Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

ποδήλατο

Από την Βαρκελώνη στην Καλαμάτα με ποδήλατο – Μικρό roadbook – Ιταλία

Μέρος δεύτερο

Τα κείμενάκια αυτής της δημοσίευσης γράφτηκαν κατά την διάρκεια του ταξιδιού, και είχαν ανέβει ως posts στο facebook. Τα συλλέγω εδώ (και κάνω και μικροδιορθώσεις/αλλαγές/προσθήκες).

####################################################
Ημέρα 7
Ημέρα ξεκούρασης
Στο χωριουδάκι Bussana, μερικά χιλιόμετρα μετά το Σαν Ρέμο
sanremo2

Δεν μας έχει κάτσει ούτε μία φορά να μπορέσουμε να βουτήξουμε στην θάλασσα για ένα μπανάκι. Σήμερα που δεν έχουμε ποδήλατο, έχει τόσο κακό καιρό που οι παραλίες είναι άδειες.

Εδώ ο Παναγιώτης και ο Χρήστος κατσιάζουν ένα 500αράκι χρησιμοποιόντας το ως στήριγμα για να ξεκουραστούν.
sanremo

####################################################
Ημέρα 8.
Μας κυνηγάει καταιγίδα. Έχουμε 150 χιλιόμετρα, και αισθανόμαστε εξαντλημένοι, παρότι ξεκουραστήκαμε μία μέρα. Αποφασίζουμε να μην κάνουμε 150χλμ με καταιγίδα, αλλά να πάρουμε το τρένο.
Φτάσαμε στη Γενοβα. Αφησαμε τις τσάντες στο δωμάτιο και τρεξαμε να βγάλουμε τελείως τουριστικές φωτογραφίες και στα τρία μέρη της πολης που μπορείς να βάλεις φωτογραφίες.
genova1

(Αν θελω να γινω κακουλης, θα πω οτι μετά φύγαμε από εκεί, γιατί μύριζε λίγο άσχημα. Αλλά φύγαμε γιατί ετοιμαζόταν να ξαναπιάσει βροχη ).

genova2

Τεράστια η πολη.
Αύριο έχουμε 120χλμ με 2400 υψομετρικά. Ουπς.

####################################################
Ημέρα 9
Ή μέρα ξεκίνησε από την Γένοβα με συννεφιά και απίστευτο αέρα (κόντρα βεβαίως βεβαίως. Κόντρα αέρα στην ανηφόρα). Μία δυο φορές που ο δρόμος πέρναγε κοντά από την παραλία μας πιτσίλισε ο αφρός από τα κύματα ( τα γυαλιά μου θάμπωσαν)
beforestorm

Η φωτογραφία μπροστά από τον φάρο του Ράπαλο
rapalo

Κάπου 20 χιλιόμετρα πριν την La Speggia, είδαμε αυτό το χριστουγεννιάτικο δέντρο (είχε και λαμπάκια) φτιαγμένο από χαλασμένα ποδήλατα.
biketree
Από ότι μάθαμε μετά, τα ποδήλατα αυτά τα είχε παρασύρει όλα μία πλυμήρα (φαντάζομαι μεγάλη), στις 25/10/2011
“that unfortunately is a bad memory for our city. those are the bicycles recovered from the flood of 10/25/11”

Στο τέλος της διαδρομής όμως ο καιρός έφτιαξε. ( Και σήμερα που φτάσαμε νωρίς και έχει και καλό καιρό, δεν έχει παραλία).
Χτυπησαμε ένα ντονερ να μας ανοίξει η όρεξη και θα ετοιμασουμε μία κατσαρόλα μακαρόνια και τρεις μοσχαρισιες για να στανιαρουμε.
Ή πιο δύσκολη (υψομετρικά) μέρα τελικά έφυγε σαν παιχνίδι, και φτάσαμε στο τόπο διανυκτέρευσης (το λιμάνι La Speggia) αρκετά νωρίς ώστε να βάλουμε μπουγάδες.

####################################################
Ημέρα 10

Τέρμα οι παραλίες.
10η μέρα, ευκολακι, και είχα προγραμματίσει και λίγα χιλιόμετρα νομίζοντας ότι θα περάσουμε πολύ ώρα στην Πιζα (το πιο γνωστό από τα μέρη όλου του ταξιδιού) .
Μετά τα πρώτα 45 χλμ στρίψαμε και φύγαμε από την παραλία. Στο 70 φτάσαμε στην Πιζα, όπου ακουσαμε και για πρώτη φορά ελληνικά μετά από την Βαρκελώνη. Βγαλαμε τις παραδοσιακές φωτογραφίες, γελασαμε με τον χιλιάδες κόσμο που έβγαζε τις ίδιες φωτογραφίες, και συνεχίσαμε.
piza1

Λοιπόν, τα παλια σπίτια δίπλα στο ποτάμι που διασχίζει την Πιζα φτιάχνουν μία πολύ πιο όμορφη εικόνα από την κλασσική του κεκλιμένου πύργου.
piza2

Συνεχίζουμε μέσα από την πανέμορφη Τοσκανη, με τους δρόμους να είναι σκεπασμένοι με πεύκα (ομορφιά απίστευτη)
toskani

Ααα, και μην ξεχάσω. Χιλιάδες ποδήλατα κούρσες. Μέσα σε 20 λεπτά μετρησα 121 ποδηλατα να έρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση. Απλά για προπόνηση.

Προχωράμε για το μέρος της διανυχτέρευσης, την Σάντα Μαρία Α Μόντε. Η Σαντα Μαρία Α Μοντε (Santa Maria A Monte) είναι μία διευρυμένη κοινότητα στην Τοσκανη, κοντά στην Πιζα. Περιλαμβάνει ένα λόφο (παλιά στρατηγικής σημασίας) και τρία μικρά χωριά στους προποδες του λόφου.
Δεν είναι διάσημη, είναι και το σαν τα Φιλιατρά αλλά χωρίς τον πύργο του Άιφελ.
Και αν δεν καθόταν έτσι η τύχη, δεν θα το είχες ακούσει ποτέ. Ο Παναγιωτης και ο Χρηστος όμως είπαν να πάμε μέχρι εκεί, να φάμε ένα παγωτό και να το δούμε πριν έρθουμε για ύπνο.
Και ενώ τρώγαμε το παγωτό μας ακούμε να παίζει η μπάντα του χωριού . Και λέμε, κάτσε να δούμε τι γίνεται.
Τι γίνεται λοιπον. Μία φορά τον χρόνο, στις 18 Ιουνιου, έχουν στο χωριό ένα δικό τους φεστιβάλ. Ντύνονται με ρούχα διαφόρων εποχών, και κανουν μία παρέλαση μετά μουσικής, δείχνοντας τα σημαντικότερα στοιχεία της ιστορίας του χωριού.
Μέσα σε αυτά: το 1956 τον ερχομό της τηλεόρασης, τους πανκ, τους χιπιδες, τους ροκαμπιλιδες, τα τσαρλεστον, τις πολιτικές συλλήψεις, αλλά και πιο παλιά, μεσαιωνικά και άλλα. Τις ρουγες με τις γυναίκες του χωριού να κουτσομπολευουν, τους άντρες να παίζουν χαρτιά, βεσπες, παλια ιταλικά αυτοκίνητα, ότι μπορούσαν να θημηθουν για το χωριο τους.
Αναπαντεχο
Αναπάντεχο και μας έκανε να φύγουμε με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά
santa1

santa2

santa3
#######################################################
Ημέρα 11
Ως ο εντεταλμένος ιχνηλάτης της ομάδας (αυτός που έχει το navigation) διαρκώς κοιτάζω πίσω μου να σιγουρευτώ ότι έρχονται οι άλλοι. Σήμερα σε κάποια φάση, γύρισα πίσω και είδα να με ακολουθούν αλλά ποδήλατα, διαφορετικα.
art-cycles

Και επειδή τα ποδήλατά μας είναι κουλτουριάρικα, σήμερα μας πήγαν στην Φλωρεντία.
1) πήξιμο στους τουρίστες. Απίστευτα. Δεν θυμάμαι να έχω δει πιο πολλούς (ολοφάνερα) τουρίστες. Και δεν εννοώ σε ένα μνημείο (και στον πύργο της Πίζας ήταν πήχτρα) αλλά σε μία ολόκληρη (μεγάλη) περιοχή. Μιλιούνια.
2) όχι δεν μπήκαμε με τα ποδήλατα στο Ουφιτσι. Δεν δοκιμασαμε καν. Ότι είδαμε απ’ έξω .
3) πολύ όμορφη πόλη. Θα ξαναπήγαινα.
florentia1
florentia2
florentia3
florentia4

Κάποια χιλιόμετρα έξω από την Φλωρεντία, και αφού ανεβήκαμε την ανηφόρα της ημέρας, μας έπιασε βροχή. Ο Παναγιώτης ενθουσιάστηκε. Νομίζω ότι δεν τον έχω δει πιο χαρούμενο (photo to be inserted here).

Χαθήκαμε λίγο (ένας δρόμος που είχαμε στο navigation είχε πλυμμηρίσει πριν από καιρό και δεν λειτουργεί πλέον). Τελικά δεν τον χρειαζόμασταν (από ότι κοίταξα μετά, ήταν στον σχεδιασμό γιατί μας γλίτωνε ένα λόφο με 200 υψομετρικά).
Στην διαδρομή, ο Παναγιώτης μου τράβηξε μία φωτογραφία που αγάπησα
in-the-rain

(Και μάλλον θα κάνουμε και τα 120 αύριο υπό βροχή)

#######################################################
Ημέρα 12
Προτελευταία μέρα στην Ιταλια.
39 χιλιόμετρα από την Περουτζια, 31 χλμ από τον προορισμό μας για σήμερα, κάτω από μία γέφυρα, περιμένοντας να περάσει ή μπορα
vroxi2

Κάναμε τα 30 από τα 120 σημερινά χιλιόμετρα σε ανηφόρα με πολύ βροχή.
Και μετά ο καιρός μας έκανε την χάρη να μας αφήσει να βγούμε μία βόλτα στο Gubbio να δούμε την μεσαιωνική πόλη
goubio

Αύριο βουρ για Ανκονα
#######################################################
Ημέρα 13

karavi2
Και κάπως έτσι, 1293 χιλιόμετρα και 15072 υψομετρικά αργότερα φτάσαμε στο ποδηλατικό τέλος του ταξιδιού. Παρ’ οτι ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να φτάσουμε στην Καλαμάτα, τελικά δεν θα κάνουμε το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής (Πάτρα – Καλαμάτα) λόγω ζημιών, ζέστης και κούρασης . (Συν το γεγονός ότι αυτή τη διαδρομή την έχω ξανακάνει πέρισυ, και δεν είναι και το πιο ωραίο πράγμα να κάνεις στην Ελλάδα. Υπάρχουν πολύ πιο όμορφοι, και ήσηχοι, δρόμοι) .
Το μυαλό χρειάζεται λίγο καιρό για να αφομοιώσει όλα όσα είδαμε, και να μπορώ να βρω τις πιο έντονες αναμνήσεις, αλλά μπορώ να πω από τώρα αυτά τα δύο πράγματα:
Α) μέσα σε 13 ημέρες ζήσαμε εμπειρίες πολλών μηνών. Αρκετές φορές βρεθήκαμε να λέμε “πότε έγινε αυτό? Μου φαίνεται σαν να ήταν ένα μήνα πριν” για κάτι που έγινε το ίδιο πρωινό.
Β) η καλή παρέα είναι το παν. Χωρίς τους συμποδηλάτες μου θα τα είχα παρατήσει και ακόμα και αν είχα συνεχίσει, θα είχα χάσει τα μισά από τα πράγματα που είδα και έζησα. Σας ευχαριστώ Παναγιώτη και Χρήστο
####################################################

Από την Βαρκελώνη στην Καλαμάτα με ποδήλατο – Μικρό roadbook – Ισπανία και Γαλλία

Μέρος πρώτο
Τα κείμενάκια αυτής της δημοσίευσης γράφτηκαν κατά την διάρκεια του ταξιδιού, και είχαν ανέβει ως posts στο facebook. Τα συλλέγω εδώ (και κάνω και μικροδιορθώσεις/αλλαγές/προσθήκες).

############################
Ημέρα 0.5
Μερικές μέρες πριν αρχίσει το ταξίδι, φτάνω στην Βαρκελώνη, μόνος. Συναρμολογώ το ποδήλατο στο αεροδρομιο και ξεκινάω για να κάνω τα 100 χιλιόμετρα μέχρι το Saint Hillari.
Πρώτη φωτογραφία του ταξιδιού, στα βουνά της Girona.
breda

############################
Ημέρα 1
Ξεκίνημα χωρίς τον Παναγιώτη και τον Χρήστο, τους οποίους θα συναντήσω στο μέρος της πρώτης διανυκτέρευσης
Κατεβαίνοντας τα βουνά της Girona βλέπω μπροστά μου μία εικόνα για card postal. Χωριό Osor στην Girona.
osor

Μου σπάζει η αλυσίδα, αλλά για καλή μου τύχη κάνω την κατάβαση μαζί με τον Torbjorn ο οποίος έχει μαζί του μία έξτρα αλυσίδα. Βάζω την αλυσίδα του και συνεχίζω.
############################
Ημέρα 2
Στην La Jonquera , λίγο πριν ανεβουμε τα πυρηναια για να περάσουμε στην Γαλλια.
pirinaia

Περάσαμε τα σύνορα Ιταλίας-Γαλλίας, ανεβαίνοντας τα Πυρηναία (δεν είναι τόσο δύσκολο όσο ακούγεται. Έχει μικρή κλίση για μεγάλη απόσταση).

Στο τέλος της ημέρας καταλήξαμε στην Ναρμπόν, η οποία φαντάζομαι ότι είναι πολύ όμορφη. Το φαντάζομαι, γιατί δεν την είδα. Μόλις πήγαμε στο σπίτι που διανυκτερεύσαμε, μπήκα να κάνω ένα ντουζ πριν βγούμε έξω, και βγήκα από το ντουζ τρέμοντας από το κρύο (ενώ έξω είχε ζέστη). Ο Παναγιώτης μου αγόρασε ένα θερμόμετρο, και είδαμε ότι ο πονόλαιμος είχε μετατραπεί σε 38 βαθμούς κελσίου. Πέρασα το απόγευμα ξάπλα, σκεφτόμενος ποιό είναι το πιο κοντινό αεροδρόμιο για να γυρίσω σπίτι μου.

############################
Ημέρα 3
Στο τραίνο. Στην Αρλ. Στον Ροδανό, και στις καλαμιές
Ο πυρετός την νύχτα έφτασε το 39. Δεν έλεγε να κάνω 120χλμ, και (προς χαρά και των υπολοίπων που είχαν ταλαιπωρηθεί λίγο με τα πηρηναία την προηγούμενη) πήραμε το τρένο.
arl

Και τελικά, ελέω πυρετού, απεργιών στα τρένα και των συμποδηλατων μου (που δεν με άφησαν να τα παρατήσω όλα και να γυρίσω σπίτι όταν είχα απογοητευτεί από τον πυρετό) τα κάναμε και σήμερα τα χιλιομετρακια μας. Και περασαμε μέσα από την Αρλ και δίπλα από τις εκβολές του Ροδανου ποταμού που ξεκινάει από τον Ροδανο παγετώνα δίπλα στην Γενευη και κατεβαίνει 800 χιλιόμετρα μέχρι την Μεσόγειο.
train

Α) είμαι καλύτερα επάνω στο ποδήλατο παρά κάτω. Μόλις κατεβαίνω από το ποδήλατο με χτυπάν τα συμπτώματα του κρυώματος. Επάνω στο ποδήλατο τα ξεχνάω.
Β) συνεχίζουμε
Γ) γιατί όταν είσαι στο ποδηλατο όλοι οι άνεμοι είναι πάντα κόντρα?

############################
Ημέρα 4
Από την Αρλ, στην Λα Σιοτατ.

Για τουλάχιστον 8χλμ έξω από την Αρλ η διαδρομή μας ήταν σε έναν πανέμορφο δρόμο ανάμεσα σε πλατάνια.
platania

Λίγο πριν την Μασσαλία
to-massalia

Μου πήρε λίγο να το μάθω αλλά το Garmin μας έφερε στα αξιοθέατα.
massalia
(Ευχαριστούμε πολύ πολύ την Actionitems.gr για την βοήθειά τους)

Ως γνωστός ποδοσφαιρόφιλος (εδώ όσοι με ξέρουν γελάνε), όταν έφτασα στην Μασσαλία, έμαθα ότι γίνεται Euro. Αφού μου εξήγησαν ότι δεν μιλάν για το νόμισμα αλλά για ποδοσφαιρική διοργάνωση, έγινε και η εξής συζήτηση μέσω facebook.
Φίλος: Πεφτει ματσουκι,λακα απο κει μη φας κανα στυλιαρι ξωφαλτσο και βαλεις και στις τσαντες.φιλια ρε!
Εγώ: Χεχε μπα, μέχρι τώρα και άγγλοι και ρωσσοι και γάλλοι μας χαιρεταν και θέλουν να μας κερασουν. Σε λίγη ώρα φευγουμε έτσι και αλλιως.
Φίλος: Το καλο με το κοκκινο ειναι οτι εισαι και με τους 3!

