Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Ταξίδι στη Βυρητό

Παλιά έκανε ο Κωνσταντίνος πολλά ταξίδια λόγω δουλειάς. Τώρα ήρθε η ώρα να κάνω κι εγώ 🙂

Το γραφείο της ΜΕΝΑ (middle east – north africa) είναι στη Βυρητό. Είναι μέλος της Cookpad αρκετά χρόνια τώρα και έχουν μεγάλη εμπειρία. Οπότε πήγα αν δω πώς είναι οργανωμένοι και να κάνω μια μικρή εκπαίδευση.

Με την ευκαιρία βέβαια, είδα λίγο από τη Βυρητό (όχι πολύ, 2μιση μέρες ήταν, τι να προλάβουμε) και έφαγα πολύ πολύ φαγητό!

Η Βυρητός λοιπόν σαν πόλη, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, δε λέει και πολλά. Έχει κάποια σημεία λίγο πιο μοντέρνα, αλλά ακόμα και αυτά όμορφα δε τα λες. Στο μεγαλύτερο κομμάτι της είναι λες και κάνεις βόλτα στο Μεταξουργείο. Γενικά δεν είναι και πολύ διαφορετικά από την Ελλάδα. Λίγο σα να έχεις μπει σε χρονομηχανή είναι και να γύρισες πίσω στο 80. Μόνο πράσινες σημαίες του ΠΑΣΟΚ δεν είδαμε… Αλλά σπίτια, κόσμος, κίνηση, το ίδιο πράγμα. Οι πολυκατοικίες τους ήταν σαφώς πιο ψηλές και στενές, αλλά κατά τα άλλα βλέπεις μια πόλη που έχει χτιστεί παντού, χωρίς ίχνος πράσινου, πάρκου, πλατείας..

Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι κυκλοφορούν ανάμεικτα και χωρίς προβλήματα (κατά κύριο λόγο). Βλέπεις τζαμιά, βλέπεις και εκκλησίες. Ακούς τον ιμάμη, ακούς και καμπάνες. Υπάρχουν περιοχές φυσικά με πλειοψηφίες, αλλά σε γενικές γραμμές έχουν μάθει να συνυπάρχουν χωρίς προβλήματα. Ή τουλάχιστον έτσι λένε οι περισσότεροι, γιατί ακούσαμε και την αντίθετη άποψη. Και είδαμε και αστυνομία παντού.

Οδηγούν βέβαια χειρότερα από εμάς. Είναι από αυτούς τους οδηγούς που αντί για φρένο έχουν την κόρνα. Όποιος κορνάρει πιο δυνατά έχει προτεραιότητα. Διαβάσεις δεν υπάρχουν, πεζοδρόμια μονο σε κάποια μέρη και αν θες να διασχίσεις το δρόμο θα πρέπει να έχεις κάνει τη διαθήκη σου πριν. Έχει τρομερή κίνηση σχεδόν όλες τις ώρες και είναι κάτι συνηθισμένο το να τους παίρνει μια ώρα (και παραπάνω) το να πάνε στη δουλειά τους κάθε μέρα. Και φυσικά οι δημόσιες συγκοινωνίες δε λειτουργούν όπως θα έπρεπε.

Είχε πολύ πλάκα γιατί συζητάγαμε για αυτά και μου λένε “κάτσε να σου πούμε για τα ταξί. Δεν ξέρω πώς να στο εξηγήσω, θα προσπαθήσω όμως. Για να βρεις ταξί στέκεσαι στην άκρη του δρόμου. Όταν περάσει κάποιο σηκώνεις το χέρι και σταματάει. Αν βρει όμως κάποιον άλλο στη διαδρομή που να πηγαίνει προς το ίδιο σημείο, θα τον πάρει και εκείνον!”. Με έπιασαν τρομερά γέλια! Εντελώς ασυνήθιστο για την Ελλάδα! Επίσης αισθάνθηκαν άσχημα όταν ήρθε ένα παιδάκι να ζητιανέψει προσφέροντας λουλούδια. Είχαν την αίσθηση πως είμαστε πολύ πολιτισμένοι στην Ελλάδα και δε τα ξέρουμε αυτά. Άσε που νόμιζαν πως είμαστε λέει ήσυχοι και ήρεμοι! Τρελό γέλιο λέμε…

Αυτή ήταν και η γενική μας αίσθηση. Πως μοιάζουμε πάρα πολύ ως λαοί. Ίσως περισσότερο απ’ ό,τι μοιάζουμε με τους Ιταλούς. Είναι ανοιχτοί, φιλόξενοι, αγαπούν το φαγητό και την καλοπέραση. Σα να ήμασταν σπίτι μας, σα να μας φιλοξενούσαν φίλοι αγαπημένοι.

Πήγαμε σε αξιοθέατα, τρώγαμε όλη μέρα κάθε μέρα του σκασμού, κάναμε τον ναργιλέ μας, ήπιαμε τα σφηνάκια και τις μεξικάνικες μπύρες μας! Και στο τέλος πήγαμε και για ρεκτιφιέ χαχαχαχααχααα Φτιάξαμε μαλλί και φρύδι, όπως οι Λιβανέζες!

Φαίνεται ο μερακλής άνθρωπος….

Brain Damage και Doudou. Πιο 80ς πεθαίνεις!!! Αλλά ήταν ωραία τα άτιμα κι ας με κοίταζαν εδώ ως χρονοταξιδιώτη όταν πήγα να αγοράσω Peach schnapps για να τα φτιάξω στη Λιβανέζικη βραδιά μας…

Διάλεξα τη φωτο που δε φαίνεται το φρύδι! Το είδα και τρόμαξα!

Πέρα από αυτά, κάναμε και πάρα πολλή δουλειά. Έμαθα πάρα πολλά πράγματα και ήταν όλοι πρόθυμοι να μας δείξουν τα πάντα. Έτσι γύρισα ανανεωμένη από κάθε άποψη!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *