Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Καλαμάτα

Ποδήλατο στην Καλαμάτα

Τώρα που κάνω βόλτες με το ποδήλατο στην Καλαμάτα, έχω αποκτήσει και άποψη για τον ποδηλατόδρομό μας.

Με τους ποδηλατόδρομους έχω παλιά ιστορία. Το 2006 είχε γίνει μια πρώτη προσπάθεια για ποδηλατόδρομο στην Καλαμάτα, που ήταν όμως κάτι χειρότερο από αστείο. Φάγανε ένα σωρό λεφτά και στο τέλος οι ποδηλατόδρομοι (που μόνο κατ’ όνομα ήταν ποδηλατόδρομοι) εξαφανίστηκαν.

Μετά από μερικά χρόνια όμως ξεκίνησαν ξανά να φτιάχνουν ποδηλατόδρομους, λίγο πιο σοβαρά αυτή τη φορά. Όχι πια με μια διαγράμμιση του δρόμου, αλλά πάνω σε κομμάτια του πεζοδρομίου, με διαφορετικά πλακάκια κάτω για να είναι εμφανείς και σήμανση. Μάλιστα ξεκίνησε από μικρό κομμάτι και σιγά σιγά μεγαλώνει. Δεν μπορείς φυσικά να πας από τη μια μεριά της πόλης στην άλλη μέσω ποδηλατόδρομου, αλλά μια βόλτα την κάνεις.

Τόσον καιρό τους βλέπω τους ποδηλατόδρμους, αλλά δεν είχα καταφέρει να τους χρησιμοποιήσω κιόλας. Τώρα που το έκανα κι αυτό, έχω μια διχασμένη άποψη για αυτούς.

Τα καλά:

Το ότι έγινε ο ποδηλατόδρομος έκανε περισσότερο κόσμο να χρησιμοποιεί ποδήλατο. Ακόμα και αυτό το μικρό κομμάτι, αυτή η μικρή ευκολία, κατάφερε να παρακινήσει τον κόσμο να βγει με τα ποδήλατα. Ίσως να έπαιξε ρόλο και η κρίση βέβαια και ο κόσμος στράφηκε στο ποδήλατο λόγω οικονομικών δυσκολιών, αλλά είμαι σίγουρη πως βοήθησε πολύ το έργο αυτό. Όσοι έκαναν ποδήλατο έτσι κι αλλιώς δε νομίζω πως ωφελήθηκαν ιδιαίτερα, καθώς -όπως θα δείτε παρακάτω- δεν είναι και οι καλύτεροι ποδηλατόδρομοι στον κόσμο, αλλά όσοι το σκεφτόντουσαν πήραν μια ώθηση.

Το ότι κυκλοφορούν περισσότερα ποδήλατα έκανε τον κόσμο να αποκτήσει καλύτερη οδηγική συμπεριφορά προς τους ποδηλάτες. Πήρε κάποια χρόνια αυτό βέβαια, αλλά δεν έχει καμία σχέση το πώς προσέχουν πλέον τα αυτοκίνητα και το πώς σε αντιμετωπίζουν, με αυτό που ήταν πέντε χρόνια πριν. Τα αυτοκίνητα στην πλειονότητά τους σταματάνε στις διαβάσεις των ποδηλατόδρομων και προσέχουν πολύ περισσότερο. Δεν είναι ιδανικά τα πράγματα βέβαια, υπάρχουν και αυτοί που δε θα σε προσέξουν ή ακόμα αυτοί που θα σε βρίσουν. Μου έτυχε τύπος πάνω στο μηχανάκι, να ανεβαίνει -με το μηχανάκι- ΠΑΝΩ στον ποδηλατόδρομο -στο πεζοδρόμιο δηλάδη- και να βρίζει εμάς τα ποδήλατα που βρισκόμασταν εκεί και τον εμποδίζαμε. “Έχουμε και όλα αυτά τα ποδήλατα τώρα…”. Πρέπει να είσαι πάντα σε επιφυλακή και να προσέχεις, αλλά η κατάσταση είναι καλύτερη.

Τα κακά:

Δε θα ασχοληθώ με το μήκος των ποδηλατόδρομων. Είναι λίγοι ακόμα, αλλά νομίζω υπάρχει σχέδιο επιμήκυνσης. Είναι κάτι που έχει μπει μέσα στη ζωή μας. Αυτό που με πειράζει όμως είναι η επιλογή των υλικών. Αφού το κάνεις που το κάνεις άνθρωπέ μου, πάρε τη γνώμη κάποιου που έχει actually καβαλήσει ποδήλατο στη ζωή του, δες τι υλικά έχουν χρησιμοποιήσει στο εξωτερικό, βάλε λίγο τη λογική σου να δουλέψει! Για τους ποδηλατόδρομους λοιπόν έχουν χρησιμοποιηθεί τριών ειδών πλάκες:

1. Οι οριακά αποδεκτές;

2016-04-27 09.30

Μεγάλες πλάκες πεζοδρομίου με αυτά τα ωραία σχήματα πάνω τους. Ταρακουνιέσαι ελαφρώς, αλλά για μικρές αποστάσεις λες “δε βαριέσαι”. Ενοχλητικές, αλλά το αντέχεις.

2. Οι εντελώς απαράδεκτες (ή αλλιώς “μυαλό ομελέτα)

2016-04-27 09.36

Κάνεις ποδήλατο πάνω τους και ταρακουνιέσαι τόσο πολύ που νομίζεις πως θα γίνει το μυαλό σου ομελέτα! Πιο απαράδεκτο δε γίνεται…

3. Οι “δεν έχω αποφασίσει ακόμα”

2016-04-27 09

Αυτά τα μικρά πλακίδια, σαν τουβλάκια, τα έχουν βάλει στις διαβάσεις των ποδηλατόδρομων κυρίως και σε ένα τμήμα δίπλα στο πάρκο. Σε όσα μέρη κυκλοφορούν αυτοκίνητα επάνω τους και έχουν πατήσει καλά καλά τις πλάκες, είναι μια χαρά. Στις διαβάσεις ας πούμε, που περνάνε ποδήλατα αλλά περνάνε και αυτοκίνητα, εκεί έχει πατηθεί τόσο που δεν αισθάνεσαι τα κενά ανάμεσα στο κάθε πλακάκι. Σε όσα μέρη όμως δεν έχει πατηθεί, εκεί δίπλα στο πάρκο ας πούμε, είναι τρομακτική εμπειρία, καθώς είναι πολύ εύκολο να σου πάρει τη ρόδα το κενό αυτό ανάμεσα στα πλακάκια και να σε πετάξει κάτω. Σα να περνάς από γραμμές τρένου ας πούμε.

 

Ελπίζω πραγματικά να μεγαλώσει το δίκτυο των ποδηλατόδρομων και ίσως στα επόμενα κομμάτια να βρουν κάποιο καλύτερο υλικό να χρησιμοποιήσουν. Ο κόσμος τους χρησιμοποιεί και θα τους χρησιμοποιεί ακόμα περισσότερο αν γίνουν καλύτεροι και περισσότεροι, και αυτό θα είναι προς όφελος όλων.

Όμορφη πόλη…

Πάντα και παντού λέω για το πόσο μου αρέσει η Καλαμάτα. Πόσο χαίρομαι που μένω εδώ.

Όσο δύσκολα και αν έχουν γίνει τα πράγματα, όσο και αν έχει καταρρεύσει το εκπαιδευτικό και υγειονομικό σύστημα (για να μην πω τα υπόλοιπα…), είμαι τόσο πολύ ευχαριστημένη με το σπίτι μου και το χώρο στον οποίο ζω, που θα δυσκολευόμουν πολύ να τον αλλάξω.

