Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

τούρτες

Πάρτυ για τα 14!

Η Ιωάννα έκλεισε τα 14 και μπορώ να πω πως μέσα στη χρονιά αυτή που πέρασε έγινε η μεγάλη αλλαγή και από κοριτσάκι έγινε νεαρή γυναίκα. Κάθε χρόνο τα παιδιά μεγαλώνουν και αλλάζουν και βλέπεις φωτογραφίες από παλιότερα χρόνια και λες “βρε για κοίτα τι μικρούλι που ήσουν”. Αλλά υπάρχει μια χρονιά κατά την οποία τα παιδιά αλλάζουν δραματικά. Και δεν εννοώ μόνο το ύψος ή το σώμα, εννοώ το ύφος, τις κινήσεις, την εντύπωση που σου δίνουν. Η χρονιά που όταν σε δουν γνωστοί που έχουν καιρό να σε δουν δε λένε απλώς “πώς μεγάλωσες, πόσο ψήλωσες” και λοιπά, αλλά μένουν με ανοιχτό το στόμα διερωτώμενοι… Είναι τότε που ακόμα και οι γονείς που βλέπουν το παιδί τους κάθε μέρα αντιλαμβάνονται καθαρά το πόσο άλλαξε. Στα κορίτσια έρχεται πολύ νωρίτερα η αλλαγή αυτή και νομίζω είναι πιο απότομη. Δεν έχω και μεγάλη εμπειρία, αλλά απ’ όσο βλέπω από τα παιδιά μου και τους φίλους τους, στα αγόρια υπάρχει εκείνη η χρονιά που θα ψηλώσουν πολύ και θα αλλάξει η φωνή τους (και κάνει εντύπωση), αλλά παρ’ολ’αυτά δεν έχουν αποκτήσει ακόμα τη μορφή που θα έχουν ως άντρες, δεν έχουν “σκληρήνει”. Δεν ξέρω αν αυτό έρχεται σταδιακά ή θα γίνει μέσα σε μια χρονιά. Θα το διαπιστώσουμε 🙂

ioannacollage14

Πάντως στα κορίτσια επιβεβαιωμένα γίνεται. Και όπως είπα για την Ιωάννα ήταν αυτή η χρονιά. Έχει ψηλώσει, έχει αλλάξει. Και στην όψη και στις συνήθειες. Έχει γίνει μια όμορφη δεσποινίδα. Περνάει τις δυσκολίες της εφηβείας βέβαια, είναι μια πολύ περίεργη φάση στη ζωή μας αυτή. Θέλω να πιστεύω όμως πως σε 1-2 χρόνια τα πράγματα θα ηρεμήσουν.

Όπως σχεδόν κάθε χρόνο, έτσι και φέτος περάσαμε από 40 κύματα για να αποφασίσει τι τούρτα θέλει και τι θα κάνει για τα γενέθλιά της. Στο τέλος το κύριο ζητούμενο ήταν να είναι τούρτα με βουτυρόκρεμα και βρήκε μια πολύ όμορφη (και εύκολη ευτυχώς) τούρτα για να κάνουμε. Δεν έκανε και κάτι ιδιαίτερο πολύ για το πάρτυ της, γιόρτασε τα γενέθλιά της με την παρέα του D&D, παίζοντας. Τους έφτιαξα και τυρόπιτες, λουκανικοπιτάκια και είχαν και χυμούς, μια χαρά περάσανε.
2016062531 2016062532 2016062528

2016062546

Ευτυχώς που ήθελε μια σχετικά εύκολη τούρτα κιόλας, γιατί ετοιμάστηκε μέσα στο χαμό με το χτύπημα και τα νοσοκομεία… Πού μυαλό και πού χρόνος… Πάλι καλά που είχαν περάσει και δυο μέρες από το χτύπημα οπότε μπορούσε τουλάχιστον να παίξει (έκανε και 2 διαλείμματα ενδιάμεσα).

Χρόνια πολλά λοιπόν Ιωαννούλα μου και εύχομαι τα γενέθλιά σου πάντα να είναι τόσο γλυκά, όμορφα και πολύχρωμα όσο η τούρτα σου και βεβαίως να μη σε βρουν πονεμένη ποτέ ξανά! Σε λατρεύουμε!

45…

Κάπως έτσι έφτασαν και φέτος τα γενέθλιά μου.  Κάθε χρόνο συνηθίζω να λέω την καινούρια μου ηλικία από την αρχή της χρονιάς (λέω πχ 45 από τον Γενάρη) κι έτσι όταν έρχονται τα γενέθλιά μου το έχω συνηθίσει το νούμερο, δε μου κάνει εντύπωση. Δε το κάνω για αυτό τον λόγο δηλαδή, απλώς μπαίνει η καινούρια χρονιά και αισθάνομαι πως δεν έχω λόγο να λέω το νούμερο που έλεγα και πέρυσι! Όπως και να έχει, όπως είπα ό,τι σοκ είναι να περάσω, το περνάω στην αρχή της χρονιάς.

