Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

χτυπήματα

Πάρτυ για τα 14!

Η Ιωάννα έκλεισε τα 14 και μπορώ να πω πως μέσα στη χρονιά αυτή που πέρασε έγινε η μεγάλη αλλαγή και από κοριτσάκι έγινε νεαρή γυναίκα. Κάθε χρόνο τα παιδιά μεγαλώνουν και αλλάζουν και βλέπεις φωτογραφίες από παλιότερα χρόνια και λες “βρε για κοίτα τι μικρούλι που ήσουν”. Αλλά υπάρχει μια χρονιά κατά την οποία τα παιδιά αλλάζουν δραματικά. Και δεν εννοώ μόνο το ύψος ή το σώμα, εννοώ το ύφος, τις κινήσεις, την εντύπωση που σου δίνουν. Η χρονιά που όταν σε δουν γνωστοί που έχουν καιρό να σε δουν δε λένε απλώς “πώς μεγάλωσες, πόσο ψήλωσες” και λοιπά, αλλά μένουν με ανοιχτό το στόμα διερωτώμενοι… Είναι τότε που ακόμα και οι γονείς που βλέπουν το παιδί τους κάθε μέρα αντιλαμβάνονται καθαρά το πόσο άλλαξε. Στα κορίτσια έρχεται πολύ νωρίτερα η αλλαγή αυτή και νομίζω είναι πιο απότομη. Δεν έχω και μεγάλη εμπειρία, αλλά απ’ όσο βλέπω από τα παιδιά μου και τους φίλους τους, στα αγόρια υπάρχει εκείνη η χρονιά που θα ψηλώσουν πολύ και θα αλλάξει η φωνή τους (και κάνει εντύπωση), αλλά παρ’ολ’αυτά δεν έχουν αποκτήσει ακόμα τη μορφή που θα έχουν ως άντρες, δεν έχουν “σκληρήνει”. Δεν ξέρω αν αυτό έρχεται σταδιακά ή θα γίνει μέσα σε μια χρονιά. Θα το διαπιστώσουμε 🙂

ioannacollage14

Πάντως στα κορίτσια επιβεβαιωμένα γίνεται. Και όπως είπα για την Ιωάννα ήταν αυτή η χρονιά. Έχει ψηλώσει, έχει αλλάξει. Και στην όψη και στις συνήθειες. Έχει γίνει μια όμορφη δεσποινίδα. Περνάει τις δυσκολίες της εφηβείας βέβαια, είναι μια πολύ περίεργη φάση στη ζωή μας αυτή. Θέλω να πιστεύω όμως πως σε 1-2 χρόνια τα πράγματα θα ηρεμήσουν.

Όπως σχεδόν κάθε χρόνο, έτσι και φέτος περάσαμε από 40 κύματα για να αποφασίσει τι τούρτα θέλει και τι θα κάνει για τα γενέθλιά της. Στο τέλος το κύριο ζητούμενο ήταν να είναι τούρτα με βουτυρόκρεμα και βρήκε μια πολύ όμορφη (και εύκολη ευτυχώς) τούρτα για να κάνουμε. Δεν έκανε και κάτι ιδιαίτερο πολύ για το πάρτυ της, γιόρτασε τα γενέθλιά της με την παρέα του D&D, παίζοντας. Τους έφτιαξα και τυρόπιτες, λουκανικοπιτάκια και είχαν και χυμούς, μια χαρά περάσανε.
2016062531 2016062532 2016062528

2016062546

Ευτυχώς που ήθελε μια σχετικά εύκολη τούρτα κιόλας, γιατί ετοιμάστηκε μέσα στο χαμό με το χτύπημα και τα νοσοκομεία… Πού μυαλό και πού χρόνος… Πάλι καλά που είχαν περάσει και δυο μέρες από το χτύπημα οπότε μπορούσε τουλάχιστον να παίξει (έκανε και 2 διαλείμματα ενδιάμεσα).

Χρόνια πολλά λοιπόν Ιωαννούλα μου και εύχομαι τα γενέθλιά σου πάντα να είναι τόσο γλυκά, όμορφα και πολύχρωμα όσο η τούρτα σου και βεβαίως να μη σε βρουν πονεμένη ποτέ ξανά! Σε λατρεύουμε!

