Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Τόκυο: τα ηλεκτρονικά παιχνίδια

Όταν ήμουν στο Λύκειο, μετά το σχολείο πηγαίναμε σε μαγαζί με ηλεκτρονικά (ουφάδικα, μπλιμπλίκια, πακ μαν, πολλές λέξεις είχαμε για τα μαγαζιά αυτά ε; ). Είχα ταΐσει κάμποσα δεκάρικα το τέτρις, το πακ μαν, αλλά και το double dragon και άλλα παρόμοια. Υπήρχαν κάμποσα τότε και όλοι πηγαίναμε, σιγά σιγά όμως αυτά τα μαγαζιά χαθήκανε. Δεν είμαι σίγουρη τι έφταιξε. Ίσως οι διάφορες παιχνιδομηχανές, ίσως ο μεγάλος ντόρος με τα “φρουτάκια”…

Στο Τόκυο λοιπόν η μόδα αυτή όχι απλώς δεν έχει περάσει, αλλά γίνεται και χαμός! Τεράστια πολυόροφα καταστήματα γεμάτα τέτοια παιχνίδια. Και γεμάτα και κόσμο. Όχι μόνο μικρούς, αλλά και μεγάλους. Σχολάνε από τη δουλειά και πάνε εκεί να ξεσκάσουν ας πούμε. Γενικά απ’ ό,τι έμαθα τους αρέσει να διασκεδάζουν έξω από το σπίτι τους. Μπορεί να έχουν παιχνιδομηχανή στο σπίτι, αλλά θα προτιμήσουν να βγουν έξω να παίξουν.

Φυσικά δε χάσαμε ευκαιρία, σε όλους μας αρέσουν πολύ αυτά τα παιχνίδια! Περάσαμε κάμποση ώρα μέσα σε τέτοια μέρη, με μεγάλη χαρά!!!

Συνήθως ο ένας όροφος (τουλάχιστον) έχει ufo catchers. Αυτά με τη δαγκάνα… Δεκάδες τέτοια δαγκανομηχανήματα, με ό,τι μπορείς να φανταστείς μέσα. Από φιγούρες μέχρι πετσέτες και από λούτρινα μέχρι ακουστικά. Κάτι λιγότερο από 1 ευρώ η φορά κοστίζει και είναι ολόκληρη επιστήμη το να πιάσεις κάτι. Μπορεί να αποφασίσεις πως θες κάτι συγκεκριμένο ή μπορεί να κάνεις τη βόλτα σου και να δεις αν υπάρχει κάτι που πιστεύεις πως θα το κερδίσεις εύκολα (γιατί κάποιος άλλος τα παράτησε πριν από σένα). Δεν περιμένεις φυσικά να πιάσεις το αντικείμενο με τη δαγκάνα, αλλά πρέπει να τη χρησιμοποιήσεις για να το σπρώξεις και να πέσει με τη βαρύτητα. Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως γι’ αυτό να είναι τόσο γνωστά στο Τόκυο τα alien από το Toy story… Γιατί ήταν μέσα στη Δαγκάαααναααα.

Εδώ ο Στιούαρτ εξηγεί στην Ιωάννα την τεχνική:

Μετά οι άλλοι όροφοι έχουν διάφορα ηλεκτρονικά. Η πλειοψηφία ίσως είναι παιχνίδια ρυθμού. Πώς είναι το guitar hero? Κάπως έτσι. Ρυθμός στα πόδια, ρυθμός στα χέρια, ρυθμός με κιθάρα, πιάνο, ρυθμός μέσα σε μηχανήματα που θυμίζουν πλυντήρια… Τους βλέπεις να παίζουν και είναι τόσο γρήγροι που δε βέπεις σχεδόν τα χέρια τους.

(αυτό που είναι σαν πλυντήριο ήταν το αγαπημένο μου…)

Κάποια καταστήματα έχουν ορόφους που είναι αποκλειστικά και μόνο για κορίτσια. Αν είσαι αγόρι και μόνος, δεν πατάς εκεί. Αν σε συνοδεύει κορίτσι, άντε καλά στο επιτρέπουμε. Οι όροφοι αυτοί είναι ροζ και έχουν μέσα πάρα πολλά μηχανήματα που βγάζεις φωτογραφίες. Πάνε τα κορίτσια με το αγόρι τους ή με τις φίλες τους και βγάζουν φωτογραφίες στιγμής και γελάνε. Έχει και στολές αν θες, να βγάλεις τη φωτογραφία ντυμένη άνιμε…

Υπάρχουν και τα άλλα, αυτά τα μηχανηματάκια που βάζεις 200 γιεν (κάτι λιγότερο από 2 ευρώ) και σου βγάζουν ένα πλαστικό μπαλάκι που περιέχει κάτι. Είναι γεμάτο το Τόκυο τέτοια. Ανάλογα πού βρίσκεσαι, έχει και άλλο περιεχόμενο στα μπαλάκια. Αν είσαι σε κατάστημα με άνιμε, έχει φιγούρες από άνιμε, αν είσαι σε πολυκατάστημα έχει μέχρι και ρολόγια, αν είσαι σε παιχνιδάδικο έχει αντίστοιχα παιχνίδια. Μέχρι και σε οδοντιατρείο είδαμε να έχει τέτοιο… Περιμέναν τα παιδάκια να μπουν μέσα, να μην έχουν να πάρουν και ένα μπαλάκι με μίνιον;;;

Εδώ λοιπόν οι γιαπωνέζοι περνάνε την ώρα τους παίζοντας. Υπάρχουν παντού και άλλου είδους παιχνιδάδικα, που είναι κυρίως τζόγος. Τα λένε “πατσίνκο”, γιατί όταν κερδίζεις κάνει “πατσίνκ!” Είναι αντίστοιχα με τους δικούς μας κουλοχέρηδες και είναι επίσης γεμάτα κόσμο. Τα πατσίνκο είναι πολύ πιο γκλάμορους και γυαλιστερά γενικά.

Από τη μια θα ήθελα να είχαμε κι εδώ μπλιμπλίκια ξανά, να πηγαίνει κανείς να ξεδώσει ρίχνοντας ξύλο στο Τέκεν ή παίζοντας με το ρυθμό στα πλυντήρια 🙂 Από την άλλη όλη αυτή η πλαστικούρα, ο τζόγος, η φασαρία, τα χρώματα, είναι ενοχλητικά…

Τόκυο: ο κόσμος

Περισσότερο απ’ όλα νομίζω μας έκανε εντύπωση ο λαός. Οι Ιάπωνες είναι πολύ διαφορετικός λαός από εμάς.

1. Οι πόλεις τους είναι πεντακάθαρες! 15 εκατομμύρια ζουν στο Τόκυο, δεν βλέπεις ούτε ένα σκουπίδι πουθενά! Και υπόψιν, δεν έχουν σκουπιδοντενεκέδες στο δρόμο (μεγάλη ιστορία το γιατί). Αν έχουν σκουπίδι το κρατάνε πάνω τους μέχρι να πάνε σπίτι ή να βρουν κάπου σκουπιδοντενεκέ. Δεν υπάρχει γκράφιτι πουθενά. Είδα μέχρι και το εξής απίστευτο: πώς είναι στους ουρανοξύστες αυτοί που καθαρίζουν τα τζάμια; Τέτοιο πράγμα, αλλά καθάριζαν ΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ του ουρανοξύστη γύρω γύρω!!

2. Είναι εξαιρετικά ευγενικοί. Όλοι με χαμόγελο θα σου πουν ευχαριστώ πολύ πάντα. Δεν είδαμε υπάλληλο που να είναι μουρτζούφλης ή να βαριέται που ζει ή που να μην είναι εξυπηρετικός. Γενικά ήταν όλοι ιδιαίτερα εξυπηρετικοί.

3. Δεν μιλάνε αγγλικά, αλλά υπάρχουν παντού πινακίδες και στα αγγλικά, μπορείς δηλαδή να κυκλοφορήσεις σχετικά άνετα. Όπου υπήρχαν πολλοί τουρίστες πάντα θα έβρισκες υπάλληλο που να μιλάει αγγλικά (λιγότερο ή περισσότερο καλά..). Και στα άλλα μέρη όμως, ακόμα και αν δε μίλαγαν γρι αγγλικά, κάπως προσπαθούσαν να συνεννοηθούν.

4. Δεν θέλουν να ενοχλούν τους γύρω τους. Κάνουν πολλή ησυχία, στο μετρό υπάρχουν ανακοινώσεις που ζητάνε από τον κόσμο να βάλει το κινητό του στο αθόρυβο και να μη μιλάει στο κινητό γενικά. Η μόνη ώρα που θα τους δεις έτσι να μιλάνε λίγο πιο δυνατά είναι το βράδυ, γυρνώντας από τη δουλειά, μετά το ποτάκι!

5. Δουλεύουν πάρα πολλές ώρες. Γι’ αυτό και ξεσκάνε μετά τη δουλειά με ποτάκι ή παιχνίδια ή καραόκε ή κάτι τέλος πάντων. Το νορμάλ είναι 60 ώρες την εβδομάδα. Βγήκε νόμος που απαγορεύει να δουλεύουν πάνω από 80 ώρες την εβδομάδα… Είναι συχνό να τους βλέπεις να κοιμούνται μέσα στο μετρό. Στις στάσεις του μετρό ακούγεται μουσική (διαφορετική εδώ κι εκεί) για να καταλαβαίνουν και να ξυπνάνε στη στάση τους.

6. Οι γυναίκες αν κάνουν παιδιά αφήνουν τη δουλειά τους ακόμα και τώρα, αν και στη δική μας γενιά πια έχει αρχίσει να αλλάζει αυτό. Αλλά πού να έχεις παιδί και να δουλεύεις τόσο…

7. Δεν υπάρχει εγκληματικότητα. Καθόλου. Μπορείς να πας για φαγητό, να αφήσεις το κινητό, την τσάντα, τον υπολογιστή σου πάνω στο τραπέζι για να πας τουαλέτα και όταν γυρίσεις θα είναι ακόμα εκεί. Δεν κινδυνεύεις να σε κλέψουν πουθενά. Δε θα σε εξαπατήσουν. Πχ πας σε μουσείο, βγάζεις εισητήριο και δε το ελέγχει κανείς μετά, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση γιαπωνέζος να κλέψει και να μπει τσάμπα

8. Τρώνε για πρωινό ψάρι με ρύζι, τρώνε μεσημεριανό στις 12 και βραδινό στις 6. Η διατροφή τους έχει φυσικά πολύ ρύζι, το οποίο το χρησιμοποιούν ακόμα και για τα γλυκά τους (το κάνουν σαν ζυμαράκι), έχει νουντλς (που και αυτά είναι από ρύζι αν δεν κάνω λάθος) και έχει και αρκετό ψάρι. Όχι ωμό όπως έχουμε εμείς στο μυαλό μας. Έχουν και το σούσι με το ωμό ψαράκι (αν και πολύ από αυτό δεν είναι πραγματικά ωμό, είναι καπνιστό, μαριναρισμένο κλπ), αλλά σε γενικές γραμμές όλα είναι ψημένα με κάποιο τρόπο. Τρώνε και κρέας, αλλά λίγο.

9. Έχει ΠΑΡΑ πολύ κόσμο παντού. Δεν έχω δει πουθενά αλλού τόσο κόσμο. Οι διαβάσεις τους μπορεί να είναι και 10 μέτρα πλάτος, δεν ξέρω. Στη φωτογραφία από κάτω συγκρίνετε το αυτοκίνητο με τη διάβαση. Παθαίνεις ένα σοκ.

10. Βλέπεις παντού γύρω σου ψηλά κτήρια. Μπορεί το χαμηλότερο να είναι 10 όροφοι ας πούμε. Να φανταστείτε πως στο κτήριο που είναι η Cookpad έχει 4 διαδρόμους με ασανσέρ. Ο πρώτος είναι ασανσέρ για τους ορόφους 2-11 (ο 1 είναι το ισόγειο παντού), ο δεύτερος από το 12-21 κλπ

11. Στους κεντρικούς δρόμους όλα αυτά τα τεράστια κτήρια έχουν πάνω τους διαφημίσεις. Αφίσες, βίντεο, παθαίνεις ένα overdose χρώματος και εικόνας

 12. Η συντριπτική πλειοψηφία των αντρών που δουλεύουν φοράνε μαύρο παντελόνι και λευκό μακρυμάνικο πουκάμισο. Βλέπεις και αρκετές γυναίκες αντίστοιχα με λευκό πουκάμισο και μαύρη φούστα πχ. Γενικά ντύνονται συντηριτικά σχετικά, δε βλέπεις σορτς ή κοντομάνικα παρά σπάνια (τιραντάκι σχεδόν ποτέ). Δε τους αρέσει να τους βλέπει ο ήλιος. Κυκλοφορούν στον ήλιο με ομπρέλα!

13. Αποφεύγουν την επαφή με τους άλλους. Δεν ακουμπιούνται δηλαδή. Εγώ τους αγκάλιασα όλους φεύγοντας και νομίζω έπαθαν λίγο σοκ!

14. Από την Ελλάδα ξέρουν 3 περιοχές: Την Αθήνα, τη Σαντορίνη και τη Μύκονο. Τέλος. Όποιον και αν συναντήσαμε είτε μας είπε “α έχω πάει στη Σαντορίνη/Μύκονο” ή “το όνειρό μου είναι να πάω στη Σαντορίνη/Μύκονο”. Για τα υπόλοιπα δεν έχουν την παραμικρή ιδέα.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν είναι ένας λαός ευγενικός, ήρεμος, ήσυχος, τίμιος, που σέβεται τους κανόνες αλλά και τους συνανθρώπους τους. Πιστεύω πως αν έρθουν στην Ευρώπη (και πόσο μάλλον στην Ελλάδα) θα νομίζουν πως ήρθαν στους βάρβαρους…

Ταξίδι στην Ιαπωνία

Με τη συνεργασία που κάναμε με την Cookpad μου είχαν πει πως θα με καλέσουν να πάω στο Τόκυο να γνωρίσω το γραφείο εκεί και όλους τους ανθρώπους. Το ταξίδι στην Ιαπωνία ήταν πάντα κάτι που ήθελα και φυσικά το περίμενα με ανυπομονησία. Κανόνισα να πάμε μόλις τελείωσαν τα παιδιά το σχολείο (ευτυχώς τελείωσαν πολύ νωρίς φέτος), έτσι ώστε να μπορούμε να πάμε οικογενειακώς. Τα παιδιά είναι μεγάλοι φαν των άνιμε και πέταξαν στα σύννεφα όταν είπαμε πως θα πάμε! Τέτοιο μεγάλο ταξίδι δε το κάνεις για 3 μέρες, οπότε το κάναμε για 11 (από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο. Χωρίς τις ώρες ταξιδιού ήταν 8 1/2 μέρες). Στην πορεία βέβαια, λίγο πριν φύγουμε, κατάλαβα πως το “να γνωρίσεις το γραφείο” σήμαινε 5 μέρες φουλ training, άρα θα έπρεπε ο Κωνσταντίνος να γυρίζει μόνος του με τα παιδιά στο Τόκυο για κάμποσες ώρες. Ευτυχώς όμως ήμασταν πολύ τυχεροί και βρισκόταν στο Τόκυο ο Στιούαρτ, συνάδελφος και καλός φίλος, που το γνωρίζει και το αγαπάει, άρα μπορούσε να μας πει και προτάσεις, αλλά και να συνοδεύσει και να κρατήσει παρέα στον Κωνσταντίνο.

Έκανα φυσικά την έρευνά μου, αλλά δεν είναι και εύκολο πράγμα να οργανώσεις τέτοιο ταξίδι όταν δε γνωρίζεις τίποτα. Ακόμα και σελίδες στα αγγλικά που έβρισκα (πχ για εκδρομές λίγο πιο έξω), δεν ήμουν σίγουρη για τις πληροφορίες και αν τις καταλάβαινα σωστά.

Πήγαμε και ήρθαμε με Turkish arlines γιατί είχαμε εξαιρετική εμπειρία στο προηγούμενο ταξίδι μας, ήταν η πιο σύντομη πτήση (μόνο 16 ώρες σύνολο (!!!) ) και γιατί τα εισητήρια μας βγήκαν αρκετά φτήνα (αν αναλογιστείς πως μιλάμε για Ιαπωνία δηλαδή). Οι ώρες ήταν απίστευτα πολλές, το ταξίδι πολύ κουραστικό, βιώσαμε και το jet lag μας, αλλά περάσαμε ωραία. Και τώρα, ξύπνια από τις 4.30 το πρωί, είπα πως είναι η ώρα να ξεκινήσω να καταγράφω το τι ζήσαμε και τι είδαμε!

Η Στέλλα μαθαίνει Ιαπωνικά

Αρκετοί από τους φίλους μου ξέρουν πως εδώ και χρόνια ήθελα να μάθω Ιαπωνικά. Γενικά μου αρέσουν οι ξένες γλώσσες, έχω μάθει λίγα Ιταλικά, έκανα κάτι λίγα χρονάκια Γερμανικά, έχω μάθει Ισπανικά και φυσικά τα Αγγλικά μου. Τα Ιαπωνικά μου φαινόντουσαν πάντα μια γλώσσα ιδιαίτερη, μου άρεσε να τα ακούω. Ίσως να έπαιξε ρόλο σε αυτό η σειρά Shogun, που την είχα δει στην τηλεόραση μικρή (μεγάλη αγάπη με τον Ρίτσαντ Τσάμπερλεν…). Αφού από τότε θυμάμαι δυο λέξεις μέχρι τώρα, το “βακαριμάς” και το “βακαριμάσεν” που σημαίνουν “καταλαβαίνω” και “δεν καταλαβαίνω”.

Το 2011 λοιπόν αποφάσισα να μάθω μόνη μου Ιαπωνικά. Κατέβασα μια ωραία εφαρμογή και ξεκίνησα. Είχα και τετραδιάκι για να μάθω Hiragana. Ο Κωνσταντίνος μου είχε πει πως αν μάθω Ιαπωνικά θα με πάει στην Ιαπωνία! Η Άσπα έψαξε στα πράγματά της να μου βρει τα παλιά της βιβλία. Δύο πράγματα έγιναν όμως και σταμάτησα. Πρώτον έφτασα στο τέλος της δωρεάν εφαρμογής, μετά ήθελε πληρωμή και δε σήκωνε το κινητό που είχα τότε την επί πληρωμή έκδοση. Και δεύτερον έγινε η Φουκουσίμα. Σιγά μην ήθελα μετά να πάω στην Ιαπωνία με τη ραδιενέργια!

Φέτος ήρθε ξανά η ώρα τους όμως. Με την επαφή μου με τους Ιάπωνες που ήρθαν από την Cookpad μου ήρθε ξανά η όρεξη! Και φυσικά από τη στιγμή που συμφωνήσαμε και σε συνεργασία, ακόμα περισσότερο. Κατέβασα ξανά την εφαρμογή και άρχισα να μαθαίνω Hiragana. Και ξαφνικά είδα πως το Κέντρο Νέων Καλαμάτας θα είχε μάθημα Ιαπωνικών φέτος!!! Φυσικά πήγα και εκεί.

Τα Ιαπωνικά είναι εξαιρετικά δύσκολη γλώσσα, διαφορετική από οτιδήποτε έχω μάθει μέχρι στιγμής. Δεν είναι μόνο το “αλφάβητό” τους (έχουν 3 διαφορετικά “αλφάβητα”, όλα σύμβολα), είναι και το συντακτικό τους, ακόμα και το μέτρημα είναι διαφορετικό. Θέλει να αλλάξεις τρόπο σκέψης εντελώς. Η αλήθεια είναι πως το μάθημα στο Κέντρο Νέων δεν ήταν αρκετό για να μάθει κανείς, μια ωρίτσα κάθε εβδομάδα και αυτή δε γινόταν και πάντα. Χρησιμοποιώ λοιπόν ακόμα την ωραία εφαρμογή, αλλά και τα παρακάτω σάιτ για να μάθω:

https://www3.nhk.or.jp/nhkworld/en/tv/japaneasy/season1/

http://japanese-lesson.com/

Και έχουμε αρχίσει να βλέπουμε και anime. Όλο και κάποια λέξη καταλαβαίνει το αυτί μου!

Δεν είναι εύκολο πράγμα να μαθαίνω έτσι μόνη μου. Κυρίως όταν δεν υπάρχει κάποιος να μιλήσει μαζί μου, ή όταν δεν έχω βιβλίο να κάνω καμιά άσκηση πχ. Οπότε πάει πολύ αργά το πράγμα. Αλλά μου αρέσει!!

46

Μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν είχα ποτέ πρόβλημα με την ηλικία μου. Για κάποιο λόγο τα τελευταία χρόνια χρόνια όμως δε τα πάω καλά με το νούμερο που βλέπω μπροστά μου. Μάλιστα αν με ρώταγες τώρα, θα σου έλεγα πως είμαι σίγουρη ότι πέρυσι έκλεισα τα 42 (μα καλά, είχα και την ωραία τούρτα με το Ντάλεκ, δε θυμάσαι;;;;). Και μετά συνειδητοποιώ πως όχι, ΔΕΝ ήταν πέρυσι, κλείνω τα 46 παιδάκι μου!!! 46;

Τέλος πάντων, τα είπαμε και πέρυσι τα ίδια. Μάλλον από εδώ και πέρα όλο  και πιο φρικαρισμένη θα είμαι με το νουμεράκι, δε βαριέσαι όμως, το θέμα είναι να περνάμε καλά!

Τα φετινά μου γενέθλια λοιπόν με βρίσκουν σε μια πολύ διαφορετική κατάσταση από αυτή που ήμουν πέρυσι. Μετά από πολλά πολλά χρόνια η δουλειά μου έχει πάρει μια καινούρια στροφή. Αυτό ήταν κάτι που δε το περίμενα για να πω την αλήθεια. Άλλαξε και ο Κωνσταντίνος θέση στη δουλειά του και πλέον δουλεύουμε από τον ίδιο χώρο μεν, αλλά οι δουλειές μας δε συναντιούνται. Είναι περίεργο αυτό. Τα παιδιά έχουν μεγαλώσει πολύ. Ο Γιώργος έχει περάσει όλη τη σχολική χρονιά διαβάζοντας και η Ιωάννα γίνεται μια ώριμη δεσποινίδα. Όλα αυτά μαζί κάνουν τη ζωή μας να έχει αλλάξει, αλλά θέλω να πιστεύω προς το καλύτερο. Έχουμε πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, ανανεωμένοι και με καινούρια όρεξη.

Φυσικά καταλαβαίνω πως μεγαλώνω. Τα μαλλιά μου έχουν γκριζάρει τελείως, η μέση δε λέει να με αφήσει, τα γυαλιά της πρεσβυωπίας μου είναι όλο και πιο απαραίτητα (ακόμα μπορώ και χωρίς αυτά, αλλά δε θα είναι για πολύ), για τέταρτη χρονιά φέτος έχω σποραδικά συμπτώματα εμμηνόπαυσης, δε μπορώ να χάσω κιλά με τίποτα (3 είναι όλα κι όλα, αλλά δε λένε να φύγουν με τίποτα). Γι αυτό κι εγώ κάνω γιόγκα που με βοηθάει στα πάντα, βάφω το μαλλί και το χαίρομαι και προσπαθώ να είμαι ζεν για όλα τα υπόλοιπα. Με την αλλαγή στη δουλειά και με τα παιδιά να μεγαλώνουν τόσο, ανοίγεται πλέον ένα καινούριο κεφάλαιο που περιμένει να το εξερευνήσω! Αντί λοιπόν να σκέφτομαι μίζερα, σκέφτομαι τι ωραίες εμπειρίες που με περιμένουν!

Αυτό που δεν αλλάζει όμως είναι η χαρά μου να φτιάχνω γλυκά!

Την Κυριακή γιόρτασα με γονείς και πεθερικά φτιάχνοντας ένα κέικ λεμόνι (είχε και βατόμουρα και cream cheese frosting)

Εδώ έβαλα και ένα κερί για να μου ευχηθούν:

Και χτες κέρασα σοκολατάκια στη γιόγκα:

και τσιζκέικ και μωσαικό το βράδυ στην παρέα:

Όλα καλά λοιπόν! Ήταν μια δύσκολη χρονιά από τα 45 στα 46, με πίεση και πολλές αλλαγές παντού, αλλά ξεκινάω μια νέα χρονιά δυναμικά!

Πάσχα

Το να γράφω στο μπλογκ δυσκολεύει μέρα με τη μέρα. Η δουλειά είναι πολλή και δε θέλω να μένω παραπάνω μπροστά στον υπολογιστή μου. Τα παιδιά έχουν μεγαλώσει και δε θέλω να γράφω δημόσια για τη ζωή τους. Υπάρχει πίεση και φόρτος εργασίας και πράγματα που ακόμα δε μπορώ να καταγράψω. Αυτό με κάνει να αφήνω πίσω και πράγματα που θα ήθελα να καταγράψω, γιατί σκέφτομαι πως χρονικά δεν ταιριάζουν. Πώς να γράψω για το Πάσχα αν δεν έχω γράψει για την πρωταπριλιά αυτά που ήθελα; Χαζομάρα φυσικά γιατί έτσι καταλήγω να μη γράφω τίποτα.

Ας το αλλάξω αυτό λοιπόν, γράφοντας για το Πάσχα, και ας μην έχω γράψει για την Πρωταπριλιά! Αν βρω χρόνο θα το βάλω κι εκείνο το ποστ στη θέση του αργότερα.

Φέτος δεν είχαμε κέφι να κάνουμε Πάσχα στην Καλαμάτα. Θέλαμε μια αλλαγή, να ξεφύγουμε από αυτά που κάνουμε συνήθως. Μου αρέσει η περιφορά του Επιτάφιου στο χωριό, μου αρέσουν όλα τα έθιμα που ακολουθούμε, το να είμαι με την εδώ οικογένεια, το ψήσιμο κλπ κλπ. Αλλά φέτος θέλαμε ηρεμία. Ούτε βεγγαλικά, ούτε φασαρίες. Θέλαμε διακοπές.

Στην αρχή λέγαμε να κάνουμε κάνα ταξιδάκι, αλλά δε μας βγήκε. Οπότε αποφασίσαμε να πάμε στην Αθήνα να περάσουμε το Πάσχα με τους γονείς μου. Στη συνέχεια άλλαξε λίγο το σχέδιο και αποφασίστηκε να περάσουμε το Πάσχα στην Αίγινα με τους γονείς αλλά και με την αδερφή μου που έχει εξοχικό εκεί. Ας πούμε δηλαδή πως το επέλεξα, γιατί όταν σε παίρνουν τηλέφωνο τα ανήψια σου και σου λένε “θεία Στέλλααααααααα, θα έρθεις να περάσεις μαζί μας 4 ή τουλάχιστον 3 μέρες μαζί μας το Πάσχαααααα;” (η ανηψιά) και “θεία Στέλλαααααααα, αν θες να παίξεις με το φορτηγό μου, απλώς να μου το ζητήσεις!” (ο ανηψιός), δεν έχεις πραγματικά επιλογή!

Στην αρχή το σκεφτόμουν λίγο γιατί ναι μεν ήθελα πάρα πολύ να πάω, αλλά αυτό θα πρόσθετε πολλές ώρες ταξιδιού στο ήδη μικρό μας παραθυράκι για διακοπές. Η Ιωάννα είχε πρόβες στο θέατρο και την Μ. Πέμπτη, αλλά και τη Δευτέρα του Πάσχα… Άρα είχαμε 3 μερούλες όλες κι όλες. Χαίρομαι όμως πάαααρα πολύ που πήγαμε, γιατί για πρώτη φορά μετά από μήνες περάσαμε 3 μέρες χωρίς να σκεφτούμε καθόλου τη δουλειά, τους δικηγόρους και τους λογιστές, χωρίς να σκοτίζουμε το κεφάλι μας με προβλήματα και πιθανές λύσεις. 3 μέρες με την οικογένεια, να φτιάχνουμε κουνελάκια με τα πιτσιρίκια, να μιλάω με την αδερφή μου, να αράζουμε στις ξαπλώστρες. 3 μέρες με φαγητό και γέλια.

Είχαν βέβαια και το πρόβλημά τους οι μέρες αυτές, καθώς μας χτύπησε μια γαστρεντερίτιδα. Γρήγορη μεν (τα ισχυρά συμπτώματα ίσως κράτησαν ένα 8ωρο), αλλά τα τσάκισε και τα δυο παιδιά, κυρίως τον Γιώργο αυτή τη φορά. Ακόμα κι έτσι, το ευχαριστηθήκαμε όλοι.

Ως δώρο για το Πάσχα αποφάσισα να μην πάρω στα ανήψια παιχνίδια ή ρούχα ή ακόμα βιβλία, αλλά να τους κάνω κάτι διαφορετικό. Ετοίμασα λοιπόν ένα όμορφο κουτί και έβαλα μέσα ένα σωρό πράγματα για κατασκευές. Υλικά για να φτιάξουμε κουνελάκια από το ρολό του χαρτιού τουαλέτας, υλικά για να φτιάξουμε κουνελάκια από κάλτσες, υλικά για να φτιάξουμε γιρλάντες από πασχαλινά αυγά, ξυλομπογιές, κηρομπογιές, ψαλίδι, κόλλες, κορδέλες καθώς και διάφορα χρωματιστά χαρτιά. Ήταν το Magic Box, το οποίο μετονομάστηκε μετά από πρόταση της ανηψιάς σε Magic bunny making box. Ένα σούπερ κουτί που μας προσέφερε πολλές ώρες διακέδασης και ήταν ευκαιρία να περάσω ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά.

Η τελειωμένη μας αυγουλένια γιρλάντα εδώ και από κάτω όλα τα κουνελάκια μας στη σειρά.

Διοργανώσαμε και Easter egg hunt που ήταν τεράστια επιτυχία σε μικρά και μεγάλα παιδιά (όπως φαίνεται και παρακάτω)

Στο δικό μας κυνήγι αυγών πρωταγωνιστής δεν ήταν μόνο ο Λαγός του Πάσχα, αλλά και η Γάτα του Πάσχα, η οποία λατρεύει τα σοκολατένια αυγά και έπρεπε να την προλάβουμε πριν τα φάει όλα. (true story, η γάτα έφαγε 2 από τα σοκολατένια αυγά πριν το καταλάβουμε!!!)

Με λίγα λόγια περάσαμε ένα υπέροχο Πάσχα….

Τακτοποιούμε τα συρτάρια μας

Γενικά ψάχνω για καλά τιπς περί συγιρίσματος και τακτοποίησης και οργάνωσης. Υπάρχουν πολλές ιδέες εκεί έξω, αλλά δεν είναι πολλές αυτές που είναι πραγματικά χρήσιμες ή και πραγματοποιήσιμες. Βρήκα όμως μια σούπερ ιδέα πρόσφατα που την έκανα και πραγματικά δουλεύει τέλεια, οπότε τη μοιράζομαι μαζί σας.

Η ιδέα είναι η τακτοποίηση των συρταριών. Και ειδικά τα συρτάρια με τα μπλουζάκια. Ως οικογένεια λατρεύουμε τα T-shirts και τα φοράμε χειμώνα καλοκαίρι. Έτσι έχουμε πολλά μπλουζάκια που μέσα στα συρτάρια μπερδεύονται, τσαλακώνονται και γίνεται ένας χαμός. Όχι πια!

Η συμβουλή είναι εξαιρετικά απλή. Απορώ γιατί δε την έχει σκεφτεί άλλος πριν και γιατί δεν τακτοποιούμε όλοι έτσι τα συρτάρια μας!

Στην ουσία διπλώνεις τα μπλουζάκια όπως συνήθως, απλώς με μια επιπλέον φορά. Δηλαδή διπλώνεις δεξιά και αριστερά τα μανίκια, μετά στη μέση και μετά άλλη μια φορά στη μέση. Και μετά τα βάζεις το ένα μετά το άλλο στο συρτάρι και έτοιμος!

Κάπως έτσι ήταν το συρτάρι πριν την τακτοποίηση

Και έτσι μετά! Έχει και έξτρα χώρο πλέον!

Αυτό είναι το δεύτερο συρτάρι του Κωνσταντίνου με μπλουζάκια. Όλα ωραία τακτοποιημένα.

Και επειδή μου άρεσε το έκανα και στα παντελόνια μου. Άδειο το συρτάρι πλέον!

Και στα μακρυμάνικα μπλουζάκια μου.

Όχι μόνο τα συρτάρια φαίνονται απίστευτα πιο τακτοποιημένα, αλλά χωράνε περισσότερα μπλουζάκια από πριν και είναι ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ να βρεις το μπλουζάκι που θες! Τίποτα δεν ξεχνιέται πια στον πάτο του συρταριού.

Να πω επίσης πως το έχω δοκιμάσει για τουλάχιστον 2 εβδομάδες και το συρτάρι παραμένει έτσι ωραίο και τακτοποιημένο, με ευκολία. Δεν είναι από αυτά δηλαδή που τα κάνεις μια φορά και μετά ξαναγυρνάς πίσω στο χάλι….

Πάμε βόλτα στα αλλαντοποιία της Καλαμάτας

Η ομάδα “Πάμε Βόλτα” διοργανώνει βόλτες στην Καλαμάτα που έχουν σκοπό να σε κάνουν να γνωρίσεις καλύτερα την πόλη σου. Κάθε βόλτα έχει ένα θέμα, την αρχιτεκτονική, τα πηγάδια  κλπ κλπ. Είχα ακούσει κάποια στιγμή για την ομάδα αυτή, δεν ξέρω από πού, ίσως από την εφημερίδα, και  μου είχε φανεί πολύ ενδιαφέρουσα η ιδέα. Μέχρι τώρα όμως δεν είχα πάει μαζί τους πουθενά.

Το Σάββατο κάναμε την πρώτη βόλτα μαζί τους. Η φίλη Κατερίνα μας το πρότεινε και πήγαμε όλοι μαζί. Στο πλαίσιο της προσπάθειας της ομάδας να κάνει γνωστά τα παραγόμενα είδη και τις προοπτικές των μεταποιητικών επιχειρήσεων της Καλαμάτας και παράλληλα να τ’ αναδείξει και να τα προβάλλει, οργάνωσε μια ”πικάντικη βόλτα” στα μαγαζιά με αλλαντικά. Με λίγα λόγια πήγαμε σε καταστήματα που φτιάχνουν δικό τους λουκάνικο και παστό (δυο παραδοσιακά προϊόντα της Καλαμάτας) για να τα δούμε και να μιλήσουμε μαζί τους.

Επισκεφθήκαμε τα εξής καταστήματα:

  • Πρατήριο αλλαντικών Ηλία Μουτεβελή
  • Παραδοσιακά προϊόντα Οικονομάκος
  • Αλλαντοποιϊα Σχινάς
  • Κρεοπωλείο Παναγιωτόπουλος
  • Κρεοπωλείο Κατσίρας
  • Κρεοπωλείο Πουλόπουλος

Στο κατάστημα του κ. Μουτεβελή

Με εξαίρεση την αλλαντοποιία Σχινά, όλα τα καταστήματα μας υποδέχτηκαν με χαρά. Ήταν ιδιαίτερα φιλόξενοι, μας εξήγησαν πώς φτιάχνεται το λουκάνικο και το παστό, την ιστορία του καταστήματός τους (όλα έχουν μακρά παράδοση στο χώρο τους) και μας έδωσαν να δοκιμάσουμε (κάποιες φορές με συνοδεία κρασιού και τσίπουρου!). Στην αλλαντοποιία Σχινά οι δύο κυρίες που ήταν εκεί δε θέλησαν να μιλήσουν καθόλου, δεν ήθελαν να φωτογραφηθούν και με το ζόρι μας έδειξαν απλώς κάτι συσκευασμένα λουκάνικα. Κάποιοι άνθρωποι μάλλον δεν καταλαβαίνουν τι κάνει καλό στην επιχείρησή τους… Δεν είναι τυχαίο που ήταν το μοναδικό κατάστημα από το οποίο δεν αγόρασε κανείς από την ομάδα τίποτα…

Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία. Οι υπεύθυνοι του Πάμε βόλτα είχαν πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες να μας πουν, όχι μόνο για τα αλλαντοποιία, αλλά γενικότερα για την Καλαμάτα. Μάθαμε λοιπόν πολλά, ήμασταν καλή παρέα, φάγαμε λουκάνικα και παστό και ήπιαμε και κρασάκι. Πώς να μην περάσουμε ωραία;

Τα παστά και τα λουκάνικα!

Το κάθε κατάστημα έχει τη δική του συνταγή φυσικά για να κάνει λουκάνικο και παστό. Η βασική ιδέα και τεχνική είναι ίδια όμως. Για το λουκάνικο κόβουν το κρέας σε μικρές μπουκιές (κάποτε με το χέρι, τώρα έχουν μηχάνημα που το κάνει αυτό) και το περνάνε στο έντερο μαζί με ό,τι άλλο είναι να βάλουν μέσα. Μετά το λουκάνικο καπνίζεται και σε κάποιες περιπτώσεις βράζει για λίγο μετά μαζί με το παστό.

Στο κατάστημα του κ. Οικονομάκου

Στα περισσότερα μέρη μας έβγαλαν το δικό τους λουκάνικο και παστό να δοκιμάσουμε, ο κ. Οικονομάκος μας έδωσε και ένα άλλο δικό τους προϊόν, σαν καβουρμά, με μοσχαρίσιο κρέας (και πολύ σκόρδο!!)

Το παστό από την άλλη πρώτα το βάζουν σε χοντρό αλάτι για 3-5 μέρες (άλλοι σε σκέτο αλάτι, άλλοι μαζί με διάφορα μυρωδικά) και αφού έχει παστωθεί μετά το καπνίζουν. Εδώ μπαίνει το μυστικό του καθενός, που χρησιμοποιεί άλλα ξύλα και μυρωδικά, ανάλογα με το αποτέλεσμα του αρώματος που θέλει και του αρέσει. Αφού καπνιστεί, μπαίνει σε καζάνια και βράζει με λάδι και κρασί και μετά είναι έτοιμο προς κατανάλωση.

Στο κρεοπωλείο του κ. Παναγιωτόπουλου

Στο κατάστημα του κ. Παναγιωτόπουλου μάλιστα μας έβαλαν και μέσα στο χώρο που γίνεται η επεξεργασία και παρασκευή.

Στο κρεοπωλείο Κατσίρα

Εάν θέλει κανείς μπορεί να αγοράσει το παστό και μόνο καπνισμένο (όχι βρασμένο). Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να το βράσει μόνος του (αλλιώς δε διατηρείται). Είναι πιο οικονομικό έτσι και είναι ιδανική λύση εάν θέλει κάποιος να χρησιμοποιήσει άμεσα το παστό για κάποια συνταγή και όχι να φαγωθεί ως μεζές. Αν δηλαδή θέλει κάποιος να φτιάξει πχ ομελέτα με παστό, είναι προτιμότερο το παστό που δεν έχει βράσει, γιατί διατηρεί το άρωμα του καπνιστού καλύτερα. Ή αν θέλει να το βάλει στο φούρνο με πατάτες ας πούμε.

Στο κατάστημα του κ. Πουλόπουλου

Αυτές οι ιδέες μας ήρθαν από τον κ. Πουλόπουλο που επισκεφθήκαμε τελευταίο και μας άνοιξαν την όρεξη!

Εάν αγοράσει κανείς παστό θα πρέπει να το βάλει μέσα σε βάζο με λάδι να το σκεπάζει και να μπει στο ψυγείο. Μόνο έτσι μπορεί να διατηρηθεί για πολύ καιρό. Παλιά το βάζανε σε πήλινα κιούπια και το καλύπτανε με λίπος, τώρα θέλει βάζο και ψυγείο. Το ίδιο μπορεί να γίνει και με το λουκάνικο. Με αυτό τον τρόπο έχει κανείς ουζομεζέ άμεσα, όποτε τον θέλει!

Ελπίζω πως θα μπορέσω να πάω και σε άλλες τέτοιες ωραίες βόλτες στο μέλλον!

Στολές παιδιών, μέρος 2 – το μίνιον

Από τους αγαπημένους χαρακτήρες της Ιωάννας είναι τα μίνιονς! Οπότε αυτό αποφάσισε να ντυθεί φέτος τις απόκριες.

Έψαξε για να βρει μια στολή που να είναι εύκολο σχετικά να τη φτιάξει και να μη την εμποδίζει στο περπάτημα, χορό, κάθισμα κλπ. Βρήκε μια που την ικανοποίησε και ξεκίνησε το φτιάξιμο!

Εδώ η γιαγιά Ελένη πήρε σβάρνα τα μαγαζιά. Βρήκε κολάν, μπλούζα και σκουφάκι που ήταν το ίδιο κίτρινο. Μεγάλο κατόρθωμα το θεωρώ αυτό, γιατί εγώ δεν περίμενα πως θα πουλάνε κίτρινα ρούχα για να πω την αλήθεια… Η σαλοπέτα, τα μποτάκια και τα γάντια ήταν το ευκολάκι.

Μετά η Ιωάννα έβαλε στο σκουφάκι τις 5 τρίχες που έχει, έκοψε και κόλλησε το G στη σαλοπέτα και έφτιαξε και τα γυαλιά, χρησιμοποιώντας διάφορα υλικά που είχαμε στο σπίτι και το σπρέι που είχαμε πάρει για τα σπαθιά. Έτοιμη η στολή!

Κάντε κλικ για μεγαλύτερη

Στολές παιδιών, μέρος 1β – τα σπαθιά

Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ λοιπόν, πάμε να δούμε τα σπαθιά του Geralt που φτιάξαμε.

Ο Geralt έχει δυο σπαθιά, το Steel και το Silver. Με το πρώτο σκοτώνει ανθρώπους και με το δεύτερο τέρατα (ελπίζω να τα θυμάμαι σωστά…). Το καθένα μπορεί να έχει διάφορες μορφές και λαβές, αλλά τα βασικά τους χαρακτηριστικά είναι πως το πρώτο έχει ίσιο crossguard (τι ορολογία μαθαίνει κανείς…) και το δεύτερο ένα crossguard που κάνει γωνία. Όπως είπα μπορεί να έχουν διάφορες λαβές, αλλά υπάρχουν κάποιες πιο κλασικές που εμφανίζονται πιο συχνά.

Ο Γιώργος μας σχεδίασε τα σπαθιά και τις λαβές, με συγκεκριμένα μέτρα και εμείς πήγαμε στο εργαστήριο και ξεκινήσαμε δουλειά. Στο τέλος ήταν πιο εύκολα απ’ όσο περιμέναμε και βγήκαν και πανέμορφα!

Γράφοντας αυτό το ποστ συνειδητοποιώ πως δε βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες. Πάνω στον ενθουσιασμό μας, κάπως ξεχαστήκαμε…

Πρώτα φτιάξαμε το Steel. Ήταν το πιο εύκολο. Οι λάμες των σπαθιών έγιναν από οξιά. Για τη λαβή λέγαμε να φαίνεται το ξύλο στα δυο σημεία που είναι καφέ και διαλέξαμε μια καρυδιά. Την κάναμε στον τόρνο, αλλά οι υπολογισμοί μας δεν ήταν σωστοί και κατέληξε να έχει μια τρυπούλα εκεί που έγινε πιο λεπτή. Μικρό το κακό, απλώς στο τέλος τη ντύσαμε με κορδόνι δερμάτινο (φαίνεται στις τελικές φωτογραφίες).

Εμάς μας ενθουσίασε ξύλινο το σπαθί. Αν χρησιμοποιήσεις ωραία ξύλα και τα βερνικώσεις καλά, πιστεύω θα είναι απίθανο! Αλλά εδώ θέλαμε πολύ συγκεκριμένο σπαθί, οπότε πήραμε ένα ασημένιο σπρέι και το περάσαμε. Επειδή η λαβή θα γινόταν με το δέρμα, δε μας ένοιαζε να προστατέψουμε κανένα κομμάτι.

Για το δεύτερο σπαθί, η πιο συνηθισμένη λαβή έχει στο τέλος της δυο λύκους. Θεώρησα πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να την κάνω, οπότε είχαμε συμφωνήσει σε μια άλλη λαβή. Όσο πιο πολύ την κοίταζα όμως, τόσο πιο πολύ ήθελα να προσπαθήσω να τη φτιάξω και ό,τι γίνει! Είχαμε λίγο φλαμούρι από τα χρόνια που πηγαίναμε ξυλογλυπτική (που είναι μαλακό ξύλο και τέλειο για τέτοιες δουλειές) και έτσι το σχεδίασα εκεί. Στο τέλος και αυτό μου βγήκε πιο εύκολα απ’ ό,τι περίμενα. Μέσα σε 2 μέρες στην ουσία κατάφερα να τη φτιάξω και είμαι πραγματικά περήφανη για το αποτέλεσμα!

Μπήκε και αυτό στη θέση του, φτιάξαμε το λοξό crossguard, έγινε και το δεύτερο σπαθί! Η μόνη φωτογραφία που έχω από αυτή τη διαδικασία είναι αυτή:

Τη δεύτερη λαβή την ντύσαμε με μαύρο δερμάτινο κορδόνι. Και ιδού το τελικό αποτέλεσμα:

Κάντε κλικ για μεγέθυνση

Θα φροντίσω και εδώ να βγάλω μερικές φωτογραφίες καλές του τελικού αποτελέσματος.