Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

σειρές

Game of Thrones

Το βιβλίο το διάβασα πριν 4 χρόνια περίπου. Το τελευταίο βιβλίο της σειράς που έχει εκδοθεί το διάβασα το 2008… Και τότε έγραφα: “Ευτυχώς τον Νοέμβριο βγαίνει το πέμπτο βιβλίο, οπότε θα λυθούν οι απορίες μας.” Αυτός ο Νοέμβριος άργησε γύρω στα 3 χρόνια 🙂 Ακόμα δεν έχουμε δει το επόμενο βιβλίο.

Τώρα η HBO έκανε το πρώτο βιβλίο σειρά. Και χτες είδαμε το πρώτο επισόδειο. Ίσως είναι περιτό να πω πως μετά από τόσα χρόνια, έχοντας διαβάσει άπειρα βιβλία φάνταζι και με δεδομένο πως το Song of Ice and Fire είναι ένα τεράστιο έπος με χιλιάδες χαρακτήρες, οι οποίοι πεθαίνουν με το κιλό, τα έχω κάνει έναν αχταρμά στο μυαλό μου. Δε θυμόμουν καν τι γίνεται στο βιβλίο, τους χαρακτήρες.

Όμως βλέποντας το επισόδειο χτες, ήρθαν όλα ξανά στη μνήμη μου. Η σειρά έχει καταφέρει να πιάσει την ατμόσφαιρα, τους χαρακτήρες, τα πάντα. Οι ηθοποιοί ταιριάζουν γάντι στους ρόλους τους και οι αλλαγές που έχουν κάνει στην πλοκή είναι ελάχιστες. Έχει εξαιρετική φωτογραφία και μαγευτικά σκηνικά.

Με λίγα λόγια ενθουσιάστηκα.

Η σειρά έχει αρκετό γυμνό και βία, σε καμία περίπτωση δεν είναι για μικρούς θεατές. Αλλά από την άλλη, ούτε τα βιβλία είναι…

Ελπίζω να συνεχίσουν έτσι όλα τα επισόδεια. Και ελπίζω, με την ευκαιρία της επιτυχίας της σειράς, ο κύριος Martin να τελειώνει με τα βιβλία κάποτε. Γιατί ξεκίνησε το 1991 τη σειρά με σκοπό να γράψει μια τριλογία, το πρώτο βιβλίο εκδόθηκε το 1996 και πλέον μιλάει για -τουλάχιστον- 7 βιβλία. 20 χρόνια κύριε Μάρτιν είναι πολλά….

Το μόνο που έχω να πω είναι πως ενώ  έβλεπα τη σειρά, ένα πράγμα μου ερχόταν στο μυαλό. Αυτός θα πεθάνει, αυτός θα πεθάνει, κι αυτός θα πεθάνει. Αφού τους ξεκάνει όλους, εγώ φταίω;;;

Σειρές που παρακολουθούμε

Είπα πως θα αναφέρω τις σειρές που παρακολουθούμε αυτό τον καιρό. Κοίταζα τα ποστ που έχω κάνει για σειρές κατά καιρούς και είδα πως έχω αφήσει απ’ έξω κάμποσες από τις σειρές που κατά καιρούς έχουμε παρακολουθήσει. Δε θα αναφερθώ τώρα σε αυτές, ούτε και στις αγγλικές για τις οποίες είπα στο προηγούμενο ποστ.

Πάμε λοιπόν:

1. True Blood

Ίσως η μόνη σειρά με βαμπίρ και άλλα παραφυσικά όντα την οποία βλέπουμε (μετά μανίας).  Βασισμένο στα βιβλία της Charlaine Harris. Η Σούκι Στακχαουζ είναι μια σερβιτόρα στο Νότο που ερωτεύεται ένα βαμπίρ, τον Μπιλ και μπλέκει σε ένα σωρό καταστάσεις με βαμπίρ, λυκάνθρωπους, νεράιδες και άλλους τέτοιους νορμάλ τύπους, και φυσικά η ζωή της κινδυνεύει σε σχεδόν κάθε επισόδειο.

Ο τόπος έχει γεμίσει με σειρές στις οποίες υπάρχουν βαμπίρ και λυκάνθρωποι, όπου ένα βαμπίρ θέλει να απαρνηθεί τους τρόπους του και να γίνει πιο “άνθρωπος”, ένα άλλο βαμπίρ κυκλοφορεί με δερμάτινα σακάκια και οι δυο μαζί παλεύουν για την προσοχή μιας γκομενίτσας. Όμως αυτή είναι γεμάτη σεξ και βία και για κάποιο λόγο μας τράβηξε. Ίσως ήταν ο τρόπος που λέει η Σούκι το “Μπιλ” (κάτι σαν Μπιαααελ) 😛

Περιμένουμε την καινούρια σαιζόν το καλοκαίρι.