Ένα περιστατικό, δυο τρόποι να το θυμάσαι

Το 2008 ο Γιώργος είχε ένα ατύχημα. Πήγε να πετάξει ένα σελοτέιπ από το κρεββάτι του (είναι διόροφο) και με κάποιο μαγικό τρόπο βρέθηκε στο πάτωμα, το κάγκελο σπασμένο δίπλα του και το αυτί του να τρέχει αίμα. Περάσαμε μια εβδομάδα στο νοσοκομείο γιατί είχε πάθει διάσειση και έκανε εμετούς συνέχεια. Από αυτό ευτυχώς δεν έμεινε τίποτα, έχει χάσει μια συχνότητα από εκείνο το αυτί του, κάτι που όμως δεν έχει καμία σημασία, ούτε θα το καταλάβει κανείς, εκτός και αν είναι γιατρός.

Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά τώρα; Προχτές πήγα και έκανα μαγνητική στο γόνατό μου, το οποίο δέκα μήνες μετά με πονάει ακόμα. Πήγα στο ίδιο εργαστήριο που είχαμε πάει και τον Γιώργο όταν χτύπησε. Και περίμενα για λίγο στο ίδιο ακριβώς κάθισμα που είχα καθίσει τότε, όταν περίμενα να βγει ο Γιώργος από μέσα. Παρότι έχουν περάσει τόσα χρόνια, παρότι στην τελική δεν έμεινε τίποτα από το χτύπημα εκείνο, κόντεψαν να με πιάσουν τα κλάματα όταν καθόμουν εκεί και κοίταζα την πόρτα. Με πλυμμήρισαν οι αναμνήσεις και είδα ξανά τον Γιωργάκο στο πάτωμα με το αίμα να τρέχει από το αυτί του, τον είδα κατακίτρινο μέσα στο νοσοκομείο να κάνει εμετό ακόμα και με το νερό, τον είδα να έχει μείνει μισός (λες και είχε κιλά παραπάνω….). Ξαναένιωσα την αγωνία, το άγχος, τη στεναχώρια… Ακόμα και τώρα που τα γράφω έχω ένα πλάκωμα…

Αφού έκανα λοιπόν τη μαγνητική, γύρισα στο σπίτι και συζήτησα με τον Γιώργο. Εγώ ένιωσα πολύ κλειστοφοβικά σε εκείνο το μηχάνημα παρότι δε με έβαλαν και εντελώς μέσα, και ήθελα να δω τι αναμνήσεις είχε ο Γιώργος και αν το είχε φοβηθεί. Και πιάσαμε κουβέντα και για το χτύπημα. Και συνειδητοποίησα πως οι αναμνήσεις που έχω εγώ είναι εντελώς διαφορετικές από αυτές που έχει ο Γιώργος!

Κατ’ αρχάς για τη μαγνητική: το θυμάται με τρομερό ενθουσιασμό! Του είχαν βάλει ένα κράνος, είχαν κλείσει και γυάλινο καπάκι (του κράνους) και τον είχαν βάλει μέσα στο μηχάνημα. Και ήταν ακριβώς σα να ήταν αστροναύτης μέσα στο διαστημόπλοιό του! Άσε που έκανε και θορύβους ακριβώς σα να απογειωνόταν! Αυτό που εγώ άκουγα σαν ενοχλητικό θόρυβο για τον Γιώργο ήταν απλά… εκτόξευση!!! Δηλαδή ήταν μια εντελώς σούυυυυπερ εμπειρία!

Όσον αφορά το χτύπημα, θα το πω με τα λόγια του ίδιου: “μαμά, καμιά φορά σκέφτομαι πως όταν έχει περάσει καιρός από ένα χτύπημα και δεν έχεις τίποτα πια, το θυμάσαι σα να ήταν πολύ σούπερ που χτύπησες! Πρώτον έχεις κάτι να πεις στους φίλους σου. Δεύτερον σου δίνουν ένα σωρό δώρα. Σε προστατεύουν όλοι για κάμποσο καιρό. Και μπαίνεις και σε εξωγήινα μηχανήματα υψηλής τεχνολογίας!!!”

Και δε θυμάται τίποτα άσχημο δηλαδή από το χτύπημα αυτό;;; Πως… θυμάται ένα άσχημο πράγμα: το φιδέ που του έδιναν στο νοσοκομείο!!!

Ναύπλιο

Όταν είμαστε διακοπές, το Ναύπλιο είναι ένας απο τους αγαπημένους μας προορισμούς για ημερήσιες εκδρομούλες. Μου αρέσει παρα πολύ σαν πόλη, και φυσικά εκεί είναι και το αγαπημένο μου μαγαζί παγωτού, το Antica Gelateria di Roma, στο οποίο τρώμε παγωτάκι κάθε φορά που πάμε.

Και φέτος λοιπόν ξεκινήσαμε για ημερήσια εκδρομή. Αυτή τη φορά είχαμε μαζί μας άλλα δυο ζευγάρια φίλων, τους philous και ένα ζευγάρι απο εδώ που έχουν ένα κοριτσάκι. Και μάλιστα εκει συναντήσαμε ακόμα ένα ζευγάρι που μένει εκεί και έτσι είχαμε και inside information για το που θα φάμε και που θα κάνουμε βόλτα.

Μέχρι να φτάσουν όλοι, μπήκαμε στο Πολεμικό Μουσείο. Παρότι δεν είμαι φαν, το ευχαριστηθηκα παρα πολύ γιατί μας έκανε ξενάγηση ο Γιώργος, που ήξερε και για το 1821 και τον Καποδίστρια κλπ, και για τους βαλκανικούς πολέμους, αλλα και τα πάντα για όλα τα όπλα που είδαμε εκεί!

Ώρα για μάθημα!

Άλλο να παιζεις στον υπολογιστή και άλλο να το κρατάς στο χέρι!

Μετά, επειδή ήταν μεσημέρι, πήγαμε για φαγητό. Φάγαμε στο “Καραμανλής – Ναύπλιος”, το οποίο μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Τεράστιες μερίδες, πολύ νόστιμο φαγητό και αρκετά φτηνά, αφού 6 ενήλικες και 5 παιδιά πληρώσαμε μόλις 77 ευρώ… Τώρα ξέρουμε που θα τρώμε όταν πηγαίνουμε στο Ναύπλιο…

Μετα φυσικά ακολούθησε το παγωτό. Απο πρόπερσι είχα βάλει στο μάτι το σορμπέ σοκολάτα με τσίλι και φυσικά αυτό πήρα, μαζί με μια μπάλα Φρούτα του Δάσους. Ήταν τέλειος ο συνδιασμός. Η σοκολάτα ύπουλα καυτερή, αφού αισθανόσουν το κάψιμο ώρα μετα που είχες φάει την κουταλιά σου, αλλά πραγματικά υπέροχη! Παρά τη δροσιά του σορμπέ των φρούτων, κάηκαν τα σωθικά μου! Απολύτως τέλειο παγωτό! Το μαγαζι αυτο δεν μας έχει απογοητεύσει ποτέ μέχρι τώρα και ακόμα και το σορμπέ ανανά που πήρε η Ιωάννα ήταν πολυ καλό.

Και μόνο για αυτό αξίζει η βόλτα στο Ναύπλιο!

Σοκολάτα με τσίλι: μονο αν σας αρέσουν τα καυτερά!

Μετά ήρθε η ώρα της βόλτας. Ρίξαμε πραγματικά πολυ περπάτημα! Μάλιστα τα παιδιά που μένουν εκει μας έδειξαν μια διαδρομή γύρω απο την πόλη, που περπατάς δίπλα στη θάλασσα, που ήταν φανταστική!

Παλιά η πισίνα!

Πολύ όμορφη βόλτα αυτή...

Κάτσαμε για ένα καφεδάκι να ξεκουράσουμε τα πόδια μας και μετα συνεχίσαμε με βόλτα στα στενά της πόλης και χάζεμα στα μαγαζάκια.

Μικροί μεγάλοι αράζουν!

Σε όλη τη διάρκεια της εκρομής φυσικά, βγάζαμε φωτογραφίες!

Εγώ τραβάω τον Χρήστο, που τραβάει τον Κωνσταντίνο, που τραβάει τη φωτο για το τουίτ

Τα πάντα έχουν ενδιαφέρον (ας μη βάλουμε τη λογοκριμένη φωτογραφία....)

Το μοντέλο...

Γυρίσαμε πίσω με πονεμένα πόδια, κουρασμένοι, αλλά εξαιρετικά ευχαριστημένοι με την εκδρομή μας! Δείτε μερικές ακόμα φωτογραφίες από το όμορφο Ναύπλιο:

Τα κορίτσια...

και τα αγόρια!

Το Μπούρτζι

Η συννεφιά μας βοήθησε στο περπάτημα...

Το Ναύπλιο είναι από τις αγαπημένες μου πόλεις για περπάτημα

Πολύ μας άρεσε αυτό το σπίτι...

Στις φωτογραφίες θα δείτε τον Γιώργο μπανταρισμένο για μια φορά ακόμα. Αυτή τη φορά χτύπησε παίζοντας… κυνηγητό! Έπιασε ένα παιδί από τη μπλούζα, πιάστηκε το δάχτυλό του, ο άλλος συνέχισε να τρέχει, πάει το δάχτυλο… Ευτυχώς είναι μόνο ένα ναρθηκάκι για 5-6 μέρες. Πάλι καλά….


(έχουμε διακοπές, αλλά αυτη τη φορά έχουμε και Ίντερνετ λιγάκι, οπότε υπάρχει… ανταπόκριση!)

Ο Γιώργος παίρνει την εκδίκησή του!

Μετά από 40 μέρες ήρθε η ώρα να βγει ο παλιογύψος! Και ενώ στην αρχή έλεγε πως θα τον κρατήσει ενθύμιο και θα τον κρεμάσει στο δωμάτιό του και θα έχει να τον βλέπει αυτόν και όλα όσα του έχουν γράψει επάνω, μετά από όλο αυτό τον καιρό, άλλαξε εντελώς γνώμη. Όχι μόνο δεν ήθελε να τον κρατήσει, ήθελε να τον καταστρέψει εντελώς! Εντάξει, όχι εντελώς. Κράτησε το κομμάτι με τον δράκο που του είχα ζωγραφίσει εγώ. Κατά τα άλλα όμως, ήρθαν και οι φίλοι του και… ευχαριστήθηκαν καταστροφή!

Φυσικά δε γινόταν να μην τραβήξω βιντεάκι αυτή την ιστορική στιγμή! Αν θέλετε μπορείτε κι εσείς να τους απολαύσετε να καταστρέφουν τον γύψο. Και μη νομίζετε πως είναι μια απλή καταστροφή. Υπάρχει και συνήγορος υπεράσπισης αλλά και συνήγορος κατηγορίας (ή κατήγορος κατηγορίας…)!!!! Ένοχος ο κατηγορούμενος! Στην πυρά! Ή τέλος πάντων, στη βαριοπούλα!

(και να πω πως το βιντεάκι είναι τραβηγμενο με την βιντεοκάμερα της Panasonic που μας ήρθε δώρο και χαίρομαι πολύ για αυτό, γιατί έχει σαφώς ανώτερη ποιότητα από τη φωτογραφική μηχανή που είχα μέχρι τώρα….)

Αμάν αυτό το χέρι!

Προχτές ο Γιώργος στο καράτε έσπασε το χέρι του. Κάνανε κούμιτε (ρίχνανε ξύλο δηλαδη ο ένας στον άλλο…) και δεν είχε καλή στάση, έπεσε προς τα πίσω, έβαλε το χέρι του κάπως, και… δεν αργεί το πράγμα…Η ζημιά έγινε στο αριστερό του χέρι, λίγο κάτω από τον ώμο.

Στην αρχή δεν καταλάβαμε πως είχε σπάσει. Όμως μέχρι να έρθει σπίτι είχε αρχίσει να πονάει πολύ και έτσι τον πήγε ο Κωνσταντίνος στο νοσοκομείο. Εκεί βέβαια δεν υπήρχε ορθοπεδικός και ο καημένος ο γιατρούλης που έκανε το αγροτικό του προσπάθησε με αυτά που του είπε ο ακτινολόγος, το βιβλίο και ο ορθοπεδικός από το τηλέφωνο, να βγάλει άκρη. Ευτυχώς για μας δεν τα πήγε και άσχημα…

Την επόμενη μέρα όμως πήγαμε και σε κανονικό ορθοπεδικό να είμαστε σίγουροι. Όπως μας εξήγησε ο γιατρός, αυτό που έχει ο Γιώργος είναι σταθερό κάταγμα, δηλαδή το κόκαλο έσπασε μεν αλλά κάθισε ξανά στη θέση του (ζουπήχτηκε βλέπετε). Έτσι σωστά ο γιατρός στο νοσοκομείο του έβαλε ένα νάρθηκα, δηλαδή ένα γύψο που πιάνει μόνο το κάτω μέρος του χεριού, από το ύψος του ώμου περίπου μέχρι και τα δάχτυλα. Τη Δευτέρα θα πάει για αλλαγή και βλέπουμε.

Ο Γιώργος το έχει πάρει αρκετά καλά. Δυσκολευόμαστε λιγάκι βέβαια στο ντύσιμο και τα μακρυμάνικα είναι πρόβλημα (ελπίζω να φτιάξει πολύ ο καιρός και να θέλει κοντομάνικο από εδώ και πέρα, γιατί αλλιώς με βλέπω να κόβω μανίκια από τις μπλούζες του…). Τον πονάει, αλλά όχι έξτρα πολύ.  Το μόνο που τον έχει στεναχωρήσει πολύ είναι που δεν μπορεί να παίζει κλαρινέτο. Τι να κάνουμε…

Αυτο το χέρι το είχε ραγίσει ξανά ο Γιώργος πέρισυ, κοντά στον καρπό (κάποιος του είχε ρίξει κλωτσιά στο σχολείο). Εγώ θυμάμαι μικρή ούτε ένα σπάσιμο, ούτε ένα ράγισμα, ούτε ράμματα… τίποτα.  Ο Κωνσταντίνος από την άλλη, έχει πολλές τέτοιες ιστορίες να διηγηθεί. Είναι τα αγόρια άραγε πιο επιρρεπή σε τέτοια ατυχήματα ή ήμουν εγώ απίστευτα χαλβάς και δεν έκανα τίποτα επικίνδυνο;;;;

Συγχρονισμός

Έχω ακούσει πως όταν συγκατοικούν δυο κοπέλες συγχρονίζεται η περίοδός τους. Οκ. Να συγχρονίζονται όμως τα χτυπήματά τους το έχετε ξανακούσει;;;;

Την Πέμπτη χτύπησα με τον πιο χαζό τρόπο το γόνατό μου, στο πόδι του κρεβατιού. Σήμερα πήγα στο γιατρό (γιατί δεν πέρναγε το χαζό γόνατο) και μου είπε πως έχω ραγίσει την επιγονατίδα μου. Ξεκούραση και ελαστικός επίδεσμος για καμιά δεκαριά μέρες λέει.

Έτσι τώρα και εγώ έχω μπανταρισμένο το αριστερό γόνατο, όπως ακριβώς και η Σοφία! Δυο κουτσές στο ίδιο σπίτι! Φτου!

Τρώγοντας τα βιβλία μας…

Τις μέρες που έλειπε ο Κωνσταντίνος στο Άμστερνταμ, αλλά και το πολύ ωραίο και ξεκουραστικό σαββατοκύριακο ήταν η καλύτερη ευκαιρία για διάβασμα.

Οπότε τελείωσα άλλα δυο βιβλία 🙂

Πριν πω για αυτά, να πω πως το σαββατοκύριακο το περάσαμε στο εξοχικό του πατέρα μου, ένα μέρος που πάντα μας χαλαρώνει, μια που έχουν και τα παιδιά παρέα μπόλικη και η θάλασσα είναι μες τα πόδια μας. Το μόνο που μας χάλασε λίγο τις μέρες ήταν οι σφήγκες που τσίμπησαν και τα δυο παιδιά. Την Ιωάννα σε τέσσερα σημεία στο χεράκι της με αποτέλεσμα να πρηστεί το καημένο. Τώρα και τα δύο απέκτησαν μια φοβία με τις σφήγκες.

Συνεχίζουμε με τα βιβλία.

Το πρώτο είναι το Wintersmith του Τέρι Πράτσετ. Τρίτο βιβλίο με ηρωίδα την Tiffany Aching από το “χιλιάδες νάνοι κι ένα τηγάνι”. Το δεύτερο βιβλίο δεν το έχω διαβάσει, αλλά δεν είχε και καμία σημασία. Νομίζω το ευχαριστήθηκα το ίδιο. Δεν έχω να πω και πολλά, το βιβλίο είναι κλασικός Πράτσετ, ευκολοδιάβαστο, εύθυμο, ρουφιέται και σε κάνει να γελάς και να περνάς καλά διαβάζοντάς το. Μου αρέσει η ηρωίδα αυτή πολύ, όπως και οι Wee Free Menπου την πλαισιώνουν. Στα αγγλικά νομίζω είναι ΠΟΛΥ καλύτερο, μια που έχεις την ευκαιρία να διαβάσεις την φοβερή ιρλανδική προφορά τους!

Το δεύτερο ήταν το The Giver της Lois Lowry. Δεν ήξερα τι θα διαβάσω όταν το έπιασα στα χέρια μου. Παρακαλώ εάν δε θέλετε να μάθετε τίποτα περί του βιβλίου (πέραν του ότι μου άρεσε  και το διάβασα μέσα σε μια μέρα), ΜΗ διαβάσετε παρακάτω.

Νομίζω ο καλύτερος τρόπος για να το περιγράψω είναι να πω πως μου φάνηκε σα να ήταν το 1984 του Όργουελ γραμμένο για πιο μικρούς. Παρότι η συγγραφέας γράφει κυρίως για παιδιά, θεωρώ πως πρέπει να είναι μεγάλα κάπως τα παιδιά για να το διαβάσουν, ώστε να  το καταλάβουν.

Ξεκινά σε μια μελλοντική κοινωνία, φαινομενικά ουτοπική. Δεν υπάρχει πόνος, φτώχια, θυμός, λύπη, προβλήματα. Όλα έχουν λυθεί. Ποιό είναι όμως το τίμημα για αυτή την ουτοπία και αξίζει πραγματικά; Ο νεαρός Jonas θα μάθει εις βάθος το πως λειτουργεί η κοινωνία του όταν θα επιλεγεί να είναι ο επόμενος Receiver of Memory της κοινωνίας αυτής.

Όπως είπα, μου άρεσε. Το διάβασα μέσα σε μια μέρα. Πιστεύω πως τα παιδιά έχουν να μάθουν πολλά αν το διαβάσουν και χρησιμοποιήσουν λιγάκι την κριτική τους σκέψη.

Το πιο επικίνδυνο πράγμα στο σπίτι

Τι μπρίζες και μπάνια και μαχαίρια…

Το πιο επικίνδυνο πράγμα μέσα στο σπίτι είναι… το σελοτέιπ! Ναι, ναι μη γελάτε και απορείτε. Σας το λέω, το πιο επικίνδυνο είναι.

Και εξηγούμαι: πέρισυ γύρω τέτοια εποχή,  ο Γιώργος πήγε να πετάξει λίγο σελοτέιπ στα σκουπίδια από το κρεββάτι του, έγειρε παραπάνω, έπεσε, ήμασταν στο νοσοκομείο μια εβδομάδα.

Προχτές πήγα να φέρω τον Κωνσταντίνο από το ΚΤΕΛ. Τα άφησα για 5 λεπτά μόνα τους. Όταν γύρισα άκουσα την Ιωάννα να κλαίει γοερά και τον Γιώργο να φωνάζει: “μαμά, μαμά, η Ιωάννα έκοψε το χέρι της!!”.  Η καημενούλα ήθελε να φτιάξει ένα δωράκι στον μπαμπά της, πήρε το σελοτέιπ που ήταν στην ειδική θήκη, πήγε να το κόψει και μαζί με το σελοτέιπ έκοψε και το χέρι της στα δοντάκια. Εντάξει δεν ήταν κάτι σοβαρό, αλλά έτρεξε μπόλικο αίμα (ήθελε σφουγγάρισμα) και φυσικά είχε τρομοκρατηθεί.

Γι’ αυτό πλέον όταν τους λέω να προσέχουν, λέω “και μακριά από σελοτέιπ”.  Έτσι, να είμαστε σίγουροι.

Η βαρεμάρα τέχνας κατεργάζεται!

Περάσαμε τα πολύ δύσκολα. Όλα καλά (όπως λέει πάντα ο Γιώργος).

Δύο δυσκολίες τώρα έχουμε, ευτυχώς πολύ μικρότερες και ασήμαντες.

Πρώτον τα φάρμακα. Του έχουν δώσει 4 διαφορετικά φάρμακα και ειδικά η αντιβίωση είναι μια αηδία. Τις πρώτες δύο φορές κάναμε πόλεμο. Όμως αυτό το ξεπεράσαμε αμέσως. Τώρα πίνει την αντιβίωση χωρίς κανένα πρόβλημα.

Δεύτερο όμως είναι η βαρεμάρα. Απαγορεύεται να βγει από το σπίτι, να δει τηλεόραση, να παίξει στον υπολογιστή, να κάνει οτιδήποτε που θα τον κουράσει, να διαβάσει… Και δεδομένου ότι αυτός αισθάνεται μια χαρά και είναι γεμάτος ενέργεια, άντε εσύ να του πεις να κάτσει μέσα και ήσυχος χωρίς να κάνει τίποτα!

Ψάχνοντας να βρούμε λύσεις λοιπόν, αρχίσαμε τα origami. Ο Γιώργος δεν φημίζεται για την υπομονή του ή την ακρίβειά του και θεώρησα ότι αυτό θα τον βοηθήσει κιόλας. Μας έστειλε και η καλή μας η Βάσω κάτι κουτιά με χαρτάκια και οδηγίες και στρωθήκαμε. Σας πληροφορώ πως μέχρι και τυρανόσαυρο έφτιαξε! Έμαθε να κάνει πολλά μόνος του, του αρέσει κιόλας και έχουμε γεμίσει τον τόπο κατασκευές.

Μετά είπαμε να μαγειρέψουμε. Τον έβαλα λοιπόν και έφτιαξε κάτι τυροπιτάκια που είναι πανεύκολα και τα έκανε εντελώς μόνος. Έπρεπε να δείτε τον Γιώργο να σπάει αυγά! Όλα τα λεφτά. Μια, δύο, τρεις ελαφριές και μετά μια κοπανιά γερή! Το μισό αυγό στο τραπέζι! Πολύ πλάκα. Όμως τα κατάφερε και τα έφτιαξε, τα έπλασε κιόλας και τα έβαλε στο ταψί. Μόνο που τα έβαλα εγώ στο φούρνο. Έγιναν πεντανόστιμα και τα έστειλε στο σχολείο του, στη γιορτή που κάναν. Αφού δεν πήγε αυτός, έστειλε τα τυροπιτάκια του!

Φυσικά είναι πολύ περήφανος για όλα αυτά! Και περνάει και η ώρα. Είναι βέβαια πάνω από το κεφάλι μου την περισσότερη ώρα, αλλά τι να γίνει… Υπομονή.

Στο σπίτι για τα καλά!

Βγήκαμε!

Από χτες όπως είπα ήταν πολύ καλύτερα ο Γιώργος, σήμερα ακόμα περισσότερο. Μας έδιωξαν, να μην ξεσηκώνουμε το νοσοκομείο με τα γέλια μας!

Θα πρέπει να πάμε αύριο να τον δει ο ΩΡΙΛΑς και τη Δευτέρα για το εξιτήριο, αλλά ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΠΙΤΙ!!!

Φυσικά η ψυχογογία μου έχει ανέβει πολύ. Το βάρος έχει σχεδόν φύγει και επιτέλους νομίζω ότι μπορώ να ηρεμήσω.

Ο Γιώργος είναι σε εξαιρετικά κέφια, έχει έρθει ο φίλος του από εδώ να παίξουν και συζητάνε μέσα για την εμπειρία του νοσοκομείου.

Τέλος καλό, όλα καλά (νομίζω πως μπορώ να πω τώρα)