############################
Ημέρα 5
Ας οψεται το γεγονός ότι το τραγούδι “Στο Σαν Τροπεζ” της Καιτουλας είχε βγει όταν ήμουν σε ηλικία που πλάθοταν ο χαρακτήρας μου ακομα (1991 για να μην το ψαχνετε) και σήμερα κάναμε μία μικρή παράκαμψη προσθέτοντας 12 χιλιόμετρα (στα ήδη 124 της διαδρομής μας) για να δούμε τι είναι τέλος πάντων αυτό το Σαν Τροπεζ.
Α) η Στουπα είναι καλύτερη
Β) οι γυναίκες μοντέλα εμένα δεν μου λένε τίποτα, όλες σαν πλαστικές ήταν
sain-tropez4

Γ) το επόμενο χωριουδάκι ήταν πολύ πιο όμορφο (αλλά δεν το έκανε τραγούδι η Καιτουλα και έτσι δεν έγινε διασημο, και δεν ανέβηκαν οι τιμές των οικοπέδων)
sain-tropez3

Δ) είχε τόσο μποτιλιαρισμα στην έξοδο του χωριου, που για 6 χιλιόμετρα εμείς με τα ποδήλατα προσπερνουσαμε φεραρι, πορσε και λαμποργκίνι
Ε) το παγωτό στο Σαν Τροπεζ δεν ήταν πιο νόστιμο από του ιταλού στο Ναυπλιο
sain-tropez2

ΣΤ) Βγάλαμε φωτογραφία μπροστά στο αστυνομικό τμήμα που γυρίστηκε η διάσημη ταινία του Louis De Fine “Οι αστυνομικοί του Saint Tropez”
sain-tropez1
saint-tropez-loui-de-fines

####################################################
Ημέρα 6
Στην Γαλλική Τριβιέρα
hyeres

Κάντε γρήγορα κύριε μπουλντοζιερη που ισιωνετε την άμμο μας. Πρέπει να παίξω ρακέτες να προπονηθώ για την Stoupa που θα πάω για διακοπές.
Και στην Γαλλική Ριβιερα υπάρχουν προβληματα.
sand

Μονακό, Νίκαια, Κάννες και άλλες ιστορίες.
riviera

Με άλλα 140 χιλιόμετρα, σε τιμή ευκαιρίας βλέπεις ένα σωρό πράγματα.
1) στα 40 χιλιόμετρα δρόμο από το Frejus μέχρι την Νίκαια, βλέπεις 100αδες (σοβαρά, για κάμποση ώρα μέτραγα και σταμάτησα στο 150) ποδήλατα κούρσες. Όλων των ηλικιών . Χαρά του ποδηλάτη. Αναρωτιέμαι βέβαια “μα καλά, δουλειά δεν έχουν αυτοί?” αλλά αυτό δεν το ρώτησα να πω την αλήθεια μου. Ρωτησα όμως και μου είπαν ότι αυτό γίνεται κάθε μέρα όταν δεν βρέχει, και όλη την διάρκεια του έτους. Μπορεί να τους κατεβάζει ιπτάμενος δίσκος, δεν ξέρω

2 ) οι Κάννες δεν μας ενθουσίασαν. Αλλά γίνεται τώρα εκεί το 50στο φεστιβάλ τηλεόρασης, και περάσαμε (τυχαία) μπροστά από το φεστιβάλ τη στιγμή που έβγαινε μία (φανταζομαι) ηθοποιός, την οποία κάμποσα κοριτσάκια εκεί την περίμεναν και ούρλιαζαν το όνομα της (που δεν το κατάλαβα) και οι σεκιουριταδες άνοιγαν δρόμο για να περάσει.
Τώρα μπορώ να λέω ότι το έζησα και αυτο.

3) Η Νίκαια είναι πολύ εντυπωσιακό μέρος. Τα κτίρια, η παραλία, ο ποδηλατοδρομοι. Αξίζει να περάσεις δύο τρεις ώρες εκεί.
nice1

Φεύγοντας από την πόλη έχει ένα λόφο με απίστευτη θέα.
nice

4) το Μονακό αξίζει μόνο ως μελετη του πως μπορείς να πάρεις μία πολύ όμορφη περιοχή και να την κάνεις να μοιάζει σαν το κέντρο οποιαδήποτε μεγαλούπολης. Άντε, να μπορείς να πεις “το έχω δει και αυτό”
monaco

nice3

Από την Βαρκελώνη στην Καλαμάτα με ποδήλατο – Σκόρπιες σκέψεις

Πιο έντονες αναμνήσεις και διάφορες σκόρπιες σκέψεις :

– Ή ομορφιά της ακτογραμμής στην Γαλλική Ριβιερα. Σαν να είσαι στην Μάνη, αλλά για 200 συνεχόμενα χιλιόμετρα, με βλάστηση.
2016-06-14 10.30.34

2016-06-14 10.30.51

2016-06-14 10.30.54

-Ο πολύ μεγάλος αριθμός ποδηλατών με κούρσες, από όλες τις ηλικίες, αλλά κυρίως από 30 και πάνω, στην Γαλλια ανάμεσα στο Frejus και τις Κάννες. Και μετα σε ολόκληρη την Ιταλια, σε όποιο επαρχιακό δρόμο και αν βρισκόσουν. Έχω τραβήξει ένα τυχαίο βιντεάκι, κάποια στιγμή. Μέσα σε 1:21 (ένα λεπτό, και 21 δέυτερα), μέτρησα 26 ποδήλατα. Απλή αναγωγή: μέσα σε μία ώρα πρέπει να είδαμε 1170 ποδήλατα. Και η διαδρομή ήταν 40 χιλιόμετρα.

-Ο μεγάλος αριθμός ανθρώπων που βλέπαμε να ταξιδεύουν με ποδήλατο. Τους αναγνωρίζεις από τις βαλίτσες. Όλοι σε χαιρετάν, γιατί ανήκετε στην ίδια οικογένεια.

-Ή ευγένεια των ανθρώπων παντού. (Και ταυτόχρονα το πόσο λάθος είναι τα στερεότυπα που έχουμε για τους διάφορους λαούς, κυρίως για τους Γάλλους. Εκτός από ένα μηχανοδηγό τρένου που μου απάντησε στα Γαλλικά “αφού δεν με ρωτάς στα Γαλλικά δεν σου απαντώ τίποτα” δεν συναντήσαμε άλλο άνθρωπο στις 5 μέρες στη Γαλλια που να μην κάνει προσπάθεια να μας εξυπηρετήσει και να μας καταλάβει.

– Οι πολύ εξυπηρετικοί οικοδεσπότες μας στα Airbnb που μείναμε . Εκτός από ένα απαράδεκτο τύπο που είναι από μόνος του ολόκληρη ιστορία ( και από τα αναπάντεχα που έχεις να θυμάσαι)

– Ο απαράδεκτος τύπος που ενώ είχε καταχώρηση για τρεις επισκέπτες και είχε επιβεβαιώσει ότι είχε χώρο για τα ποδήλατα, μόλις άνοιξε την πόρτα και μας είδε άρχισε να μας φωνάζει ότι το δωμάτιο είναι πολύ μικρό για τρεις ανθρώπους, και ότι είναι ή τελευταία φορά που δέχεται τρεις καλεσμένους. Και αφού του πέρασε αυτό, άρχισε να μας φωνάζει επειδή είχαμε τρία ποδήλατα, ενώ αυτός περίμενε και είχε χώρο μόνο για ένα. Αφού του έδειξα το μύνημα στο οποίο του έλεγα ότι κάνουμε το ταξίδι με ποδήλατο, και τον ρώταγα αν έχει χώρο για τρία ποδήλατα, όπου είχε συμφωνήσει, συνέχισε να μας φωνάζει. Κάπου εκει αποφασίσαμε να φύγουμε και να βρούμε ένα ξενοδοχείο να κοιμηθούμε σαν άνθρωποι. Ο (συνεχίζω να τον θεωρώ απαράδεκτο) οικοδεσπότης μου έστειλε ενα μύνημα ζητώντας συγνώμη για την συμπεριφορά του, λέγοντας μου ότι δεν χρειάζεται να τσακωθούμε, αφού είναι μίσος Έλληνας και αυτός (ήταν ή μαμά του λέει ελληνίδα). Έγραψα στο Airbnb οι οποίοι μου επέστρεψαν τα χρήματα της κράτησης και μου είπαν ότι σε αντίστοιχες περιπτώσεις που τους συμβαίνουν σπάνια, ας επικοινώνησω κατευθείαν με αυτούς (κάτι ομως που είναι πολύ δύσκολο, αφού το τηλεφωνικό κέντρο υποστήριξης έχει αναμονή…. σκεψου να παίρνεις από εξωτερικό και να πληρώνεις roaming περιμένοντας 10 λεπτά να σου απαντήσει κάποιος….)

– Το καταπληκτικό μου back office. Ή Στελλίτσα μου που χωρίς να απολαμβάνει ή ίδια τις διακοπές βοηθούσε οπότε χρειαζόταν. Μα να τσεκάρει τις διαδρομές να μην ξαναπέσουμε σε χωματόδρομο, μα να ψάξει για εναλλακτική διαμονή, μα να με υποστηρίξει, πως να το κάνουμε, το back office μετράει.

– Το ταξίδι περιλαμβάνει πολλά πράγματα.
Μπουγάδα (κάθε μέρα)
2016-06-11 16.08.04

Ράψιμο
2016-06-11 20.25.41

Μαγείρεμα
2016-06-17 20.37.51
(Για τα πρακτικά: τρεις μοσχαρίσιες μπριζόλες συνολικά 1300 γραμμάρια, 1 κιλό μακαρόνια, με μία κατσαρολίτσα σάλτσα, 200 γραμμάρια παρμεζάνα για βραδυνό, για τρία άτομα. Για ένα βράδυ).

– Τα δύο ατυχήματα που είδαμε. Και στα δύο αυτοκίνητο χτύπησε ηλικιωμένη κυρία που περνούσε τον δρόμο. Στη πρώτη περίπτωση στην Γαλλια ή κυρία σηκώθηκε και περπάτησε και συνέχισε την διαδρομή της. Στην δεύτερη, στην Ιταλια η κυρία ήταν στην άσφαλτο και εκείνη τη στιγμή που περάσαμε εμείς ερχόταν το ασθενοφόρο.

– Το τούνελ που αναγκαστήκαμε να περάσουμε στην Ιταλία, όταν ο κανονικός δρόμος από όπου θα περνάγαμε βρέθηκε κλειστός λόγω κατολίσθησης και αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω και να πάμε από δρόμο πιο μεγάλης κυκλοφορίας. Όχι εθνικη, αλλά και πάλι δρόμο στον οποίο δεν θα επιλέγαμε αλλιώς να περάσουμε. Για 1 χλμ κάναμε απίστευτο σπριντ, μέσα σε απίστευτο θόρυβο, με τα ΙΧ να μας προσπερνούν από αρκετά κοντά.
Προς τιμή του, όταν έφτασε ένα φορτηγό πίσω μας δεν μας προσπέρασε αλλά έκοψε ταχύτητα και έτσι μας πήγε μέχρι την έξοδο του τούνελ. Έτσι για αλλαγή, να έχει και λίγο cardio ή γυμναστική μας.

– Τα τυχαία αξιοθέατα. Παρ’ οτι προγραμματίζω για καιρό τις διαδρομές που θα ακολουθούσαμε, τα κριτήριά μου δεν είναι τα αξιοθέατα. (Ίσως με διαφορετικούς περιορισμούς ή με λιγότερους χρηματικά και χρονικά περιορισμούς να λάμβανα υπ’ όψιν μου και τα αξιοθέατα). Όταν όμως είσαι στο δρόμο για 13 μέρες, όλο και πέφτεις πάνω σε μέρη που αξίζει να τα δει κανείς.
(όπως αυτός ο πολύ όμορφος εσωτερικός κήπος/συντριβάνι σε ένα παλάτι στην Γένοβα.
2016-06-16 14.02.30

– Ή σημασία ενός καλού βιβλίου μαζί. Μπορεί να είσαι στον δρόμο πολλές ώρες και όταν είσαι στο δωμάτιο να έχεις να κάνεις ένα σωρό δουλειές, αλλά υπάρχουν στιγμές (όπως οι 25 ώρες στο καράβι, ή τα αεροπλάνα και τα αεροδρόμια, ή η μέρα ξεκούρασης, που το βιβλίο προσφέρει μία διέξοδο στο μυαλό σου. (Έτσι για τα πρακτικά, στο ταξίδι αυτό τελείωσα τα δύο πρώτα βιβλία του Hyperion του Daniel Simmons και ξεκίνησα το τρίτο)

– Το πόσο περισσότερα καταστήματα που κάνουν τατουάζ βλέπαμε από ποδηλαταδικο στην Γαλλια. Τι γίνεται? Όλοι κάνουν τατουάζ αλλά δεν αγοράζουν ποδήλατα ? (Ενώ είχαμε συνέχεια τον νου μας για ανοιχτά ποδηλατάδικα, βλέπαμε συνεχεια ανοιχτά τατουαζάδικα)

– Δύο ημέρες της αρχικά σχεδιασμένης διαδρομής τις κάναμε με τρένο αντί για ποδήλατο. Την πρώτη λόγω πυρετού, την δεύτερη λόγω κούρασης. Μία μέρα του αρχικού σχεδιασμού (την τελευταία μέρα, το Πάτρα-Καλαμάτα) δεν την κάναμε λόγω ζέστης και ταλαιπωρίας. Νόμιζα ότι το να μην κάνω όλα όσα σχεδιάσει θα μου άφηνε ένα αίσθημα ανικανοποίητου, μη ολοκλήρωσης. Δεν είναι έτσι. Όπως μου έλεγε ο φίλος Torbjorn: “it’s all in your mind Konstantinos”. Όλα είναι μέσα στο μυαλό μου. Από την στιγμή που συνειδητοποιείς ότι το κάνεις για διακοπές και για την απόλαυση σου και όχι για δουλειά , χαλαρωνεις και το απολαμβάνεις ακόμα και αν δεν κάνεις ολες τις μέρες.
2016-06-11 09.16.03

Να φοράτε πάντα κράνος στο ποδήλατο

Γενικά σαν οικογένεια είμαστε πολύ προσεκτικοί με τους κανόνες ασφαλείας στα μεταφορικά μέσα. Πάντα είχαμε ειδικά καθίσματα και καρεκλάκια στο αυτοκίνητο, φοράμε ζώνη, φοράμε κράνος στο μηχανάκι και έχουμε μάθει και τα παιδιά να φοράνε από μικρά. Ακόμα και με άλλα θέματα, όπως πχ του αλκοόλ, είμαστε πιο αυστηροί από αυτό που ζητάνε οι νόμοι και έχουμε υιοθετήσει την πρακτική του 0% ποσοστό αλκοόλ για όποιον πρόκειται να οδηγήσει. Δεν μιλάμε στο τηλέφωνο όσο οδηγούμε και τα παιδιά κάθονταν πάντα στο πίσω κάθισμα μέχρι που ψήλωσαν αρκετά. Όλα αυτά μάλιστα μας έχουν κάνει να τσακωθούμε με γνωστούς και φίλους ή στην καλύτερη περίπτωση προκαλούν κάτι περίεργα βλέμματα.

Με τα ποδήλατα όμως για κάποιο λόγο δε το έχουμε το κράνος στο μυαλό μας. Πάντα είχαν τα παιδιά κράνος, όταν ήταν μικρά το φόραγαν περισσότερο και φυσικά ο Κωνσταντίνος το φοράει πάντα όταν πηγαίνει τις μεγάλες του διαδρομές. Τώρα που μεγάλωσαν όμως και για τις διαδρομές μέσα στην πόλη, δε φοράει κανείς μας. Έχουμε κάνει μερικές συζητήσεις με φίλους, έχω διαβάσει μέχρι και άρθρα που είναι κατά του κράνους στο ποδήλατο ή που τουλάχιστον λένε πως δεν προσφέρει και τίποτα και λυπάμαι που το λέω, αλλά μάλλον με βόλευε να το πιστέψω (διαβάστε εδώ και τις δυο απόψεις).

Πλέον θα σας πω το εξής, δυστυχώς βασισμένη σε εμπειρία: όλα αυτά είναι μπούρδες! Το κράνος είναι απαραίτητο πάντα ΚΑΙ στο ποδήλατο. Σώζει ζωές και σίγουρα σώζει κεφάλια και αποτρέπει ταλαιπωρίες. Στη δική μας περίπτωση το τέλος ήταν αίσιο, αλλά θα μπορούσε και να μην είναι.

Την Πέμπτη που μας πέρασε, μόλις είχε επιστρέψει ο Κωνσταντίνος, η Ιωάννα ξεκίνησε με το ποδήλατο να πάει σε δουλειά. Εμείς μέσα στη χαρά της επιστροφής πήγαμε για μια γρήγορη βουτιά στη θάλασσα. Όταν επιστρέψαμε μας περίμενε ένα σημείωμα στο τραπέζι της κουζίνας από τη Σοφία (που είχε μείνει σπίτι). “Πάρτε με τηλέφωνο – ΕΠΕΙΓΟΝ”. Με λίγα λόγια, η Ιωάννα είχε πέσει με το ποδήλατό της, την είχε μαζέψει μια κυρία από ένα μαγαζί εκεί, είχε φωνάξει το ασθενοφόρο και μας είχε πάρει και τηλέφωνο να μας το πει. Και η κυρία και αυτός στο ασθενοφόρο μας διαβεβαίωσαν πως δεν είχε τίποτα το παιδί, μόνο για προληπτικούς λόγους την πήγαν στο νοσοκομείο. Ο Κωνσταντίνος ξεκίνησε να πάει στο νοσοκομείο, ενώ εγώ αποφάσισα να μείνω σπίτι αφού η Ιωάννα δεν είχε τίποτα και ήταν ήδη και η Σοφία εκεί. Και πάλι με λίγα λόγια, η Ιωάννα εντέλει ήταν μεν καλά (έκανε 2 ράμματα στο κεφάλι και είχε κάτι γρατζουνιές στον ώμο, αγκώνα, πόδι), αλλά με το χτύπημα στο κεφάλι είχε πάθει μια αμνησία που μας έκανε να ανησυχούμε. Δε θυμόταν τίποτα από τη μέρα εκείνη (πού πήγαινε, γιατί πήγαινε εκεί, πώς χτύπησε), αλλά ούτε και από προηγούμενες ημέρες (ότι είχε ξαναπάει στο συγκεκριμένο μέρος, πότε γύρισε ο Κωνσταντινος, πότε είχε φτιάξει τα νύχια της). Και όσο ήταν στο νοσοκομείο προφανώς δε δημιουργούσε και νέες αναμνήσεις, καθώς τα ρώταγε όλα αυτά κάθε πέντε λεπτά. Έπαιρνε απάντηση, τα ξέχναγε και μετά από 5 λεπτά άρχιζε τις ίδιες ερωτήσεις ξανά και φτου και απ’ την αρχή. Ο Κωνσταντίνος από το νοσοκομείο προσπαθούσε να κρατήσει την ψυχραιμία του, εγώ από το σπίτι κόντευα να λιποθυμήσω. Της έκαναν όλες τις εξετάσεις, αξονική, ακτινογραφίες, υπέρηχους κλπ, ευτυχώς ήταν όλα καθαρά. Σιγά σιγά άρχισε να συνέρχεται και μέχρι να έρθουν σπίτι είχε αρχίσει να θυμάται και πράγματα από τις προηγούμενες μέρες.

Τώρα, 4 μέρες μετά, έχει πονοκεφαλους ακόμα, δεν μπορεί να διαβάσει ή να βρεθεί σε φασαρία, ενώ για μερικές μέρες ακόμα δεν επιτρέπεται να βγει στον ήλιο ή να κάνει μπάνιο. Ακόμα θυμάται ελάχιστα πράγματα από την Πέμπτη το πρωί (πριν το χτύπημα), ενώ δε θυμάται τίποτα από το ίδιο το χτύπημα ή το νοσοκομείο. Οι κυρίες που την είδαν να χτυπάει μας είπαν πως εκεί που πήγαινε απλώς έπεσε. Όταν μαζέψαμε το ποδήλατο είδαμε πως είχε βγει η αλυσίδα, οπότε φανταζόμαστε πως της βγήκε η αλυσίδα, δεν μπόρεσε να το ελέγξει (ήταν και το δικό μου ποδήλατο που δε το έχει συνηθίσει) και έπεσε. Μάλλον δε θα μάθουμε ποτέ πραγματικά τι έγινε. Το ευτύχημα ήταν πως δεν πέρναγε αυτοκίνητο να τη χτυπήσει και πως φυσικά δε χτύπησε πολύ χειρότερα.

Αν όμως φόραγε κράνος δε θα είχε χτυπήσει ούτε τόσο. Θα είχε γλυτώσει τη διάσειση και θα είχε απλώς τις γρατζουνιές. Θα σηκωνόταν και θα συνέχιζε κανονικά τη μέρα της. Ένα τόσο απλό πράγμα θα την είχε γλυτώσει από ταλαιπωρία, πόνο και χαμένες μέρες. Αν το κράνος πρόκειται να γλυτώσει έστω και έναν τραυματισμό, δε βλέπω το λόγο γιατί να μη το φοράς.

Οι νέοι μας φίλοι. Quoi?

Έχω ήδη κάνει ένα ποστ για την εμπειρία μου με το warm showers. Αυτές τις μέρες που θα έλειπε ο Κωνσταντίνος είχαμε πει να το βάλουμε unavailable το σπίτι, για να μην έχω να κάνω ακόμα παραπάνω πράγματα. Όμως πριν το κάνει, έλαβε ένα μήνυμα από μια οικογένεια Γάλλων που ρωτούσε αν θα μπορούσαμε να τους φιλοξενήσουμε. Παρότι είχα πει λοιπόν όχι για όλους, αυτή ήταν μια διαφορετική περίπτωση. Μου κίνησε την περιέργεια και ήθελα να μάθω πώς κάνουν ένα τέτοιο ταξίδι ως οικογένεια. Έχουν δυο μικρά αγόρια 8 και 10 χρονών, τι γίνεται με το σχολείο; πώς αντέχουν τα παιδιά; άραγε έχουν διπλά ποδήλατα, τα κουβαλάνε σε καρότσι, έχει ο καθένας το δικό του; Δε μιλάμε και για μικρό ταξίδι, οι άνθρωποι έχουν προγραμματίσει να είναι στο δρόμο 6 μήνες… Είχα ένα άγχος γιατί θα ήμουν  μόνη μου (και συνήθως ο Κωνσταντίνος είναι αυτός που μιλάει, που κανονίζει, που βοηθάει), αλλά είπα οκ, θα χαρώ πολύ να έρθουν.

Και πράγματι, όχι απλώς χάρηκα, αλλά πέρασα 3 εξαιρετικές μέρες! Στην αρχή τους είχαμε γράψει πως μπορούμε να τους φιλοξενήσουμε για 1-2 βράδια, μπορούν να χρησιμοποιήσουν την κουζίνα και το ψυγείο μας και άλλους τέτοιους γενικούς κανόνες που γράφουμε (για να μπορούμε να διατηρήσουμε κάποιες ισορροπίες και να ξέρει ο καθένας τι να περιμένει). Όλα αυτά έφυγαν από το παράθυρο βέβαια όταν ήρθαν οι άνθρωποι, γιατί, σε αντίθεση με όλους τους άλλους που είχαμε μέχρι τώρα, δεν ενδιαφερόντουσαν μόνο για μια στέγη και άντε να πεις και δυο ιστορίες, αλλά ήθελαν να ζήσουν μαζί μας, να μας γνωρίσουν. Να μαγειρέψουμε μαζί, να βγούμε βόλτες, να παίξουν τα παιδιά. Ένιωσα πραγματικά πως έκανα καινούριους φίλους και πέρασα θαυμάσια. Κατ’ αρχάς όταν ήρθαν μας έφεραν ένα μπουκάλι λευκό κρασί και ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ! Και μάλιστα ΧΩΡΙΣ ΓΑΛΑ!  Πώς να μη τους συμπαθήσω από την πρώτη στιγμή;;;

2016-06-12 16.20

Η Ιωάννα κατά κύριο λόγο ανέλαβε τα παιδιά, τα οποία μπορούσαν να πουν 2-3 λέξεις στα ελληνικά και άλλες τόσες στα αγγλικά. Έπαιξε μαζί τους, τους έκανε μαθήματα αγγλικών, τα πήγε στα ζώα της γειτονιάς… Και με τον Γιώργο φυσικά έπαιξαν πολύ. Τίμησαν και τα επιτραπέζιά μας (από τα οποία ήξεραν ήδη πολλά) και κάτι σπαθιά που είχε ο Γιώργος σε μια κούτα.

p60612-120923

(Photo by Ghyslaine and Manu)

2016-06-11 21.40

Περάσαμε μια μέρα στα φουσκωτά στην παραλία όπου τα παιδιά πραγματικά τα έδωσαν όλα και βγήκαν νοκ άουτ 🙂

p60611-150333

(Photo by Ghyslaine and Manu)

Τους έμαθα να μαγειρεύουν γεμιστά και σούπα με χυλοπίτες και αυτοί με τη σειρά τους μας έφτιαξαν το ένα βράδυ κρέπες και το άλλο Gougeres. Ενθουσιάστηκαν με τα γεμιστά, τα παιδιά μετά σχεδόν γλείφαν το τηλέφωνο που είχε τις φωτογραφίες… Κάναμε και βόλτα στην Καλαμάτα με το ποδήλατο, είδαν το πάρκο, φάγαμε παγωτάκι… Γενικά περάσαμε θαύμα και αυτοί έκαναν ένα ευχάριστο διάλειμμα ξεκούρασης.

2016-06-11 21.54

Εδώ ο Μανουέλ ανέλαβε το ανακάτεμα της ζύμης… θέλει δύναμη!

Εδώ το αποτέλεσμα και εμείς να το τρώμε…

2016-06-11 23.10

και φυσικά τα γεμιστά μας!

Το ένα πρωινό το περάσαμε πάνω από τον χάρτη για να τους βοηθήσω να βρουν τη διαδρομή τους από εδώ και πέρα. Τους θαυμάζω πραγματικά για αυτό που κάνουν και ιδιαίτερα τα πιτσιρίκια… Να είσαι 8 χρονών, πάνω σε ένα μικρό ποδηλατάκι και να ανεβαίνεις τον Πάρνωνα!!! Εγώ ούτε με το αυτοκίνητο δε το κάνω…

p60612-120937

(Photo by Ghyslaine and Manu)

Αν έχετε απορίες κι εσείς για τα παιδιά να σας πω πως είναι ο καθένας με το δικό του ποδήλατο και τις δικές του βαλίτσες. Οι μεγάλοι κουβαλάνε και μια σκηνή (με ό,τι χρειάζεται για να κοιμηθούν) και ό,τι χρειάζεται για να μαγειρεύουν. Έχουν στη διάθεσή τους 6 μήνες για το ταξίδι Γαλλία – Ιταλία – Ελλάδα και αντίστροφα. Τα παιδιά χάνουν μόνο 4 μήνες σχολείου, αλλά επειδή είναι μικρά και επειδή στη Γαλλία είναι το σύστημα τέτοιο, μπορούν να λείψουν χωρίς κανένα πρόβλημα και χωρίς να χάσουν τάξη. Απλώς κάνουν και μερικά μαθήματα στη διαδρομή. Κάναμε πλάκα λέγοντας πως είναι bikeschooled!