Grey’s Anatomy

Έλεος δηλαδή. 7 σαιζόν τώρα βλέπουμε ένα νοσοκομείο γεμάτο γκόμενους (ένας άσχημος γιατρός δεν υπάρχει. Που στο καλό είναι αυτά τα νοσοκομεία;; ) και το πως αλλάζουν ζευγάρια μεταξύ τους. Έχουν γίνει όλοι οι δυνατοί συνδιασμοί (χμ αντρες γκέι δε νομίζω να έχουμε δει…). 7 σαιζόν γεμάτες ψυχολογικά και γκομενικά προβλήματα των -κούκλων- γιατρών. Τώρα πως γίνεται και το βλέπουμε ακόμα και δε χάνουμε επισόδειο, άγνωστο 🙂 Είμαστε λίγο βαρεμένοι, είναι γνωστό!

How I met your mother

Όταν την πρωτοκατεβάσαμε είχα τις αμφιβολίες μου. Τα πρώτα επισόδεια μου φάνηκαν καλά, μετά… κολλήσαμε! Η σειρά αφηγείται την ιστορία 5 φίλων. Υποτίθεται πως τα διηγείται ο ένας από αυτούς, μετά από 20 χρόνια, στα παιδιά του, για να τους πει το πως γνώρισε τη μητέρα τους. 6 σαιζόν μετά, τη μητέρα δεν την έχουμε δει ακόμα 😛

Έχει πάρα πολύ πλάκα η σειρά και ο αγαπημένος μας είναι ο Barney φυσικά. Η σειρά είναι απλά legend -wait for it…..- ary!!!!!! (δείτε και θα καταλάβετε)

The Big Bang Theory

Είχα γράψει ολόκληρο ποστ για τη σειρά αυτή. 4 σαιζόν μετά και συνεχίζουμε να γελάμε ασταμάτητα.

The Closer

Είχα δει μερικές σκηνές στην τηλεόραση. Άλλαζα επί τόπου το κανάλι γιατί δεν άντεχα να ακούω την καραβλαχάρα να μιλάει!!! Κάποια στιγμή όμως (που φτάναμε σιγά σιγά να μην έχουμε καινούρια επισόδεια από κάτι να δούμε) ακούσαμε πως η σειρά αυτή είναι πολυβραβευμένη. Ο Κωνσταντίνος πρότεινε να της δώσουμε μια ευκαιρία. Έτσι ξεκινήσαμε να τη βλέπουμε και… κολλήσαμε! Μου αρέσει πάρα πολύ! Το ότι είναι καραβλαχάρα αυτή είναι αναπόσπαστο μέρος της σειράς. Τυχαίο άραγε που μας αρέσει άλλη μια σειρά με πρωταγωνιστή έναν πανέξυπνο άνθρωπο με εμφανή προβλήματα επικοινωνίας και κοινωνικοποίησης; Χμ.

Η Brenda είναι γνωστή επειδή έχει το χάρισμα να κλείνει τις αστυνομικές υποθέσεις, με τον δικό της, ιδιαίτερο τρόπο. Είναι κάτι σαν το CSI αλλά με λιγότερες αηδιαστικές σκηνές και πολύ περισσότερο χιούμορ. Και γι αυτό μου αρέσει, γιατί σχεδόν σε όλα τα επισόδεια θα γελάσεις.

Τρώμε τα επισόδεια και τις σαιζόν σαν ποπ κορν κάθε βράδυ 🙂 Και λέμε Thank y’all και Bye now….

Outsourced

H καινούρια μας ανακάλυψη! Ένας τύπος που δούλευε σε τηλεφωνικο κέντρο εταιρείας γυρνάει στη δουλειά του μετά από σεμινάριο και ανακαλύπτει πως έχουν απολυθεί όλοι και το τηλεφωνικό κέντρο έχει πάει… στην Ινδία. Και η ίδια τύχη περιμένει και αυτόν, εκτός και αν δεχτεί να πάει στην Ινδία να διευθύνει εκεί το τηλεφωνικό κέντρο και τους -ινδούς- υπαλλήλους. Το οποίο και κάνει φυσικά.

Ένας αμερικανός στην Ινδία λοιπόν, προσπαθεί να προσαρμοστεί στις συνήθειες, τα ήθη και τα έθιμα των Ινδων. Κι μας χαρίζει άφθονο γέλιο!

17 επισόδεια έχουν βγει μέχρι στιγμής, έχουμε δει 6-7. Πολύ γέλιο!

——-

και μαζί με αυτά βέβαια περιμένουμε τα καινούρια Dr Who το πάσχα και misfits το καλοκαίρι.

(δημοσίευσα το ποστ αντί να κάνω save draft. Θα έχει Updates μέχρι να το τελειώσω γιατί δε βρίσκω πως το κανεις unpublish χαχαχχαχαχααχχααχαχααα)

Αγγλικές σειρές και ταινίες

Τηλεόραση γενικώς βλέπουμε ελάχιστη. Για να ξεκαθαρίσω, εννοώ τα προγράμματα που παίζει η κρατική και ιδιωτική τηλεόραση. Και (αν εξαιρέσουμε την Πάτι της Ιωάννας), τίποτα φανατικά ή συστηματικά.

Βλέπουμε όμως αρκετές ταινίες και πάρα πολλές σειρές.  Τα παιδιά πέφτουν για ύπνο το βράδυ κι εμείς ξαπλώνουμε στους καναπέδες μας, ανοίγουμε τον υπολογιστή που είναι συνδεδεμένος με την τηλεόραση και βλέπουμε τα καινούρια επισόδεια από τις σειρές που παρακολουθούμε.

Σε άλλο ποστ θα γράψω για το ποιές σειρές βλέπουμε αυτή την εποχή. Τώρα θέλω να πω για μια αποκάλυψη (για μας δηλαδή) του τελευταίου καιρού. Αυτή λέγεται “αγγλικές σειρές και ταινίες”. Οι Άγγλοι είναι το κάτι άλλο… Δεν ξέρω αν θα τολμούσε κανείς άλλος να βάλει μέσα σε μια ταινία ή μια σειρά αυτά που βάζουν αυτοί. Ό,τι τους έρθει στο κεφάλι, το κάνουν σενάριο και το πραγματοποιούν, με μεγάλη επιτυχία θα έλεγα! Αλλά πραγματικά ό,τι τους κατέβει. Παρακολουθείς κάτι και σκέφτεσαι “δε γίνεται να το βλέπω αυτό τώρα…”

Θα ξεκινήσω με τις σειρές.

Doctor Who

Ε, φαντάζομαι ξέρετε πόσο φανατικοί είμαστε οικογενειακώς, εδώ και χρόνια. Σε γενικές γραμμές δεν είναι τόσο εξωφρενικό όσο άλλα που έχουμε δει (για το είδος του δηλαδή). Όμως δεν δίστασαν να πουν ξεκάθαρα πως η βασιλική οικογένεια είναι λυκάνθρωποι. Με επιχειρήματα:

  • So the Royal Family are werewolves?
  • Well, maybe not yet. A single wolf cell could take a hundred years to mature. Might be ready by, ooh. . . early 21st century.
  • Nah, that’s just ridiculous.
  • Mind you. Princess Anne. . . I’ll say no more.
    And if you think about it, they’re very private. They plan everything in advance. They could schedule themselves around the Moon! And. . .they like hunting. They love blood sports.
  • Oh, my God! They’re werewolves!
    THEY BOTH HOWL

The misfits

OMG. Τι άλλο να πω. Πήραν μια ιδέα πολυπαιγμένη και πολυφορεμένη τον τελευταίο καιρό και της βγάλανε τα μάτια 😛 Η ιδέα είναι η εξής: 5 νεαροί (και σιγά σιγά βλέπουμε πως και κάμποσοι ακόμα) αποκτούν ειδικές δυνάμεις μετά από κάποιο γεγονός και βλέπουμε πως το αντιμετωπίζουν. Σας θυμίζει Heroes ή 4400 ή μια από τις τόοοοσες σειρές με άτομα που μπορούν να πετάξουν, να διαβάσουν σκέψεις κλπ κλπ; Έτσι είναι. Και όμως. Καμία σχέση.

Εδώ οι νεαροί είναι misfits. Είναι παιδιά που κάνουν community service μετά από κάποιο αδίκημα. Καπνίζουν, βρίζουν και βέβαια δε χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους για να σώσουν τον κόσμο. Για να μην πω για το τι είδους δυνάμεις έχουν… Έχουμε μια κοπέλα που μόλις την ακουμπήσει άντρας φουντώνει αυτομάτως (για να το πω ευγενικά), έναν τύπο που ελέγχει τη λακτόζη, μια κοπέλα που κάνει τον κόσμο καραφλό 😛 😛 😛

Και φυσικά ούτε εδώ διστάζουν να δείξουν ή να πουν πράγματα που δεν θα έδειχνε άλλος. Με αποκορύφωμα το τελευταίο Christmas special επισόδειο. (μη διαβάσετε τα παρακάτω αν δε θελετε να σας χαλάσει η έκπληξη…)

Μια κοπέλα γεννάει και βάζουν το μωρό στη φάτνη πετώντας μακριά την κούκλα του Ιησού, ένας τύπος παίρνει πολλές δυνάμεις και περνιέται για τον Χριστό (ένας χριστός που πίνει, εκμεταλεύεται τον κόσμο, κλέβει λεφτά κλπ),  την πέφτουν στην καθολική εκκλησία:

  • You’re exploiting the vulnerable. You’re taking money off pupils. You’re sexually assaulting girls.
  • Hey. That’s the Catholic Church for you.
  • He’s got a point. When I was growing up in Ireland, if the priests weren’t fiddling with you, you were one of the ugly kids.

Και το κορυφαίο:

  • F**k me Santa!

Θα προχωρήσω με 2-3 ταινίες.

Hot Fuzz

Ένας πολύ καλός αστυνομικός, τόσο καλός που κάνει όλο το υπόλοιπο τμήμα του να φαίνεται άχρηστο, στέλνεται σε μια μικρή επαρχιακή πόλη από τους ανώτερούς του (που φυσικά δε θέλουν να φαίνονται άχρηστοι). Εκεί φυσικά οι αστυνόμοι γελάνε μαζί του, με τις τακτικές και την προσκόλλησή του στο νόμο. Και όταν αρχίζουν οι μυστήριοι θάνατοι κανείς δεν πιστεύει πως υπάρχει φονιάς στη μικρή και ήσυχη πόλη τους.

Και αν αυτό σας φάνηκε οκ, τίποτα το συγκλονιστικό, κάνετε λάθος. Η ταινία έχει πολύ πλάκα, γίνονται πολλά περίεργα και ό,τι να’ναι και επίσης, εκεί που κάθεσαι και βλέπεις μια ταινία (σχεδόν) για όλη την οικογένεια, με δράση, λίγο πιστολίδι, αλλά χωρίς πολλά αίματα και βία, ξαφνικά σου έρχεται μια σκηνή τόσο splatter, τόσο αηδιαστικά απαίσια που παθαίνεις σοκ. Και γελάς βέβαια.

Από τις καλύτερες ταινίες που έχουμε δει τον τελευταίο καιρό!

Shaun of the Dead

(για όσους δεν το κατάλαβαν, παράφραση του Dawn of the Dead). Μαύρη κωμωδία, στην οποία οι Λονδρέζοι μετατρέπονται σε ανθρωποφάγα ζόμπι και η διαφορά (στην αρχή τουλάχιστον) προφανώς δεν είναι και πολύ μεγάλη από το κανονικό τους, γιατί οι πρωταγωνιστές ούτε που το καταλαβαίνουν ότι μιλάνε σε ζόμπι και όχι σε κανονικό άνθρωπο! Θα καταφέρει ο πρωταγωνιστής να επιβιώσει, να κερδίσει ξανά την κοπέλα του και να σώσει τους φίλους του σε μια κοινωνία που μετατρέπεται σιγά σιγά σε αιμοδιψείς ζωντανούς νεκρούς;

Μιλάμε για πολύ γέλιο. Η ταινία είναι καλτ, έχει κυκλοφορήσει σε κόμικ, έχει πολλούς οπαδούς και ο Romero και ο Tarantino δηλώνουν φαν και εντυπωσιασμένοι.

Τρίβια: στις δυο αυτές ταινίες πρωταγωνιστούν ο Nick Frost και ο Simon Pegg. Θεοί! Θεωρούν τις ταινίες αυτές μέρος της Blood and Ice Cream Trilogy. Το τρίτο μέρος το αναμένουμε με αγωνία 🙂 Και στις τρεις ταινίες οι πρωταγωνιστές τρώνε Cornetto και μάλιστα του σχετικού χρώματος και είδους (πχ στο Shaun of the Dead τρώνε φυσικά κορνέτο φράουλα). Και επειδή οι τύποι μας άρεσαν πάρα πολύ, ψάξαμε να δούμε και άλλες ταινίες, δικές τους αλλά και του σκηνοθέτη. Έτσι πέσαμε πάνω στο

Scott Pilgrim vs. the World

Πως να περιγράψω αυτή την ταινία;;;; Ένας νεαρός γουστάρει μια κοπέλα και καταφέρνει να την κάνει κοπέλα του. Όμως τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά. Ποτέ δεν είναι. Για να την κρατήσει, μαθαίνει πως πρέπει να νικήσει, σε μάχη μέχρι θανάτου, τους 7 σατανικούς πρώην της…

Η πιο ό,τι να ναι ταινία που έχω δει. Είμαι απόλυτα σίγουρη πως θα βρεθεί πολύς κόσμος που θα με βρίσει αν τη δει εξαιτίας μου. Ο φίλος μας ο Πέτρος ίσως να είναι μέσα σε αυτούς 🙂 Όμως εμείς την ευχαριστηθήκαμε πάρα πολύ. Είναι εντελώς διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη ταινία έχουμε δει.

Να πω εδώ πως αυτή δεν είναι καθαρά αγγλική ταινία. Ο σκηνοθέτης πήγε στο Χόλιγουντ για αυτή. Όμως εγώ θα την βάλω σε αυτή τη λίστα γιατί είμαι σίγουρη πως δεν θα την κατάφερνε άλλος 🙂

Αυτά προς το παρόν. Θα έχει σίγουρα συνέχεια, γιατί την έχουμε καταβρεί. Είπαμε να δούμε και το Spaced (μαντέψτε ποιοί πρωταγωνιστούν),  το οποίο έχει πολύ φανατικούς οπαδούς. Έχουμε δει δυο επισόδεια καιμας φάνηκε κάπως, αλλά πρέπει να δούμε παραπάνω για να έχω ολοκληρωμένη άποψη.

Ας γελάσουμε και λίγο

Έχει πέσει πολύ δουλειά. Η αναβάθμιση έγινε, αλλά φυσικά προέκυψαν προβλήματα και δέκα μέρες τώρα σπαζοκεφαλιάζουμε για να τα λύσουμε. Έχουμε πιεστεί και κουραστεί και οι δύο, καθώς έχουμε και άλλες δουλειές…

Μέσα λοιπόν σε αυτή την κούραση και την πίεση, έχουμε μια μικρή διέξοδο. Λέγεται The Big Bang Theory! Σειρά που προβάλλει φέτος κάποιο κανάλι στην τηλεόραση (νομίζω το Σταρ αλλά δεν παιρνω και όρκο). Είδαμε κάτι σκηνές από εκεί, ακούσαμε κάτι καλά λόγια και είπαμε να το δοκιμάσουμε. Ευτυχώς!

Είναι κάτι σαν τα φιλαράκια, στο πιο επιστημονικό 🙂 και στο πιο αστείο ίσως! 4 φίλοι επιστήμονες, ο κάθε ένας στο δικό του βαθμό nerdιλας (αχχαχαχααα) και με τα δικά του επικοινωνιακά προβλήματα και μια απλή κοπέλα που έτυχε να πιάσει το απέναντι διαμέρισμα από αυτό που μένουν οι 2. Το αποτέλεσμα είναι ξεκαρδιστικό! Όσο άσχετη είναι η κοπέλα με τα νετρίνα και την κβαντική φυσική, άλλο τόσο είναι και όλοι τους με το πως λειτουργεί  ο κόσμος γύρω τους!

Οι τέσσερίς τους δουλεύουν στο πανεπιστήμιο, ασχολούνται -φανατικά- με την επιστημονική φαντασία, παίζουν παιχνίδια σε υπολογιστές, wii και ό,τι άλλο βρεθεί μπροστά τους, λένε συνέχεια ατάκες από σειρές sci-fi και γενικά περνάνε ΤΕΛΕΙΑ! Δεν ξέρω αν κάποιος που δεν ασχολείται με αυτά θα μπορεί να το παρακολουθήσει και να καταλάβει τα αστεία, αλλά εγώ δακρύζω από τα πολλά γέλια κάθε φορά.

Ο σαφώς τελειότερος από όλους είναι ο Σέλντον. Οι ατάκες του είναι φοβερές. Η μετατροπή του “rock, scissors, paper” σε “rock, scissors, paper, lizard, Spock” μας έχει λιώσει λέμεεεε.

Στην αρχή ψιλοφρικάραμε γιατί είδαμε ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μας (και του ενός παιδιού μας) σε αυτούς τους τύπους. Μετά απλώς χαλαρώσαμε και είπαμε, οκ, είμαστε nerds, πάντα το ξέραμε αυτό, οκ, το παιδί μας θα μεγαλώσει να γίνει ένας Σέλντον στην κοσμάρα του… so what???

Το προτείνω ανεπιφύλακτα. Εγώ μόλις τελειώσουν τα επεισόδια που υπάρχουν, θα βάλω να τα ξαναδώ από την αρχή 🙂

Οι περισσότερες φωτο είναι από το http://www.cbs.com/primetime/big_bang_theory

Update: Το τρομακτικό χαμόγελο του Sheldon:

sheldons scary smile

Ιατρικές υποθέσεις

Γενικώς βλέπουμε αρκετές σειρές.

Κάποια στιγμή ο Κωνσταντίνος άρχισε να βλέπει “Ιατρικές Υποθέσεις”, δηλαδή τον Dr House. Είχε ένα επεισόδιο την ημέρα και το έβλεπε φανατικά. Για όσους δεν ξέρουν τι είναι αυτό, είναι μια ιατρική σειρά, στην οποία ένας δύστροπος, αλαζόνας, μισάνθρωπος σούπερ ντούπερ γιατρός, βρίσκει εξωφρενικές θεραπείες για όλες τις ανίατες -από άλλους- ασθένειες. Μετά από λίγο διάστημα μου είπε πως δεν γίνεται να βλέπει άλλο, γιατί ένας απλός πονοκέφαλος τον έπιανε και νόμιζε πως έχει μια σπάνια ασθένεια που μόνο ένας γιατρός που δεν υπάρχει Dr Ηοuse θα μπορούσε να διαγνώσει και να θεραπεύσει. Έτσι σταμάτησε να βλέπει κάθε μέρα 🙂

Μετά ήρθε το Gray’s Anatomy. Λίγο πιο πιστευτό από άποψη ασθενειών, μια που ασχολείται περισσότερο με τις σχέσεις μεταξύ γιατρών, ποιός τα έφτιαξε με ποιά ή καλύτερα με ποιόν ΔΕΝ έχει πάει ακόμα ο καθένας τους, παρά με τις ιατρικές υποθέσεις. Μόνο που μετά πήγε στο νοσοκομείο ο Κωνσταντίνος και απορούσε γιατί οι νοσοκόμες δεν ήταν όλες φωτομοντέλα και οι γιατροί δεν είχαν ατσαλάκωτο μαλί κομμωτηρίου (και δεν ήταν και κούκλοι).

Τώρα μαθαίνω πως δεν ήταν μόνο ο Κωνσταντίνος που τα θεωρούσε όλα αυτά. Διάβασα σήμερα σε άρθρο του in για το πως οι ιατρικές σειρές επηρεάζουν τους ασθενείς:

Ως γιατρός ο Χάμιλτον ανησυχεί για τις επιπτώσεις που έχουν οι πειραματικές θεραπείες, οι οποίες προβάλλονται στις σειρές. «Όταν δουν κάτι τέτοιο, οι τηλεθεατές αναρωτιούνται: ‘δεν μπορούμε να βρούμε παρόμοιους γιατρούς; Δεν υπάρχει ένας δρ Χάουζ να ασχοληθεί μαζί μου;’».

Και φυσικά θεωρούν πως αρκεί να  ξοδέψουν αρκετά χρήματα και να βρούνε τον κατάλληλο γιατρό. Εμείς το λέγαμε για αστείο όλο αυτό, αλλά νομίζω πως από ένα σημείο και μετά, παύει να είναι…

Προτάσεις για σειρές

Ελληνικές σειρές και γενικά ελληνική τηλεόραση βλέπουμε από σπάνια έως ποτέ. Άντε να βρούμε μια σειρά να μας κινήσει το ενδιαφέρον, κανένα τηλεπαιχνίδι που και που ή κάνα ντοκιμαντέρ στο Σκάι. Κατά τα άλλα γιοκ. Δεν αντέχω ούτε τις ειδήσεις (ας είναι καλά το ίντερνετ), ούτε τις σειρές (κάναν και ελληνικό CSI φέτος τρομάρα τους), ούτε τις διαφημίσεις, ούτε τίποτα φυσικά από αυτά που παίζουν πριν τις 9 το βράδυ.

Όταν είσαι άρρωστος όμως, δεν έχεις και πολλά άλλα να κάνεις. Θα καταλήξεις στην τηλεόραση. Ας είναι καλά το ίντερνετ λοιπόν για άλλη μια φορά, μια που υπάρχουν ξένες σειρές για όλα τα γούστα και πάρα πολύ καλές. Εγώ θα σας προτείνω αυτές που παρακολουθώ αυτή την εποχή:

1. Heroes

Εάν δε το έχετε δει, πρέπει να το δείτε απαραιτήτως. Το δείχνει πλέον και η ελληνική τηλεόραση (νομίζω το Άλτερ) και είναι μια από τις καλύτερες σειρές επιστημονικής φαντασίας που έχουν γυριστεί ποτέ. Στη λίστα μου μάλλον παραμένει πρώτο το Firefly, αλλά και πάλι… Το στόρι κάπως πολυπαιγμένο τελευταία, άνθρωποι που ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι έχουν υπερδυνάμεις. Αλλά κάπου εκεί σταματάει κάθε κοινό με οτιδήποτε άλλο. Είναι εξαιρετικά καλογυρισμένο, οι ηθοποιοί πολύ καλοί, τέλειο σενάριο, αγωνία, δράση, μυστήριο… όλα τα έχει. Παίζεται η δεύτερη σαιζόν τώρα και το βλέπουμε φανατικά.

2. Pushing Daisies

Το είδα πρώτα στον Νανάκο. Το πρότεινε και είπα να του δώσω μια ευκαιρία. Και κόλλησα! Τι σειρά είναι αυτή! Έχει ένα υπόβαθρο sci fi μια που ο πρωταγωνιστής ανασταίνει νεκρούς, αλλά έχει μια ατμόσφαιρα που δεν υπάρχει σε καμμιά αλλη σειρά. Είναι σαν να βρέθηκαν μαζί ο Brad Silberling που σκηνοθέτησε το A series of unfortunate events και ο Τιμ Μπάρτον. Αλλιώς δεν εξηγείται! Μια πολύ περίεργη, αλλόκοτη, φευγάτη και γλυκειά σειρά! (άσε που με έκανε να θέλω να ανοίξω το δικό μου μαγαζί με πίτες και να φτιάχνω τη μια μηλόπιτα μετά την άλλη!)

3. My name is Earl

Η πιο αστεία σειρά που έχω δει μετά τα Φιλαράκια. Πραγματικά αξίζει να τη δείτε. Είναι τώρα στην τρίτη σαιζόν αν δεν κάνω λάθος. Εμείς βλέπουμε τη δεύτερη. Ένας άθλιος τύπος ανακαλύπτει το κάρμα και πιστεύει πως η ζωή του είναι χάλια γιατί κάνει όλο κακές πράξεις. Άρα κάνει μια λίστα με όλα τα κακά πράγματα που έχει κανει στη ζωή του και προσπαθεί ένα ένα να τα φτιάξει. Αν κάνεις κάτι καλό, κάτι καλό θα συμβεί και σε σένα. Τα πιο ευχάριστα 20λεπτα που μπορείς να περάσεις!

Επίσης είδαμε την καινούρια Βιονική Γυναίκα που μας φάνηκε μάπα (κρίμα κρίμα), βλέπουμε Desperate Housewives (αλλά έχει αρχίσει να με κουράζει) και 4400 (το οποίο επίσης μετά το Heroes μου φαίνεται ψιλομάπα). Το CSI είναι μια σταθερή αξία, στην 8η σαιζόν πλέον.

Heroes

Νομίζω η αγαπημένη μου σειρά για φέτος.

Όταν ξεκίνησα να τη βλέπω είχα κάποιες αμφιβολίες, γιατί το θέμα της μου θύμιζε πολύ το 4400, του οποίου είχα δει και τις τρεις σαιζόν μαζεμένες και είχα πάθει ένα overdose.

Τώρα όμως μπορώ να πω ότι το Heroes ήταν σαφώς καλύτερο από το 4400.  23 επεισόδια συνεχόμενης πλοκής, με ένα θέμα που ξεκίνησε στο πρώτο επεισόδιο, εξελίχθηκε και τέλειωσε στο τελευταίο. Πολύ μου άρεσε αυτό. Δεν βλέπεις πολύ συχνά ούτε serialized σειρές, ούτε να κλείνουν το θέμα τους στον κύκλο, ούτε να είναι όλα τα επεισοδια από πολύ καλά έως τέλεια. Μου άρεσε πολύ το πως εμφανιζόταν ο τίτλος του κάθε επεισοδίου, η σκηνοθεσία, οι χαρακτήρες. Μπορεί να μην κατέλαβε την πρώτη θέση στην καρδιά μου (το firefly συνεχίζει να έχει αυτή τη θέση), αλλά σίγουρα μπήκε στην τριάδα

Πολλά στοιχεία του θυμίζουν φυσικά Χ-μεν (και αυτό εμένα μου άρεσε). Έχει βεβαίως και κάποια μείον, μια που ορισμένα από αυτά που μας δείχνει δεν στέκουν (εντάξει αυτός γίνεται αόρατος. Τα ρούχα του;;;), αλλά τα παραβλέπεις πολύ εύκολα, αφού σε παρασύρει η ροή των γεγονότων.

Η πρώτη σαιζόν τελείωσε (αν και το φινάλε με άφησε λίγο ανικανοποίητη) και περιμένουμε με λαχτάρα την επόμενη. Ο Χίρο φυσικά είναι ο αγαπημένος μας ήρωας!  Μέχρι τότε μπορείτε κι εσείς να μπείτε στην εξαιρετική σελίδα του NBC, όπου έχει πάρα πολλά στοιχεία για τους ήρωες, παιχνίδια, βίντεο μέχρι και ολόκληρα επεισόδια (μόνο για την Αμερική όμως). Επίσης έχει κόμικ τα οποία μπορείτε να δείτε online ή να κατεβάσετε, στα οποία παρουσιάζονται παράπλευρες ιστορίες που εξηγούν κάποια κομμάτια των επεισοδίων (πολύ καλά). Έτσι για να έχουμε κάτι να ασχολούμαστε μέχρι την δεύτερη σαιζόν!

Εάν το είδατε και θέλετε να πείτε την άποψή σας, υπάρχει και στις Κριτικές.

The Dead Zone

Σειρά που πετύχαμε στα βιντεοκλάμπ πρόσφατα.

Είναι βασισμένη σε βιβλίο του Στήβεν Κινγκ. Παλαιότερα είχε γίνει ταινία και ψάχνοντας για ιδέες φαίνεται για μια ακόμα σειρά, την ξεθάψανε, τη διαμορφώσανε και έτοιμο το σενάριο. Πάντως αυτή τη φορά κάνανε καλή δουλειά. Την ταινία δεν την έχω δει (ακούω πως καλή ήτανε), αλλά μπορώ να μιλήσω για τη σειρά.

Ξεκινάει με κάμποσα κλισέ αλλά εκεί που είσαι απόλυτα σίγουρος για το τι θα επακολουθήσει, σου έρχεται το πρώτο αναπάντεχο. Και συνεχίζει έτσι. Εκεί που είσαι σίγουρος για το τι θα συμβεί κα για το που θα το πάει, αυτή αλλάζει και σε ξαφνιάζει. Γενικά κάθε επεισόδειο είναι διαφορετικό από το προηγούμενο, είναι γεμάτη δράση, αγωνία, λίγο τρόμο που και που, λίγο δράμα, λίγη κωμωδία…. Έχω δει τα πρώτα 3 dvd μέχρι στιγμής και λέω πως αξίζει τον κόπο να τη δει κανείς.

Αγαπημένες σειρές

Την τελευταία χρονιά το έχουμε ρίξει πολύ στις σειρές. Όχι φυσικά της τηλεόρασης, αλλά σε dvd. Τα παιδιά κοιμούνται νωρίς κι έτσι δεν έχουμε και πολλά πράγματα να κάνουμε. Η τηλεόραση έχει όλο μπούρδες, είμαστε και λίγο κουρασμένοι από όλη την ημέρα, έτσι ένα επεισόδιο από την αγαπημένη μας σειρά (20 ή 40 λεπτά) είναι η καλύτερη λύση για χαλάρωση. Μετά λίγο διάβασμα και ύπνο.

Έτσι έχουμε δει: Όλα τα “Φιλαράκια”. Δεν νομίζω πως υπάρχει καλύτερη σειρά. Είναι η μόνη που μπορώ να βλέπω ξανά και ξανά, όλες τις ώρες, σε όποια διάθεση και αν είμαι.
Όλο το “Sex and the City”. Τέλειο.

Τις 3 σαιζόν “CSI” που έχουν κυκλοφορήσει. Ίσως να έχουμε ένα μικρό πρόβλημα που μας αρέσει να βλέπουμε τόσους φόνους… Μερικές φορές είπα πως “φτάνει δεν αντέχω άλλο”, αλλά δεν παύει να είναι μια σειρά που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, άκρως εθιστική. Είμαι σίγουρη πως θα κάνω ένα ποστ αποκλειστικά για αυτή.
Και από εκεί και πέρα κάμποσες σειρές επιστημονικής φαντασίας. Firefly, Babylon 5, Star Trek TNG, Deep Space 9, λίγο Farscape…

Είμαστε τηλεορασάκηδες; Δεν νομίζω. Βλέπουμε αρκετή τηλεόραση, αλλά κάνουμε και άλλα πράγματα. Διαβάζουμε, παίζουμε, φτιάχνουμε, πάμε βόλτες. Ή μήπως είναι όλα αυτά δικαιολογίες;