Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Στέλλα

3 εβδομάδες άνευ Κωνσταντίνου (ξανά)

Ψάχνοντας άλλο πράγμα, έπεσα πάνω στην περσινή μου ανάρτηση, λίγο πριν γυρίσει ο Κωνσταντίνος από το πρώτο του μεγάλο ταξίδι. Τη διάβασα και θέλησα να γράψω τη φετινή μου εμπειρία.

Ο Κωνσταντίνος σχεδίασε (πάντα με τη δική μου υποστήριξη) και φέτος ταξιδάκι με ποδήλατο, αυτή τη φορά από τη Βαρκελώνη. Περιμένουμε να μας γράψει τις εντυπώσεις του τώρα που γύρισε (το ακούς ε Κωνσταντίνε;;; ) Θα έμενα και πάλι μόνη για 3 εβδομάδες, αλλά αυτή τη φορά δε μου φάνηκε και τόσο τρομερό.

Φέτος δεν είχα καμία παρέα. Ήμουν εγώ με τα παιδιά και that’s it (με εξαίρεση την επίσκεψη των εξαιρετικών Γάλλων και ένα διήμερο στη Φοινικούντα). Τα παιδιά είναι μεγάλα, βοηθάνε με τις δουλειές, δεν έχουν μεγάλες ανάγκες και είναι φυσικά και πολύ καλή παρέα. Η προσπάθεια ήταν βεβαίως στο να μείνω ψύχραιμη όσο γκρινιάζανε (δυο αδέρφια στην εφηβεία είναι σίγουρη συνταγή για γκρίνια και τσακωμό), να είμαι διαιτητής και να μη φλιπάρω. Μαζί με αυτό όμως έπρεπε να είμαι και μαμά και μάγειρας και εργαζόμενη και νοικοκυρά, να πηγαίνω σούπερ μάρκετ, να τα βγάλω για ψώνια, να πηγαίνουμε για μπάνιο, να πάμε σε γιατρούς… Αν πέρυσι είχα πολύ ελεύθερο χρόνο (πώς άραγε, αναρωτιέμαι), φέτος δεν πρόλαβα να πάρω ανάσα. Προσπάθησα να τα φέρω όλα σε ισορροπία, να καταφέρω να είμαι εντάξει σε όλες τις υποχρεώσεις μου ΚΑΙ να δουλέψω και όσο έπρεπε, αλλά απλώς δεν είχα χρόνο… Έκανα πολλά, έμειναν και πολλά πίσω. Προσπάθησα να αλλάξω το πρόγραμμά μου, να ξυπνάω νωρίτερα, να δουλεύω νωρίτερα και να μαγειρεύω από το βράδυ, έτσι ώστε να μπορώ να ξεκλέβω καμιά ώρα ενδιάμεσα στη μέρα να πηγαίνουμε στη θάλασσα. Τέλος πάντων δεν τα κατάφερα και πολύ καλά.

Φαντάζομαι πως αν είχα να τα κάνω όλα αυτά μόνη μου για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, κάποια στιγμή θα έβρισκα τον τρόπο, θα τα ρύθμιζα αλλιώς (ή θα φλίπαρα εντελώς να τελειώνουμε). Παρότι δεν κατάφερα να τα ρυθμίσω όπως ήθελα τώρα, είχα και πάλι την εντύπωση πως τα έβγαλα πέρα μια χαρά. Ναι, το προηγούμενο Σάββατο είχα φτάσει σε σημείο απελπισίας, ήμουν φρικαρισμένη και μέσα στα νεύρα, δε νομίζω να με είχαν ξαναδει έτσι οι γύρω μου. Αλλά μετά πήγαμε βόλτα στη Φοινικούντα και ένιωσα πως ηρέμησα. Μέχρι που την Παρασκευή το πρωί, μόλις με είδε ο Γιώργος, παρότι ήμουν ξενυχτισμένη, είχαμε περάσει την προηγούμενη μέρα τα διάφορα με την Ιωάννα και είχα ακούσει και τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος στην Αγγλία, μου είπε “πρώτη φορά σε βλέπω τόσο καλά από τότε που λείπει ο μπαμπάς. Φαίνεσαι ήρεμη.” Τα πράγματα γύρω μου ήταν σε άσχημη κατάσταση, αλλά στο πρόσωπό μου κυριαρχούσε η ηρεμία, γιατί είχε γυρίσει ο Κωνσταντίνος. Και όλο αυτό χωρίς να το καταλάβω…

 

45…

Κάπως έτσι έφτασαν και φέτος τα γενέθλιά μου.  Κάθε χρόνο συνηθίζω να λέω την καινούρια μου ηλικία από την αρχή της χρονιάς (λέω πχ 45 από τον Γενάρη) κι έτσι όταν έρχονται τα γενέθλιά μου το έχω συνηθίσει το νούμερο, δε μου κάνει εντύπωση. Δε το κάνω για αυτό τον λόγο δηλαδή, απλώς μπαίνει η καινούρια χρονιά και αισθάνομαι πως δεν έχω λόγο να λέω το νούμερο που έλεγα και πέρυσι! Όπως και να έχει, όπως είπα ό,τι σοκ είναι να περάσω, το περνάω στην αρχή της χρονιάς.

Μέχρι τώρα δε με είχε πειράξει η ηλικία μου. Πάτησα τα 40 και δε βρήκα καμία διαφορά. Τα 45 από την άλλη κάτι μου έκαναν. Ίσως γιατί στο μυαλό μου είναι σα να βρίσκεσαι στα 45 στην κορυφή του βουνού, στο peak, και από εδώ και πέρα έχει μόνο κατηφόρα. Μετά τα 45 είσαι πιο κοντά στα 50 και το 50 μου ακούγεται εξωφρενικό. Τώρα βεβαίως μια χαρά κρατιέμαι, η ηλικία μου δε μου φαίνεται, παιδάκι αισθάνομαι, τι σημασία έχει ένα νούμερο; Ε, ναι, τα ξέρω όλα αυτά. Να τα πείτε και στο μυαλό μου μπας και το χωνέψει! Θέλω να πω η λογική τα ξέρει, το συναίσθημα όμως τα αγνοεί. Κάποιες φορές λοιπόν με παίρνει λίγο από κάτω, περνάω κρίση μέσης ηλικίας προφανώς. Το καλό είναι πως τις περισσότερες μέρες και ώρες κυριαρχεί η λογική και η αισιοδοξία και δεν έχω πρόβλημα.