2016-06-13 08.44

Κάπως έτσι λοιπόν έκανα καινούριους φίλους! Τα παιδιά βρήκαν την ευκαιρία να εξασκήσουν τα αγγλικά τους για μια φορά ακόμα, ενώ ίσως να έμαθαν και 2-3 γαλλικές λέξεις. Εγώ σίγουρα έμαθα μια: quoi?

Τα παιδιά θα πάνε από εδώ στην Μονεμβασιά και μετά Λεωνίδιο, Ναύπλιο, Κόρινθο, Αθήνα, Μετέωρα, Μέτσοβο, Γιάννενα, Ηγουμενίτσα. Εάν είσαστε κάπου στη διαδρομή τους και θέλετε να τους φιλοξενήσετε, επικοινωνήστε μαζί μου. Να είστε σίγουροι πως θα βγείτε κερδισμένοι γιατί θα έχετε γνωρίσει μια εξαιρετική οικογένεια! Αν θέλετε να τους δείτε περισσότερο, το μπλογκ τους λέγεται Οκτώ ρόδες

Για ένα ζεστό ντουζάκι…

Πάνω στην προετοιμασία για το καινούριο μεγάλο ταξίδι του Κωνσταντίνου με το ποδήλατο, έπεσα πάνω στο σάιτ warm showers. Εάν είσαι ποδηλάτης μεγάλων αποστάσεων μπορείς να βρεις σπίτια να σε φιλοξενήσουν στο δρόμο σου. Προσφέρουν μέρος να κοιμηθείς, να κάνεις ντουζάκι και να ξαποστάσεις μετά τις ώρες που βρίσκεσαι στο δρόμο. Και φυσικά μπορείς να δηλώσεις το σπίτι σου κι εσύ ανάμεσα σε αυτά που είναι φιλικά προς τους ποδηλάτες, να φιλοξενείς κι εσύ αυτούς που φορτωμένοι βαλίτσες έχουν κινήσει να εξερευνήσουν τον κόσμο.

Δε διστάσαμε να δηλώσουμε το σπίτι μας κι εμείς λοιπόν. Όταν κάνεις τέτοια μεγάλα ταξίδια με το ποδήλατο το να βρεις δωρεάν διαμονή κάπου, αλλά και κόσμο που είναι φιλικός, που θα σου προσφέρει παρέα και ένα πιάτο φαγητό, είναι νομίζω πολύ σπουδαίο πράγμα. Γνωρίζεις κόσμο, μοιράζεσαι εμπειρίες, γνωρίζεις καλύτερα την κουλτούρα του τόπου απ’ όπου περνάς, κάνεις ένα μπανάκι, γλυτώνεις φυσικά και έξοδα. Αν θα ήθελες να το βρίσκεις αυτό στο δρόμο σου λοιπόν, ο καλύτερος τρόπος είναι να το προσφέρεις κι εσύ.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που βάλαμε το σπίτι μας στο σάιτ αυτό. Από τότε έχουμε φιλοξενήσει τον Ζακ από την Αμερική, τον Αντουάν και τον Γκιγιόμ από την Ελβετία και τον Στέφαν, επίσης από την Ελβετία. Ο καθένας τους είχε ξεκινήσει με διαφορετικό στόχο και για διαφορετικής διάρκειας ταξίδι και ήταν πολύ ωραίο το να τους έχουμε εδώ και να μιλάμε μαζί τους. Άλλος χρειαζόταν και λίγη υποστήριξη, άλλος ήταν έμπειρος και σίγουρος για τον εαυτό του, άλλος είχε ξεκινήσει χωρίς να το σκεφτεί και πολύ και άλλος έχοντας κάνει προετοιμασία χρόνων. Όλοι όμως έχουν κοινή αγάπη το ποδήλατο και την εξερεύνηση.

Νιώθω μεγάλη χαρά που τους προσφέρουμε στέγη, που τους ταΐζω, που μιλάνε με τα παιδιά μας. Επιπλέον δεν έχω κανένα άγχος γιατί ξέρω πως δεν είμαι αναγκασμένη να προσφέρω κάτι ιδιαίτερο, κάθε φορά προσφέρω αυτό που μπορώ. Υπάρχει κόσμος που προσφέρει απλώς την αυλή του για κάμπινγκ ας πούμε. Και αν λείπεις, απλώς… λείπεις και δεν μπορείς αυτή τη φορά να τους εξυπηρετήσεις.

2016-05-24 08.51

Εδώ με τον Στέφαν και το υπερφορτωμένο του ποδήλατο.

Καλά ταξίδια λοιπόν. Και που ξέρει κανείς, μπορεί σε μερικά χρόνια να με φιλοξενεί κι εμένα κάποιος σε δικό μου ταξίδι… (λέμε τώρα…)

Ποδήλατο στην Καλαμάτα

Τώρα που κάνω βόλτες με το ποδήλατο στην Καλαμάτα, έχω αποκτήσει και άποψη για τον ποδηλατόδρομό μας.

Με τους ποδηλατόδρομους έχω παλιά ιστορία. Το 2006 είχε γίνει μια πρώτη προσπάθεια για ποδηλατόδρομο στην Καλαμάτα, που ήταν όμως κάτι χειρότερο από αστείο. Φάγανε ένα σωρό λεφτά και στο τέλος οι ποδηλατόδρομοι (που μόνο κατ’ όνομα ήταν ποδηλατόδρομοι) εξαφανίστηκαν.

Μετά από μερικά χρόνια όμως ξεκίνησαν ξανά να φτιάχνουν ποδηλατόδρομους, λίγο πιο σοβαρά αυτή τη φορά. Όχι πια με μια διαγράμμιση του δρόμου, αλλά πάνω σε κομμάτια του πεζοδρομίου, με διαφορετικά πλακάκια κάτω για να είναι εμφανείς και σήμανση. Μάλιστα ξεκίνησε από μικρό κομμάτι και σιγά σιγά μεγαλώνει. Δεν μπορείς φυσικά να πας από τη μια μεριά της πόλης στην άλλη μέσω ποδηλατόδρομου, αλλά μια βόλτα την κάνεις.

Τόσον καιρό τους βλέπω τους ποδηλατόδρμους, αλλά δεν είχα καταφέρει να τους χρησιμοποιήσω κιόλας. Τώρα που το έκανα κι αυτό, έχω μια διχασμένη άποψη για αυτούς.

Τα καλά:

Το ότι έγινε ο ποδηλατόδρομος έκανε περισσότερο κόσμο να χρησιμοποιεί ποδήλατο. Ακόμα και αυτό το μικρό κομμάτι, αυτή η μικρή ευκολία, κατάφερε να παρακινήσει τον κόσμο να βγει με τα ποδήλατα. Ίσως να έπαιξε ρόλο και η κρίση βέβαια και ο κόσμος στράφηκε στο ποδήλατο λόγω οικονομικών δυσκολιών, αλλά είμαι σίγουρη πως βοήθησε πολύ το έργο αυτό. Όσοι έκαναν ποδήλατο έτσι κι αλλιώς δε νομίζω πως ωφελήθηκαν ιδιαίτερα, καθώς -όπως θα δείτε παρακάτω- δεν είναι και οι καλύτεροι ποδηλατόδρομοι στον κόσμο, αλλά όσοι το σκεφτόντουσαν πήραν μια ώθηση.

Το ότι κυκλοφορούν περισσότερα ποδήλατα έκανε τον κόσμο να αποκτήσει καλύτερη οδηγική συμπεριφορά προς τους ποδηλάτες. Πήρε κάποια χρόνια αυτό βέβαια, αλλά δεν έχει καμία σχέση το πώς προσέχουν πλέον τα αυτοκίνητα και το πώς σε αντιμετωπίζουν, με αυτό που ήταν πέντε χρόνια πριν. Τα αυτοκίνητα στην πλειονότητά τους σταματάνε στις διαβάσεις των ποδηλατόδρομων και προσέχουν πολύ περισσότερο. Δεν είναι ιδανικά τα πράγματα βέβαια, υπάρχουν και αυτοί που δε θα σε προσέξουν ή ακόμα αυτοί που θα σε βρίσουν. Μου έτυχε τύπος πάνω στο μηχανάκι, να ανεβαίνει -με το μηχανάκι- ΠΑΝΩ στον ποδηλατόδρομο -στο πεζοδρόμιο δηλάδη- και να βρίζει εμάς τα ποδήλατα που βρισκόμασταν εκεί και τον εμποδίζαμε. “Έχουμε και όλα αυτά τα ποδήλατα τώρα…”. Πρέπει να είσαι πάντα σε επιφυλακή και να προσέχεις, αλλά η κατάσταση είναι καλύτερη.

Τα κακά:

Δε θα ασχοληθώ με το μήκος των ποδηλατόδρομων. Είναι λίγοι ακόμα, αλλά νομίζω υπάρχει σχέδιο επιμήκυνσης. Είναι κάτι που έχει μπει μέσα στη ζωή μας. Αυτό που με πειράζει όμως είναι η επιλογή των υλικών. Αφού το κάνεις που το κάνεις άνθρωπέ μου, πάρε τη γνώμη κάποιου που έχει actually καβαλήσει ποδήλατο στη ζωή του, δες τι υλικά έχουν χρησιμοποιήσει στο εξωτερικό, βάλε λίγο τη λογική σου να δουλέψει! Για τους ποδηλατόδρομους λοιπόν έχουν χρησιμοποιηθεί τριών ειδών πλάκες:

1. Οι οριακά αποδεκτές;

2016-04-27 09.30

Μεγάλες πλάκες πεζοδρομίου με αυτά τα ωραία σχήματα πάνω τους. Ταρακουνιέσαι ελαφρώς, αλλά για μικρές αποστάσεις λες “δε βαριέσαι”. Ενοχλητικές, αλλά το αντέχεις.

2. Οι εντελώς απαράδεκτες (ή αλλιώς “μυαλό ομελέτα)

2016-04-27 09.36

Κάνεις ποδήλατο πάνω τους και ταρακουνιέσαι τόσο πολύ που νομίζεις πως θα γίνει το μυαλό σου ομελέτα! Πιο απαράδεκτο δε γίνεται…

3. Οι “δεν έχω αποφασίσει ακόμα”

2016-04-27 09

Αυτά τα μικρά πλακίδια, σαν τουβλάκια, τα έχουν βάλει στις διαβάσεις των ποδηλατόδρομων κυρίως και σε ένα τμήμα δίπλα στο πάρκο. Σε όσα μέρη κυκλοφορούν αυτοκίνητα επάνω τους και έχουν πατήσει καλά καλά τις πλάκες, είναι μια χαρά. Στις διαβάσεις ας πούμε, που περνάνε ποδήλατα αλλά περνάνε και αυτοκίνητα, εκεί έχει πατηθεί τόσο που δεν αισθάνεσαι τα κενά ανάμεσα στο κάθε πλακάκι. Σε όσα μέρη όμως δεν έχει πατηθεί, εκεί δίπλα στο πάρκο ας πούμε, είναι τρομακτική εμπειρία, καθώς είναι πολύ εύκολο να σου πάρει τη ρόδα το κενό αυτό ανάμεσα στα πλακάκια και να σε πετάξει κάτω. Σα να περνάς από γραμμές τρένου ας πούμε.

 

Ελπίζω πραγματικά να μεγαλώσει το δίκτυο των ποδηλατόδρομων και ίσως στα επόμενα κομμάτια να βρουν κάποιο καλύτερο υλικό να χρησιμοποιήσουν. Ο κόσμος τους χρησιμοποιεί και θα τους χρησιμοποιεί ακόμα περισσότερο αν γίνουν καλύτεροι και περισσότεροι, και αυτό θα είναι προς όφελος όλων.

Πάσχα στο χωριό (ξανά)

Πέρυσι είχαμε περάσει τις μέρες του Πάσχα σε ταξίδι και δεν είχα φτιάξει τίποτα. Φέτος μείναμε εδώ και έτσι περάσαμε ένα παραδοσιακό Πάσχα με τα όλα του! Οικογένεια, γλυκά, φαγητά… Έφτιαξα απ’ όλα τα πασχαλινά, και τσουρέκια και κουλουράκια και σοκολατένια αυγά και βεβαίως αυγουλάκια κόκκινα. Υπερπαραγωγή!

2016-04-28 10.35

Με τον Νταρθ Βέιντερ ανάμεσα, γιατί τέτοια οικογένεια είμαστε εμείς!

2016-04-28 17.50 2016-04-24 11.46 2016-04-24 12.21

Η καλοπέραση ξεκίνησε από την Μ. Πέμπτη γιατί είχαμε φίλους. Κάτσανε μέχρι το Μ. Σάββατο και περάσαμε ζάχαρη, με βόλτες (και με ποδήλατα μάλιστα! ), ταβερνούλες, παιχνίδι, μπιρίμπα.

2016-04-29 10.41

Εδώ είμαστε στην όμορφη βόλτα μας με τα ποδήλατα, στο πάρκο με τα τρένα (έτσι λέγαμε το πάρκο εμείς από τότε που ήταν μικρά τα παιδιά). Ευτυχώς είχαμε την Ιωάννα που εκτέλεσε με εξαιρετική επιτυχία χρέη babysitting, κρατώντας την μικρή Άννα για ώρες (να μην πω και για τις 3 μέρες…) και μπορέσαμε να κάνουμε πολλά ωραία πράγματα.

Απ’ όταν φύγανε μείναμε με όοοολη την οικογένεια του πεθερού, σε ένα ξεφάντωμα φαγητού… Από το Σάββατο το βράδυ μέχρι και το απόγευμα της Δευτέρας έχω την αίσθηση πως δεν κάναμε τίποτα άλλο! Είχε βαβούρα με τόσο κόσμο, εμένα και τον Γιώργο μας έπιασε και αλλεργία, αλλά όπως και να το κάνεις έχει τη χάρη του να βρίσκεσαι με οικογένεια που δε βλέπεις συχνά. Αυτό, τα κλαρίνα, η μυρωδιά της σούβλας…. Καταλαβαίνεις Πάσχα!

H καλύτερη στιγμή για μένα είναι πάντα η περιφορά του Επιταφίου στο χωριό. Ο κόσμος περπατάει στα στενά, οι άνθρωποι ανάβουν φωτιές μπροστά από τα σπίτια τους και όλοι εύχονται χρόνια πολλά.

2016-04-29 21.19

2016-04-29 22.41

Ακόμα και αν δεν τρώω αρνί και το κοκορέτσι, μου αρέσει φυσικά η διαδικασία, το τύλιγμα, το ψήσιμο, ο κόσμος που τσιμπολογάει πετσούλες.

2016-05-01 12.18

2016-05-01 13.11 Εδώ φόρεσα την πλαστική ποδιά και βοήθησα στο κατέβασμα από τη σούβλα.

Τη Δευτέρα γιορτάσαμε τη γιορτή των Γιώργηδων με ακόμα περισσότερο φαγητό και μετά αποφασίσαμε να απέχουμε από το κρέας όλη την επόμενη εβδομάδα, γιατί την επόμενη Κυριακή θα είχε και πάλι φαγητό για να γιορτάσουμε και με την υπόλοιπη οικογένεια!

Ξεκίνησα τις βόλτες με το ποδήλατο

Ο Κωνσταντίνος ξέρετε όλοι τι αγάπη έχει για το ποδήλατο. Εγώ από την άλλη, έκανα μεν από μικρή ποδήλατο, αλλά καμία σχέση με αγωνιστικά και τέτοια. Μόνο τα καλοκαίρια το είχα, στο εξοχικό πχ και έκανα πάνω κάτω με την υπόλοιπη παρέα. Μάλιστα είχα ένα ποδήλατο με φρένα κόντρα, από αυτά που τα έχεις στο πόδι και για να φρενάρεις κάνεις προς τα πίσω πετάλι. Αν το συνηθίσεις αυτό το ποδήλατο μετά δυσκολεύεσαι πολύ να πας ξανά σε φρένα στο χέρι… Πάντως από τη στιγμή που μεγάλωσα δε θυμάμαι να ανέβαινα και πολύ σε ποδήλατο, δεν θυμάμαι καν αν είχα.

Έχοντας γνωρίσει τον Κωνσταντίνο, κάποια στιγμή πήρα ξανά ποδήλατο λοιπόν. Η Καλαμάτα προσφέρεται για ποδηλατάδες και όταν τα παιδιά ήταν μικρά πηγαίναμε στην παραλία όλοι μαζί με τα ποδήλατα. Και πάλι δεν έκανα φανατικά βεβαίως… Κάποια στιγμή χτύπησα και το γόνατό μου, πάει το ποδήλατο…

Έχουν περάσει 3-4 χρόνια από τότε και πλέον δεν με ενοχλεί το γόνατο (λέμε τώρα). Με έχει βοηθήσει εξαιρετικά η γιόγκα σε αυτό. Η οποία γιόγκα είναι υπέροχη γυμναστική και με έχει βοηθήσει στο να στέκομαι σωστά και να αναπνέω καλύτερα και όλα αυτά, αλλά η αλήθεια είναι πως θερμίδες δε χάνεις ιδιαίτερα. Δε λέω πως είναι εύκολη, ίσα ίσα! Υπάρχουν φορές που στάζει τόσο ο ιδρώτας που κάνει λιμνούλα στο στρώμα! Αλλά αν θες να χάσεις και κάνα κιλό, δεν φτάνει. Έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω να κάνω ποδήλατο, όχι χαλαρά, αλλά μεγαλύτερες διαδρομές, μπας και κατέβει και λίγο η ζυγαριά. Το φοβάμαι φυσικά, ειδικά τις ανηφόρες, τις βλέπω και λέω οκ, καμία περίπτωση να την ανέβω, θα αφήσω τα κοκαλάκια μου εδώ (και μιλάμε για κάτι ανηφόρες μικρούλες έτσι; ). Αλλά είπα σιγά σιγά. Χαλαρά, κάθε φορά και λίγο παραπάνω και ίσως μετά από λίγο καιρό να καταφέρω να κάνω κι εγώ κάτι περισσότερο.

Ξεκίνησα με μια διαδρομή 7 χιλιομέτρων. Τη δεύτερη φορά πήγα στα 10 και σήμερα πήγα στα 12 χιλιόμετρα. Και έχω ήδη αρχίσει να ονειρεύομαι ταξίδι με ποδήλατο στην Ιταλία! Πρέπει να έχουμε και ένα στόχο… (Ο Κωνσταντίνος φυσικά έχει ενθουσιαστεί έστω που το σκέφτηκα και μόνο).

Μου αρέσουν πολύ αυτές οι βόλτες λοιπόν, οι ποδηλατάδες μες την πόλη και βεβαίως κάθε φορά τραβάω και τις φωτογραφίες μου

2016-04-23 12.16

Στο κέντρο της πόλης. Μου άρεσε τόσο ο ουρανός!

2016-04-25 09.11

Στο λιμάνι. Ο βαρκάρης έτυχε να έρθει ακριβώς τη στιγμή που πήγα να τραβήξω τη φωτογραφία, αλλά είχε την καλοσύνη να με περιμένει.

2016-04-27 094

Μια βόλτα μέχρι τα ελαφάκια. Στο καλάθι μου μέσα τα απολύτως απαραίτητα, το νερό μου δηλαδή και ένα επιτραπέζιο κουτί χαρτομάντηλων!

2016-04-27 09.14

Είναι γλυκούλικα!

Φυσικά καταγράφω τις διαδρομές μου όλες με το ride with gps. Στην αρχή μου φάνηκε πολύ χαζό (μα θα καταγράψω τη βολτίτσα στην πόλη; δεν αξίζει). Τώρα χαίρομαι πάρα πολύ που με έβαλε ο Κωνσταντίνος να το κάνω, γιατί είναι ένα έξτρα κίνητρο και βλέπεις και την πρόοδο, τι έχεις καταφέρει κάθε μέρα.

Για να δούμε πώς (και αν) θα εξελιχθεί…

Εκδρομή στο Θέρμο

Το ότι κάνει ο Κωνσταντίνος ποδήλατο έχει και τα καλά του! Πέρυσι πήγαμε εκδρομούλα στην Κεφαλονιά, τώρα είχε brevet στο Θέρμο και πήγαμε. Η αλήθεια είναι πως είχαμε και έξτρα κίνητρο, καθώς έχει σπίτι εκεί ένας παλιός μου συμμαθητής που έχει αρχίσει να κάνει κι αυτός ποδήλατο και εδώ και καιρό είχε πει πως θα ξεκινήσει τα brevet από αυτό του Θέρμου (που του είχε φανεί πιο εύκολο) και θα μας φιλοξενήσει.

Τα παιδιά μας είχαν δουλειές και υποχρεώσεις κι έτσι ήταν η δεύτερη φορά μέσα σε μικρό σχετικά διάστημα που κάναμε εκδρομούλα μόνοι μας. Ξεκινήσαμε την Παρασκευή το μεσημεράκι. Η διαδρομή ήταν τόσο όμορφη που ούτε που κατάλαβα πότε φτάσαμε, παρότι ήταν κάμποσες ωρίτσες μέχρι εκεί.

2016-04-15 18.35

Ευτυχώς είχε έρθει και η γυναίκα του συμμαθητή, η εξαιρετική Λίτσα και πέρασα ένα σαββατοκύριακο ζάχαρη! Και μόνη μου κάπως θα τριγυρνούσα στα όμορφα τοπία εκεί, αλλά η Λίτσα ήξερε και πού να με πάει ακριβώς, τι να μου δείξει μέσα σε αυτή τη μια μέρα. Έτσι ενώ οι άλλοι έκαναν ποδήλατο και ξεφυσούσαν κάτω από τον ήλιο, εμείς κάναμε χαλαρά τις βόλτες μας. Δεν ξέρω από πότε έχω να το κάνω αυτό… Ξεκινήσαμε με ένα αμυδρό σχέδιο το πρωί και περπατήσαμε και βολτάραμε χωρίς πραγματικό πλάνο, χωρίς άγχος, χωρίς να μας περιμένει κανείς να γυρίσουμε πίσω, χωρίς να ΠΡΕΠΕΙ να γυρίσουμε για κάποια υποχρέωση (να φτιάξουμε φαγητό πχ ή να πάμε σε κάποιον που μας είχε φαγητό ή να φροντίσουμε κάποιον). Όταν αισθανήθκαμε πείνα φάγαμε, όταν θέλαμε να γυρίσουμε γυρίσαμε… Και όχι μόνο είδαμε τις απίθανες ομορφιές του Θέρμου, αλλά μιλάγαμε και όλη μέρα λες και ήμασταν φίλες από παλιά. Βρήκαμε κοινά που ούτε είχα φανταστεί πως θα είχα με κάποιον.

Ξεκινήσαμε με μια βόλτα στα αρχαία του Θέρμου. Κάτι πέτρες δηλαδή… Τα όποια ευρήματα υπάρχουν έχουν μετακινηθεί στο καινούριο μουσείο, το οποίο είναι ακόμα… κλειστό! Μόνο 7 χρόνια το παλεύουν να το ανοίξουν! Ο φύλακας μας είπε πως κάτω από 10 χρόνια είναι και λίγα… Μας έκανε και την εξαιρετική ξενάγηση στο χώρο: “Αυτή είναι η κρήνη. Από εδώ έπιναν νερό οι αρχαίοι”… Έλα!

thermoarxaia

Γυρίσαμε στο χωριό να πάρουμε μερικές μπανανούλες γιατί το περπάτημα μας άνοιξε την όρεξη και προχωρήσαμε προς τη λίμνη Τριχωνίδα.

thermo2

Στην αρχή λέγαμε για καφεδάκι, μετά αλλάξαμε γνώμη και είπαμε να τσιμπολογήσουμε. Χωριάτικη σαλάτα και αθερίνα δίπλα στη λίμνη, ανάμεσα στο πανέμορφο πράσινο, με τις πάπιες να τριγυρνάνε γύρω μας. Παράδεισος!

2016-04-16 13.24

Στη συνέχεια πήγαμε για γλυκό στο Αλθαία, που έχει μια θέα που σε συνεπαίρνει. Όλη η λίμνη από κάτω… Το ηλιοβασίλεμα απο εκεί είναι μοναδικό… Βέβαια και το γλυκό ήταν εξαιρετικό, δε μπορώ να πω!

2016-04-16 16.53 2016-04-16 17.05

Γενικά ήταν μια απίστευτα χαλαρωτική μέρα, από αυτές που δε σου τυχαίνουν συχνά. Έχοντας περάσει μια δύσκολη και αγχωτική εβδομάδα πριν, ήταν ό,τι έπρεπε!

Μετά πήγαμε να παραλάβουμε τα αγόρια μας που γύρισαν κουρασμένα, αλλά περήφανα!
2016-04-16 20.24

Για διαφορετικούς λόγους ήταν εξαιρετική η μέρα για όλους. Παίξαμε και την μπιρίμπα μας τα δυο βράδια (και τα κορίτσια κέρδισαν με διαφορά, παρά τις έντιμες προσπάθειες των αγοριών). Πραγματικά τέλειο Σαββατοκύριακο…

Την Κυριακή χαλαρά ξεκινήσαμε το πρωί, πήγαμε να δούμε το αεροπλάνο που έχουν φέρει εκεί πιο πάνω

2016-04-17 10.50

και μετά για καφεδάκι λίγο μετά τη γέφυρα, πάνω από τον Εύηνο

Η μέρα δεν τελείωσε εκεί! Κάναμε μια γρήγορη βόλτα από τη Ναύπακτο (πόσο μου αρέσει αυτό το λιμάνι…)

2016-04-17 13.44

και το καλύτερο; μπόρεσε να έρθει η Ναυσικά από την Πάτρα για να φάμε μαζί!!!

Μπορεί να μη φάγαμε ακριβώς (μεγάλη ιστορία), αλλά περάσαμε χάρμα και καθόλου δε μου έλειψε το φαγητό. Άλλωστε μετά από ένα τέτοιο Σαββατοκύριακο, δε φτάνουν μερικά χαζά γκαρσόνια για να σου χαλάσουν τη διάθεση 🙂