Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Martin

A dance with dragons

Το πέμπτο βιβλίο της σειράς A song of ice and fire του G.R.R. Martin

Το προηγούμενο βιβλίο είχε εκδοθεί το 2005. Αυτό το βιβλίο το είχαμε κάνει preorder στο Amazon γύρω στα 3 χρόνια πριν και κάθε 4-5 μήνες είχα μια ενημέρωση που έλεγε πως θα αργήσει και είχε καινούρια ημερομηνία έκδοσης. Και μετά πάλι τα ίδια. Βγήκε σειρά και μετά βγήκε και το βιβλίο.

Η σειρά είναι πολύπλοκη, με δεκάδες πρωταγωνιστές, εκατοντάδες δεύτερους και χιλιάδες γύρω γύρω. Είναι σχεδόν αδύνατο να θυμάσαι ποιός είναι ποιός και τι έχει κάνει. Ειδικά αν έχουν περάσει 3-4 χρόνια από τότε που διάβασες τα προηγούμενα βιβλία. Εδώ υπήρχαν περιπτώσεις που ξέχναγα ποιός είναι κάποιος ενώ διάβαζα το βιβλίο και τον είχα συναντήσει 3 κεφάλαια πριν.

Βεβαίως είναι εκπληκτική σειρά βιβλίων και αξίζει κάποιος να τα διαβάσει. Θα πρέπει φυσικά να είναι προετοιμασμένος για πονοκεφάλιασμα και για διάβασμα τεραστίων βιβλίων. Ειδικά το τελευταίο είχε  πάνω από χίλιες σελίδες (στο e-reader μου που τις μετράει διαφορετικά προφανώς, είχε πάνω από 2.000).

Για όσους δεν ξέρουν τη σειρά, προτείνω να τη μάθουν. Όσοι την ξέρουν είμαι σίγουρη πως το διάβασαν ήδη! Θα πω λοιπόν λίγα λόγια για το βιβλίο και πως μου φάνηκε και θα προειδοποιήσω για τα spoilers.

Το τρίτο βιβλίο της σειράς έγραφε ακόμα το τι συνέβαινε γενικώς σε όλους τους ήρωες της ιστορίας. Μετά έγινε πολύπλοκο το πράγμα και ο συγγραφέας αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο με το τι έγινε στους μισούς ήρωες και τώρα ένα άλλο με τους υπόλοιπους. Έτσι στο προηγούμενο βιβλίο είχαμε διαβάσει για το τι συνέβαινε στη Cersei, στη Sansa και την Arya, στον Jaime και τον Sam και μερικούς ακόμα, και περιμέναμε εδώ να μάθουμε τι στο καλό έχει γίνει με τον Jon (you know nothing Jon Snow) και τους υπόλοιπους.

Παρακάτω αρχίζουν τα SPOILERS, παρακαλώ μη συνεχίσετε αν δε θέλετε να διαβάσετε.

Μαθαίνουμε για τους περισσότερους, αν και δεν μαθαίνουμε απολύτως τίποτα για τον Rickon  για παράδειγμα, και ακόμα και στο δεύτερο κομμάτι του βιβλίου που υποτίθεται πως προχωράει χρονικά και θα μαθαίναμε τι συμβαίνει σε όλους, υπάρχουν πολλοί που δεν αναφέρονται. Μένεις με την απορία και πολύ φοβάσαι πως θα μείνεις για 5-6 χρόνια ακόμα (υπάρχει και η χειρότερη περίπτωση στην οποία δε θα μάθεις ποτέ…).

Το βιβλίο πάντως δε σε απογοητεύει. Είναι ακριβώς όπως θα περίμενες, με την αγωνία, την περιπλοκότητα, τις ανατροπές και τους θανάτους του. Το διαβάζεις όλο  με λαχτάρα, αν και νομίζω πως υπάρχουν φάσεις που οι πληροφορίες που σου δίνει είναι υπερβολικές και μερικές φορές κουραστικές. Ίσως θα μπορούσε να είναι κάμποσες σελίδες μικρότερο χωρίς να χάσει. Όμως ακόμα και αυτό είναι μέσα στη γοητεία και το στυλ του βιβλίου.

Ελπίζω πραγματικά να μην αργήσει υπερβολικά το επόμενο βιβλίο. Γιατί πάλι θα αναρωτιέμαι τι στο καλό έχει γίνει, θα διαβάζω την περίληψη στο wikipedia και θα κάνω αναζητήσεις στο ίντερνετ. Εκτός και αν έχουν βγει τα επόμενα βιβλία σε σειρά και κάνω την επανάληψή μου έτσι!

Ένα θα πω για το τέλος: εάν στο επόμενο βιβλίο έχει ξεκάνει τον Jon, δε θέλω να το διάβασω!!!

Game of Thrones

Το βιβλίο το διάβασα πριν 4 χρόνια περίπου. Το τελευταίο βιβλίο της σειράς που έχει εκδοθεί το διάβασα το 2008… Και τότε έγραφα: “Ευτυχώς τον Νοέμβριο βγαίνει το πέμπτο βιβλίο, οπότε θα λυθούν οι απορίες μας.” Αυτός ο Νοέμβριος άργησε γύρω στα 3 χρόνια 🙂 Ακόμα δεν έχουμε δει το επόμενο βιβλίο.

Τώρα η HBO έκανε το πρώτο βιβλίο σειρά. Και χτες είδαμε το πρώτο επισόδειο. Ίσως είναι περιτό να πω πως μετά από τόσα χρόνια, έχοντας διαβάσει άπειρα βιβλία φάνταζι και με δεδομένο πως το Song of Ice and Fire είναι ένα τεράστιο έπος με χιλιάδες χαρακτήρες, οι οποίοι πεθαίνουν με το κιλό, τα έχω κάνει έναν αχταρμά στο μυαλό μου. Δε θυμόμουν καν τι γίνεται στο βιβλίο, τους χαρακτήρες.

Όμως βλέποντας το επισόδειο χτες, ήρθαν όλα ξανά στη μνήμη μου. Η σειρά έχει καταφέρει να πιάσει την ατμόσφαιρα, τους χαρακτήρες, τα πάντα. Οι ηθοποιοί ταιριάζουν γάντι στους ρόλους τους και οι αλλαγές που έχουν κάνει στην πλοκή είναι ελάχιστες. Έχει εξαιρετική φωτογραφία και μαγευτικά σκηνικά.

Με λίγα λόγια ενθουσιάστηκα.

Η σειρά έχει αρκετό γυμνό και βία, σε καμία περίπτωση δεν είναι για μικρούς θεατές. Αλλά από την άλλη, ούτε τα βιβλία είναι…

Ελπίζω να συνεχίσουν έτσι όλα τα επισόδεια. Και ελπίζω, με την ευκαιρία της επιτυχίας της σειράς, ο κύριος Martin να τελειώνει με τα βιβλία κάποτε. Γιατί ξεκίνησε το 1991 τη σειρά με σκοπό να γράψει μια τριλογία, το πρώτο βιβλίο εκδόθηκε το 1996 και πλέον μιλάει για -τουλάχιστον- 7 βιβλία. 20 χρόνια κύριε Μάρτιν είναι πολλά….

Το μόνο που έχω να πω είναι πως ενώ  έβλεπα τη σειρά, ένα πράγμα μου ερχόταν στο μυαλό. Αυτός θα πεθάνει, αυτός θα πεθάνει, κι αυτός θα πεθάνει. Αφού τους ξεκάνει όλους, εγώ φταίω;;;

5 βιβλία

Έχω πάρα πολύ καιρό να γράψω για βιβλία που διαβάζω. Θα προσπαθήσω να τα βάλω εδώ μαζεμένα. Γενικά δεν έχω πολύ χρόνο και πολύ κέφι για διάβασμα αυτό τον καιρό, αλλά μου έρχεται σιγά σιγά. Διάβασα καλά βιβλία και υπάρχει και μια στοίβα ακόμα που περιμένει.


1. George R.R. Martin – A feast for Crows

Το τέταρτο βιβλίο της σειράς A song of ice and fire. Μεγάλο και σε φάσεις κουραστικό, αλλά αξίζει. Μέχρι στιγμής η σειρά αυτή με έχει αφήσει άφωνη. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω πως ο συγγραφέας θυμάται όλα αυτά που έχει γράψει για τους χιλιάδες χαρακτήρες που βάζει μέσα στα βιβλία του.

Το βιβλίο αυτό ασχολείται μόνο με τους μισούς πρωταγωνιστές. Είναι τόσοι πολλοί και γίνονται τόσα πράγματα που δεν χωράνε σε έναν τόμο και ας έχει και 936 σελίδες. Έτσι μαθαίνεις πολλά, αλλά μόνο για κάποιους, ενώ για τους άλλους, μένεις με την απορία τι έχουν γίνει. Ευτυχώς τον Νοέμβριο βγαίνει το πέμπτο βιβλίο, οπότε θα λυθούν οι απορίες μας.


2. John Varley – Τitan
To πρώτο μέρος μιας τριλογίας. Πολλά ναρκωτικά και μπόλικη ψυχεδέλεια, αλλά πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα και αρκετά καλογραμμένο. Τόσο ώστε να παραγγείλω και το επόμενο. Μια ομάδα ατόμων σε ένα διαστημόπλοιο συναντά ένα άγνωστο διαστημόπλοιο και από εκεί αρχίζουν οι περιπέτειές τους. Πρώτη επαφή εντελώς διαφορετική απ’ όσα έχω διαβάσει μέχρι τώρα που στην αρχή μου θύμισε λίγο το Μάτριξ. Μετά, καμία σχέση χαχα.

3. J.G. Ballard – Kingdom Come

Όχι επιστημονική φαντασία αυτή τη φορά, ούτε φάντασυ. Μια λογοτεχνική δυστοπία που όμως δεν είναι του γούστου μου. Το βαρέθηκα, σε σημεία δεν το καταλάβαινα κιόλας. Όχι λόγο γλώσσας, λόγω νοημάτων. Δεν καταλάβαινα γιατί συμπεριφέρεται έτσι ο πρωταγωνιστής και τι στο καλό είναι αυτό που ζητάει στο τέλος.

Ένας διαφημιστής που έχει χάσει τη δουλειά του αναγκάζεται να πάει στα περιχωρα του Λονδίνου γιατί ο πατέρας του έπεσε θύμα ενός τρομοκράτη σε ένα εμπορικό κέντρο. Εκεί καταλαβαίνει ότι το εμπορικό κέντρο είναι το επίκεντρο της ζωής της κωμόπολης και διάφορα περίεργα αρχίζουν να συμβαίνουν όταν το πράγμα πάει να κουκουλωθεί.

Δεν κατάφερα να το τελειώσω, το άφησα στα 3/4 περίπου.

4. Robert Forward – Dragon’s egg

Γυρνάμε πάλι στην επιστημονική φαντασία και αυτή τη φορά ΚΑΛΗ και πολύ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ. Και εδώ οι γήινοι έρχονται σε πρώτη επαφή με έναν εξωγήινο πολιτισμό. Καθώς όμως ο χρόνος για αυτούς κυλάει διαφορετικά, δηλαδή η διάρκεια ζωής τους είναι περίπου μισή ώρα δική μας, η επικοινωνία μεταξύ των ειδών είναι δύσκολη.

Μια πρωτοποριακή ιδέα, δωσμένη με εξαιρετική λεπτομέρεια και επιστημονικό τρόπο, ένα καλογραμμένο βιβλίο που σου μένει και θέλεις να το ξαναδιαβάσεις.


5. Anne McCaffrey – Freedom’s Landing

Νομίζω πρέπει να έχουμε τα άπαντα αυτής της γυναίκας! Όλα τα βιβλία της είναι μεν ανάλαφρα και ευκολοδιάβαστα, αλλά έξυπνα με ενδιαφέρουσες ιδέες. Έχει φυσικά αρκετά κλισέ. Όπως ο Κινγκ χρησιμοποιεί πάντα ένα συγγραφέα, έτσι κι εδώ πάντα πρωταγωνιστής στα βιβλία της είναι μια γυναίκα που τα καταφέρνει σε αντίξοες συνθήκες. Και έχει ένα άρωμα από άρλεκιν. Η πρωταγωνίστρια (όπως συχνά γίνεται) είναι αυτή που κερδίζει τον κουλ τύπο, αφού περάσει η σχέση τους όμως από διάφορα στάδια και εμπόδια.

Παρ’ όλ’αυτά τα βιβλία της τα αγαπάω και τα διαβάζω με ευχαρίστηση και φυσικά στην παραγγελία μας ήταν μέσα και τα επόμενα βιβλία αυτού (The Catteni Sequence).

A storm of swords 2

Πολύ καιρό έχω να γράψω για βιβλίο. Πρώτον γιατί τα βιβλία που διαβάζω είναι τεράστια και αργώ να τα διαβάσω, δεύτερον γιατί έχω ελάχιστο χρόνο να διαβάσω και τρίτον γιατί δεν είχα όρεξη να γράψω μέχρι τώρα.

Ένα βιβλίο λοιπόν έχω τελειώσει, κάπου στα μέσα του Γενάρη. Το δεύτερο μέρος του τρίτου βιβλίου της σειράς A song of ice and fire του Martin, A storm of swords 2: blood and gold.

Μου άρεσε τόσο πολύ που έπιασα κατευθείαν το επόμενο (και τελευταίο μέχρι στιγμής) βιβλίο. Το πρώτο της σειράς μου άρεσε, αλλά όχι τόσο ώστε να πιάσω κατευθείαν το δεύτερο, το δεύτερο με κούρασε λίγο γιατί ήταν πολύ πολεμικό για τα γούστα μου, αλλά από εκεί και πέρα δεν τα έχω αφήσει από τα χέρια μου. Όσο πάει μπαίνεις και πιο βαθιά σε αυτόν τον πολύπλοκο κόσμο που έχει δημιουργήσει ο Μάρτιν, γνωρίζεις και αγαπάς τους χαρακτήρες του και φυσικά δηλώνεις τον απόλυτο σεβασμό σου στην απίστευτη φαντασία του. Respect!

Έχω ελάχιστο χρόνο για διάβασμα και το πάω σιγά σιγά το επόμενο δυστυχώς. Από την άλλη ίσως είναι και καλό, γιατί μέχρι να το τελειώσω μπορεί και να έχει εκδωθεί το επόμενο (λέμε τώρα…)

Αν σας ενδιαφέρει δείτε τη γνώμη μου για τα προηγούμενα:

A Game of Thrones
A Clash Of Kings
A storm of swords part 1: Steel and Snow

Song of Ice and Fire 3a

A storm of swords part 1: Steel and Snow


Το πρώτο μέρος του τρίτου βιβλίου της επταλογίας του Martin. Το δεύτερο το είχα διαβάσει τον Σεπτέμβριο και με είχε κουράσει ελαφρώς γιατί ήταν πολύ πολεμικό, έτσι αυτουνού η σειρά ήρθε τώρα και έμελλε να είναι το τελευταίο βιβλίο που θα τελειώσω αυτή τη χρονιά.

Μου άρεσε πολύ περισσότερο από το δεύτερο. Ελάχιστες μάχες (ιδού και ο λόγος) αλλά η ιστορία προχωράει σε όλους τους τομείς, έχει αγωνία, οι χαρακτήρες ξεδιπλώνονται ακόμα καλύτερα και οι ανατροπές φυσικά συνεχίζονται ακάθεκτες. Δεν υπάρχει περίπτωση ούτε να φανταστείς τι έχει στο μυαλό του για τον κάθε χαρακτήρα ο τύπος.

Αυτή τη φορά το επόμενο βιβλίο δεν το αφήνω για αργότερα και το ξεκίνησα ήδη. Έχω βυθιστεί κανονικά μέσα στον κόσμο του!

Διάβασα


1. A Clash Of Kings (G. R. R. Martin)

Δεύτερο βιβλίο της σειράς A song of ice and fire. Τεράστιο, με πάνω από 700 πυκνογραμμένες σελίδες, σου κρατάει όμως το ενδιαφέρον και σε προκαλεί να διαβάσεις τη συνέχεια. Πολύ πιο πολεμικό από το προηγούμενο και αυτό είναι ίσως το ένα μείον στα δικά μου μάτια. Είναι έτσι κι αλλιώς πολύ περιγραφικός ο τύπος, όταν λοιπόν αυτό του το ταλέντο το χρησιμοποιεί για να περιγράψει μάχες, με έχει χάσει. Ό,τι είχα γράψει για το προηγούμενο, το A Game of Thrones, ισχύει φυσικά κι εδώ. Ανατροπές με το τσουβάλι, βασιλιάδες με το τσουβάλι, κόσμος που ανεβαίνει και κατεβαίνει από τους θρόνους συνέχεια, θάνατοι με το τσουβάλι, με λίγα λόγια περιπέτεια με το τσουβάλι.

Μου άρεσε, αλλά με κούρασε λίγο, κι έτσι παρότι έχω το τρίτο, το άφησα για να διαβάσω κάτι διαφορετικό για λίγο.


2. The silver child (Cliff McNish)

Μια έκπληξη! Ένα βιβλίο μικρό, ευκολοδιάβαστο, αλλά φρέσκο. Θέλεις να το διαβάσεις μονορούφι. Ένα από τα λίγα βιβλία που τα βρίσκεις πρωτότυπα, καλογραμμένο, με φαντασία. Η ιστορία μερικών παιδιών που ξαφνικά βρίσκονται να αλλάζουν, να μεταμορφώνται. Τι το προκαλεί; Τι τα συνδέει;

Το βιβλίο τελειώνει, αλλά η ιστορία συνεχίζεται σε δύο ακόμα βιβλία. Πάντως μπορεί κάποιος να σταματήσει σε αυτό (ή μήπως όχι;)


3. Flush (Carl Hiaasen)

Ένα από τα βιβλία που μας άφησαν οι επισκέπτριες από την Αγγλία. Είναι βιβλίο που απευθύνεται νομίζω σε εφήβους. Κάπως αφελές. Μια περιπέτεια με πολλές οικολογικές ανησυχίες, την οποία διαβάζεις εύκολα, αλλά δεν σου αφήνει και τίποτα. Ίσως να διάβαζα κάποιο από τα βιβλία του για ενήλικες.

Τώρα έπιασα ένα βιβλίο του J.G. Ballard, αλλά δεν μπόρεσα να το διαβάσω, δεν με τράβηξε, κι έτσι θα ξεκινήσω ένα του Χάμιλτον. Σίγουρα πράγματα.

Βιβλία βιβλία βιβλία, άλλη μια φορά.

Έχω πολύ καιρό να γράψω για το τι διαβάζω. Πέρασα κάποια στιγμή μια φάση που δεν ήθελα να διαβάσω τίποτα και το είχα ρίξει στα σταυρόλεξα. Για να το ξεπεράσω αυτό το στάδιο, πήρα και ξαναδιάβασα το “Οι Χαλιμάντζαροι” του Τέρι Πράτσετ. Βιβλιαράκι για νεαρές ηλικίες, διηγείται τη ζωή των carpet people, όντων που ζουν -που αλλού- σε ένα χαλί. Το κακό Ξέφτι επιτίθεται και αυτοί πρέπει να επιβιώσουν όχι μόνο από τις δικές του επιθέσεις αλλά και από τους άγριους. Τέρι Πράτσετ = χιούμορ πάντα, αλλά να μην περιμένουμε και πολλά από αυτό το βιβλίο, το οποίο είχε γράψει στα 17 του. Πάντως τη δουλειά του την έκανε και μετά άρχισα ξανά το διάβασμα, ανανεωμένη.


Το επόμενο βιβλίο που έπιασα ήταν το “A Game of Thrones” του G.R.R. Martin. Με εντυπωσίασε. Είναι το πρώτο βιβλίο από τη σειρά “A song of ice and fire”, η οποία δυστυχώς δεν έχει τελειώσει ακόμα, κι έτσι θα πρέπει (όταν έχω διαβάσει όσα έχουν εκδωθεί μέχρι στιγμής) να περιμένουμε το επόμενο. Είναι ένα πραγματικό έπος της λογοτεχνίας του φανταστικού και τον θαυμάζω για αυτό που έκανε. Έχει χτίσει ένα σύμπαν ολόκληρο με πάρα πάρα πολλούς χαρακτήρες και πολιτισμούς. Όταν συμβαίνει αυτό, έχω συνηθήσει να υπάρχουν πολλές ιστορίες ξεχωριστές που σε κάποια φάση ενώνονται. Εδώ όμως δεν είναι έτσι. Είναι μια συνεχόμενη ιστορία φαντασίας όπου όμως κάθε κεφάλαιο είναι γραμμένο από τη σκοπιά ενός χαρακτήρα. Από τη στιγμή που θα το ξεκινήσεις, είναι εξαιρετικά δύσκολο να το αφήσεις από τα χέρια σου. Αποκτάς αγαπημένους χαρακτήρες και περιμένεις πότε θα έρθει ξανά η σειρά τους… Ένα βιβλίο γεμάτο περιπέτεια, ανατροπές, ιστορίες αγάπης, μίσους και βλακείας (γιατί κάνουν πολλές βλακείες οι πρωταγωνιστές). Ένα βιβλίο μαύρο, όπου δεν υπάρχει χάπι έντ, οι ήρωες πληγώνονται και πεθαίνουν. Θα καταβροχθίσω και τα επόμενα σύντομα (μετά τον μαραθώνιο Χάρι Πότερ)

Μαραθώνιος Χάρι Πότερ. Σε αναμονή του τελευταίου βιβλίου (το οποίο το ταχυδρομείο μας καθυστερεί χαρακτηριστικά… γκρρρ), είπαμε να κάνουμε μια επανάληψη στα 6 προηγούμενα. Έτσι στις διακοπές πήραμε τα 4 πρώτα μαζί μας και ο Κωνσταντίνος τα διάβασε πριν τελειώσουν οι 2 εβδομάδες και μετά τον κράταγα με νύχια και δόντια να μην πάει Καλαμάτα να πάρει τα επόμενα χαχα. Εγώ διάβασα τα 3 πρώτα και τώρα τελειώνω το τέταρτο. Δεν υπάρχουν και πολλά να πω, τα βιβλία είναι πασίγνωστα και έχουν αποκτήσει φανατικούς φίλους και φανατικούς εχθρούς. Εγώ είμαι πιο κοντά στους φανατικούς φίλους. Τα 2 πρώτα βιβλία είναι αρκετά απλοϊκά, πιο κοντά σε μικρές ηλικίες και διαβάζονται μέσα σε μια μέρα το καθένα. Σιγά σιγά, καθώς προχωράνε τα βιβλία, γίνονται πιο περίπλοκα και πιο μαύρα. Από το τρίτο κιόλας βιβλίο βλέπεις πως πέρνουν αυτή την τροπή τα πράγματα, μια που η συγγραφέας δεν επιλέγει το χάπι εντ. Στο τέταρτο που διαβάζω τώρα η πλοκή βαθαίνει και μαυρίζει ακόμα περισσότερο. Δεν ισχυρίζομαι πως η Ρόουλινγκ έχει κάνει κανένα έπος όπως ο Μάρτιν. Διαφορετικό το κάθε ένα. Αλλά έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια ιστορία που σε τραβάει, που θέλεις να διαβάσεις, που περιμένεις τη συνέχεια.