Όπως λέει και η γνωστή φράση “τα γενέθλια κάνουν καλό στην υγεία. Όσο περισσότερα έχεις, τόσο περισσότερο ζεις”. Έτσι χαίρομαι που ήρθαν και ελπίζω να έρθουν πολλά ακόμα!

Φέτος γιόρτασα τα γενέθλιά μου σε δόσεις. Από το Σάββατο ξεκίνησα κερνώντας μηλόπιτα όταν φάγαμε με την πεθερά μου (εδώ σας δίνω κομμάτι 🙂 ),

2016-05-15 08.14

συνέχισα την Κυριακή όπου φάγαμε με φίλο στην παραλία. Τη Δευτέρα που ήταν και τα κανονικά μου γενέθλια έφτιαξα ένα ωραίο κέικ, έτσι για το καλό, γιατί περίμενα πως κάποιος φίλος θα έρθει το βράδυ

chococake

Μα δεν είναι τέλεια αυτή η φωτογραφία; Τη βλέπω και τη λαχταράω και ας ξέρω πως είναι μόνο ένα απλό κέικ σοκολάτας με γκανάς από πάνω και φράουλες.

Εντέλει ήρθαν μόνο κάτι Ελβετοί ποδηλάτες (θα κάνω ένα ποστ και για αυτό), αλλά το κέικ φυσικά φαγώθηκε!

Την Τρίτη συνεχίστηκε η περιπέτεια στην κουζίνα, καθώς ήρθαν μερικοί φίλοι. Ξεκίνησα να λέω πως θα κάνω τούρτα, μια τυρόπιτα και μια σαλάτα και στο τέλος κατέληξα να φτιάξω και μελιτζανούλες και κοτομπουκιές και δεύτερο γλυκό… Όλοι νομίζουν πως μου αρέσει πολύ να μαγειρεύω και να περνάω χρόνο στην κουζίνα, πως διασκεδάζω έτσι. Δεν είναι ακριβώς σωστό αυτό όμως. Δεν είναι πως δε μου αρέσει δηλαδή, μου αρέσει να μαγειρεύω και να δοκιμάζω καινούρια πράγματα, αλλά περισσότερο μου αρέσει να βλέπω τους άλλους να ευχαριστούνται με αυτά που ετοίμασα. Νομίζω πως αν ήμουν μόνη μου δε θα μαγείρευα ποτέ! Τους άλλους όμως θέλω να τους ταΐζω τα καλύτερα 🙂

tiropita2

Εδώ η τυροπιτούλα και από κάτω η τούρτα.  Ήθελα καιρό τώρα να δοκιμάσω το Boston Cream Pie και ήρθε η ώρα και για αυτό.

2016-05-17 09.55

και Γλυκό Δημητρούλας, το σιγουράκι σε περιπτωση που δε μας άρεσε και πολύ η τούρτα (που δοκίμαζα για πρώτη φορά)

2016-05-17 17.23

Πέρασα πολύ όμορφα, περιτριγυρισμένη από εξαιρετικούς ανθρώπους που νιώθω πως με αγαπάνε και είναι τόσο ωραίο αυτό! Και τι έγινε αν ο καιρός περνάει, όταν περνάει τόσο ωραία και με τόση αγάπη;

2016-05-17 22.13

 

Ξεκίνησα τις βόλτες με το ποδήλατο

Ο Κωνσταντίνος ξέρετε όλοι τι αγάπη έχει για το ποδήλατο. Εγώ από την άλλη, έκανα μεν από μικρή ποδήλατο, αλλά καμία σχέση με αγωνιστικά και τέτοια. Μόνο τα καλοκαίρια το είχα, στο εξοχικό πχ και έκανα πάνω κάτω με την υπόλοιπη παρέα. Μάλιστα είχα ένα ποδήλατο με φρένα κόντρα, από αυτά που τα έχεις στο πόδι και για να φρενάρεις κάνεις προς τα πίσω πετάλι. Αν το συνηθίσεις αυτό το ποδήλατο μετά δυσκολεύεσαι πολύ να πας ξανά σε φρένα στο χέρι… Πάντως από τη στιγμή που μεγάλωσα δε θυμάμαι να ανέβαινα και πολύ σε ποδήλατο, δεν θυμάμαι καν αν είχα.

Έχοντας γνωρίσει τον Κωνσταντίνο, κάποια στιγμή πήρα ξανά ποδήλατο λοιπόν. Η Καλαμάτα προσφέρεται για ποδηλατάδες και όταν τα παιδιά ήταν μικρά πηγαίναμε στην παραλία όλοι μαζί με τα ποδήλατα. Και πάλι δεν έκανα φανατικά βεβαίως… Κάποια στιγμή χτύπησα και το γόνατό μου, πάει το ποδήλατο…

Έχουν περάσει 3-4 χρόνια από τότε και πλέον δεν με ενοχλεί το γόνατο (λέμε τώρα). Με έχει βοηθήσει εξαιρετικά η γιόγκα σε αυτό. Η οποία γιόγκα είναι υπέροχη γυμναστική και με έχει βοηθήσει στο να στέκομαι σωστά και να αναπνέω καλύτερα και όλα αυτά, αλλά η αλήθεια είναι πως θερμίδες δε χάνεις ιδιαίτερα. Δε λέω πως είναι εύκολη, ίσα ίσα! Υπάρχουν φορές που στάζει τόσο ο ιδρώτας που κάνει λιμνούλα στο στρώμα! Αλλά αν θες να χάσεις και κάνα κιλό, δεν φτάνει. Έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω να κάνω ποδήλατο, όχι χαλαρά, αλλά μεγαλύτερες διαδρομές, μπας και κατέβει και λίγο η ζυγαριά. Το φοβάμαι φυσικά, ειδικά τις ανηφόρες, τις βλέπω και λέω οκ, καμία περίπτωση να την ανέβω, θα αφήσω τα κοκαλάκια μου εδώ (και μιλάμε για κάτι ανηφόρες μικρούλες έτσι; ). Αλλά είπα σιγά σιγά. Χαλαρά, κάθε φορά και λίγο παραπάνω και ίσως μετά από λίγο καιρό να καταφέρω να κάνω κι εγώ κάτι περισσότερο.

Ξεκίνησα με μια διαδρομή 7 χιλιομέτρων. Τη δεύτερη φορά πήγα στα 10 και σήμερα πήγα στα 12 χιλιόμετρα. Και έχω ήδη αρχίσει να ονειρεύομαι ταξίδι με ποδήλατο στην Ιταλία! Πρέπει να έχουμε και ένα στόχο… (Ο Κωνσταντίνος φυσικά έχει ενθουσιαστεί έστω που το σκέφτηκα και μόνο).

Μου αρέσουν πολύ αυτές οι βόλτες λοιπόν, οι ποδηλατάδες μες την πόλη και βεβαίως κάθε φορά τραβάω και τις φωτογραφίες μου

2016-04-23 12.16

Στο κέντρο της πόλης. Μου άρεσε τόσο ο ουρανός!

2016-04-25 09.11

Στο λιμάνι. Ο βαρκάρης έτυχε να έρθει ακριβώς τη στιγμή που πήγα να τραβήξω τη φωτογραφία, αλλά είχε την καλοσύνη να με περιμένει.

2016-04-27 094

Μια βόλτα μέχρι τα ελαφάκια. Στο καλάθι μου μέσα τα απολύτως απαραίτητα, το νερό μου δηλαδή και ένα επιτραπέζιο κουτί χαρτομάντηλων!

2016-04-27 09.14

Είναι γλυκούλικα!

Φυσικά καταγράφω τις διαδρομές μου όλες με το ride with gps. Στην αρχή μου φάνηκε πολύ χαζό (μα θα καταγράψω τη βολτίτσα στην πόλη; δεν αξίζει). Τώρα χαίρομαι πάρα πολύ που με έβαλε ο Κωνσταντίνος να το κάνω, γιατί είναι ένα έξτρα κίνητρο και βλέπεις και την πρόοδο, τι έχεις καταφέρει κάθε μέρα.

Για να δούμε πώς (και αν) θα εξελιχθεί…

Η Στέλλα φωτογραφίζει φαγητά

Η φωτογραφία μου άρεσε πάντα. Είναι κοινή μας αγάπη με τον Κωνσταντίνο (όπως άλλωστε σχεδόν τα πάντα) και ήταν η αιτία για να γνωριστούμε. Και οι δύο τραβάγαμε πάντα φωτογραφίες, είχαμε σούπερ φωτογραφικές μηχανές, ο Κωνσταντίνος δίδασκε κιόλας φωτογραφία. Μαζί έχουμε φωτογραφίσει θεατρικές παραστάσεις, αλλά και γάμους! Και τα δυο αυτά τα λατρεύω, γιατί μπορείς να βγάλεις υπέροχες σκηνές και πορτραίτα, με έντονες εκφράσεις και πόζες. Μπορείς να πετύχεις πολύ όμορφες και διαφορετικές φωτογραφίες (αν δεν είσαι κολλημένος και κοιτάς να βγάλεις τις κλασικές αναμενόμενες δηλαδή).

Σιγά σιγά τα πράγματα άλλαξαν και οι μηχανές μας έγιναν παρωχημένες. Αγοράσαμε ψηφιακές βέβαια, αλλά η τιμή για μια αντίστοιχη με αυτές που είχαμε ήταν απαγορευτική. Συμβιβαστήκαμε με πιο φτηνές, αλλά παρ’ ολ’ αυτά καλές μηχανές. Κάπως προχώρησαν τα πράγματα και έχουμε καταλήξει ο κύριος φωτογράφος στο σπίτι να είμαι πλέον εγώ. Στα ταξίδια μας και στις διακοπές μας και όπου πάμε, εγώ τραβάω (είπαμε, κυρίως…). Κάποια στιγμή κουράστηκα να κουβαλάω την κουμούτσα μηχανή που είχαμε και κυκλοφορούσα με μια υποβρύχια που ήταν πολύ καλή. Όμως και αυτή την ξέχναγα συχνά και βρισκόμουν να τραβάω κάτι ψιλοχάλια φωτογραφίες με το κινητό μου. Όταν λοιπόν ήταν να πάρω καινούριο κινητό, το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να έχει την καλύτερη δυνατή κάμερα. Καταλήξαμε στο LG G3 και δε το έχω μετανιώσει καθόλου! Από εκεί που δεν ήξερα καν πού βρίσκεται το κινητό μου, τώρα δεν πάω πουθενά χωρίς αυτό, όχι για άλλο λόγο, αλλά για τη χρήση ως μηχανή! Θα μου πεις σου αρέσει η φωτογραφία και βγάζεις φωτογραφίες με το κινητό; Ναι. Είναι εύκολο, γρήγορο, άνετο και πραγματικά βγάζει πάρα πολύ ωραίες φωτογραφίες.

avgolemono
eliopsomo

Ένα πράγμα που φωτογραφίζω πλέον συχνά είναι φαγητά. Αυτό βεβαίως ξεκίνησε ως ανάγκη για το site των Συνταγών. Ανεβάζω συνταγές, πρέπει να έχουν και μια ωραία φωτογραφία. Έτσι όλοι είχαν μάθει εδώ πως πρώτα φωτογραφίζουμε το φαγητό, μετά τρώμε. Εδώ και κάτι μήνες όμως, σε μια προσπάθεια να προωθήσω το αγγλικό κομμάτι, το cook like Greeks, έκανα λογαριασμό στο Instagram. Ε, από τότε νομίζω με έχουν μισήσει λιγάκι εδώ μέσα στο σπίτι…. Δε μου φτάνει μια καλή φωτογραφία, προσπαθώ για μια ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ φωτογραφία… Έχω καταλήξει να αργώ να σερβίρω, έτσι ώστε να μην καθηστερώ κανέναν.

chocolatepie
fasolada
orangesalad

Πρώτα στήνω, φωτογραφίζω και μετά φωνάζω ελάτε να φάμε. Ή τραβάω όταν ακόμα δεν έχουν γυρίσει από το σχολείο αν προλαβαίνω. Έχω πορωθεί κανονικά. Μπορεί να τραβήξω και 20 φωτογραφίες ένα πιάτο χαλβά δηλαδή, μέχρι να είμαι ευχαριστημένη (πάλι καλά που δεν τραβάμε με φιλμ πλέον!) Μια φορά που είχα φτιάξει κάτι το βράδυ, τους είπα πως θα πρέπει να περιμένουν μέχρι να βγάλω φωτογραφία για να το φάνε… Μόνο που το βράδυ δε γίνεται να βγάλω καλή φωτογραφία φυσικά, οπότε θα πρέπει να περιμένουν μέχρι το πρωί! (εντάξει, έτσι κι αλλιώς έπρεπε να κρυώσει και δεν προλαβαίνανε να το φάνε το βράδυ… αλλά και πάλι…)

halva
keik
lagana

Πραγματικά αν δεν είχα ξεκινήσει να τραβάω όταν λείπουν πλέον, νομίζω δε θα το είχα γλυτώσει το ξύλο…
Όμως με το μικρό μου κινητό έχω βγάλει φωτογραφίες για τις οποίες είμαι περήφανη!

fava
kolatsio
marmelada
mpaklavas
orangepie
patatosalata

Στόχος μου είναι να βλέπεις τη φωτογραφία και να θέλεις να γλύψεις την οθόνη! Πιστεύω τα πάω καλά και όσο περνάει ο καιρός τόσο καλύτερη γίνομαι. Πραγματικά ενθουσιάζομαι κάθε φορά που πετυχαίνω μια ωραία φωτογραφία…

(disclaimer για όσους τα παίρνουν όλα κυριολεκτικά: όχι ΔΕ θα με είχαν δείρει σε καμία περίπτωση. Είναι σχήμα λόγου, παρότι γράφω τη λέξη “πραγματικά”, μόνο για να δείξει την ένταση των συναισθημάτων. Απλώς θα με είχαν αγνοήσει και θα είχαν φάει το φαγητό να τελειώνουμε…)

Αλλαγές

Με τα μαλλιά μου έχω κάνει κατά καιρούς διάφορα περίεργα. Αν σκεφτώ τον εαυτό μου για κάποιο λόγο θεωρώ πως τα είχα πάντα σε αυτό το βαρετό και κλασικό στυλ του μακριά και ίσια. Κοιτάζοντας όμως φωτογραφίες θυμάμαι πως δεν ήταν πάντα έτσι. Απ’ όσο βλέπω περνάω έναν κύκλο: πρώτα τα έχω μακριά. Μακραίνουν, μακραίνουν, μέχρι που κάποια στιγμή τα βαριέμαι και αγανακτώ. Τότε τα κόβω κοντά, αρχίζω τις διάφορες δοκιμές σε διάφορα μήκη και καταλήγω να τα ξαναμακρύνω και φτου και από την αρχή. Όσο ήταν μακριά τις αλλαγές τις έκανα κυρίως στο χρώμα, μέχρι που βαρέθηκα και αυτό και τα άφησα στο φυσικό τους, το οποίο πλέον είναι ένα απροσδιόριστο χρώμα, ένα γκριζοκαστανοξανθοασπρο (δεν ξέρω, ίσως πρέπει να βγει καινούριο όνομα για το χρώμα αυτό, γιατί αυτή τη στιγμή είναι σαν το όκτρινο, δεν περιγράφεται!!!)

stella

Εδώ και καιρό όπως είπα αποφάσισα να τελειώνω με τις βαφές, βαρέθηκα να πρέπει να τα βάφω κάθε μήνα, τα άφησα στο φυσικό τους. Τα άφησα και γενικότερα όμως, με τη λιγότερη δυνατή φροντίδα και ο κομμωτής δε με ξαναείδε ένα πράγμα. Μέχρι που έφτασε η ώρα να ξαναξεκινήσει ο κύκλος! Ήρθε η στιγμή που τα βαρέθηκα εντελώς, ήρθε η ώρα της αλλαγής. Πήγα και σε άλλον κομμωτή που μου έδωσε τη σπρωξιά με τον κατάλληλο τρόπο και βγήκα από το κομμωτήριο άλλος άνθρωπος!

stella2

Ναι, τα έκοψα πιο κοντά και από την Ιωάννα. Αυτό με ρωτάνε όλοι όταν τους λέω πως κουρεύτηκα, “δηλαδή πόσο τα έκοψες; σαν την Ιωάννα;” Πιο κοντά τους λέω και φρικάρουν!

Νιώθω άλλος άνθρωπος. Ανανεωμένη, ανάλαφρη. Είναι καλοφτιαγμένα στο λεπτό και δε με εμποδίζουν πουθενά. Πάω στο γυμναστηριο και δε χρειάζεται να πιάσω μαλλιά που μετά θα με ενοχλούν τα διάφορα λαστιχάκια και κοτσίδες στις ασκήσεις. Βέβαια ακόμα ξαφνιάζομαι όταν με βλέπω στον καθρέφτη… Αλλά είναι ωραίο συναίσθημα και αυτό και αν έχεις τη διάθεση μπορεί να σου δώσει και πολλή τροφή για σκέψη. Όσο καλά και να νομίζεις πως ξέρεις τον εαυτό σου, πάντα υπάρχει κάτι καινούριο να μάθεις και να ανακαλύψεις. Ή ακόμα το πόσο επηρεάζει η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου μέσα στο κεφάλι σου τη γενικότερη άποψη που έχεις για σένα και τη διάθεσή σου.

Είναι ωραίες οι αλλαγές (κυρίως όταν έρχονται στην ώρα τους)

 

 

3 εβδομάδες χωρίς τον Κωνσταντίνο

Ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να εκπληρώσει ένα από τα όνειρά του και να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι με το ποδήλατο. 2 εβδομάδες από το Άμστερνταμ μέχρι την Καλαμάτα. Όταν επιστρέψει είμαι σίγουρη πως θα ετοιμάσει ποστ για τη διαδρομή αυτή, τις σκέψεις και τις εμπειρίες του. Μέχρι τότε όμως θα ήθελα να καταγράψω εγώ τις δικές μου σκέψεις, όχι για το δικό του ταξίδι, άλλωστε είμαι πολύ περήφανη που έκανε κάτι τέτοιο και δεν υπήρχε περίπτωση ούτε καν να σκεφτώ να μη τον υποστηρίξω, αλλά για το πώς είναι να είσαι μόνος με δυο παιδιά για ένα μεγαλύτερο διάστημα. Όχι, ούτε τα παιδιά είναι το θέμα. Πώς είναι να είσαι μόνος, μετά από 17 χρόνια που είσαι μαζί με κάποιον νυχθημερόν!

3 εβδομάδες δεν είναι και τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι όμως το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα που έχουμε μείνει μακριά ever! Στην αρχή όλα ήταν καλά, κανένα πρόβλημα απολύτως, είχα τα χέρια μου γεμάτα με δουλειές, τα παιδιά, τις ασκήσεις για το πόδι μου, ήρθε η μαμά μου και έκατσε μερικές μέρες μαζί μας… Μετά τα πράγματα πήραν λίγο την κατηφόρα. Με έπιασε η μέση μου και δε μπορούσα να κάνω καμία άσκηση, και γενικώς τίποτα εδώ που τα λέμε. Όλα μπήκαν σε ένα πρόγραμμα, έφυγε η μαμά και έμεινα εγώ… Πρώτη φορά με κάμποσο ελεύθερο χρόνο στα χέρια μου, αλλά τίποτα να τον κάνω! Φαντάζομαι σπάνια ακούς άνθρωπο να το λέει αυτό. Όμως κάπως έτσι ήταν. Λόγω μέσης δε μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα. Διάβασα το βιβλίο μου, τύπωσα μερικά Slitherlink και τα έλυσα μόνη, τέλειωσα ένα σκαμνάκι που είχε μείνει καιρό και περίμενε να βαφτεί, μαγείρεψα, έπαιξα με το iPad… Τίποτα όμως δεν ήταν το ίδιο χωρίς παρέα. Όχι ότι τα παιδιά δεν είναι παρέα, ίσα ίσα που προσπαθούν να μου φτιάξουν και τη διάθεση όποτε μπορούν, μου δείχνουν βιντεάκια, συζητάμε με τις ώρες. Αλλά δεν είναι το ίδιο. Είναι λες και είναι χωρίς νόημα το ό,τι κάνω. Διαβάζω ή ακούω ειδήσεις ή συμβαίνουν πράγματα και δεν μπορώ να το συζητήσω με τον Κωνσταντίνο. Βλέπω game of thrones χωρίς αυτόν (μα πώς γίνεται; ). Λύνω Slitherlink χωρίς αντίπαλο!  Δε μου κάνει κέφι ούτε βόλτα να πάω, ούτε στη θάλασσα, ούτε τίποτα. Η Ναυσικά μου λέει “γιατί δε βγαίνεις να περπατήσεις”. Μου φαίνεται αδιανόητο να περπατήσω μόνη…

Τα λέω αυτά και σκέφτομαι πως είμαι πολύ pathetic! Τι θα πει αυτό, δε μπορώ να κάνω τίποτα αν δεν είναι ο Κωνσταντίνος εδώ; Το φιλοσόφησα λίγο το πράγμα. Είναι δύσκολο να αλλάξεις τις συνήθειες τόσων χρόνων. Επί 17 χρόνια είμαστε μαζί ΚΑΘΕ μέρα, ΚΑΘΕ ώρα και τα κάνουμε ΟΛΑ μαζί. Πώς να αλλάξει αυτό, έτσι αυτόματα, μέσα σε τόσο λίγο χρόνο; γίνεται; δε γίνεται! Την πρώτη εβδομάδα ήμουν οκ (άλλωστε έχει ξαναλείψει τόσο), μετά με έπιασε η βαρεμάρα και η κατάθλιψη, τίποτα δεν είχε νόημα, και τώρα έφτασε η στιγμή που το συνειδητοποιώ και σπρώχνω τον εαυτό μου να βγει από το βάλτο! Βέβαια τώρα φτάνουν και οι μέρες που θα επιστρέψει ο Κωνσταντίνος!

Ήθελα πραγματικά να είμαι πολύ άνετη με την απουσία του. 3 βδομαδούλες ήταν μόνο, τα παιδιά είναι μεγάλα χωρίς ιδιαίτερες ανάγκες πλέον, με τον Κωνσταντίνο μιλάμε κάθε μέρα. Τα έχω όλα υπό έλεγχο, έκανα όλες τις δουλειές που έπρεπε, τα πάντα πήγανε ρολόι. Αν δεν ήταν αυτή η βρωμοκατάθλιψη μες τη μέση, όλα θα ήταν τέλεια και θα μπορούσα να πω “ορίστε, τα καταφέρνω τέλεια”.

Δε τα καταφέρνω εντέλει.

Υ.Γ. Περιτό να πω πως έχω απεριόριστη εκτίμηση και θαυμασμό σε όλους τους γονείς που τα βγάζουν πέρα μόνοι τους και διατηρούν τα λογικά και την ψυχραιμία τους..

Υ.Γ.2 Όλα αυτά τα γράφω για να νιώσω εγώ καλύτερα. Σκέφτομαι πως θα τα διαβάσει ο Κωνσταντίνος και θα στεναχωρηθεί (μη σε νοιάζει βρε, δε με ξέρεις τόσα χρόνια;;; ), σκέφτομαι πως θα τα διαβάσουν φίλοι και θα αγχωθούν προσπαθώντας να μου φτιάξουν το κέφι, δε θέλω τίποτα από τα δυο να γίνει. Βγάζω απλώς από μέσα μου ό,τι με καταπιέζει, πάρτε το έτσι.

44

Πέρασε άλλος ένας χρόνος και ήρθαμε πάλι στα γενέθλιά μου!

44 λοιπόν φέτος. Το 44 είναι αριθμός τριμπονάτσι, οκτάεδρος, αλλά -με δεδομένο πως δεν πάσχω από το Atlantis complex*- θα σταθώ στο ότι είναι ένας ευτυχής αριθμός! Προσδοκώ λοιπόν πως αυτή θα είναι μια -ακόμα- ευτυχισμένη χρονιά!

Είναι δεδομένο πως μεγαλώνω. Τα μαλλιά γκριζάρουν ή για να είμαι πιο ακριβής λευκαίνουν. Το δέρμα του προσώπου δεν είναι τόσο σφιχτό, έχω τις ρυτιδούλες μου, έχω σημάδια πως μπαίνω στην εμμηνόπαυση, έχω παχύνει κάπως. Όμως όλα αυτά δε σημαίνουν τίποτα! Νιώθω ομορφότερη από ποτέ, πιο σίγουρη για τον εαυτό μου, ευτυχισμένη, γεμάτη, έτοιμη για το μέλλον. Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες δεν είμαι τόσο αισιόδοξη, κάποιες φορές που με πιάνει και κατάθλιψη (και δε το λέω αυτό έτσι για σχήμα λόγου), που αισθάνομαι χοντρή και άσχημη και ίσως αν έγραφα το ποστ σε μια τέτοια στιγμή να ήταν διαφορετικό, αλλά το παλεύω γιατί ξέρω πως εγώ, το είναι μου, το μέσα μου, είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, θετικός και έτσι θέλω να μείνω.

Είμαι πλέον και επισήμως “τωρινή κοντοστούπα“. Πριν καμιά εβδομάδα η Ιωάννα με πέρασε στο ύψος και σε λίγο με βλέπω να πρέπει να σηκώνω το κεφάλι για να τους κοιτάω όλους!

Φέτος δεν είχα πολύ κέφι να φτιάξω τούρτα. Έτσι κατέληξα να φτιάξω ένα από τα αγαπημένα μου κέικ (αυτό με το αβοκάντο και τη σοκολάτα), ένα ανάλαφρο φραουλένιο γλυκό και μια που είχα τη ζύμη για τα σου, έκανα και μερικά κυκνάκια!  Κερνάω λοιπόν γλυκό:

και έχουμε και τραγουδάκι

 

* Αυτό το σχόλιο είναι επειδή διαβάζω Artemis Fowl το τελευταίο διάστημα και έτυχε να διαβάσω πολύ πρόσφατα το βιβλιο στο οποίο έπασχε από το Atlantis Complex και ο χειρότερος αριθμός του ήταν το 4… Έχω πάθει Αρτεμισοφαουλίτιδα χαχαχαχαχαχαχααχαα

Σαββατοκύριακο στην Αθήνα

Κάθε χρόνο, τέλος Γενάρη, κάνουμε ταξιδάκι στην Αθήνα. Έχει γενέθλια η μαμά μου, κανονίζουμε και την κοπή της πίτας, κανονίζουμε και ένα σωρό άλλα να γεμίσουμε τις μέρες μας. Βέβαια όσο περνάει ο καιρός τα ταξιδάκια γίνονται και πιο δύσκολα, καθώς τα παιδιά έχουν δουλειές, μαθήματα, υποχρεώσεις. Και είναι και ο γάτος πια, που πρέπει πάντα κάτι να κανονίζουμε πριν φύγουμε, αν δηλαδή θέλουμε να βρούμε σώο το σπίτι μας όταν γυρίσουμε..

Την Παρασκευή λοιπόν που μας πέρασε είχαμε τα γενέθλια της μαμάς, οπότε ήμασταν οικογενειακώς. Αυτό που γεμίσαμε φουλ ήταν το Σάββατό μας. Το πρωί επαγγελματικό ραντεβού που μας πήρε μέχρι το μεσημέρι, ίσα που προλάβαμε να γυρίσουμε για φαγητό και φύγαμε ξανά για να πάμε στην καφετέρια που κάναμε την κοπή. Κάθε χρόνο πέρναγα μήνες προσπαθώντας να προετοιμάσω την κοπή, ήταν η πρώτη χρονιά φέτος που δε το έκανα. Επαναλάβαμε το περσινό, μαζευτήκαμε καμιά 30αριά άτομα, ήπιαμε καφέ, κόψαμε μια πίτα, χαζολογήσαμε, τέλος. Εγώ (και πιστεύω και όσοι ήρθαν) πέρασα πολύ καλά και χάρηκα ιδιαίτερα γιατί ήρθαν και δικοί μου άνθρωποι, και ένιωσα ακόμα μεγαλύτερη στήριξη και αγάπη. Άσε που είδα αγαπημένους που μένουν μακριά! Μόνο που μου έλειψε η Γιωργία, που πρώτη φορά χάνει την κοπή…

Από εκεί, μόλις γυρίσαμε, ίσα που πρόλαβα να αλλάξω και έφυγα ξανά για το reunion. Ίσως δεν πρέπει να το ονομάζουμε reunion πλέον δηλαδή γιατί με τους συμμαθητές βρισκόμαστε κάθε χρόνο. Όσοι μένουν Αθήνα βρίσκονται και πιο συχνά. Μου φαίνεται λίγο περίεργο που έχουν ξαναμπεί αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή μου και η αλήθεια είναι πως δε το περίμενα ποτέ. Δεν είμαι από αυτούς που αναπολούν τα χρόνια του σχολείου, κάθε άλλο. Δεν είναι πως δεν έχω και καλές αναμνήσεις, αλλά προτιμώ χίλιες φορές την τωρινή μου κατάσταση, όπου είμαι εγώ κύριος του χρόνου και της ζωής μου. Κάποιους από τους συμμαθητές τους εκτιμώ ιδιαίτερα, με κάποιους θα μπορούσα να κάνω καλή παρέα νομίζω τώρα. Καμιά φορά σκέφτομαι πως πέρασα εκείνα τα χρόνια “αλλού”, στην κοσμάρα μου ίσως… Έχασα την επαφή με σχεδόν όλους λίγο μετά που αποφοιτήσαμε. Χαίρομαι όμως που βρισκόμαστε τώρα, χαίρομαι κάθε φορά που τους βλέπω και τους μιλάω. Μακάρι να μπορούσα να βρεθώ και με άλλους παλιούς φίλους, αν και δεν είμαι άτομο που θα κάνει ένα τέτοιο πρώτο βήμα.

Την Κυριακή επιστρέψαμε στη βάση μας, γιατί τα παιδιά είχαν μπόλικο διάβασμα. Είναι περίοδος διαγωνισμάτων τώρα και έχει πέσει μελέτη…

Γεύσεις Ταϊλάνδης

Πέρισυ μας είχαν καλέσει (όταν λέω εμάς, εννοώ εδώ τις Συνταγές της Παρέας..) στην πρώτη εκδήλωση της Ταϊλανδέζικης πρεσβείας για την προώθηση της κουζίνας τους, αλλά δυστυχώς τότε δε μπορούσα να πάω και πήγε ο φίλος Γιώργος ως εκπρόσωπός μας. Ήταν εκδήλωση στην οποία πραγματικά ήθελα πολύ να πάω και είχα στεναχωρηθεί που δε μπορούσα, οπότε όταν φέτος μας κάλεσαν στο δεύτερο Γεύσεις Ταϊλάνδης, δε μπορούσα να το αφήσω έτσι! Έπεσε και σε καλή περίοδο, μια που εκείνη την Παρασκευή που γινόταν η εκδήλωση έλεγε να κατέβει στην Καλαμάτα ο Θανάσης, άρα έφυγα το πρωί από εδώ, πήγα στην εκδήλωση και μόλις τελείωσε το μεσημέρι, πέρασε ο Θανάσης και με πήρε και κατεβήκαμε μαζί. Τσακ μπαμ δηλαδή!

Κατ’ αρχάς είναι πολύ μουράτο να λες πως “με κάλεσε ο Πρέσβης να φάμε”!!! Μόνο που δεν είχε σοκολατάκια βρε παιδί μου και κάπως μου το χάλασε αυτό χαχαχαχαχαχα

Κατά δεύτερον το Ταϊλανδέζικο φαγητό κι εγώ είχαμε μια περίεργη σχέση… Είχα επισκεφθεί την Ταϊλάνδη πριν κάμποσα χρόνια, όταν ήμουν έγκυος στην Ιωάννα. Δεν ξέρω αν ήταν λόγω εγκυμοσύνης ή αν δεν φάγαμε απλώς στα σωστά μέρη ή αν δε θυμάμαι καλά, αλλά η εντύπωση που μου έχει μείνει είναι πως είχα μείνει νηστική! Θυμάμαι να τρώνε στους δρόμους παντού και διαρκώς, θυμάμαι να αγοράζουμε διάφορα κι εμείς και να μη μου αρέσει τίποτα. Έλα όμως που από παντού άκουγα καλά λόγια… Γινόταν να το αφήσω έτσι αυτό, χωρίς άλλη διερεύνιση; δε γινόταν… Και φυσικά έκανα πολύ καλά, γιατί μετά την εκδήλωση αυτή, δηλώνω μεγάλη φαν του Ταϊλανδέζικου, ακόμη και αν με έκανε να… κλαίω!!!

Η εκδήλωση έγινε στο Rouan Thai  (το σάιτ τους βέβαια δεν είναι καθόλου ενημερωμένο). Η αλήθεια είναι πως όταν έφτασα μου φάνηκε κάπως, γιατί είναι χωμένο σε ένα στενό του Πειραιά, σε μια περίεργη περιοχή γεμάτη ινδικά εστιατόρια, ενώ το ίδιο το εστιατόριο είναι πολύ μικρό, με τα κλασικά κοκκινα κινέζικα φανάρια απ’ έξω. Όμως έμαθα πως προσφέρει πραγματικά αυθεντικό Ταϊλανδέζικο φαγητό εξαιρετικής ποιότητας. Αυτό το τελευταίο το διαβεβαιώνω, καθώς ό,τι και αν δοκίμασα ήταν εύγευστο και καλομαγειρεμένο.

Στο χώρο είχαν εκθέσει καρπούζια και κολοκύθες σκαλιστές, γιατί όπως μας είπε  και ο Πρέσβης, στην Ταϊλάνδη το φαγητό συνδυάζεται με την τέχνη. Ήταν απίστευτα εντυπωσιακά! Ήταν και μια κοπελίτσα εκεί που σκάλιζε καροτάκια και κάτι που έμοιαζε με μακρύ ρεπάνι, σε διάφορα σχήματα και το έκανε να φαίνεται απλούστατο!

Μας μίλησε ο Πρέσβης για την επιθυμία του να γίνει και στη χώρα μας γνωστό το φαγητό τους (αφού στο εξωτερικό υπάρχει σε κάθε γωνιά και ένα ταϊλανδέζικο και είναι ένα από τα πιο γνωστά take out φαγητά). Δεν ξέρω γιατί εδώ δεν έχει πιάσει. Ούτε καν το κινέζικο δηλαδή δεν έχει τόσο μεγάλη πέραση. Ίσως είναι μακριά από τις γεύσεις των Ελλήνων, ίσως τα πιτόγυρα και οι πίτσες να μην ξεπερνιούνται, ίσως απλώς να αντιστεκόμαστε σε κάθε τι άγνωστο (νομίζω πως ακόμα και σήμερα το “κινέζικο” ισοδυναμεί με φίδια και σκύλους για πολύ κόσμο…). Δεν ξέρω, αλλά είναι κρίμα, γιατί πραγματικά το φαγητό αυτό είναι απίστευτα εύκολο και γρήγορο για να γίνει, είναι εξαιρετικά νόστιμο και είναι σίγουρο πολύ υγιεινό.

Στη συνέχεια η σεφ μας ετοίμασε μέσα σε λίγα λεπτά δυο πεντανόστιμες σαλάτες, ως απόδειξη του πόσο γρήγορα και εύκολα μπορούν να γίνουν. Πείστηκα! Η πρώτη βέβαια ήταν καυτερούλαααα. Πόνεσαν τα χείλια μου δηλαδή!

 

Μετά βγήκε ο μπουφές και απολαύσαμε υπέροχα πιάτα. Gaeng Khiao Wan Tuna (πράσινο κάρυ με τόνο), Pad Thai Gung Sod (ταϋλανδικά σοταρισμένα νούντλς με γαρίδες), Som Tam (σαλάτα από πράσινη παπάγια), Nam Tok (πικάντικη σαλάτα με χοιρινό), Tod Man Pla (ψαροκεφτέδες), κοτόπουλο ή χοιρινό Satay και Kanom Maw Gaeng (Crème Brulee με κρέμα καρύδας).

Φυσικά, για να τιμήσω τον τίτλο μου ως Χρυσό Πιρούνι, έβαλα στο πιάτο μου λίγο απ’ όλα. Και δοκίμασα και Ταϊλανδέζικη μπύρα, η οποία έτσι σκέτη δε μου είπε και τίποτα, αλλά μαζί με τα καυτερά κατέβαινε με μεγάλη ευχαρίστηση! Ήθελα να δοκιμάσω και ένα ποτό από γάλα καρύδας που είχε, αλλά εντέλει το ρίξαμε στην μπύρα και δεν το κατάφερα. Το Satay και οι ψαροκεφτέδες ήταν αυτά που δε με ενθουσίασαν ιδιαίτερα, ενώ το πιάτο με τον τόνο, οι σαλάτες και τα νουντλς με ενθουσίασαν. Ειδικά τα νουντλς, στα οποία έβαλα επάνω αυτά που μου πρότεινε ο ιδιαίτερα εξυπηρετικός και επεξηγηματικός σερβιτόρος: λίγο λεμόνι, λίγη ζάχαρη, λίγο τσίλι και λίγο τριμμένο φυστίκι! Μιαμ μιαμ!

Τώρα το επόμενο βήμα είναι να φτιάξω κάποια από αυτές τις συνταγές και στο σπίτι. Ευτυχώς εδώ δοκιμάζουν τις νέες γεύσεις. Θα ξεκινήσω μάλλον με τα νουντλς. Τη συνταγή την έχω, άλλωστε φρόντισαν από την Πρεσβεία να μας προμηθεύσουν με όλες τις συνταγές, αυτό που μένει είναι να δω αν πράγματι μπορώ να βρω όλα τα υλικά εύκολα εδώ. Εάν θέλετε μπορείτε να δείτε τη συνταγή για το Phad Thai στο σάιτ, καθώς το είχαν φτιάξει και πέρισυ. Πολλά τα υλικά, αλλά αν τα έχεις όλα έτοιμα το πιάτο είναι εξαιρετικά γρήγορο να γίνει.

Πάνε και τα 42…

Πέρισυ χάρηκα πολύ που ήμουν στον μαγικό αριθμό 42. Δε κρατάει πολύ όμως, ένας χρόνος είναι αυτός, και πέρασε! Και να που μπήκα στα 43.

Σκεφτόμουν τι έχει αλλάξει στη ζωή μου μετά τα σαράντα. Στα 41 έγραφα πως αποφάσισα να ασχοληθώ με τη Στέλλα. Αυτό συνεχίζει, αν και όχι όσο θα έπρεπε.

Έχω αφήσει τα μαλλιά μου στο φυσικό τους και είναι πλέον σχεδόν γκρίζα. Επειδή είμαι ανοιχτόχρωμη αυτό δεν φαίνεται ιδιαίτερα άσχημο. Βαρέθηκα απίστευτα να τα βάφω και τα αισθανόμουν και σκληρά και άγρια. Δε με ενοχλεί που έχω γκρίζα μαλλιά, μόνο που με θεωρώ γενικά άχρωμη, κάτι που ήταν και ο λόγος που είχα ξεκινήσει να τα βάφω.

Που και που βάζω και καμιά κρέμα. Άλλες φορές πιο συχνά, άλλες φορές το ξεχνάω και κάπως, αλλά σίγουρα πιο συχνά απ´ όσο έβαζα παλαιότερα (που ήταν καθόλου).

Πάω και γυμναστήριο! Και άλλες φορές, χρόνια πριν βέβαια, το είχα προσπαθήσει και πάντα κράταγε κανα δυο μήνες. Τώρα έχω παρέα βέβαια και κάνουμε διάφορα προγράμματα και όχι βάρη, οπότε ίσως να το κρατήσω παραπάνω.

Ίσως θα πρέπει να βάλω resolution για τη νέα χρονιά (μου) να φροντίζω περισσότερο τον εαυτό μου. (Το ξέρατε πως στο εξωτερικό εύχονται happy new year και στα γενέθλια;;; Την πρώτη φορά που το είδα μου φάνηκε πολύύύ αστείο!)

Κατά τα άλλα πέρασα υπέροχα στα γενέθλιά μου, τα οποία γιόρτασα και πάλι  δυό μέρες. Τη μια με φίλους, πορτοκαλόπιτα, το μεσημέρι κινέζικο κοτοπουλάκι με γλυκοκαυτερή σάλτσα και το βράδυ πίτσα ιταλική.

Την επόμενη με συγγενείς το μεσημέρι, τούρτα φράουλα, και μετά μπιρίμπα με φίλους.