Μέχρι τώρα δε με είχε πειράξει η ηλικία μου. Πάτησα τα 40 και δε βρήκα καμία διαφορά. Τα 45 από την άλλη κάτι μου έκαναν. Ίσως γιατί στο μυαλό μου είναι σα να βρίσκεσαι στα 45 στην κορυφή του βουνού, στο peak, και από εδώ και πέρα έχει μόνο κατηφόρα. Μετά τα 45 είσαι πιο κοντά στα 50 και το 50 μου ακούγεται εξωφρενικό. Τώρα βεβαίως μια χαρά κρατιέμαι, η ηλικία μου δε μου φαίνεται, παιδάκι αισθάνομαι, τι σημασία έχει ένα νούμερο; Ε, ναι, τα ξέρω όλα αυτά. Να τα πείτε και στο μυαλό μου μπας και το χωνέψει! Θέλω να πω η λογική τα ξέρει, το συναίσθημα όμως τα αγνοεί. Κάποιες φορές λοιπόν με παίρνει λίγο από κάτω, περνάω κρίση μέσης ηλικίας προφανώς. Το καλό είναι πως τις περισσότερες μέρες και ώρες κυριαρχεί η λογική και η αισιοδοξία και δεν έχω πρόβλημα.

Όπως λέει και η γνωστή φράση “τα γενέθλια κάνουν καλό στην υγεία. Όσο περισσότερα έχεις, τόσο περισσότερο ζεις”. Έτσι χαίρομαι που ήρθαν και ελπίζω να έρθουν πολλά ακόμα!

Φέτος γιόρτασα τα γενέθλιά μου σε δόσεις. Από το Σάββατο ξεκίνησα κερνώντας μηλόπιτα όταν φάγαμε με την πεθερά μου (εδώ σας δίνω κομμάτι 🙂 ),

2016-05-15 08.14

συνέχισα την Κυριακή όπου φάγαμε με φίλο στην παραλία. Τη Δευτέρα που ήταν και τα κανονικά μου γενέθλια έφτιαξα ένα ωραίο κέικ, έτσι για το καλό, γιατί περίμενα πως κάποιος φίλος θα έρθει το βράδυ

chococake

Μα δεν είναι τέλεια αυτή η φωτογραφία; Τη βλέπω και τη λαχταράω και ας ξέρω πως είναι μόνο ένα απλό κέικ σοκολάτας με γκανάς από πάνω και φράουλες.

Εντέλει ήρθαν μόνο κάτι Ελβετοί ποδηλάτες (θα κάνω ένα ποστ και για αυτό), αλλά το κέικ φυσικά φαγώθηκε!

Την Τρίτη συνεχίστηκε η περιπέτεια στην κουζίνα, καθώς ήρθαν μερικοί φίλοι. Ξεκίνησα να λέω πως θα κάνω τούρτα, μια τυρόπιτα και μια σαλάτα και στο τέλος κατέληξα να φτιάξω και μελιτζανούλες και κοτομπουκιές και δεύτερο γλυκό… Όλοι νομίζουν πως μου αρέσει πολύ να μαγειρεύω και να περνάω χρόνο στην κουζίνα, πως διασκεδάζω έτσι. Δεν είναι ακριβώς σωστό αυτό όμως. Δεν είναι πως δε μου αρέσει δηλαδή, μου αρέσει να μαγειρεύω και να δοκιμάζω καινούρια πράγματα, αλλά περισσότερο μου αρέσει να βλέπω τους άλλους να ευχαριστούνται με αυτά που ετοίμασα. Νομίζω πως αν ήμουν μόνη μου δε θα μαγείρευα ποτέ! Τους άλλους όμως θέλω να τους ταΐζω τα καλύτερα 🙂

tiropita2

Εδώ η τυροπιτούλα και από κάτω η τούρτα.  Ήθελα καιρό τώρα να δοκιμάσω το Boston Cream Pie και ήρθε η ώρα και για αυτό.

2016-05-17 09.55

και Γλυκό Δημητρούλας, το σιγουράκι σε περιπτωση που δε μας άρεσε και πολύ η τούρτα (που δοκίμαζα για πρώτη φορά)

2016-05-17 17.23

Πέρασα πολύ όμορφα, περιτριγυρισμένη από εξαιρετικούς ανθρώπους που νιώθω πως με αγαπάνε και είναι τόσο ωραίο αυτό! Και τι έγινε αν ο καιρός περνάει, όταν περνάει τόσο ωραία και με τόση αγάπη;

2016-05-17 22.13

 

Το Νεκρονομικόν, ο Κθούλου και τα δεκαπεντάχρονα

Κάθε χρόνο ο Γιώργος μου ζητάει μια περίεργη τούρτα για τα γενέθλιά του, σύμφωνη με τα ενδιαφέροντά του την κάθε φορά. Συνήθως μάλιστα την έχει αποφασίσει μήνες πριν (το εντελώς αντίθετο από την Ιωάννα δηλαδή που αλλάζει γνώμη μέχρι τελευταία στιγμή). Αυτή τη φορά ήθελε η τούρτα του να έχει ως θέμα τον Κθούλου (ο σύνδεσμος είναι για όποιον δεν ξέρει τον Κθούλου, τον Λαβκραφτ και τη μυθολογία που έχει πλάσει και ενδιαφέρεται να μάθει. Αν θέλετε κάτι πιο γρήγορο και ανάλαφρο, υπάρχει και αυτός ο σύνδεσμος από τη Φρικηπαίδια). Ψάξαμε λοιπόν για τούρτες ανάλογες και πήρα ιδέες. Θέλαμε τον Κθούλου να ξεπροβάλλει από το Νεκρονομικόν και μια που δε βρήκα καμία ακριβώς όπως ήθελα, έκανα μια μίξη ιδεών. Έψαξα και για εικόνες που να δείχνουν το Νεκρονομικόν (μπορεί να μην υπάρχει στ’ αλήθεια, αλλά βρίσκεις πολύ υλικό) και σχημάτισα στο μυαλό μου το πώς ήθελα να γίνει.

Έφτιαξα λοιπόν το βιβλίο και έβαλα πάνω του και το σύμβολο της πύλης του Νεκρονομικόν, όπως το είδα στις εικόνες. Όταν το είδε ο Γιώργος ενθουσιάστηκε και σκέφτηκε να γράψουμε στη ράχη του βιβλίου κάτι με ρούνους. Είπαμε να γράψουμε το όνομά του λοιπόν, οπότε βρήκε πώς θα γραφόταν με το ρουνικό σύστημα του παιχνιδιού που παίζει, του Skyrim, μου το έγραψε κι εγώ το μετέφερα στο βιβλίο.

cthulhu cake

Έβαλα τα πλοκάμια του Κθούλου να σκίζουν το βιβλίο και να βγαίνουν από μέσα και έλεγα να βγάλω άλλο ένα πλοκάμι από το πλάι. Ο Γιώργος πρότεινε να είναι μάτι αυτό που θα βγαίνει από εκεί και μάλιστα το έφτιαξε κι όλας!

Τέλος έφτιαξα και κάμποσα cupcakes (γιατί έλεγα πως θα είναι μικρή η τούρτα) και έχωσα πλοκάμια και σε αυτά.

cthulhu cake

Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η φετινή τούρτα του Γιώργου! Το εσωτερικό της ήταν κέικ σοκολάτας με βουτυρόκρεμα σοκολάτας (το ίδιο και τα cupcakes). Μπορώ να πω πως διασκέδασα πάρα πολύ την κατασκευή της, ήταν από τις πιο εύκολες τούρτες που έχω κάνει, αλλά με απίθανο αποτέλεσμα! Ξεκίνησα να βγάζω και φωτογραφίες βήμα βήμα, αλλά στην πορεία απορροφήθηκα τόσο που ξεχάστηκα…

Κατά τα άλλα δεν έκανα και τίποτα ιδιαίτερο για το πάρτυ. Είναι μεγάλα παιδιά πλέον και άλλωστε έρχονται εδώ κάθε δεύτερη Κυριακή να παίξουν D&D, είναι… του σπιτιού όλα… Ήταν Κυριακή D&D και αυτή, μαζεύτηκαν από το πρωί, για ένα παιχνίδι διαρκείας. Τους είχα έτοιμα υλικά στο τραπέζι για να φτιάξουν σάντουιτς, τους είχα χυμούς και κάτι τυροκροκέτες. Βεβαίως τα εξαφάνισαν όλα. Το μεσημέρι φτιάξαμε κοκκινιστό με μακαρόνια και μια σαλάτα και μετά κόψαμε την τούρτα.

2015-11-08 15.24 2015-11-08 15.25 2015-11-08 15

Τα παιδιά έμειναν μέχρι τις 5, καθώς μετά είχαν κάποια θέατρο και έπρεπε να φύγουν. Πέρασαν θαύμα όμως, διασκέδασαν πολύ και βεβαίως ξετραλλάθηκαν όλα με την τούρτα. Άρα είμαι κι εγώ απόλυτα ικανοποιημένη!

Τι 30, τι 40….

Ο πιτσιρίκος που καπάρωσα πριν τόσα χρόνια, σήμερα σαρανταρίζει! Τι κι αν έχει όμως λίγα γκρίζα μαλλιά, η αξία είναι μέσα στην καρδιά (έτσι δε λέει το τραγούδι; ).

Πριν λίγο καιρό αναρωτιόμουν αν είναι φυσιολογικό που είμαστε έτσι παλαβοί ακόμα και αν θα παραμείνουμε έτσι μέχρι τα βαθιά γεράματα ή αν θα φτάσει κάποια στιγμή που θα σοβαρέψουμε. Επειδή αυτό το δεύτερο το βλέπω πολύ χλωμό να γίνεται, πιστεύω και εύχομαι πραγματικά, να μείνουμε έτσι μουρλοκομεία μέχρι τα 140!

Κωνσταντίνε μου είσαι η χαρά μου, το στήριγμά μου, η συντροφιά μου σε όλα!

Και φυσικά, όπως κάθε χρόνο, έχουμε τούρτα σοκολατένια! Τούρτα Σοκολατίνα με ένα ποδηλατάκι πάνω, την άλλη αγάπη του καλού μου.

Γιορτάσαμε χτες με την εδώ οικογένεια και το Σαββατοκύριακο θα έχει συνέχεια με φίλους. Είχε πολύ πλάκα γιατί είχα ξεχάσει τα κεράκια και ενώ ψάχναμε να βρούμε τι θα βάλουμε, ο Γιώργος πρότεινε να βάλουμε πάνω στην τούρτα κεράκι -2. Φτου μου που άργησα να καταλάβω τι ήταν το -2!!!

Χρόνια πολλά λοιπόν Κωνσταντίνε μου, γεμάτα κέφι, γέλια, μουρλαμάρες, βόλτες με το ποδήλατο, όμορφες δημιουργίες, βιβλία, ταινίες και ό,τι άλλο ποθείς!

14: Πάρτυυυυ

Να που ο Γιώργος έκλεισε και τα 14. Μεγαλώνουν τα άτιμα!

Έχει μπει πλέον στα teens, αλλά η αλήθεια είναι πως προβλήματα προς το παρόν δεν έχουμε. Όλα βαίνουν ομαλώς. Ίσα ίσα που θα έλεγα πως καλυτερεύουν κιόλας όσο περνάει ο καιρός. Ο Γιώργος είναι ένα αρκετά υπεύθυνο παιδί, γεμάτο χαρά, ενθουσιασμό και χιούμορ (κάποιες φορές μεγαλύτερα απ’ όσο αντέχω δηλαδή..). Έχει φίλους, παίζει, διαβάζει, ενδιαφέρεται για μια απίστευτη γκάμα πραγμάτων και φροντίζει να μαθαίνει από παντού για τα πάντα! Τον ενδιαφέρει ιδιαίτερα η Φυσική και η Χημεία, έχει πάθει μια λατρεία με τον περιοδικό πίνακα, θέλει να γίνει Κβαντικός Φυσικός. Από την άλλη τον ενδιαφέρει και οτιδήποτε άλλο έχει σχέση με το πώς λειτουργεί ο κόσμος και η κοινωνία.

Μπορεί να έκλεισε τα 14 αλλά σωματικά δεν έχει μπει ακόμα σε αυτή την μεγάλη αλλαγή. Έχει ψηλώσει, έχει περάσει το 1.70 πλέον, θα ξεπεράσουμε σε λίγο και το ν.43 παπούτσι, αλλά δεν έχει βαρύνει η φωνή του, δεν έχει βγάλει το χνούδι που βλέπω στους φίλους του. Νομίζω το περιμένει, άλλωστε ποιό παιδί δε θέλει να βλέπει τις αλλαγές αυτές; Εγώ από τη μια λέω άστον να μείνει λίγο ακόμα παιδί, από την άλλη ανυπομονώ κι εγώ!

Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε παιδιά εδώ για το Halloween. Τώρα είχαμε λιγότερα παιδιά, αγόρια μόνο, για το πάρτυ. Βεβαίως όταν λέμε πάρτυ δεν εννοούμε πλέον αυτά που κάναμε όταν ήταν πιο μικρά. Τώρα απλώς μαζεύονται και περνάνε κάπως την ώρα τους, τρώμε μεσημεριανό και κόβουμε και την τούρτα. Μια που μιλάμε για αγόρια, όταν λέμε “περνάνε την ώρα τους” εσείς μπορείτε να διαβάσετε “παίζουν ξύλο, βλέπουν αστεία βίντεο στο youtube, παίρνουν το Nerf της Ιωάννας και παίζουν Ρώσικη ρουλέτα” και άλλες τέτοιες δραστηριότητες που απαιτούν ιδιαίτερη χρήση φαιάς ουσίας… Α, και παίρνουν τηλέφωνο τη ρίζα του κακού. Απορήσατε; Μα είναι απλό. Βρήκαν τη ρίζα του αριθμού 666 (δηλαδή τη ρίζα του κακού) και είδαν πως στο νούμερο που βγαίνει υπάρχουν τα ψηφία 697κάτι. Αφού τα κινητά ξεκινάνε από 697 άρα βρήκαν το τηλέφωνο της ρίζας του κακού. Το κάλεσαν αλλά δεν ανήκει σε κανέναν. Άρα ο αντίχρηστος δεν έχει γεννηθεί ακόμα ή τουλάχιστον δεν έχει κινητό τηλέφωνο…

Όπως είπα αυτή τη φορά δεν είχα ιδιαίτερες ετοιμασίες για το πάρτυ. Τους έκανα μακαρόνια με κιμά για μεσημεριανό (σιγουράκι) και μια ωραία χωριάτικη με ντάκο και βεβαίως έκανα την τούρτα. Ο Γιώργος ζήτησε φέτος τούρτα Τάρντις και ενώ μου είχε φανεί αν όχι εύκολη, βατή τέλος πάντων, ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα στο τσακ να τα παρατήσω και να την κάνω… τρουφάκια! Είχα δει πολλά  tutorials, τα είχα όλα έτοιμα, έτοιμο το κέικ, η γκανάς, είχα κόψει τετραγωνάκια από χαρτόνι για να γίνει όλο ίσιο και να στέκεται καλά. Στη θεωρία όλα τέλεια. Στην πράξη το πράγμα χάλασε. Η τούρτα έγινε σαν τον πύργο της Πίζας και δεν ίσιωνε ό,τι και να έκανα. Η ζαχαρόπαστα μου βγήκε σφιχτή και κουλάθηκα να την ανοίξω. Ό,τι και να έκανα με τη γκανάς, αποτέλεσμα μηδέν. Όλα αυτά βεβαίως στο χρόνο ανάμεσα στη δουλειά μου, το εργαστήριο και τις λοιπές ετοιμασίες. Κουράστηκα, απογοητεύτηκα και έκανα και λάθη. Και όσο τα έβλεπα τα λάθη, τόσο μεγαλύτερη απελπισία με έπιανε. Στο τέλος βγήκε μια καλή τούρτα βέβαια, όχι άψογη όπως την ήθελα, πολύ… wobbly, αλλά εντάξει. Νομίζω μόνο εγώ βίωσα αυτή την απογοήτευση. Τα παιδιά ούτε που κατάλαβαν αυτά που έβλεπα εγώ. Την είδαν, είπαν wow, την καταβρόχθισαν. Τέρμα.

Η τούρτα Tardis… Timey wimey wibbly wobbly…

O εορτάζων!

Όλοι οικογενειακώς (συν την αγαπημένη μας Σοφία). Όλοι με μπλουζάκια Tardis!

Έχουμε τρέλα με τον Doctor Who πώς να το κάνουμε… Και έχουμε επενδύσει και σε μπλουζάκια απ’ ό,τι βλέπετε. Δε φαίνεται καθαρά, αλλά όλοι έχουμε στην μπλούζα μας ένα Tardis, αν και είναι mash up με κάτι άλλο. Μπορείτε να βρείτε τι έχει ο καθένας;

Πάει…

 

Halloween!

Οκ, δεν είναι ελληνική γιορτή. Και τι έγινε; Είναι ευκαιρία για κάτι διαφορετικό, για διασκέδαση, για πάρτυ! Και ευκαιρία να μαζέψεις τους φίλους σου και να δεις μια αγαπημένη ταινία πάνω στο θέμα αυτό, το Nightmare Before Christmas!

Κάπως έτσι το σκέφτηκε ο Γιώργος, ενθουσιάστηκε με την ιδέα και η Ιωάννα, και κάλεσαν φίλους στο σπίτι για να δούνε την ταινία. Και φυσικά έπρεπε κάτι φαγώσιμο να υπάρχει να τη συνοδεύσει! Η αλήθεια είναι πως το σκέφτηκα πολύ για το τι να κάνω, καθώς δεν έχει ξανατύχει να μαζέψουμε εδώ 15 εφηβάκια, και ήθελα και να τα ευχαριστήσω και να τα χορτάσω. Έπεσε η ιδέα της πίτσας (αγοραστής δηλαδή), ως εύκολη λύση, αλλά μόλις άκουσα κάτι δηλώσεις των συμμαθητών (“τι φαγητό θα έχει; γιατί εγώ έρχομαι για το φαγητό αφού είναι η μαμά σου”) είπα πως δε γίνεται να κάνω κάτι τέτοιο! Μετά από πολύ σκέψη και ψάξιμο λοιπόν κατέληξα στα εξής:

Μούμιες με λουκάνικο:

Πολύ εύκολο, με σίγουρη επιτυχία. Είχα κάνει κάτι αντίστοιχο και στο πάρτυ Ζόμπι. Παίρνεις σφολιάτα, την κόβεις λωρίδες και την τυλίγεις γύρω από τα λουκάνικα, αφήνοντας λίγο περιθώριο στη μια μεριά για τα μάτια. Αυτή τη φορά έβαλα και μια λωρίδα τυράκι κάτω από κάθε λουκάνικο (δηλαδή έπαιρνα λουκάνικο, έβαζα μια λωρίδα τυρί από κάτω και τύλιγα όλο μαζί με τη σφολιάτα). Αφού ψήθηκαν έκανα μάτια με μουστάρδα.

Σαντουιτσάκια:

Κλασική αξία. Έκανα 3 διαφορετικά είδη για να καλύψω όλα τα γούστα

Πικάντικο μιξ:

Το trail mix είναι κάτι που συνηθίζουν στην Αμερική νομίζω. Ανακατεύεις ξηρούς καρπούς, ποπ κορν, κρακεράκια και μπαχαρικά και κάνεις ένα μιξ άκρως εθιστικό. Εγώ διάλεξα μια πικάντικη εκδοχή (θα βάλω το σύνδεσμο μόλις ανέβει η συνταγή στις Συνταγές). Τα παιδιά για να πω την αλήθεια δε το τίμησαν, ίσως γιατί τους άρεσαν όλα τα άλλα, δεν ξέρω. Πάντως εγώ όταν ξεκινήσω δε μπορώ να σταματήσω να τα τρώω….

Τυρένια μάτια:

Τυράκια babybell με ελιές και κέτσαπ (μαγιονέζα, μουστάρδα..) και φλέβες ζωγραφισμένες με χρώμα ζαχαροπλαστικής.

Κέικ κολοκύθας:

Η συνταγή για το κέικ κολοκύθας είναι ιδιαίτερα νόστιμη και μοιάζει με καρυδόπιτα. Τα παιδιά όλα νόμιζαν πως είναι καρυδόπιτα δηλαδή… Το στόλισα με γλάσο τυριού (τυρί κρέμα, βούτυρο και άχνη) και το έκανα σαν το κεφάλι του Jack  Skellington, να ταιριάζει με την ταινία!

Σοκολατένια ποντικάκια:

Η μεγαλύτερη επιτυχία του πάρτυ νομίζω! Γίνονται ιδιαίτερα εύκολα και είναι φανταστικά! (και εδώ θα μπει σύνδεσμος μόλις δημοσιευτεί η συνταγή). Είχα και έμπνευση και τα έβαλα να κάνουν εφόρμηση στα φαγητά του τραπεζιού!

Είχαμε βεβαίως και χυμούς κόκκινους, να ταιριάζουν με την ημέρα και τα παιδιά φέρανε και κάτι τύπου γαριδάκια που βρήκαν στο Lidl σχετικά με την ημέρα.

Εκτός από τα φαγητά είχαμε σκαλίσει δυο κολοκύθες με τα παιδιά. Η μια ήταν με τη σκηνή του Jack μπροστά στο φεγγάρι και η άλλη ήταν ο Pumpkin King (την οποία έκανε η Ιωάννα). Φέτος σκαλίσαμε 4 κολοκύθες στο σύνολο και έχω να πω πως είναι δύσκολο, χρονοβόρο και σε πονάνε τα χέρια σου μετά! Όχι από το σκάλισμα, αλλα από το άδειασμα…

Οι κολοκύθες κρατάνε καλά για 1-2 μέρες, μετά αρχίζουν να ζαρώνουν και έχουν πολύ πλάκα!

Βάλαμε μια κολοκύθα στο στήλο ακριβώς δίπλα στην εξώπορτα και μια μέσα στο σπίτι, δίπλα στην τηλεόραση.

Περάσανε όλα τα παιδιά φανταστικά και χάρηκα πάρα πολύ!

12 και για την Ιωάννα!

Και ήρθε η στιγμή που έκλεισε τα 12 και η Ιωάννα. Τέλειωσε το δημοτικό, πάει στο Γυμνάσιο, έρχεται η εφηβεία…

Το κοριτσάκι μας έχει μεγαλώσει και γίνεται μια όμορφη δεσποινίδα.

Μπορεί να έχει μεγαλώσει, αλλά δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα, ούτε σε εμφάνιση, ούτε σε χαρακτήρα.

Φέτος είχαμε διάφορες αλλαγές στα σχέδια για το πάρτυ. Στην αρχή θα καλούσε όλα τα κορίτσια της τάξης για πιτζάμα πάρτυ (όπως το περσινό), με θέμα το Twilight. Όμως άνοιξαν στην παραλία κάτι φουσκωτά (καταπληκτικά) και μόλις τα είδε είπε “εδώ θα κάνω το πάρτυ μου!”. Έτσι άλλαξε το πιτζάμα πάρτυ, έγινε beach party, αποφάσισε η τούρτα της να είναι πιο… καλοκαιρινή και κάλεσε μόνο τις πιο κολλητές της φίλες.

Πέρασαν εξαιρετικά καλά! Τρεις ώρες στα φουσκωτά και βγήκαν νοκ άουτ! Και έφαγαν και τον άμπακο. Είχα ετοιμάσει τυροπιτάκια, λουκανικοπιτάκια, πίτσες, χυμούς, κεκάκια, μωσαϊκό και τούρτα και στο τέλος έμειναν… 4 τυροπιτάκια (7 παιδιά όλα κι όλα ε;;;). Με τόσο παιχνίδι τους άνοιξε η όρεξη!

Όσο για την τούρτα… Ενώ είχαμε καταλήξει είπαμε σε τούρτα Twilight, με τα φουσκωτά και το beach party άλλαξε γνώμη. Ψάχναμε για κάτι καλοκαιρινό και βρήκε νομίζω την απόλυτη καλοκαιρινή ιδέα! Τούρτα καρπούζι. Δηλαδή τούρτα ΑΠΟ καρπούζι! Για να πω την αλήθεια όταν την είδα νόμιζα πως θα ήταν λίγο πιο εύκολο να τη φτιάξω από αυτό που ήταν εντέλει. Όχι ότι ήταν τίποτα ιδιαίτερα δύσκολο, αλλά θέλει υπομονή και τέχνη στο να κόψεις τις ροδέλες. Ήρθαν έτσι τα πράγματα που την έφτιαξα τελευταία στιγμή και την έκανα πιο βιαστικά απ’ όσο θα ήθελα. Αλλά έγινε όμορφη!

Είχα τις αμφιβολίες μου για το πώς θα τη δεχτούν τα άλλα παιδιά, αλλά εντέλει ενθουσιάστηκαν όλα! Όπως είχε και ζέστη και είχαν πεινάσει, τα φρούτα φαινόντουσαν πραγματικά λιγουρευτά! Και βέβαια γέλασα πολύ όταν τα άκουγα να λένε “πάμε να κόψουμε την τούρτα”, “πάρε ένα κομμάτι τούρτα”, “εμένα η τούρτα μου άρεσε πιο πολύ απ’ όλα” και διάφορα τέτοια!

Σήμερα που είναι τα γενέθλιά της μου ζήτησε να φάμε πιτόγυρα (που θα φτιάξω εγώ με κοτοπουλάκι) και να ξαναφτιάξω μωσαϊκό για γλυκό. Δε χαλάω εγώ χατήρια!!! (μπορεί να βάλω αργότερα και καμιά τέτοια φωτογραφία, να σας φιλέψω και από αυτά).

Χρόνια πολλά Ιωάννα μου και εύχομαι να έχεις πάντα έτσι πρωτότυπες ιδέες, να κάνεις ακριβώς αυτό που θέλεις και σου αρέσει και να είσαι απόλυτα ευτυχισμένη σε όλη σου τη ζωή.

Πάνε και τα 42…

Πέρισυ χάρηκα πολύ που ήμουν στον μαγικό αριθμό 42. Δε κρατάει πολύ όμως, ένας χρόνος είναι αυτός, και πέρασε! Και να που μπήκα στα 43.

Σκεφτόμουν τι έχει αλλάξει στη ζωή μου μετά τα σαράντα. Στα 41 έγραφα πως αποφάσισα να ασχοληθώ με τη Στέλλα. Αυτό συνεχίζει, αν και όχι όσο θα έπρεπε.

Έχω αφήσει τα μαλλιά μου στο φυσικό τους και είναι πλέον σχεδόν γκρίζα. Επειδή είμαι ανοιχτόχρωμη αυτό δεν φαίνεται ιδιαίτερα άσχημο. Βαρέθηκα απίστευτα να τα βάφω και τα αισθανόμουν και σκληρά και άγρια. Δε με ενοχλεί που έχω γκρίζα μαλλιά, μόνο που με θεωρώ γενικά άχρωμη, κάτι που ήταν και ο λόγος που είχα ξεκινήσει να τα βάφω.

Που και που βάζω και καμιά κρέμα. Άλλες φορές πιο συχνά, άλλες φορές το ξεχνάω και κάπως, αλλά σίγουρα πιο συχνά απ´ όσο έβαζα παλαιότερα (που ήταν καθόλου).

Πάω και γυμναστήριο! Και άλλες φορές, χρόνια πριν βέβαια, το είχα προσπαθήσει και πάντα κράταγε κανα δυο μήνες. Τώρα έχω παρέα βέβαια και κάνουμε διάφορα προγράμματα και όχι βάρη, οπότε ίσως να το κρατήσω παραπάνω.

Ίσως θα πρέπει να βάλω resolution για τη νέα χρονιά (μου) να φροντίζω περισσότερο τον εαυτό μου. (Το ξέρατε πως στο εξωτερικό εύχονται happy new year και στα γενέθλια;;; Την πρώτη φορά που το είδα μου φάνηκε πολύύύ αστείο!)

Κατά τα άλλα πέρασα υπέροχα στα γενέθλιά μου, τα οποία γιόρτασα και πάλι  δυό μέρες. Τη μια με φίλους, πορτοκαλόπιτα, το μεσημέρι κινέζικο κοτοπουλάκι με γλυκοκαυτερή σάλτσα και το βράδυ πίτσα ιταλική.

Την επόμενη με συγγενείς το μεσημέρι, τούρτα φράουλα, και μετά μπιρίμπα με φίλους.

 

Σεμινάριο / Τούρτα Angry Bird

Χρόνια τώρα λέμε με την Γιωργία να παρακολουθήσουμε σεμινάρια ζαχαροπλαστικής μαζί. Κάθε φορά κάνουμε σχέδια! Αυτή τη φορά τα καταφέραμε! Μου είπε πριν καιρό “υπάρχει αυτό το σεμινάριο στην Αθήνα, θες;” Και μου έδειξε μια τούρτα με ένα ιπτάμενο angry bird! Μα ήθελε ρώτημα;;;;

Αγχώθηκα λίγο γιατί όλες οι άλλες που το παρακολούθησαν το κάνουν επαγγελματικά. Εγώ ήμουν μάλλον η μόνη που το κάνει για το κέφι της. Ήταν και η πρώτη φορά που έφτιαξα κέικ σε σχήμα μπάλας… Ευτυχώς είχα τη φόρμα, από την (κάπως αποτυχημένη) προσπάθειά μου για τούρτα Μάτι της Θαντέρα, που είχα κάνει όμως τότε με μωσαϊκό μέσα και όχι κέικ. Βρήκα μια ωραία συνταγή για κέικ Madeira που γενικώς κρατάει το σχήμα του και το έφτιαξα όμως, ευτυχώς με επιτυχία.

Ανέβηκα στην Αθήνα την Κυριακή το απόγευμα, βρεθήκαμε με τη Γιωργία σπίτι μου και ξεκινήσαμε το κουτσομπολιό και τις κατασκευές! Καλύψαμε με γκανάς το κέικ (δε μπορούσα να το έχω μεταφέρει γκαναρισμένο) και φτιάξαμε (πληθυντικός ευγενίας αυτός, γιατί εγώ κοίταζα και μάθαινα…) μια Μίνυ που έβαλα όταν γύρισα στην Καλαμάτα πάνω σε τούρτα που είχα ήδη ετοιμάσει, για τα πρώτα γενέθλια της κόρης καλής μας φίλης. Περάσαμε σούπερ και κοιμηθήκαμε κατά τις μια, με το ζόρι, γιατί την επόμενη θα ξεκινάγαμε νωρίς.

τούρτα Μίνυ

Η ολοκληρωμένη τούρτα εδώ.

Για το σεμινάριο να μην γράψω πολλά. Κράτησε από τις 9 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα (μου αρέσει που λέγαμε με τη Γιωργία πως θα είχαμε τελειώσει ώωωωρες πριν χαχαχαχα). Μάθαμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, οι Pirikos ήταν πολύ ωραίοι τύποι με χιούμορ, τα υπόλοιπα κορίτσια καταπληκτικά. Είχαμε και τα αρνητικά, τα τραπέζια ήταν κοντά με αποτέλεσμα να πονάει ακόμα η μέση μου, τα υλικά που είχαμε ήταν δυσκολοδούλευτα και όπως ήταν φυσικό υπήρχε κούραση και πίεση (αναμενόμενα αυτά). Όμως το αποτέλεσμα ήταν πολύ ωραίο και η εμπειρία τέλεια!

 

Η δική μου προσπάθεια

Όλες στη σειρά

Είχα ένα άγχος για το αν θα κατάφερνα να τη φέρω στην Καλαμάτα χωρίς να χαλάσει, αλλά ευτυχώς μου την πακετάρισαν ωραία και πήρα και το εξπρές ΚΤΕΛ για πίσω οπότε δεν τσαλαπατήθηκε. Μόνο το ράμφος του χάλασε λιγάκι, αλλά μικρό το κακό! Όλοι ενθουσιάστηκαν εδώ και δεν πίστευαν στα μάτια τους! Δεν πίστευαν πως είναι κέικ, δεν πίστευαν πως το έφτιαξα εγώ!!!

Φυσικά την κόψαμε και φυσικά κάναμε ολόκληρη σκηνοθεσία! Αφιερωμένες οι φωτογραφίες στην Γιωργία!!!

Η μάχη!

Μανούλα, φοβάμαιιιιι

Πριν την κόψουμε…

Τζεντάι 1

Τζεντάι 2

Το τέλος….

Το διασκεδάσαμε όπως καταλαβαίνετε! Και ευχαριστηθήκαμε και κέικ! (η συνταγή είναι υπό δημοσίευση, θα βάλω το λινκ μόλις το έχω)

Ευχετήρια σοκόλαση

Μία φορά το χρόνο φτιάχνω την πιο σοκολατένια τούρτα που μπορώ! Και αυτό γιατί ο καλός μου Κωνσταντίνος είναι γνωστός σοκολατοφάγος. Τα παιδιά μου ζητάνε τούρτες ζόμπι και Χάρι Πότερ και πριγκίπισσες, ο αγαπημένος μου το μόνο που ζητάει είναι… σοκολάτα!

Φυσικά την αγάπη του τη μοιραζόμαστε κι εμείς, οπότε καθόλου δε μας χαλάει να φάμε σοκολατένια τουρτίτσα.

Έτσι λοιπόν και φέτος γιορτάζουμε τα γενέθλια του καλού μας με μπόλικη σοκολάτα. Τούρτα δούκισσα (μη σας ξεγελάει ο τίτλος, ένα λίγο πιο μαλακό μωσαϊκό είναι), με γκανάς από πάνω και ξύσμα σοκολάτας. Το μόνο μη σοκολατένιο πράγμα είναι το λίγο φουντούκι.

τούρτα σοκολάτα

Δεν ξέρω αν έχεις βαρεθεί να το ακούς, αλλά σε αγαπάω τρελλά και νιώθω απίστευτα τυχερή που είμαστε μαζί. Εύχομαι να είσαι γερός και δυνατός για πολλά πολλά πολλά χρόνια ακόμα, ώστε να με αντέχεις!!!

 

Update: να μη σας αφήσω χωρίς στιγμιότυπα από το κόψιμο της τούρτας!

Σιγά μην την αφήνανε!!!

Και το εσωτερικό: