Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

φίλοι

Οι νέοι μας φίλοι. Quoi?

Έχω ήδη κάνει ένα ποστ για την εμπειρία μου με το warm showers. Αυτές τις μέρες που θα έλειπε ο Κωνσταντίνος είχαμε πει να το βάλουμε unavailable το σπίτι, για να μην έχω να κάνω ακόμα παραπάνω πράγματα. Όμως πριν το κάνει, έλαβε ένα μήνυμα από μια οικογένεια Γάλλων που ρωτούσε αν θα μπορούσαμε να τους φιλοξενήσουμε. Παρότι είχα πει λοιπόν όχι για όλους, αυτή ήταν μια διαφορετική περίπτωση. Μου κίνησε την περιέργεια και ήθελα να μάθω πώς κάνουν ένα τέτοιο ταξίδι ως οικογένεια. Έχουν δυο μικρά αγόρια 8 και 10 χρονών, τι γίνεται με το σχολείο; πώς αντέχουν τα παιδιά; άραγε έχουν διπλά ποδήλατα, τα κουβαλάνε σε καρότσι, έχει ο καθένας το δικό του; Δε μιλάμε και για μικρό ταξίδι, οι άνθρωποι έχουν προγραμματίσει να είναι στο δρόμο 6 μήνες… Είχα ένα άγχος γιατί θα ήμουν  μόνη μου (και συνήθως ο Κωνσταντίνος είναι αυτός που μιλάει, που κανονίζει, που βοηθάει), αλλά είπα οκ, θα χαρώ πολύ να έρθουν.

Και πράγματι, όχι απλώς χάρηκα, αλλά πέρασα 3 εξαιρετικές μέρες! Στην αρχή τους είχαμε γράψει πως μπορούμε να τους φιλοξενήσουμε για 1-2 βράδια, μπορούν να χρησιμοποιήσουν την κουζίνα και το ψυγείο μας και άλλους τέτοιους γενικούς κανόνες που γράφουμε (για να μπορούμε να διατηρήσουμε κάποιες ισορροπίες και να ξέρει ο καθένας τι να περιμένει). Όλα αυτά έφυγαν από το παράθυρο βέβαια όταν ήρθαν οι άνθρωποι, γιατί, σε αντίθεση με όλους τους άλλους που είχαμε μέχρι τώρα, δεν ενδιαφερόντουσαν μόνο για μια στέγη και άντε να πεις και δυο ιστορίες, αλλά ήθελαν να ζήσουν μαζί μας, να μας γνωρίσουν. Να μαγειρέψουμε μαζί, να βγούμε βόλτες, να παίξουν τα παιδιά. Ένιωσα πραγματικά πως έκανα καινούριους φίλους και πέρασα θαυμάσια. Κατ’ αρχάς όταν ήρθαν μας έφεραν ένα μπουκάλι λευκό κρασί και ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ! Και μάλιστα ΧΩΡΙΣ ΓΑΛΑ!  Πώς να μη τους συμπαθήσω από την πρώτη στιγμή;;;

2016-06-12 16.20

Η Ιωάννα κατά κύριο λόγο ανέλαβε τα παιδιά, τα οποία μπορούσαν να πουν 2-3 λέξεις στα ελληνικά και άλλες τόσες στα αγγλικά. Έπαιξε μαζί τους, τους έκανε μαθήματα αγγλικών, τα πήγε στα ζώα της γειτονιάς… Και με τον Γιώργο φυσικά έπαιξαν πολύ. Τίμησαν και τα επιτραπέζιά μας (από τα οποία ήξεραν ήδη πολλά) και κάτι σπαθιά που είχε ο Γιώργος σε μια κούτα.

p60612-120923

(Photo by Ghyslaine and Manu)

2016-06-11 21.40

Περάσαμε μια μέρα στα φουσκωτά στην παραλία όπου τα παιδιά πραγματικά τα έδωσαν όλα και βγήκαν νοκ άουτ 🙂

p60611-150333

(Photo by Ghyslaine and Manu)

Τους έμαθα να μαγειρεύουν γεμιστά και σούπα με χυλοπίτες και αυτοί με τη σειρά τους μας έφτιαξαν το ένα βράδυ κρέπες και το άλλο Gougeres. Ενθουσιάστηκαν με τα γεμιστά, τα παιδιά μετά σχεδόν γλείφαν το τηλέφωνο που είχε τις φωτογραφίες… Κάναμε και βόλτα στην Καλαμάτα με το ποδήλατο, είδαν το πάρκο, φάγαμε παγωτάκι… Γενικά περάσαμε θαύμα και αυτοί έκαναν ένα ευχάριστο διάλειμμα ξεκούρασης.

2016-06-11 21.54

Εδώ ο Μανουέλ ανέλαβε το ανακάτεμα της ζύμης… θέλει δύναμη!

Εδώ το αποτέλεσμα και εμείς να το τρώμε…

2016-06-11 23.10

και φυσικά τα γεμιστά μας!

Το ένα πρωινό το περάσαμε πάνω από τον χάρτη για να τους βοηθήσω να βρουν τη διαδρομή τους από εδώ και πέρα. Τους θαυμάζω πραγματικά για αυτό που κάνουν και ιδιαίτερα τα πιτσιρίκια… Να είσαι 8 χρονών, πάνω σε ένα μικρό ποδηλατάκι και να ανεβαίνεις τον Πάρνωνα!!! Εγώ ούτε με το αυτοκίνητο δε το κάνω…

p60612-120937

(Photo by Ghyslaine and Manu)

Αν έχετε απορίες κι εσείς για τα παιδιά να σας πω πως είναι ο καθένας με το δικό του ποδήλατο και τις δικές του βαλίτσες. Οι μεγάλοι κουβαλάνε και μια σκηνή (με ό,τι χρειάζεται για να κοιμηθούν) και ό,τι χρειάζεται για να μαγειρεύουν. Έχουν στη διάθεσή τους 6 μήνες για το ταξίδι Γαλλία – Ιταλία – Ελλάδα και αντίστροφα. Τα παιδιά χάνουν μόνο 4 μήνες σχολείου, αλλά επειδή είναι μικρά και επειδή στη Γαλλία είναι το σύστημα τέτοιο, μπορούν να λείψουν χωρίς κανένα πρόβλημα και χωρίς να χάσουν τάξη. Απλώς κάνουν και μερικά μαθήματα στη διαδρομή. Κάναμε πλάκα λέγοντας πως είναι bikeschooled!

2016-06-13 08.44

Κάπως έτσι λοιπόν έκανα καινούριους φίλους! Τα παιδιά βρήκαν την ευκαιρία να εξασκήσουν τα αγγλικά τους για μια φορά ακόμα, ενώ ίσως να έμαθαν και 2-3 γαλλικές λέξεις. Εγώ σίγουρα έμαθα μια: quoi?

Τα παιδιά θα πάνε από εδώ στην Μονεμβασιά και μετά Λεωνίδιο, Ναύπλιο, Κόρινθο, Αθήνα, Μετέωρα, Μέτσοβο, Γιάννενα, Ηγουμενίτσα. Εάν είσαστε κάπου στη διαδρομή τους και θέλετε να τους φιλοξενήσετε, επικοινωνήστε μαζί μου. Να είστε σίγουροι πως θα βγείτε κερδισμένοι γιατί θα έχετε γνωρίσει μια εξαιρετική οικογένεια! Αν θέλετε να τους δείτε περισσότερο, το μπλογκ τους λέγεται Οκτώ ρόδες

Πάσχα στο χωριό (ξανά)

Πέρυσι είχαμε περάσει τις μέρες του Πάσχα σε ταξίδι και δεν είχα φτιάξει τίποτα. Φέτος μείναμε εδώ και έτσι περάσαμε ένα παραδοσιακό Πάσχα με τα όλα του! Οικογένεια, γλυκά, φαγητά… Έφτιαξα απ’ όλα τα πασχαλινά, και τσουρέκια και κουλουράκια και σοκολατένια αυγά και βεβαίως αυγουλάκια κόκκινα. Υπερπαραγωγή!

2016-04-28 10.35

Με τον Νταρθ Βέιντερ ανάμεσα, γιατί τέτοια οικογένεια είμαστε εμείς!

2016-04-28 17.50 2016-04-24 11.46 2016-04-24 12.21

Η καλοπέραση ξεκίνησε από την Μ. Πέμπτη γιατί είχαμε φίλους. Κάτσανε μέχρι το Μ. Σάββατο και περάσαμε ζάχαρη, με βόλτες (και με ποδήλατα μάλιστα! ), ταβερνούλες, παιχνίδι, μπιρίμπα.

2016-04-29 10.41

Εδώ είμαστε στην όμορφη βόλτα μας με τα ποδήλατα, στο πάρκο με τα τρένα (έτσι λέγαμε το πάρκο εμείς από τότε που ήταν μικρά τα παιδιά). Ευτυχώς είχαμε την Ιωάννα που εκτέλεσε με εξαιρετική επιτυχία χρέη babysitting, κρατώντας την μικρή Άννα για ώρες (να μην πω και για τις 3 μέρες…) και μπορέσαμε να κάνουμε πολλά ωραία πράγματα.

Απ’ όταν φύγανε μείναμε με όοοολη την οικογένεια του πεθερού, σε ένα ξεφάντωμα φαγητού… Από το Σάββατο το βράδυ μέχρι και το απόγευμα της Δευτέρας έχω την αίσθηση πως δεν κάναμε τίποτα άλλο! Είχε βαβούρα με τόσο κόσμο, εμένα και τον Γιώργο μας έπιασε και αλλεργία, αλλά όπως και να το κάνεις έχει τη χάρη του να βρίσκεσαι με οικογένεια που δε βλέπεις συχνά. Αυτό, τα κλαρίνα, η μυρωδιά της σούβλας…. Καταλαβαίνεις Πάσχα!

H καλύτερη στιγμή για μένα είναι πάντα η περιφορά του Επιταφίου στο χωριό. Ο κόσμος περπατάει στα στενά, οι άνθρωποι ανάβουν φωτιές μπροστά από τα σπίτια τους και όλοι εύχονται χρόνια πολλά.

2016-04-29 21.19

2016-04-29 22.41

Ακόμα και αν δεν τρώω αρνί και το κοκορέτσι, μου αρέσει φυσικά η διαδικασία, το τύλιγμα, το ψήσιμο, ο κόσμος που τσιμπολογάει πετσούλες.

2016-05-01 12.18

2016-05-01 13.11 Εδώ φόρεσα την πλαστική ποδιά και βοήθησα στο κατέβασμα από τη σούβλα.

Τη Δευτέρα γιορτάσαμε τη γιορτή των Γιώργηδων με ακόμα περισσότερο φαγητό και μετά αποφασίσαμε να απέχουμε από το κρέας όλη την επόμενη εβδομάδα, γιατί την επόμενη Κυριακή θα είχε και πάλι φαγητό για να γιορτάσουμε και με την υπόλοιπη οικογένεια!

Πρωτοχρονιά στις 9!

Κάναμε τα Χριστούγεννα να έρθουν στις 20, γιατί να μην κάναμε και την Πρωτοχρονιά να έρθει στις 9;

Εμείς δεν γιορτάσαμε κανονική Πρωτοχρονιά φέτος και μας έλειπε το να μαζευτούμε με οικογένεια και φίλους, να κόψουμε βασιλόπιτα, να φάμε και να πιούμε και να γιορτάσουμε! Αλλά στην ίδια κατάσταση ήταν και οι περισσότεροι φίλοι μας. Άλλος έλειπε ταξίδι, άλλος ήταν κάτω γριπωμένος, δεν είχαν ευχαριστηθεί Πρωτοχρονιά. Οπότε είπαμε, ευκαιρία να τη γιορτάσουμε όλοι μαζί και να μη μας μείνει το παράπονο!

Μαζευτήκαμε πάνω από 20 άτομα στο σπίτι λοιπόν και ο καθένας έφερε και από κάτι για το μπουφέ. Ρεφενέ που λέμε 🙂 Είναι ο καλύτερος τρόπος κατά τη γνώμη μου για να κάνεις γιορτές! Δεν κουράζεται κανείς (ένα φαγητό θα το έκανες και στο σπίτι σου), δεν ξοδεύεται ιδιαίτερα κανείς και στο τέλος έχεις έναν τέλειο μπουφέ με όλα τα καλά! Είχαμε μάλιστα πει μεταξύ μας και όλες τις διατροφικές “ιδιαιτερότητες”  που υπήρχαν ανάμεσά μας και έτσι όλοι μπορούσαμε να φάμε απ’ όλα χωρίς πρόβλημα.

Cheesecake με γιαούρτι και τυρί κρέμα χωρίς λακτόζη! yeahhhhh

Cheesecake με γιαούρτι και τυρί κρέμα χωρίς λακτόζη! yeahhhhh

Φαγητό είχαμε, κρασί είχαμε, καλή παρέα είχαμε λοιπόν! Και λίγο πριν τις 12 αρχίσαμε την αντίστροφη μέτρηση και στις 12 ζητωκραυγάσαμε και φιληθήκαμε σα να άλλαζε η χρονιά κανονικά! Είμαστε λίγο τρελοί ε; Τι σημασία έχει; Περάσαμε τέλεια και ήμασταν όλοι πολύ χαρούμενοι που δε χάσαμε την όμορφη αυτή γιορτή!

2016-01-09 18.06

Φυσικά κόψαμε και βασιλόπιτα και το φλουρί (και το δωράκι που το συνόδευε) το κέρδισε η Σοφία!

2016-01-10 09.47

Της γράψαμε όλοι αφιέρωση στο βιβλίο!

Είχαν έρθει και φίλοι από την Αθήνα (και άλλα μέρη) και έτσι όταν τέλειωσε το πάρτυ καταλήξαμε να κοιμηθούμε στο σπίτι 10 άτομα! Οπότε η καλοπέραση συνεχίστηκε και την Κυριακή, όπου σα να είχαμε γνήσια πρωτοχρονιά την περάσαμε χουχουλιασμένοι στο σπίτι παίζοντας επιτραπέζια με τους φίλους!

Ένας πολύ διαφορετικός γάμος

Ο Κωνσταντίνος λέει πολύ συχνά πως ζούμε μέσα στη φούσκα μας. Δημιουργούμε τη ζωή μας, τον κύκλο των φίλων μας, τις ασχολίες μας, σύμφωνα με τα γούστα μας και ζούμε μέσα σε αυτή την ωραία φούσκα. Στο τέλος πιστεύουμε πως ο κόσμος όλος είναι έτσι και όταν γίνεται κάτι που δε συμφωνεί με τη φούσκα αυτή, εκπλησόμαστε!

Είναι σίγουρο πως έχουμε φτιάξει τη φούσκα μας λοιπόν. Και μέσα σε αυτή είναι φίλοι που σκέφτονται σαν κι εμάς, που ταιριάζουμε και συμφωνούμε, που τους αγαπάμε πολύ. Ένα τέτοιο ζευγάρι είναι η Κατερίνα και ο Γιώργος. Μπορεί να είναι μια δεκαετία μικρότεροί μας, αλλά κάνουμε εξαιρετική παρέα καθώς είναι από τους πιο αξιόλογους ανθρώπους που έχουμε γνωρίσει. Χαρήκαμε πάρα πολύ όταν μας είπαν πως αποφάσισαν να παντρευτούν και είχαμε διάφορες συζητήσεις πάνω στο πώς θα είναι ο γάμος αυτός. Στο τέλος κατέληξαν σε ένα γάμο που όμοιό του δεν έχω ξαναζήσει και μακάρι να έκαναν πιο πολλοί τέτοιους γάμους. Σίγουρα θα πήγαινα με μεγαλύτερη ευχαρίστηση!

Μέχρι τώρα λοιπόν έλεγα πως ο καλύτερος γάμος που έχω πάει ήταν του Ximon, στο Άμστερνταμ. Τα παιδιά τον ξεπέρασαν! Ή ίσως ήταν εξίσου καλός, αλλά επειδή ο ένας ήταν τυπικός γάμος του Άμστερνταμ, ενώ ο δεύτερος έγινε στην Ελλάδα και κάθε άλλο παρά τυπικός ήταν, μου άρεσε γι αυτό περισσότερο. Η φιλοσοφία του γάμου ήταν ίδια: η συγκέντρωση φίλων και γνωστών για να γιορτάσουν την αγάπη του ζευγαριού. Χωρίς τα τυπικά των παπάδων, της εκκλησίας, της χαιρετούρας, χωρίς όλα αυτά δηλαδή που σε κάνουν να βαριέσαι αφόρητα τους γάμους. Βέβαια εδώ δε γίνεται να κάνεις ούτε πολιτικό γάμο έτσι. Οπότε τα παιδιά αποφάσισαν να κάνουν το τυπικό του πράγματος μόνοι τους (να βάλουν δηλαδή τις υπογραφές στο δημαρχείο) και να κάνουν το πανηγύρι με όλους, θεωρώντας αυτόν τον κανονικό γάμο.

Η τελετή έγινε στην παραλία, δίπλα στην όμορφη θάλασσα της Καλαμάτας, με θέα τους γλάρους και τον Ταΰγετο. Τραπέζια με σαμπάνια και βυσσινάδα για τους καλεσμένους και καρέκλες δίπλα για να κάτσουμε. Ο αδερφός της Κατερίνας ανέλαβε το δύσκολο ρόλο του τελετάρχη.

gamosabgd1

Μίλησε αυτός, ανέβηκαν φίλοι και συγγενείς για να μοιραστούν μαζί μας ιστορίες του ζευγαριού ή ποιήματα και αποσπάσματα που αφορούν το γάμο, μίλησε και το ζευγάρι ανταλλάσοντας όρκους (στο περίπου) και στο τέλος, “με το δικαίωμα που του δίνει το ότι είναι ελεύθερος άνθρωπος και κάνει ό,τι θέλει”, τους ονόμασε αντρόγυνο. Ήταν μια πραγματικά πολύ συγκινητική τελετή. Ήταν ολοφάνερο πως όλοι, και αυτοί που μίλησαν και αυτοί που άκουγαν, το έκαναν με πολλή αγάπη, πως είχαν αγκαλιάσει και το ζευγάρι και τις αποφάσεις του και είναι πολύ σπουδαίο αυτό.

Γεμάτο αγάπη όμως ήταν και το γλέντι μετά! Πήγαμε στο ξενοδοχείο και εκεί τα παιδιά μας είχαν έκπληξη έτοιμη. Είχαν φροντίσει για όλα, να περάσουμε καλά και να γνωριστούμε μεταξύ μας. Είχαν ετοιμάσει διάφορα παιχνίδια λοιπόν. Το πιο ωραίο κατά τη γνώμη μου ήταν το παιχνίδι για το σπάσιμο του πάγου. Πήραμε όλοι από μια καρτελίτσα και ένα στυλό. Πάνω στην καρτελίτσα είχε τετραγωνάκια που έγραφαν κάτι. Πχ “Πήγε σχολείο με την Κατερίνα”, “Ξέρει ισπανικά”, “Είναι ξάδερφος του Γιώργου” κλπ. Έπρεπε να βρούμε έναν άλλο καλεσμένο για τον οποίο ισχύει αυτό και να μας υπογράψει στο τετραγωνάκι μας (μια φορά ο καθένας). Όποιος συμπληρωνε τις υπογραφές πρώτος κέρδιζε! Γέμισε η αίθουσα με μικρούς και μεγάλους να κρατάνε χαρτάκια και να προσπαθούνε να βρούνε αν ξέρεις σερφ, αν φτιάχνεις γεμιστά ή αν είσαι παντρεμένος πάνω από 7 χρόνια! Μεγαλύτερη ζήτηση είχε ο ξάδερφος του Γιώργου που όλοι τον ψάχναμε γύρω γύρω… Είχε μεγάλη επιτυχία και φυσικά γνωρίσαμε πολύ κόσμο έτσι.

12088595_10153660243378970_8516803176201659373_n

Είχε κι άλλα τέτοια, ένα κυνήγι φωτογραφιών, ένα άλλο χαρτάκι για να γράψεις ευχές και συμβουλές, υπήρχε βέβαια το δέντρο που είχα φτιάξει για τα αποτυπώματα και ένα ακόμα βιβλίο ευχών που τους έφτιαξε ένας φίλος τους (το καλύτερο πράγμα που είδα εκεί μέσα γραμμένο ήταν το “ήταν στημένα η ανθοδέρμη” από κάποιο κοριτσάκι! ). Ένα σωρό δραστηριότητες για τους καλεσμένους δηλαδή, δεν καθόσουν καθόλου! Είδαμε και δυο βιντεάκια που ετοίμασε ο αδερφός της Κατερίνας, ένα με το ζευγάρι και ένα από τους φίλους τους για το ζευγάρι που είχαν απίθανο γέλιο!

12047036_10156141358890287_1765773064353826784_n (1)

Φάγαμε, ήπιαμε, χορέψαμε! Παρότι πρωτοποριακός ο γάμος, κάτι κλαρίνα δε τα γλυτώσαμε, αλλα ευτυχώς ήταν λίγα. Είχαμε την ευκαιρία να χορέψουμε και ξένα και να δείξουμε πως πράγματι ξέρουμε να χορεύουμε σαν τον Μάικλ Τζάκσον!

Κόψανε και την τούρτα βεβαίως, που επίσης την είχα φτιάξει εγώ. Μπορείτε να δείτε ακριβώς πώς την έφτιαξα, εδώ, ως τούρτα ντεγκραντέ.

tourta

Ακόμα και τα παιδιά μας πέρασαν εξαιρετικά (που συνήθως στους γάμους κόβουν φλέβα). Είχαν παρέα άλλα παιδιά, ασχολήθηκαν πολύ με τα παιχνίδια, χόρεψαν κιόλας!

Ένα άλλο πράγμα που προσπάθησε το ζευγάρι στο γάμο αυτό, ήταν να χρησιμοποιήσει παντού τοπικά προϊόντα. Ο στολισμός ήταν με ελίτσες για παράδειγμα και οι μπομπονιέρες ήταν από… μαντήλια Καλαματιανά!

2015-10-06 10.02

Γενικά ήταν ένας γάμος πλυμμηρισμένος από αγάπη, χωρίς τίποτα να γίνει για τους τύπους ή το θεαθήναι. Είχαν έρθει φίλοι και συγγενείς των παιδιών απ’ όλο τον κόσμο, όλοι τους άνθρωποι εξαιρετικοί (είπαμε, η φούσκα μας..), όλοι για να δείξουν την αγάπη τους για το ζευγάρι. Και τους αξίζει όλη αυτή η αγάπη 🙂

Εύχομαι να μπορέσουμε ως χώρα κάποια στιγμή να ξεφύγουμε από τις τυπικούρες. Ας κάνει δηλαδή ο καθένας ό,τι θέλει, ας είναι στην εκκλησία αν αυτό πιστεύει, αλλά σε όλα τα υπόλοιπα να κάνει αυτό που θέλει η καρδιά του και όχι μόνο αυτό που ζητάνε οι γονείς και η κοινωνία “γιατί έτσι πρέπει”.

Εύχομαι Κατερίνα και Γιώργο να είστε πάντα έμπνευση και για άλλους, γεμάτοι αγάπη και ευτυχία.

Υ.Γ. οι φωτογραφίες όλες είναι από εμένα και άλλους καλεσμένους, όπως ο Hamid, η Anna, η Σοφία, ο Νικήτας κλπ

Υ.Γ.2 Μα πόσες φορές έγραψα τη λέξη “αγάπη” εδώ μέσα;;;

 

 

Καλοκαιράκι

Πάμε πάλι από την αρχή…

Όχι δε τα έχω χάσει, μόνη μου μιλάω, ξέρω πως για εσάς αυτή είναι η αρχή. Εγώ όμως έχω γράψει και σβήσει το ποστ 2-3 φορές. Κάθε φορά μου βγαίνει μια μαυρίλα, το διαβάζω, λέω “δε θέλω να ανεβάσω τέτοιο πράγμα” και το σβήνω. Και αυτό είναι κάτι που μου συμβαίνει μήνες τώρα, γι’ αυτό και έχω καταλήξει να κάνω 3-4 ποστ το μήνα όλα κι όλα. Ούτε καν για τα σημαντικά μας δεν κάνω ποστ… Μα δε θέλω καθόλου μετά από χρόνια που θα διαβάζω το μπλογκ αυτό εδώ να ψυχοπλακώνομαι! Αρκετά το νιώθω τώρα χαχαχααχα

Δε θα γράψω λοιπόν περί μαυρίλας, για το πως δεν έχω καμία διάθεση για το καλοκαίρι, δε θέλω να σχεδιάσω και να κανονίσω τίποτα, ούτε καν διακοπές… Τα αφήνω αυτά στην άκρη και θα πω για τα όμορφα!

Έχουμε κάνει λοιπόν μερικές εκδρομούλες. Πήγαμε δυο φορές στη Φοινικούντα, να δούμε τη Σοφία. Την πρώτη φορά πήγαμε και βοηθήσαμε λίγο στη Βιβλιοθήκη του σχολείου. Δεν ξέρω αν έχω γράψει ξανά για το ΠΟΣΟ περήφανη είμαι για τη Σοφία, έχει κάνει απίστευτη δουλειά εκεί.  Παιδιά που δεν είχαν ανοίξει πριν βιβλίο, τώρα κάθονται κάθε μερά εκεί. ΄Οταν ακούς πως μέσα στο κατακαλόκαιρο τα παιδιά πηγαίνουν και περνούν χρόνο στη βιβλιοθήκη του σχολείου, πως ζητάνε να μείνει ανοικτή και δανείζονται βιβλία… τι να πεις παρά ένα μεγάλο Μπράβο; Βεβαίως και οι άλλοι καθηγητές βοήθησαν και υποστήριξαν, αλλά η Σοφία είναι καρδιά της βιβλιοθήκης και χάρη σε αυτή λειτουργεί τόσο καλά. Μακάρι να το έβλεπαν και άλλα σχολεία αυτό και να παραδειγματίζονταν, αλλά αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να γίνει πιο συστηματικά και κεντρικά, εννοώ πως το εκπαιδευτικό σύστημα θα έπρεπε να υποστηρίζει τη λειτουργία της βιβλιοθήκης. Τι λέω τώρα…

Διάβασμα στην όμορφη αυλή

Περάσαμε φίνα στην όμορφη παραλία.

Αμμουδιά, γαλανά νερά, καλό φαγητό…

Φιλοξενήσαμε φίλους που είχαμε να τους δούμε πολύ καιρό και ήταν ένα Σαββατοκύριακο χωρίς προβληματισμούς και έγνοιες. Μόνο συζήτηση με την καλή παρέα, φαγητό και μπάνια. Α, και ποδήλατο για τους άντρες της παρέας!

Φόρεσε και την μπλούζα να μας διαφημίσει! (Photo by Kyriakos)

Είδαμε και πολλές ταινίες με τα παιδιά! Είναι ευκαιρία τώρα που δεν έχουν σχολείο. Βγάζουμε την τηλεόραση έξω στο μπαλκόνι, ανάβουμε σιτρονέλες γύρω γύρω να μη μας τρώνε τα κουνούπια, φτιάχνουμε μεζεδάκια και κάνουμε… θερινές προβολές! Βλέπουμε κυρίως παλιές ταινίες, μέχρι και James Bond βάλαμε να δούμε (μα είναι δυνατόν να μη γνωρίζουν τα παιδιά τον Bond, James Bond;;;)

Διάβασα και βιβλία φυσικά! Έπιασα ξανά Τέρι Πράτσετ και διάβασα Το χρώμα της Μαγείας και Το φως της Φαντασίας. Τι ωραία που γράφει! Είναι αδύνατο να διαβάζεις βιβλία του και να μην χασκογελάς μόνος σου! Οι απίθανες ατάκες διαδέχονται η μια την άλλη και κάπου εκεί ανάμεσα στα αστεία και τα παράλογα, διαβάζεις και ατάκες που κρύβουν μεγάλες αλήθειες.

“Inside every sane person there’s a madman struggling to get out,” said the shopkeeper. “That’s what I’ve always thought. No one goes mad quicker than a totally sane person.”

H Ιωάννα με περίμενε να τελειώσω για να πιάσω το βιβλίο που διάβασε εκείνη και της άρεσε πολύ. Η μυστηριώδης εταιρία Μπένεντικτ του Trenton Lee Stewart. Της το έφεραν δώρο στα γενέθλιά της και φυσικά… το βούτηξα να το διαβάσω κι εγώ. Είναι βιβλίο εφηβικό, διαβάζεται εξαιρετικά εύκολα, έχει αγωνία και μυστήριο μέχρι το τέλος. Μια ομάδα ιδιαίτερα ταλαντούχων παιδιών αναλαμβάνει μια επικίνδυνη αποστολή! Σίγουρα το προτείνω στα παιδιά της ηλικίας της Ιωάννας.

Κατά τα άλλα μέχρι τώρα και τα δυο παιδιά είχαν υποχρεώσεις καθημερινά, κάτι με αγγλικά, με γυμναστικές, θέατρα, ωδεία κλπ. Ήταν και ο καιρός λίγο ζαβός φέτος, με βροχές και κρύο μέχρι τον Ιούλιο, καύσωνες τώρα. Αλλά πλησιάζουν οι διακοπές και πιστεύω πως όλα θα φαίνονται καλύτερα αν βρισκόμαστε στη θάλασσα, πίνοντας ουζάκι και παίζοντας μπιρίμπα!

Ο Τζεφ, η Σάρα και… ο Τσάρλυ!

Ο Τζεφ και η Σάρα είναι δυο φίλοι μας που αποφάσισαν μια μέρα να κάνουν κάτι διαφορετικό. Καθόντουσαν στην όμορφη Αίγινα βλέποντας την απίστευτη θέα και σκέφτηκαν πως αυτό θα ήθελαν να κάνουν, να ζουν συνηθισμένες στιγμές σε ασυνήθιστα μέρη. Και το έκαναν! Χωρίς μόνιμη δουλειά και οι δυο, μπήκαν στο ντεσεβό τους, τον εξαιρετικό Charlie Charleston και ξεκίνησαν το ταξίδι. Ένα ταξίδι που κρατάει ενάμιση χρόνο τώρα και τους έχει πάει σε ένα σωρό ασυνήθιστα μέρη. Έχουν μείνει σε κάστρα, σε σκηνές, σε καμπίνες, μέχρι και σε τρούλο στο Αλμπερομπέλο! Έχουν χωρέσει μέσα στον μικρό Charlie ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς πως θα χρειαζόταν κάποιος (δεν περίμενα να βρω άνθρωπο να ξεπεράσει τη Σοφία στο τι έχει μέσα στο αυτοκίνητό του…), από κουζινικά σκεύη (χύτρα ταχύτητας, μαχαίρια, κουζινικά κλπ), ρούχα (ΚΑΙ επίσημα ρούχα μήπως χρειαστεί κάπου), τη σκηνή τους φυσικά, έναν προτζέκτορα για να βλέπουν ταινίες και σειρές (!!), δεν ξέρω πόσα ζευγάρια μπότες της Σάρα (αγάπες είναι αυτές…) και έχουν και χώρο άδειο! Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα χρειάζεται και να δουλεύουν μερικές φορές, κυρίως η Σάρα, κάτι όμως που κάνει μέσω ίντερνετ απ’ όπου βρεθούν. Απλώς όταν έχει δουλειά φροντίζουν να είναι κάπου βολικά και με ίντερνετ, περνάει μερικές μέρες/βδομάδες δουλεύοντας νυχθημερόν και μετά συνεχίζουν ανέμελα το ταξίδι.

Με θέα την όμορφη θάλασσα της Καλαμάτας

Μας ενημέρωσαν πριν κάνα μήνα πως ο δρόμος τους θα τους έφερνε ξανά από Ελλάδα και πως θα ερχόντουσαν από εδώ. Τους προτείναμε κάνα δυο μέρη να επισκεφθούν στη διαδρομή και τους είπαμε αν θέλουν να το κανονίσουν έτσι ώστε να είναι εδώ στο μάζεμα της ελιάς, να δουν πώς γίνεται, πράγμα που έκαναν.

Στο εργοστάσιο για να δοκιμάσουμε το φρέσκο λαδάκι..

Έμειναν μαζί μας για μια εβδομάδα περίπου, είδαν πώς γίνεται το μάζεμα της ελιάς, τους κάναμε βόλτα λίγο στην Καλαμάτα, τους γυρίσαμε σε μερικές καλές ταβέρνες μα κυρίως περάσαμε τις μέρες αυτές ακούγοντας τις απίθανες ιστορίες τους. Η αλήθεια είναι πως εγώ δεν τους ήξερα, είχα δει τον Τζεφ παλιά για λίγο μια φορά. Χάρηκα πολύ όμως που τους γνώρισα γιατί είναι εξαιρετικοί τύποι, έχουν ένα σωρό ενδιαφέροντα πράγματα να μοιραστούν μαζί σου (ακόμα και χωρίς να αναφερόμαστε στα ταξίδια τους) και μιλώντας τους νιώθεις τη θετική ενέργεια που έχουν. Είναι χείμαρρος πληροφοριών και γέλιου!

Ο Charlie μπροστά στο σπίτι μας…

Σας προτείνω να επισκεφθείτε το μπλογκ τους extraordinaryplaces για να διαβάσετε την ιστορία τους και να δείτε τα ποστ από όλα τα υπέροχα και ασυνήθιστα μέρη στα οποία έχουν βρεθεί. Σίγουρα δε θα είναι το ίδιο σα να σας λέει τις ιστορίες ο Τζεφ, αλλά πιστεύω πως θα νιώσετε λίγο σα να ταξιδεύετε κι εσείς μαζί τους!

Κάναμε και τη βόλτα μας στο 2CV! Ανέλπιστα ευρύχωρο, αλλά είχε τόση πλάκα! Σα να μπαίνεις σε αυτοκίνητο/παιχνίδι!

Ελπίζω κάποια στιγμή που θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας, να βρούμε κι εμείς μια αντίστοιχη ευκαιρία και να κάνουμε ένα τέτοιο ταξίδι…

Μέρες με τον Θανάση

Η επίσκεψη του Θανάση στα μέρη μας είναι πλέον καθιερωμένη! Τον περιμένουμε κάθε φορά με μεγάλη χαρά. Φέτος η χαρά μας ήταν μεγαλύτερη, γιατί μας ήρθε… διπλός (άντε όχι διπλός, ενάμισης μάλλον, γιατί η Εύη είναι με το ζόρι λίγα κιλά παραπάνω από τον Γιώργο!!! )

Όπως είπα και στο προηγούμενο ποστ, είχα ανέβει την Παρασκευή το πρωί στην Αθήνα και το μεσημέρι με πήραν ο Θανάσης με την Εύη και με έφεραν με το αυτοκίνητό τους στην Καλαμάτα. Το μόνο κακό ήταν πως είχαν πολύ λίγες μέρες στη διάθεσή τους, μόνο μέχρι τη Δευτέρα. Έτσι πατικώσαμε ό,τι μπορούσαμε μέσα στις 3 αυτές μέρες και τις κάναμε να μοιάζει λες και έμειναν ολόκληρη εβδομάδα. Και καλό φαγητό φάμε σε ταβέρνες και στο σπίτι, και πιτόγυρα για το καλό. Και τα γλυκά μας τσακίσαμε και παιχνίδια παίξαμε, παντομίμα, pictionary, wii (να δω πώς θα περάσεις μια χρονιά ολόκληρη σκεφτόμενος ότι σε τσάκισα Θανάση!!! ).

Και βόλτα και μπάνιο σε ωραίες παραλίες κάναμε, αλλά και την εκδρομή μας στο Πολυλίμνιο. Και κιθάρα παίξαμε και τραγουδήσαμε και την Καλαμάτα γυρίσαμε όλη με τα πόδια. Με λίγα λόγια περάσαμε θαύμα.

Έφτασε η Δευτέρα και κανείς δεν ήθελε να πει “γειά”. Εντέλει το είπαμε με τον καλύτερο τρόπο, τραγουδώντας!

Εκδρομή Κλειτορία – Μονεμβασιά: Κλειτορία

Η αγαπημένη μας φίλη Ναυσικά βάφτιζε τη ρεβυθούλα της και όχι μόνο μας κάλεσε στα βαφτήσια, αλλά μας έδειξε και απέραντη εμπιστοσύνη, αναθέτοντάς μας τη φωτογράφιση του μυστηρίου. Και εγώ και ο Κωνσταντίνος την έχουμε κάνει αυτή τη δουλειά παλιά, αν και εγώ μόνο ερασιτεχνικά, αλλά δουλεύαμε και σε φωτογραφείο και ξέρουμε καλά τι χρειάζεται.

Φυσικά δεχτήκαμε με χαρά (και κάμποσο άγχος) και κανονίσαμε ένα Π/Σ/Κ στην Κλειτορία, να τους δούμε και λιγάκι. Μετά, στην πορεία, ανακοινώθηκε πως την Κυριακή θα είχε TEDx στην Μονεμβασιά και είπαμε, στο δρόμο θα είμαστε, ας πάμε κι εκεί! Οπότε το πρόγραμμα άλλαξε, φύγαμε Παρασκευή μεσημέρι από εδώ, πήγαμε στην Κλειτορία, μείναμε φυσικά το Σάββατο για τα βαφτήσια και την Κυριακή το πρωί αναχωρήσαμε για Μονεμβασιά, όπου μείναμε μέχρι την Τρίτη. Συνολικά ήταν κάτι λίγο παραπάνω από τέσσερα 24ωρα, αλλά εμάς μας φάνηκε πως λείπουμε καμιά δεκαριά μέρες!

Η εκδρομή μας ξεκίνησε επεισοδιακά, αφού λίγο πριν φτάσουμε στο χωριό μας έπιασε μια βροχή που σαν αυτή δεν είχα ξαναδεί ποτέ (τουλάχιστον δε μας έχει πιάσει με το αυτοκίνητο). Δεν έβλεπες τίποτα!

Σαν πίνακας ιμπρεσιονιστή δεν είναι;

Η Κλειτορία είναι ένα όμορφο ορεινό χωριό.  Φαντάζομαι πως έχουν περισσότερο τουρισμό το χειμώνα με το χιονοδρομικό, αλλά και τώρα είχαν κίνηση. Το φυλλάδιο μέσα στο ξενοδοχείο έγραφε πως σου κανονίζουν βόλτες με άλογα, 4×4, ράφτινγκ, καγιάκ και φυσικά βόλτες στην όμορφη φύση και τον ποταμό Λάδωνα. Οπότε έχει πράγμα να κάνει κανείς! Τα παιδιά ζήτησαν να ξαναπάμε κάποια στιγμή και να τα κάνουμε όλα αυτά!

Δεν είδαμε βέβαια σχεδόν τίποτα από το χωριό και την περιοχή, γιατί την Παρασκευή την περάσαμε με τη Ναυσικά, το Σάββατο μέχρι το απόγευμα επίσης και την Κυριακή το πρωί φύγαμε. Μείναμε στο ξενοδοχείο Mont Helmos το οποίο είχε τα καλά του (είχε υπέροχη πισίνα), είχε τα αποδεκτά του (όπως ο μπουφές του πρωινού), είχε τα αστεία του (όπως η γιαγιά και ο παπούς στη ρεσεψιόν), είχε και τα απαράδεκτά του (έχει μεγάλη ανάγκη ανακαίνισης). Όσες ώρες μείναμε στο ξενοδοχείο τις περάσαμε ή στο πρωινό ή στην πισίνα. Ειδικά η Ιωάννα που δε βγήκε από μέσα λεπτό!

Και τα πουλιά θέλαν να κάνουν τη βουτιά τους

Για τα βαφτήσια τι να σας πω, πέρασα θαυμάσια. Το κυριότερο ήταν πως είδα την καλή μου φίλη. Χάρηκα και που έβγαλα τις φωτογραφίες, όσο άγχος και αν είχα. Μου αρέσει να φωτογραφίζω και κυρίως να φωτογραφίζω πορτραίτα και στιγμές (το αγαπημένο μου είναι η φωτογράφιση θεατρικών). Ήταν πολύ ωραίο πράγμα να κρατάω ξανά στο χέρι μου καλή DSLR μηχανή… Είναι βέβαια πολύ δύσκολο να την κουβαλάς μαζί σου όπου πας, άσε που τρομάζεις μην πάθει τίποτα. Η χρυσοχέρα Ναυσικά τα είχε φτιάξει όλα μόνη της και ήταν τέλεια! Και στο τέλος, το κέρασμα με τα πεντάφρεσκα λουκούμια, τα κουραμπιεδάκια, το υποβρύχιο τριαντάφυλλο και τη λεμονάδα ήταν όλα τα λεφτά (ε, εγώ είμαι του γλυκού, το ξέρετε…). Εύχομαι στη μικρή ρεβυθούλα μας να ζήσει πάντα μέσα στη γλύκα!

Αχ να είχα ένα λουκουμάκι τώραααα

Τα δυο κορίτσια!

Φεύγοντας τσίμπησαν τον καημένο τον Γιώργο 5 (!!!) σφήκες, αλλά ευτυχώς δεν είχαμε τρεχάματα. Προχωρήσαμε για Μονεμβασιά με προσμονή για το TEDx!

Μίνι διακοπές

Η αγαπημένη μας Σοφία είναι στη Θεσσαλονίκη και ήταν μια ωραία ευκαιρία να πάρουμε 3 μερούλες διακοπές να πάμε να τη δούμε.

Ήταν για μας κάτι απίθανο. Δυομιση μερούλες στην ουσία, αλλά χωρίς καμία δέσμευση, κανένα απολύτως “πρέπει”, καμία υποχρέωση. Κάναμε ό,τι θέλαμε, όποτε θέλαμε, χωρίς να έχουμε να σκεφτούμε κανέναν άλλο. Ξυπνάγαμε με την ησυχία μας, αράζαμε με την ησυχία μας, βγαίναμε βόλτες με την ησυχία μας. Περπατάγαμε όσο θέλαμε, καθόμασταν όπου θέλαμε και δεν ακούγαμε γκρίνια από πουθενά! Εργένικη ζωή! Και μόνο για αυτό άξιζε το ταξιδάκι…

Περάσαμε τέλεια. Περπατήσαμε πολύ, κοντά στα 17 χιλιόμετρα μέσα στις δυόμιση αυτές μέρες, κάναμε βλακείες και φάγαμε τέλεια!

Την πρώτη μέρα θέλαμε να πάμε στο Playhouse το οποίο όμως βρήκαμε κλειστό. Μετά είπαμε να πάμε σε μια μπυραρία που μας είχαν προτείνει και τη βρήκαμε και αυτή κλειστή (αυτή όμως λόγω ημέρας). Οπότε μια που είχαμε πεινάσει, κάτσαμε σε ένα μεζεδάδικο που είχαμε δει στο δρόμο. Πραγματικά χαρήκαμε απίστευτα που τα είχαμε βρει όλα τα άλλα κλειστά γιατί ήταν οι καλύτεροι μεζέδες που έχουμε φάει! Το μεζεδοπωλείο λέγεται “το Ελληνικό” και το προτείνω ανεπιφύλακτα!!! Εγώ κοίταξα τον κατάλογο, είδα μεζέδες που δεν είχα ξαναδεί ποτέ και παραγγείλαμε αυτούς να τους δοκιμάσουμε! Παστουρμαλί, κεφτεδολουκάνικα,  σαλάτα του παππού που είχε μέσα ένα σωρό περίεργα λαχανικά. Είχαμε και κάτι στανταράκια όπως τις αγαπημένες μου στακοπατάτες (να θυμηθούμε και λίγο Κρήτη εκεί πάνω…) και φυσικά ένα μπουγιουρντί. Τέλεια όλα.

Εδώ βλέπετε και τους κύβους μαζί, γιατί (εκτός του ότι είμαστε τρελλοί και τους έχουμε μαζί παντού) είχαν και γενέθλια εκείνη τη μέρα! 40 χρόνια κύβοι… Να μη γιορτάσουν;

Τη μπυραρία δεν την αφήσαμε βεβαίως. Πήγαμε την επόμενη μέρα. Μας είχαν πει πως στο μαγαζί αυτό ΔΕΝ καπνίζουν, πράγμα αληθές. Τα παιδιά εκεί ήταν πολύ εξυπηρετικά και δεν απηύδησαν με την ασχετίλα μας περί μπύρας. Μας έδωσαν και να δοκιμάσουμε πριν παραγγείλουμε. Καλή παρέα, καλή μπυρίτσα και νόστιμα λουκάνικα… Όλα αυτά στο The Hoppy Pub. Θεωρώ πως όταν ένα μαγαζί είναι καλό και ΔΕΝ επιτρέπει και το κάπνισμα, ε, πρέπει να το λέμε!

Και όπως είπα κάναμε και τις χαζομάρες μας! Με το που πήγαμε στη Σοφία, μας είχε welcome pack στο οποίο είχε βάλει achievements, να τα ολοκληρώσουμε και να πάρουμε πόντους! Όταν τα είδα στην αρχή θεώρησα πως είναι πολύ εύκολα και θα τα κάνουμε όλα (εκτός από τα δυο πιτόγυρα με τη μια – για μένα), αλλά τι να πρωτοκάνεις;;; Ειδικά όταν ο μπαμπάς φεύγει και παίρνει μαζί του τον αφρό ξυρίσματοοοοοςςςς!!!!! Κάποια δηλαδή τα προσπαθήσαμε, αλλά τι να κάνεις, δε μας βγήκαν. Την επόμενη φορά. Δεν είναι και άσχημοι οι 200 πόντοι που μάζεψα!!! Άσε που κάναμε και πολλά ακόμα για τα οποία δεν είχε προβλέψει achievement, όπως το να καλέσουμε ταξί με το Taxibeat (όπου ο θεός ταξιτζής είχε μέχρι και ΑΡΚΑ στο πίσω κάθισμα για να διαβάζεις και να περνάει ευχάριστα η ώρα!!!), το να φάμε 3 σοκολατένια γλυκά στη σειρά κλπ κλπ

Ευκολάκια;

Achievement unlocked!!!

Καλό Πάσχα!

Φέτος περάσαμε ένα πραγματικά υπέροχο Πάσχα. Όπως κάθε χρόνο, στο χωριό του Κωνσταντίνου, αλλά αυτή τη χρονιά, μετά από πολλά πολλά χρόνια, μαζεύτηκαν σχεδόν όλα τα αδέρφια του πεθερού μου, με τα ξαδέρφια. Τα ξαδέρφια πλέον έχουν και παιδιά και έτσι η αυλή του σπιτιού έμοιαζε με παιδική χαρά! Είναι βέβαια πιο μικρά από τα δικά μας, αλλά δεν έχει σημασία. Και σα να μην έφτανε αυτό κατέβηκαν και φίλοι μας (με κοριτσάκι και αυτοί) και η παρέα μεγάλωσε ακόμα περισσότερο!

Νομίζω πως δε γίνεται να περάσεις καλύτερα το Πάσχα, παρά ανάμεσα σε μια μεγάλη οικογένεια. Για μένα είναι ο ορισμός του Πάσχα αυτός… Πολύς κόσμος, τσούγκρισμα αυγών, σούβλισμα… Και ας μην τρώω ούτε αρνί, ούτε μαγειρίτσα. Άσε που φέτος για να ικανοποιηθούμε εμείς που δεν τρώμε τέτοια είχαμε και κοτόσουπα για το βράδυ του Σαββάτου! Πόσο πιο τέλειο μπορεί να γίνει;;;;

Ο καιρός μας τα χάλασε, αλλά ευτυχώς λίγο. Κρύο έκανε (εδώ γελάμε συνέχεια λέγοντας πως κάναμε Χριστούγεννα στη θάλασσα -με 20 βαθμούς- και Πάσχα στα χιόνια -στον Ταΰγετο ρίχναν αλάτι για να μην πιάσει πάγο…). Έβρεξε την Μ. Παρασκευή και δε χαρήκαμε τη βόλτα του επιταφίου όπως θα έπρεπε, αλλά τουλάχιστον την Κυριακή και τη Δευτέρα έβγαλε ήλιο και μας επέτρεψε να περάσουμε φίνα.

Μπορώ να γράψω άπειρα πράγματα για το πόσο ωραία περάσαμε. Φίλοι, παιχνίδι, μπιρίμπα, φαγητό, γέλια, χαρούμενα πιτσιρίκια και ακόμα περισσότερο φαγητό. Στο χωριό διοργανώσαμε παιχνίδια για τα παιδιά, τσουβαλοδρομίες, αυγοδρομίες, μήλα… Μέχρι και σκηνή ινδιάνων έφτιαξαν. Μα κι εμείς παίξαμε, και μπιρίμπα, αλλά και ένα νέο παιχνίδι που μας έφεραν δώρο, το “Η απαγορευμένη νήσος“. Το πρώτο συνεργατικό παιχνίδι που έχω παίξει, με ενθουσίασε. Ή θα νικήσουν όλοι ή κανείς. Αν δουλέψει η ομάδα και συνεργαστεί (και την ευνοήσει και η τύχη λίγο), θα πετύχει. Σούπερ λέμε!

Ήμουν και πολύ προκομμένη φέτος! Έκανα έξτρα προσπάθεια τις προηγούμενες μέρες να έχω όλη μου τη δουλειά κανονισμένη και κάθησα και μαγείρεψα. Έφτιαξα φυσικά τα κουλουράκια της γιαγιάς, έφτιαξα τσουρέκια, έβαψα αυγά, μέχρι και σοκολατένια αυγά έκανα!

Και τέλος το ψήσιμο συνεχίστηκε όπως κάθε χρόνο, την επόμενη μέρα με την οικογένεια της πεθεράς μου.  Έφτασε το απόγευμα να έχουμε εξουθενωθεί από την καλοπέραση!!!

Το μόνο κακό είναι πως επειδή περάσαμε τόσο καλά, οι μέρες κύλισαν νεράκι. Ούτε που τις κατάλαβα… Όμως σκέφτομαι πως ο καιρός ανοίγει, το καλοκαίρι έρχεται, θα έχουμε σίγουρα φίλους ξανά. Τα καλύτερα έρχονται!!!