Ζω σε μια πόλη, όχι ιδιαίτερα μεγάλη, ούτε όμως και μικρή, που δεν της λείπει τίποτα. Πολιτιστικά δρώμενα έχουμε, TEDx, open coffee, θέατρα, καρναβάλια, συναυλίες. Θέλεις κόσμο; πας στο κέντρο (αν είναι καλοκαίρι πας στην παραλία). Θέλεις να κάνεις μπάνιο το καλοκαίρι; έχουμε θάλασσα. Θέλεις να παίξεις χιονοπόλεμο τον χειμώνα; έχουμε τον Ταΰγετο. Τρως καλαμαράκι στην παραλία  και μετά πας για παραδοσιακό γιαούρτι με μέλι στο βουνό. Έχει ιστορικό κέντρο που είναι σα να περπατάς στην Πλάκα, έχει μαγαζιά, έχει ωραίες καφετέριες. Αλλά αυτό που μου αρέσει περισσότερο απ’ όλα είναι πως εδώ, δίπλα στο σπίτι μας, ενάμιση χιλιόμετρο μακριά από το κέντρο της πόλης, έχει κουνέλια και κατσίκια και άλογα. Περπατάς γύρω στη γειτονιά και μπορείς να κλείσεις τα μάτια και να ακούσεις το ρέμα να κυλάει και τα πουλάκια να κελαηδάνε και τίποτα άλλο. Και όλα αυτά αν μιλήσουμε για μέσα στην Καλαμάτα. Γιατί έχει απίστευτα μέρη να πας, σε απόσταση 15-45 λεπτών.

Μου αρέσει να κάνω βόλτες στην παραλία όταν ο καιρός είναι μουντός και βροχερός, ή ακόμα με αέρα που δημιουργεί κύματα τεράστια.

Μου αρέσει να κάνω βόλτα στη γειτονιά και να βλέπω κατσίκες και άλογα.

Και μου αρέσει να βλέπω την Ιωάννα να βγαίνει από το σπίτι μόλις τελειώσει τα μαθήματά της, για να παίξει με τις κατσίκες και τα κουνέλια της γειτόνισσας. Βλέπει το νεογέννητο κατσικάκι, περιμένει πως και τι να γεννήσει η άλλη κατσίκα και παίρνει μαζί με τους φίλους της τα κουνέλια και τα κάνουν βόλτα!

Τα πηγαίνουν σε έναν χωμάτινο λόφο όπου τους έχουν φτιάξει τρύπες και τα βάζουν μέσα.

Και ποιός νοιάζεται για το ότι γυρνάει σπίτι μες το χώμα; Ας είναι καλά τα πλυντήρια!

Στην παραλία

Χτες το πρωί, κατά τις 8.30, είπαμε να πάμε βόλτα στην παραλία να περπατήσουμε. Πήραμε το μηχανάκι μας, πήγαμε μέχρι εκεί, το αφήσαμε και κάναμε το περπάτημά μας κατά μήκος της παραλίας. Στην Καλαμάτα η παραλία είναι γύρω στα 2 χλμ. και σε όλη αυτή την έκταση υπάρχει ένα φαρδύ πεζοδρόμιο στο οποίο μπορείς να κάνεις τη βόλτα σου, ο ονομαζόμενος “δρόμος bypass” (το περπάτημα κάνει καλό στην καρδιά ε; ).

Στην αρχή λοιπόν κρύωνα. Έβλεπα τη θάλασσα, η οποία ήταν τέλεια βεβαίως και ήρεμη, αλλά είπα “με την καμία δεν έμπαινα μέσα!” Μπρρρρρ. Όμως όσο περπατούσαμε άρχισα να ζεσταίνομαι. Έβγαλα το μπουφάν και πάλι ζεσταινόμουνα. Και όταν αποφασίσαμε το περπάτημα της επιστροφής να το κάνουμε περπατώντας στην αμμουδιά, βρήκα την ευκαιρία να βγάλω και τα παπούτσια μου! Σήκωσα και το παντελόνι και περπάταγα εκεί που έσκαγε το ελαφρύ κυματάκι και ήταν τέλεια! Αν είχα μαγιώ είναι απολύτως σιγουρο πως θα είχα μπει μέσα (οπότε να προσέχουμε πόσο απόλυτοι είμαστε σε αυτά που λέμε…). Πολύ τη ζήλεψα…

Τέλεια σας λεω….

Γυρνώντας είπαμε πως θα βουτήξουμε το επόμενο μεσημέρι, αλλά βεβαίως έπιασε κακοκαιρία και βροχές ξανά (έχουμε μουχλιάσει αυτό το φθινόπωρο…). Δεν ξέρω αν εντέλει θα πάμε, αλλά το σίγουρο είναι πως αν ξεκινήσουμε ξανά για περπάτημα, από μέσα θα φοράω μαγιώ!!!

Κακοκαιρία και σούπερ θάλασσα

Τις τελευταίες μέρες έχει έναν παλιόκαιρο…

Μπορεί ο καιρός αυτός να έχει πολλά αρνητικά, δε σε αφήνει να βγεις από το σπίτι, πρέπει να έχεις κλειστά και τα πατζούρια ακόμα για να μη γίνει καμιά ζημιά, πέφτουν δέντρα (ένα έπεσε στο σχολείο των παιδιών), βγαίνεις από το σπίτι και βλέπεις να σου έχει κουβαλήσει ο αέρας όλα τα άσχετα στην αυλή σου, αλλά μπορείς να δεις και τη θετική του πλευρά. Αυτή του εντυπωσιασμού!

Κοιτάς το βουνό και βλέπεις τις κορυφές του σα να έχουν καλυφθεί με ένα πάπλωμα από μαύρα κυματιστά σύννεφα.

Η θάλασσα είναι και αυτή μαύρη. Αλλά αξίζει πραγματικά να κάνεις μια βόλτα από την παραλιακή. Πάντα σου φτιάχνει το κέφι, ακόμα και όταν τη βλέπεις έτσι φουρτουνιασμένη. Ανοίγει η καρδιά σου βρε παιδί μου. Και καμιά φορά σου επιφυλάσει και εκπλήξεις η βόλτα αυτή. Προχτές που είχε τεράστια κύματα αλλά δεν έβρεχε, βρήκαν ευκαιρία κάτι kite surfers να κάνουν τα δικά τους. Κι εμείς την ευκαιρία να φωτογραφήσουμε!

Ο ένας είχε κίτρινο και ο άλλος κόκκινο πανί και έκαναν και οι δυο βόλτες και τούμπες.

Παρότι φύσαγε και έκανε κρύο, ήταν τόσο εντυπωσιακό το θέαμα και των surfers αλλά και της ίδιας της θάλασσας, που δε μας έκανε καρδιά να φύγουμε!

Δεν την πατάμε αυτή τη φορά… μέχρι εκεί που δε μας πιάνει το κύμα!

Και σήμερα που κάναμε ξανά μια βόλτα από εκεί, είδα τα πιο μεγάλα κύματα που έχω δει μέχρι στιγμής στην Καλαμάτα. Πέρναγαν όλη την παραλία, έφταναν να καλύπτουν το πεζοδρόμιο και να φτάνουν μέχρι το δρόμο! Υπήρχαν μηχανήματα του δήμου που έκαναν στην άκρη την άμμο που είχε μαζευτεί στην άσφαλτο για να μπορούν να περνάνε τα αυτοκίνητα. Κρίμα που δεν είχα τη φωτογραφική μου μαζί (ή την Ιωάννα με τη δική της χαχαχα)

Σάββατο πρωί…

Έχει σχεδόν καθιερωθεί πλέον, τα Σάββατα το πρωί να κάνουμε βόλτα στην πλατεία. Ο Γιώργος έχει μαθηματικά κι έτσι πάμε όλοι μαζί, τον αφήνουμε εκεί και μετά κάνουμε βόλτες να περάσει αυτή η μια ώρα. Κάποιες φορές συνεχίζουμε για λίγο τη βόλτα μας και με τον Γιώργο και μετά πάμε όλοι μαζί στην πεθερά μου που μας έχει φαγητό. Τα ευχαριστιέμαι ιδιαίτερα αυτά τα Σαββατιάτικα πρωινά και τη βόλτα μας στην πόλη, μέσα στον κόσμο και τα μαγαζιά.

Σήμερα το μεσημέρι είχε στην κεντρική πλατεία της Καλαμάτας ένα ανταλλακτικό παζάρι. Πήγαινες ό,τι πράγματα δεν ήθελες πλέον και έπαιρνες ό,τι σου άρεσε. Και μια που ήταν και ακριβώς την ώρα που θα ήμασταν εκεί, το βρήκα ως τέλεια ευκαιρία να δώσω κάποια πράγματα που καιρό τώρα σκεφτόμουν να πάω να αφήσω κάπου.

Στην πλατεία έχει στηθεί όπως πάντα το Καρουζέλ και διάφορα σπιτάκια που φιλοξενούν οργανώσεις και γίνονται γενικώς εκδηλώσεις. Και όπως είναι όλα στολισμένα, είναι πολύ ωραίο να περπατάς εκεί. Φτάσαμε λοιπόν στην πλατεία και το παζάρι, αφήσαμε τα πράγματά μας και ρίξαμε τη ματιά μας στα πράγματα που ήδη υπήρχαν. Μπορούσες να βρεις κυρίως ρούχα, αλλά έφερνε ο κόσμος αρκετά πράγματα, λίγα βιβλία, κάποια παιχνίδια, τσάντες, παπούτσια… Δυστυχώς όχι όλα σε καλή κατάσταση, αλλά τέλος πάντων. Δεν ξέρω αν αυτοί που πήραν πράγματα ήταν άνθρωποι που τα είχαν πραγματικά ανάγκη, αλλά θεωρώ πως δεν έχει και σημασία, γιατί το σκεπτικό είναι να αφήσεις αυτά που δεν χρειάζεσαι πια και αν βρεις κάτι χρήσιμο να το πάρεις.

Τα πράγματα που είχε φέρει ο κόσμος, απλωμένα κάτω για να τα βλέπουν ολοι

Σε μια γωνία του παζαριού ήταν και κάτι νεαροί που δείχνανε στα παιδιά (και όσους μεγάλους ήθελαν) να φτιάχνοιυν στολίδια για το δέντρο από εφημερίδες, αλλά και από άλλα ανακυκλώσιμα υλικά, τενεκεδάκια, ρολά από χαρτί υγείας κλπ Μας αρέσει έτσι κι αλλιώς πολύ το οριγκαμι, οπότε κάτσαμε να μάθουμε πως φτιάχνεται το στολίδι αυτό! Κυρίως η Ιωάννα το έφτιαξε και μετά το κρέμασε στο “δέντρο” που είχαν στήσει στην εξέδρα.

Είναι λίγο πολύπλοκο, αλλά βγαίνει πανέμορφο!

Η Ιωάννα κρεμάει το στολιδάκι της μαζί με τα υπόλοιπα

Μετά μας έπιασε μπόρα και ήταν έτσι κι αλλιώς ώρα να πάμε προς την πεθερά μου, οπότε φύγαμε.

Μετά το φαγητό τα πιτσιρίκια έμειναν εκεί κι εμείς αδράξαμε την ευκαιρία για μια μικρή βολτίτσα μόνοι μας, με ησυχία. Αγοράσαμε προφιτερόλ από το dolce (που είναι ίσως το καλύτερο ζαχαροπλαστείο στην Καλαμάτα) και το φάγαμε σε ένα παγκάκι στην παραλία, κοιτώντας τη φουσκωμένη θάλασσα, τα ιστιοπλοϊκά που είχαν μάθημα εκείνη την ώρα και το βουνό που ήταν μισοκρυμμένο από τα σύννεφα. Τέλεια…

Προφιτερόλ στην παραλία…

Τα κόκκινα βέλη

Η Καλαμάτα γιορτάζει τα 70 χρόνια από τη Μάχη της Καλαμάτας. Στο πλαίσιο των εορτασμών ήρθαν τα “κόκκινα βέλη” της RAF και πραγματοποίησαν επιδείξεις.

Είχαμε κανονίσει να πάρουμε τα παιδιά από το σχολείο λίγο νωρίτερα και να πάμε να τις δούμε από κοντά, όμως ο Γιώργος δεν αισθανόταν καλά και τον φέραμε νωρίς πίσω. Άρα ακυρώθηκε και η παρακολούθηση των επιδείξεων.

Όμως επειδή η Καλαμάτα είναι μικρή και έχουμε μπαλκόνι με θέα 🙂 καταφέραμε να δούμε έστω και κομμάτι αυτών των επιδείξεων. Ήταν πολύ εντυπωσιακές οι φιγούρες τους!!!

η περίφημη καρδιά  (πριν το βέλος, το οποίο δε φάνηκε πάρα πολύ καλά από εδώ 🙂

Ο Κωνσταντίνος δίνει λύσεις

Σήμερα το πρωί είχα πολλά νεύρα. Αλλά πολλά! Με έπιασε ταχυκαρδία, σφίξιμο και τόσα νεύρα που νόμιζα πως θα σκάσω! Έχω την εντύπωση πως ίσως και να πήρα κατά λάθος δυο χαπάκια Τ4… Μπορεί να ήταν όμως και σκέτη κούραση, δεν ξέρω.

Ο καλός μου Κωνσταντίνος όμως που πάντα με φροντίζει, με είδε σε αυτή την κατάσταση και είχε τη λύση όπως πάντα.

Πήγαμε στην παραλία και ρίξαμε μια ωραία βουτιά! Όχι πολύ, δέκα λεπτά, ίσα να νιώσουμε καλύτερα.

Άλλη μια απόδειξη για τα εξής:

  1. Είναι τέλειο το να μένεις στην Καλαμάτα
  2. Είναι τέλειο το να δουλεύεις απο το σπίτι και να καθορίζεις τα ωράριά σου
  3. Είναι τέλειο το να είσαι παντρεμένη με τον Κωνσταντίνο!

Χιόνια στον Ταΰγετο

Λίγες είναι οι φορές που χιονίζει στην Καλαμάτα. Όσα χρόνια ζούμε εδώ, δυο φορές μόνο έχω δει χιόνια στο σπίτι μας.

Στον Ταΰγετο χιονίζει βέβαια σχεδόν κάθε χρόνο, αλλά και πάλι σπάνια βλέπουμε από το παράθυρό μας τα χιόνια και σπάνια επίσης χιονίζει τόσο που μπορείς να ανέβεις πάνω και να χαρείς χιονοπόλεμο.

Φέτος ήταν μια από τις χρονιές που χιόνισε λοιπόν στο βουνό (όχι στο σπίτι μας δυστυχώς :) ) και μάλιστα με τις τέλειες συνθήκες. Μπόλικο χιόνι το οποίο έμεινε αφράτο για το σαββατοκύριακο και την Κυριακή μια τέλεια μέρα με ήλιο, χωρίς αέρα, σούπερ για βόλτα, χιονάνθρωπο και χιονοπόλεμο. Και μια σακούλα μπορεί να γίνει τέλειο έλκηθρο για χιονοτσουλήθρες!!

Να και η τσουλήθρα: