Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Να φοράτε πάντα κράνος στο ποδήλατο

Γενικά σαν οικογένεια είμαστε πολύ προσεκτικοί με τους κανόνες ασφαλείας στα μεταφορικά μέσα. Πάντα είχαμε ειδικά καθίσματα και καρεκλάκια στο αυτοκίνητο, φοράμε ζώνη, φοράμε κράνος στο μηχανάκι και έχουμε μάθει και τα παιδιά να φοράνε από μικρά. Ακόμα και με άλλα θέματα, όπως πχ του αλκοόλ, είμαστε πιο αυστηροί από αυτό που ζητάνε οι νόμοι και έχουμε υιοθετήσει την πρακτική του 0% ποσοστό αλκοόλ για όποιον πρόκειται να οδηγήσει. Δεν μιλάμε στο τηλέφωνο όσο οδηγούμε και τα παιδιά κάθονταν πάντα στο πίσω κάθισμα μέχρι που ψήλωσαν αρκετά. Όλα αυτά μάλιστα μας έχουν κάνει να τσακωθούμε με γνωστούς και φίλους ή στην καλύτερη περίπτωση προκαλούν κάτι περίεργα βλέμματα.

Με τα ποδήλατα όμως για κάποιο λόγο δε το έχουμε το κράνος στο μυαλό μας. Πάντα είχαν τα παιδιά κράνος, όταν ήταν μικρά το φόραγαν περισσότερο και φυσικά ο Κωνσταντίνος το φοράει πάντα όταν πηγαίνει τις μεγάλες του διαδρομές. Τώρα που μεγάλωσαν όμως και για τις διαδρομές μέσα στην πόλη, δε φοράει κανείς μας. Έχουμε κάνει μερικές συζητήσεις με φίλους, έχω διαβάσει μέχρι και άρθρα που είναι κατά του κράνους στο ποδήλατο ή που τουλάχιστον λένε πως δεν προσφέρει και τίποτα και λυπάμαι που το λέω, αλλά μάλλον με βόλευε να το πιστέψω (διαβάστε εδώ και τις δυο απόψεις).

Πλέον θα σας πω το εξής, δυστυχώς βασισμένη σε εμπειρία: όλα αυτά είναι μπούρδες! Το κράνος είναι απαραίτητο πάντα ΚΑΙ στο ποδήλατο. Σώζει ζωές και σίγουρα σώζει κεφάλια και αποτρέπει ταλαιπωρίες. Στη δική μας περίπτωση το τέλος ήταν αίσιο, αλλά θα μπορούσε και να μην είναι.

Την Πέμπτη που μας πέρασε, μόλις είχε επιστρέψει ο Κωνσταντίνος, η Ιωάννα ξεκίνησε με το ποδήλατο να πάει σε δουλειά. Εμείς μέσα στη χαρά της επιστροφής πήγαμε για μια γρήγορη βουτιά στη θάλασσα. Όταν επιστρέψαμε μας περίμενε ένα σημείωμα στο τραπέζι της κουζίνας από τη Σοφία (που είχε μείνει σπίτι). “Πάρτε με τηλέφωνο – ΕΠΕΙΓΟΝ”. Με λίγα λόγια, η Ιωάννα είχε πέσει με το ποδήλατό της, την είχε μαζέψει μια κυρία από ένα μαγαζί εκεί, είχε φωνάξει το ασθενοφόρο και μας είχε πάρει και τηλέφωνο να μας το πει. Και η κυρία και αυτός στο ασθενοφόρο μας διαβεβαίωσαν πως δεν είχε τίποτα το παιδί, μόνο για προληπτικούς λόγους την πήγαν στο νοσοκομείο. Ο Κωνσταντίνος ξεκίνησε να πάει στο νοσοκομείο, ενώ εγώ αποφάσισα να μείνω σπίτι αφού η Ιωάννα δεν είχε τίποτα και ήταν ήδη και η Σοφία εκεί. Και πάλι με λίγα λόγια, η Ιωάννα εντέλει ήταν μεν καλά (έκανε 2 ράμματα στο κεφάλι και είχε κάτι γρατζουνιές στον ώμο, αγκώνα, πόδι), αλλά με το χτύπημα στο κεφάλι είχε πάθει μια αμνησία που μας έκανε να ανησυχούμε. Δε θυμόταν τίποτα από τη μέρα εκείνη (πού πήγαινε, γιατί πήγαινε εκεί, πώς χτύπησε), αλλά ούτε και από προηγούμενες ημέρες (ότι είχε ξαναπάει στο συγκεκριμένο μέρος, πότε γύρισε ο Κωνσταντινος, πότε είχε φτιάξει τα νύχια της). Και όσο ήταν στο νοσοκομείο προφανώς δε δημιουργούσε και νέες αναμνήσεις, καθώς τα ρώταγε όλα αυτά κάθε πέντε λεπτά. Έπαιρνε απάντηση, τα ξέχναγε και μετά από 5 λεπτά άρχιζε τις ίδιες ερωτήσεις ξανά και φτου και απ’ την αρχή. Ο Κωνσταντίνος από το νοσοκομείο προσπαθούσε να κρατήσει την ψυχραιμία του, εγώ από το σπίτι κόντευα να λιποθυμήσω. Της έκαναν όλες τις εξετάσεις, αξονική, ακτινογραφίες, υπέρηχους κλπ, ευτυχώς ήταν όλα καθαρά. Σιγά σιγά άρχισε να συνέρχεται και μέχρι να έρθουν σπίτι είχε αρχίσει να θυμάται και πράγματα από τις προηγούμενες μέρες.

Τώρα, 4 μέρες μετά, έχει πονοκεφαλους ακόμα, δεν μπορεί να διαβάσει ή να βρεθεί σε φασαρία, ενώ για μερικές μέρες ακόμα δεν επιτρέπεται να βγει στον ήλιο ή να κάνει μπάνιο. Ακόμα θυμάται ελάχιστα πράγματα από την Πέμπτη το πρωί (πριν το χτύπημα), ενώ δε θυμάται τίποτα από το ίδιο το χτύπημα ή το νοσοκομείο. Οι κυρίες που την είδαν να χτυπάει μας είπαν πως εκεί που πήγαινε απλώς έπεσε. Όταν μαζέψαμε το ποδήλατο είδαμε πως είχε βγει η αλυσίδα, οπότε φανταζόμαστε πως της βγήκε η αλυσίδα, δεν μπόρεσε να το ελέγξει (ήταν και το δικό μου ποδήλατο που δε το έχει συνηθίσει) και έπεσε. Μάλλον δε θα μάθουμε ποτέ πραγματικά τι έγινε. Το ευτύχημα ήταν πως δεν πέρναγε αυτοκίνητο να τη χτυπήσει και πως φυσικά δε χτύπησε πολύ χειρότερα.

Αν όμως φόραγε κράνος δε θα είχε χτυπήσει ούτε τόσο. Θα είχε γλυτώσει τη διάσειση και θα είχε απλώς τις γρατζουνιές. Θα σηκωνόταν και θα συνέχιζε κανονικά τη μέρα της. Ένα τόσο απλό πράγμα θα την είχε γλυτώσει από ταλαιπωρία, πόνο και χαμένες μέρες. Αν το κράνος πρόκειται να γλυτώσει έστω και έναν τραυματισμό, δε βλέπω το λόγο γιατί να μη το φοράς.

7 thoughts on “Να φοράτε πάντα κράνος στο ποδήλατο

  1. nanarinia

    Αυτό με το κράνος στο ποδήλατο πόσες φορές το έχω μετανοιώσει όταν μου ζητάνε να μη φορέσουν και το επιτρέπω.Μετά όμως από ένα γεγονός στο οποίο ήμουν παρούσα και ένα παιδάκι μου γέμισε με αίματα μπροστά μου έχω σοκαριστεί και πλέον είμαι ανένδοτη.Κράνος λοιπόν συνέχεια!Περαστικά σας!

  2. Sofia

    Φαντάζομαι τρομάρα, Στέλλα μου! 🙁 Περαστικά της και πολλά φιλιά!

  3. Αννα

    Περαστικά στην μικρή σας παιδιά.
    Θα ήθελα να δώσω την ανάρτηση σου να τη διαβάσει μια μητέρα που πριν χρόνια μου είχε πει ( για το παιδικό κράνος στην μηχανή)
    “Αμαν κυρία Αννα τα τρομάξατε τα παιδιά. Δεν θέλει το παιδί μου να ανέβει στην μηχανή αν δε του πάρουμε κράνος”

  4. Στέλλα Post author

    Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τα περαστικά. 9 μέρες μετά και η Ιωάννα έχει ακόμα πονοκεφάλους, αν και είναι πια μικροί. Είναι σαφώς καλύτερα και περιμένει πώς και τι την Δευτέρα να κόψει τα ράμματα (κυρίως για να λουστεί επιτέλους). Ευτυχώς όλα είναι καλά.
    Άννα το θυμάμαι αυτό (είμαι σίγουρη πως το είχες γράψει σε κάποιο ποστ). Το θέμα είναι πως και να το διάβαζε πιστεύω δε θα γινοταν και τίποτα… Αλλάζει νομίζω μόνο όποιος έχει την προδιάθεση να αλλάξει ή όποιος την πατήσει. Αλλιώς έτσι από αυτά που θα σου πει ένας ξένος δύσκολα… Και δε μιλάμε για το ποδήλατο, μιλάμε για μηχανάκι που εκεί τα πράγματα είναι πολύ πιο επικίνδυνα. Αν δε το καταλαβαίνει αυτό τι να πω. Δυστυχώς βλέπουμε καθημερινά γονείς που αψηφούν τους κανόνες ασφαλείας.
    Όποιος θέλει ας διαβάσει το άρθρο εδώ http://www.cnn.gr/news/ellada/story/37661/ti-deixnei-ereyna-gia-ti-symperifora-ton-ellinon-odigon, έτσι για να χάσουμε λίγο την ελπίδα πως έχουμε μυαλό….

  5. Αννα

    Εμένα πάντως με έχουν πει παλιότερα ξενέρωτη γιατί δεν μπήκα στο αμάξι φίλου που είχε μεθύσει. Δυστυχώς δεν μπορούσα να του πάρω τα κλειδιά καθώς οι άλλοι δύο της παρέας έλεγαν “αμάν ρε Αννα, τι θα πάθουμε”
    Εγώ πήρα ταξί για να επιστρέψω σπίτι πάντως. Την επόμενη μέρα παλι έφαγα δούλεμα “είδες; πάθαμε κάτι;”

    http://amprakatampra.blogspot.gr/2012/07/blog-post.html σε αυτήν την ανάρτηση το είχα αναφέρει. Το πρόγραμμα της Κυκλοφοριακής Αγωγής είναι υποχρεωτικό στην Γ δημοτικου και πρέπει να αφιερώσεις 1 ώρα από την Ευέλικτη Ζώνη για κάποιο διάστημα που εσύ ορίζεις.
    Δυστυχώς πολλοί προτιμούν να κάνουν μαθηματικά αλλά και όσοι το κάνουμε δεν βρίσκουμε και συμπαράσταση απο το σύνολο των γονέων.Αυτό που με κάνει να συνεχίζω να μιλάω στα παιδιά για πολλά θέματα και όχι μόνο για αυτό είναι ένα.
    Σκέφτομαι πως στα τόσα παιδιά που έχω κάνει μάθημα και θα συνεχίσω να κάνω έστω και ένα απο κάθε χρονιά, στην ενήλικη ζωή του θυμηθεί εκείνη την δασκάλα και βάλει τη ζώνη του για μένα είναι πολύ σημαντικό.

    Λυπάμαι για την ταλαιπωρία της Ιωάννας. Ευτυχώς δεν ήταν τόσο σοβαρό, μακάρι να μην είχε γίνει καθόλου βέβαια.

    Φιλια πολλά σε όλους σας

  6. Ka8y

    Περσι σαν κ σημερα οπως πηγαινα δουλεια με το ποδηλατο.. απλα επεσα. Χωρις να τρεχω πολυ, ειχε κατι πετραδακια ο δρομος κ εκσφενδονιστηκα. Σταματησε ενα αυτοκινητο μου ειπε να με παει νοσοκομειο αλλα λεω οκ ειμαι καλα (η αδρεναλινη μιλουσε). Οταν ειδα οτι ειχα αιματα στον ωμο πηγα στο νοσοκομειο (με το ποδηλατο!)που ηταν 500 μετρα παραπερα… οπου και ψιλοκατερευσα. Τελικα μια περιποιημενη διασειση, και σημαδια πλεον σε ωμο-χερι-σαγονι… νομιζω αν δεν φορουσα κρανος θα το ειχα σπασει το κεφαλι μου….

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *