποίους πέθαναν περίπου 2.500. Από αυτούς κάποιοι ήταν νεόπλουτοι που αρνήθηκαν να φύγουν γιατί φοβήθηκαν πως θα τους κλέψουν εάν εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και βέβαια δούλοι που έμειναν με το ζόρι.
Είδαμε φυσικά τις γνωστές μορφές ατόμων που διατηρήθηκαν όπως τους βρήκε η συμφορά. Η τέφρα που τους κάλυψε έκανε ενα καλούπι γύρω απο το σώμα. Μέσα έμειναν μόνο τα οστά (και μετά οι αρχαιολόγοι τα γέμισαν με ρητίνη). Ολοι αυτοί πέθαναν απο ασφυξία κυρίως. Έμαθα πως υπήρξαν και άλλοι, στις παραθαλάσσιες περιοχές, που βρήκαν πιο άμεσο θάνατο. Εφτασε εκεί ενα κύμα λαβας και πέθαναν ακαριαία λόγω των εξαιρετικά υψηλών θερμοκρασιών, 600 – 700 βαθμών, οι οποίοι έκαναν τα οστά του κόσμου να εκραγούν.

Ο κήπος των φυγάδων λέγεται το σημείο αυτό.

Μπορείτε να διακρίνετε το κόκαλο στο πόδι

Η φιγούρα με τα μάτια έκανε μεγαλη εντύπωση στον Γιώργο

Είναι μια απίστευτη εμπειρία το να βλέπεις ακριβώς πως ζούσε ο κόσμος τότε, τα σπίτια τους, τα μαγαζιά τους, να περπατάς στους δρομους τους… Θα σας κάνω μια περιήγηση να πάρετε μια ιδέα:

Η νεκρόπολη. Μια πόλη-νεκροταφείο έξω από τα τείχη της κανονικής πόλης. Όποιος ήθελε να μπει, πέρναγε αναγκαστικά από εδώ, και θυμόταν τους νεκρούς

Μια από τις εισόδους της πόλης

Όλοι οι δρόμοι (εκτός από έναν..) ήταν ίσιοι. Δεξιά και αριστερά υπάρχουν σπίτια και καταστήματα

Τα καταστήματα είχαν μεγάλες πόρτες με ένα αυλάκι κάτω. Αυτό γιατί οι πόρτες τους ήταν σαν ακορντεόν.

Έτσι δηλαδή

Τα σπίτια από την άλλη είχαν στενές πόρτες όπως εδώ, με μαρμαράκι στο πεζούλι

Στην πόρτα του σπιτιού, κάτω στο πάτωμα, βρήκαμε και μια επιγραφή “προσοχή σκύλος” !

Ακόμα και σήμερα φαίνεται εντυπωσιακό το σπίτι από μέσα. Παράθυρα υπήρχαν μόνο στην εσωτερική πλευρά, ώστε “τα εν οίκω μη εν δήμω”

Από μαγαζιά, εδώ βλέπουμε ένα.. ταχυφαγείο! Ο ταβερνιάρης έβαζε τα φαγητά στα πιθάρια για να διατηρούνται ζεστά

Εδώ είναι ένα καθαριστήριο. Τα ρούχα τα λευκαίναν μέσα σε γούρνες σαν αυτή (χρησιμοποιώντας ούρα που μάζευαν σε δημόσιους ουροσυλλέκτες…)

Φιγούρα στα δημόσια λουτρά

Ο… στραβός δρόμος οδηγεί σε διάφορα μαγαζιά, μεταξύ των οποίων και σε τέτοιους οίκους (να μην ξέρεις που πάει ο άλλος). Μέσα στον οίκο έχει το… μενού να διαλέξεις

Στους δρόμους είχε και σήματα που σου έδειχναν προς τα που να πας για να φτάσεις εκεί που θέλεις, χωρίς να χρειαστεί να ρωτήσεις κανέναν και γίνεις ρεζίλι

Δεν είχαν αποχεύσεις, με αποτέλεσμα τα νερά να κυλούν στο δρόμο. Εδώ βλέπουμε τις διαβάσεις πεζών, με συγκεκριμένες αποστάσεις για να περνάν και τα κάρα.

Και εδώ έχουμε τα “μάτια γάτας” που λέγαμε. Αυτές οι λευκές πετρούλες στο δρόμο φωσφόριζαν το βράδυ και έδειχναν το δρόμο

Εκτός από αυτά είχε βέβαια και την αγορά, και τα γυμναστήρια, τα θέατρα, τα ωδεία. Θα μπορούσα να σας βάλω άπειρες φωτογραφίες… Ελπίζω να σας άρεσε η μικρή μας βόλτα στην Πομπηία!
Ελπίζω πως κάποια μέρα θα επιστρέψω, μαζί με τους υπόλοιπους της οικογένειας, να κάτσουμε περισσότερη ώρα και να ανέβουμε και στον Βεζούβιο…

Μέρα δεύτερη: άφιξη στη Νάπολη

Η γνώμη μου για το Superfast ferry 2 με το οποίο ταξιδέψαμε: καθαρό, με εξυπηρετικό προσωπικό. Κατα τα αλλα, η καμπίνα η τετράκλινη είναι εξαιρετικά μικρή (αν και βέβαια εντάξει, για ενα βράδυ μένεις μόνο), τα μαξιλάρια είναι σχεδόν ανύπαρκτα (τα περιγράψανε ως πουφ για σκύλους), το καζανάκι μας ήταν προβληματικό, το φως στην κουκέτα μου δε δούλευε και βεβαίως το φαγητό ήταν απλά πανάκριβο.
Φτάσαμε λοιπόν στο Μπάρι και ξεκινήσαμε τη διαδρομή προς Νάπολη.

20130512-194835.jpg
Οι δρόμοι και η διαδρομή θύμιζαν αρκετά Ελλάδα και ειδικά το πρώτο κομμάτι της. Ελιές, φραγκοσυκιες.. Το μόνο που μου έκανε πολυ μεγάλη εντύπωση ήταν οι παπαρούνες. Στην Ελλάδα έχω πολλά χρόνια να δω παπαρούνες μαζεμένες. Έχουμε και στην αυλή μας δηλαδή, αλλά είναι μια δυο… Στα χωράφια της Ιταλίας έβλεπες ενα κόκκινο χαλί!

20130512-194919.jpg
Μετά από τρεις ώρες περίπου, φτάσαμε στη Νάπολη. Το κομμάτι που είδαμε και η περιοχή στην οποία είναι το ξενοδοχείο μας έκανε πολύ κακή εντύπωση. Βρώμικη, γεμάτη σκουπίδια στο δρόμο, με βιομηχανικά κτήρια.
Πήγαμε για φαγητό σε ενα μαγαζάκι εκεί κοντά, στο οποίο πάνε οι ντόπιοι απο τα γύρω γραφεία. Οχι το καλύτερο φαγητό του κόσμου, αλλά αξιοπρεπές. Insalata (κάτι ψωμακια με ντομάτα), καρμπονάρα και τέλος ενα πιάτο με κρέας. Είχε και μπόλικη σάλτσα πείνας….

20130512-195856.jpg
Μετά πήραμε έναν ξεναγό και κάναμε το γύρο της πόλης. Δεν ήταν χορταστικό, δεν περπατήσαμε ιδιαίτερα, αλλά πήραμε μια ιδέα, γευτήκαμε λίγα απο τα χιλιάδες αρώματα της πόλης. Γιατί το βιομηχανικό κομμάτι που είδαμε πρώτο είναι απλώς ενα απο τα πολλά πρόσωπα της πόλης. Υπάρχει μετά το ιστορικό κομμάτι, το κομμάτι που έγινε υπό Μουσολίνι, αλλά και το κοσμοπολίτικο κομμάτι. Παρακάτω ακολουθούν μερικές φωτογραφίες τραβηγμένες μέσα από το πούλμαν.
20130512-213619.jpg

20130513-172454.jpg

20130514-012738.jpg

20130514-012850.jpg

20130514-013946.jpg
Ένα από τα πραγματικά ωραία μέρη είναι το κοσμοπολίτικο Posilipo, ή πιο ελληνιστί Παυσίλυπο. Ολη η καλή κοινωνία έχει εδώ σπίτια.

20130514-015505.jpg
Ευτυχώς αφήσαμε αργότερα το πούλμαν και περπατήσαμε λίγο στην πόλη, οπότε σας παραθέτω και μερικές φωτογραφίες απο τη Νάπολη by night

20130514-013743.jpg

20130514-013818.jpg

20130514-013845.jpg

20130514-013912.jpg