Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Διάβασα


1. A Clash Of Kings (G. R. R. Martin)

Δεύτερο βιβλίο της σειράς A song of ice and fire. Τεράστιο, με πάνω από 700 πυκνογραμμένες σελίδες, σου κρατάει όμως το ενδιαφέρον και σε προκαλεί να διαβάσεις τη συνέχεια. Πολύ πιο πολεμικό από το προηγούμενο και αυτό είναι ίσως το ένα μείον στα δικά μου μάτια. Είναι έτσι κι αλλιώς πολύ περιγραφικός ο τύπος, όταν λοιπόν αυτό του το ταλέντο το χρησιμοποιεί για να περιγράψει μάχες, με έχει χάσει. Ό,τι είχα γράψει για το προηγούμενο, το A Game of Thrones, ισχύει φυσικά κι εδώ. Ανατροπές με το τσουβάλι, βασιλιάδες με το τσουβάλι, κόσμος που ανεβαίνει και κατεβαίνει από τους θρόνους συνέχεια, θάνατοι με το τσουβάλι, με λίγα λόγια περιπέτεια με το τσουβάλι.

Μου άρεσε, αλλά με κούρασε λίγο, κι έτσι παρότι έχω το τρίτο, το άφησα για να διαβάσω κάτι διαφορετικό για λίγο.


2. The silver child (Cliff McNish)

Μια έκπληξη! Ένα βιβλίο μικρό, ευκολοδιάβαστο, αλλά φρέσκο. Θέλεις να το διαβάσεις μονορούφι. Ένα από τα λίγα βιβλία που τα βρίσκεις πρωτότυπα, καλογραμμένο, με φαντασία. Η ιστορία μερικών παιδιών που ξαφνικά βρίσκονται να αλλάζουν, να μεταμορφώνται. Τι το προκαλεί; Τι τα συνδέει;

Το βιβλίο τελειώνει, αλλά η ιστορία συνεχίζεται σε δύο ακόμα βιβλία. Πάντως μπορεί κάποιος να σταματήσει σε αυτό (ή μήπως όχι;)


3. Flush (Carl Hiaasen)

Ένα από τα βιβλία που μας άφησαν οι επισκέπτριες από την Αγγλία. Είναι βιβλίο που απευθύνεται νομίζω σε εφήβους. Κάπως αφελές. Μια περιπέτεια με πολλές οικολογικές ανησυχίες, την οποία διαβάζεις εύκολα, αλλά δεν σου αφήνει και τίποτα. Ίσως να διάβαζα κάποιο από τα βιβλία του για ενήλικες.

Τώρα έπιασα ένα βιβλίο του J.G. Ballard, αλλά δεν μπόρεσα να το διαβάσω, δεν με τράβηξε, κι έτσι θα ξεκινήσω ένα του Χάμιλτον. Σίγουρα πράγματα.