Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Γενικά

Η Στέλλα μαθαίνει Ιαπωνικά

Αρκετοί από τους φίλους μου ξέρουν πως εδώ και χρόνια ήθελα να μάθω Ιαπωνικά. Γενικά μου αρέσουν οι ξένες γλώσσες, έχω μάθει λίγα Ιταλικά, έκανα κάτι λίγα χρονάκια Γερμανικά, έχω μάθει Ισπανικά και φυσικά τα Αγγλικά μου. Τα Ιαπωνικά μου φαινόντουσαν πάντα μια γλώσσα ιδιαίτερη, μου άρεσε να τα ακούω. Ίσως να έπαιξε ρόλο σε αυτό η σειρά Shogun, που την είχα δει στην τηλεόραση μικρή (μεγάλη αγάπη με τον Ρίτσαντ Τσάμπερλεν…). Αφού από τότε θυμάμαι δυο λέξεις μέχρι τώρα, το “βακαριμάς” και το “βακαριμάσεν” που σημαίνουν “καταλαβαίνω” και “δεν καταλαβαίνω”.

Το 2011 λοιπόν αποφάσισα να μάθω μόνη μου Ιαπωνικά. Κατέβασα μια ωραία εφαρμογή και ξεκίνησα. Είχα και τετραδιάκι για να μάθω Hiragana. Ο Κωνσταντίνος μου είχε πει πως αν μάθω Ιαπωνικά θα με πάει στην Ιαπωνία! Η Άσπα έψαξε στα πράγματά της να μου βρει τα παλιά της βιβλία. Δύο πράγματα έγιναν όμως και σταμάτησα. Πρώτον έφτασα στο τέλος της δωρεάν εφαρμογής, μετά ήθελε πληρωμή και δε σήκωνε το κινητό που είχα τότε την επί πληρωμή έκδοση. Και δεύτερον έγινε η Φουκουσίμα. Σιγά μην ήθελα μετά να πάω στην Ιαπωνία με τη ραδιενέργια!

Φέτος ήρθε ξανά η ώρα τους όμως. Με την επαφή μου με τους Ιάπωνες που ήρθαν από την Cookpad μου ήρθε ξανά η όρεξη! Και φυσικά από τη στιγμή που συμφωνήσαμε και σε συνεργασία, ακόμα περισσότερο. Κατέβασα ξανά την εφαρμογή και άρχισα να μαθαίνω Hiragana. Και ξαφνικά είδα πως το Κέντρο Νέων Καλαμάτας θα είχε μάθημα Ιαπωνικών φέτος!!! Φυσικά πήγα και εκεί.

Τα Ιαπωνικά είναι εξαιρετικά δύσκολη γλώσσα, διαφορετική από οτιδήποτε έχω μάθει μέχρι στιγμής. Δεν είναι μόνο το “αλφάβητό” τους (έχουν 3 διαφορετικά “αλφάβητα”, όλα σύμβολα), είναι και το συντακτικό τους, ακόμα και το μέτρημα είναι διαφορετικό. Θέλει να αλλάξεις τρόπο σκέψης εντελώς. Η αλήθεια είναι πως το μάθημα στο Κέντρο Νέων δεν ήταν αρκετό για να μάθει κανείς, μια ωρίτσα κάθε εβδομάδα και αυτή δε γινόταν και πάντα. Χρησιμοποιώ λοιπόν ακόμα την ωραία εφαρμογή, αλλά και τα παρακάτω σάιτ για να μάθω:

https://www3.nhk.or.jp/nhkworld/en/tv/japaneasy/season1/

http://japanese-lesson.com/

Και έχουμε αρχίσει να βλέπουμε και anime. Όλο και κάποια λέξη καταλαβαίνει το αυτί μου!

Δεν είναι εύκολο πράγμα να μαθαίνω έτσι μόνη μου. Κυρίως όταν δεν υπάρχει κάποιος να μιλήσει μαζί μου, ή όταν δεν έχω βιβλίο να κάνω καμιά άσκηση πχ. Οπότε πάει πολύ αργά το πράγμα. Αλλά μου αρέσει!!

46

Μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν είχα ποτέ πρόβλημα με την ηλικία μου. Για κάποιο λόγο τα τελευταία χρόνια χρόνια όμως δε τα πάω καλά με το νούμερο που βλέπω μπροστά μου. Μάλιστα αν με ρώταγες τώρα, θα σου έλεγα πως είμαι σίγουρη ότι πέρυσι έκλεισα τα 42 (μα καλά, είχα και την ωραία τούρτα με το Ντάλεκ, δε θυμάσαι;;;;). Και μετά συνειδητοποιώ πως όχι, ΔΕΝ ήταν πέρυσι, κλείνω τα 46 παιδάκι μου!!! 46;

Τέλος πάντων, τα είπαμε και πέρυσι τα ίδια. Μάλλον από εδώ και πέρα όλο  και πιο φρικαρισμένη θα είμαι με το νουμεράκι, δε βαριέσαι όμως, το θέμα είναι να περνάμε καλά!

Τα φετινά μου γενέθλια λοιπόν με βρίσκουν σε μια πολύ διαφορετική κατάσταση από αυτή που ήμουν πέρυσι. Μετά από πολλά πολλά χρόνια η δουλειά μου έχει πάρει μια καινούρια στροφή. Αυτό ήταν κάτι που δε το περίμενα για να πω την αλήθεια. Άλλαξε και ο Κωνσταντίνος θέση στη δουλειά του και πλέον δουλεύουμε από τον ίδιο χώρο μεν, αλλά οι δουλειές μας δε συναντιούνται. Είναι περίεργο αυτό. Τα παιδιά έχουν μεγαλώσει πολύ. Ο Γιώργος έχει περάσει όλη τη σχολική χρονιά διαβάζοντας και η Ιωάννα γίνεται μια ώριμη δεσποινίδα. Όλα αυτά μαζί κάνουν τη ζωή μας να έχει αλλάξει, αλλά θέλω να πιστεύω προς το καλύτερο. Έχουμε πέσει με τα μούτρα στη δουλειά, ανανεωμένοι και με καινούρια όρεξη.

Φυσικά καταλαβαίνω πως μεγαλώνω. Τα μαλλιά μου έχουν γκριζάρει τελείως, η μέση δε λέει να με αφήσει, τα γυαλιά της πρεσβυωπίας μου είναι όλο και πιο απαραίτητα (ακόμα μπορώ και χωρίς αυτά, αλλά δε θα είναι για πολύ), για τέταρτη χρονιά φέτος έχω σποραδικά συμπτώματα εμμηνόπαυσης, δε μπορώ να χάσω κιλά με τίποτα (3 είναι όλα κι όλα, αλλά δε λένε να φύγουν με τίποτα). Γι αυτό κι εγώ κάνω γιόγκα που με βοηθάει στα πάντα, βάφω το μαλλί και το χαίρομαι και προσπαθώ να είμαι ζεν για όλα τα υπόλοιπα. Με την αλλαγή στη δουλειά και με τα παιδιά να μεγαλώνουν τόσο, ανοίγεται πλέον ένα καινούριο κεφάλαιο που περιμένει να το εξερευνήσω! Αντί λοιπόν να σκέφτομαι μίζερα, σκέφτομαι τι ωραίες εμπειρίες που με περιμένουν!

Αυτό που δεν αλλάζει όμως είναι η χαρά μου να φτιάχνω γλυκά!

Την Κυριακή γιόρτασα με γονείς και πεθερικά φτιάχνοντας ένα κέικ λεμόνι (είχε και βατόμουρα και cream cheese frosting)

Εδώ έβαλα και ένα κερί για να μου ευχηθούν:

Και χτες κέρασα σοκολατάκια στη γιόγκα:

και τσιζκέικ και μωσαικό το βράδυ στην παρέα:

Όλα καλά λοιπόν! Ήταν μια δύσκολη χρονιά από τα 45 στα 46, με πίεση και πολλές αλλαγές παντού, αλλά ξεκινάω μια νέα χρονιά δυναμικά!

Πάσχα

Το να γράφω στο μπλογκ δυσκολεύει μέρα με τη μέρα. Η δουλειά είναι πολλή και δε θέλω να μένω παραπάνω μπροστά στον υπολογιστή μου. Τα παιδιά έχουν μεγαλώσει και δε θέλω να γράφω δημόσια για τη ζωή τους. Υπάρχει πίεση και φόρτος εργασίας και πράγματα που ακόμα δε μπορώ να καταγράψω. Αυτό με κάνει να αφήνω πίσω και πράγματα που θα ήθελα να καταγράψω, γιατί σκέφτομαι πως χρονικά δεν ταιριάζουν. Πώς να γράψω για το Πάσχα αν δεν έχω γράψει για την πρωταπριλιά αυτά που ήθελα; Χαζομάρα φυσικά γιατί έτσι καταλήγω να μη γράφω τίποτα.

Ας το αλλάξω αυτό λοιπόν, γράφοντας για το Πάσχα, και ας μην έχω γράψει για την Πρωταπριλιά! Αν βρω χρόνο θα το βάλω κι εκείνο το ποστ στη θέση του αργότερα.

Φέτος δεν είχαμε κέφι να κάνουμε Πάσχα στην Καλαμάτα. Θέλαμε μια αλλαγή, να ξεφύγουμε από αυτά που κάνουμε συνήθως. Μου αρέσει η περιφορά του Επιτάφιου στο χωριό, μου αρέσουν όλα τα έθιμα που ακολουθούμε, το να είμαι με την εδώ οικογένεια, το ψήσιμο κλπ κλπ. Αλλά φέτος θέλαμε ηρεμία. Ούτε βεγγαλικά, ούτε φασαρίες. Θέλαμε διακοπές.

Στην αρχή λέγαμε να κάνουμε κάνα ταξιδάκι, αλλά δε μας βγήκε. Οπότε αποφασίσαμε να πάμε στην Αθήνα να περάσουμε το Πάσχα με τους γονείς μου. Στη συνέχεια άλλαξε λίγο το σχέδιο και αποφασίστηκε να περάσουμε το Πάσχα στην Αίγινα με τους γονείς αλλά και με την αδερφή μου που έχει εξοχικό εκεί. Ας πούμε δηλαδή πως το επέλεξα, γιατί όταν σε παίρνουν τηλέφωνο τα ανήψια σου και σου λένε “θεία Στέλλααααααααα, θα έρθεις να περάσεις μαζί μας 4 ή τουλάχιστον 3 μέρες μαζί μας το Πάσχαααααα;” (η ανηψιά) και “θεία Στέλλαααααααα, αν θες να παίξεις με το φορτηγό μου, απλώς να μου το ζητήσεις!” (ο ανηψιός), δεν έχεις πραγματικά επιλογή!

Στην αρχή το σκεφτόμουν λίγο γιατί ναι μεν ήθελα πάρα πολύ να πάω, αλλά αυτό θα πρόσθετε πολλές ώρες ταξιδιού στο ήδη μικρό μας παραθυράκι για διακοπές. Η Ιωάννα είχε πρόβες στο θέατρο και την Μ. Πέμπτη, αλλά και τη Δευτέρα του Πάσχα… Άρα είχαμε 3 μερούλες όλες κι όλες. Χαίρομαι όμως πάαααρα πολύ που πήγαμε, γιατί για πρώτη φορά μετά από μήνες περάσαμε 3 μέρες χωρίς να σκεφτούμε καθόλου τη δουλειά, τους δικηγόρους και τους λογιστές, χωρίς να σκοτίζουμε το κεφάλι μας με προβλήματα και πιθανές λύσεις. 3 μέρες με την οικογένεια, να φτιάχνουμε κουνελάκια με τα πιτσιρίκια, να μιλάω με την αδερφή μου, να αράζουμε στις ξαπλώστρες. 3 μέρες με φαγητό και γέλια.

Είχαν βέβαια και το πρόβλημά τους οι μέρες αυτές, καθώς μας χτύπησε μια γαστρεντερίτιδα. Γρήγορη μεν (τα ισχυρά συμπτώματα ίσως κράτησαν ένα 8ωρο), αλλά τα τσάκισε και τα δυο παιδιά, κυρίως τον Γιώργο αυτή τη φορά. Ακόμα κι έτσι, το ευχαριστηθήκαμε όλοι.

Ως δώρο για το Πάσχα αποφάσισα να μην πάρω στα ανήψια παιχνίδια ή ρούχα ή ακόμα βιβλία, αλλά να τους κάνω κάτι διαφορετικό. Ετοίμασα λοιπόν ένα όμορφο κουτί και έβαλα μέσα ένα σωρό πράγματα για κατασκευές. Υλικά για να φτιάξουμε κουνελάκια από το ρολό του χαρτιού τουαλέτας, υλικά για να φτιάξουμε κουνελάκια από κάλτσες, υλικά για να φτιάξουμε γιρλάντες από πασχαλινά αυγά, ξυλομπογιές, κηρομπογιές, ψαλίδι, κόλλες, κορδέλες καθώς και διάφορα χρωματιστά χαρτιά. Ήταν το Magic Box, το οποίο μετονομάστηκε μετά από πρόταση της ανηψιάς σε Magic bunny making box. Ένα σούπερ κουτί που μας προσέφερε πολλές ώρες διακέδασης και ήταν ευκαιρία να περάσω ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά.

Η τελειωμένη μας αυγουλένια γιρλάντα εδώ και από κάτω όλα τα κουνελάκια μας στη σειρά.

Διοργανώσαμε και Easter egg hunt που ήταν τεράστια επιτυχία σε μικρά και μεγάλα παιδιά (όπως φαίνεται και παρακάτω)

Στο δικό μας κυνήγι αυγών πρωταγωνιστής δεν ήταν μόνο ο Λαγός του Πάσχα, αλλά και η Γάτα του Πάσχα, η οποία λατρεύει τα σοκολατένια αυγά και έπρεπε να την προλάβουμε πριν τα φάει όλα. (true story, η γάτα έφαγε 2 από τα σοκολατένια αυγά πριν το καταλάβουμε!!!)

Με λίγα λόγια περάσαμε ένα υπέροχο Πάσχα….

Πάμε βόλτα στα αλλαντοποιία της Καλαμάτας

Η ομάδα “Πάμε Βόλτα” διοργανώνει βόλτες στην Καλαμάτα που έχουν σκοπό να σε κάνουν να γνωρίσεις καλύτερα την πόλη σου. Κάθε βόλτα έχει ένα θέμα, την αρχιτεκτονική, τα πηγάδια  κλπ κλπ. Είχα ακούσει κάποια στιγμή για την ομάδα αυτή, δεν ξέρω από πού, ίσως από την εφημερίδα, και  μου είχε φανεί πολύ ενδιαφέρουσα η ιδέα. Μέχρι τώρα όμως δεν είχα πάει μαζί τους πουθενά.

Το Σάββατο κάναμε την πρώτη βόλτα μαζί τους. Η φίλη Κατερίνα μας το πρότεινε και πήγαμε όλοι μαζί. Στο πλαίσιο της προσπάθειας της ομάδας να κάνει γνωστά τα παραγόμενα είδη και τις προοπτικές των μεταποιητικών επιχειρήσεων της Καλαμάτας και παράλληλα να τ’ αναδείξει και να τα προβάλλει, οργάνωσε μια ”πικάντικη βόλτα” στα μαγαζιά με αλλαντικά. Με λίγα λόγια πήγαμε σε καταστήματα που φτιάχνουν δικό τους λουκάνικο και παστό (δυο παραδοσιακά προϊόντα της Καλαμάτας) για να τα δούμε και να μιλήσουμε μαζί τους.

Επισκεφθήκαμε τα εξής καταστήματα:

  • Πρατήριο αλλαντικών Ηλία Μουτεβελή
  • Παραδοσιακά προϊόντα Οικονομάκος
  • Αλλαντοποιϊα Σχινάς
  • Κρεοπωλείο Παναγιωτόπουλος
  • Κρεοπωλείο Κατσίρας
  • Κρεοπωλείο Πουλόπουλος

Στο κατάστημα του κ. Μουτεβελή

Με εξαίρεση την αλλαντοποιία Σχινά, όλα τα καταστήματα μας υποδέχτηκαν με χαρά. Ήταν ιδιαίτερα φιλόξενοι, μας εξήγησαν πώς φτιάχνεται το λουκάνικο και το παστό, την ιστορία του καταστήματός τους (όλα έχουν μακρά παράδοση στο χώρο τους) και μας έδωσαν να δοκιμάσουμε (κάποιες φορές με συνοδεία κρασιού και τσίπουρου!). Στην αλλαντοποιία Σχινά οι δύο κυρίες που ήταν εκεί δε θέλησαν να μιλήσουν καθόλου, δεν ήθελαν να φωτογραφηθούν και με το ζόρι μας έδειξαν απλώς κάτι συσκευασμένα λουκάνικα. Κάποιοι άνθρωποι μάλλον δεν καταλαβαίνουν τι κάνει καλό στην επιχείρησή τους… Δεν είναι τυχαίο που ήταν το μοναδικό κατάστημα από το οποίο δεν αγόρασε κανείς από την ομάδα τίποτα…

Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία. Οι υπεύθυνοι του Πάμε βόλτα είχαν πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες να μας πουν, όχι μόνο για τα αλλαντοποιία, αλλά γενικότερα για την Καλαμάτα. Μάθαμε λοιπόν πολλά, ήμασταν καλή παρέα, φάγαμε λουκάνικα και παστό και ήπιαμε και κρασάκι. Πώς να μην περάσουμε ωραία;

Τα παστά και τα λουκάνικα!

Το κάθε κατάστημα έχει τη δική του συνταγή φυσικά για να κάνει λουκάνικο και παστό. Η βασική ιδέα και τεχνική είναι ίδια όμως. Για το λουκάνικο κόβουν το κρέας σε μικρές μπουκιές (κάποτε με το χέρι, τώρα έχουν μηχάνημα που το κάνει αυτό) και το περνάνε στο έντερο μαζί με ό,τι άλλο είναι να βάλουν μέσα. Μετά το λουκάνικο καπνίζεται και σε κάποιες περιπτώσεις βράζει για λίγο μετά μαζί με το παστό.

Στο κατάστημα του κ. Οικονομάκου

Στα περισσότερα μέρη μας έβγαλαν το δικό τους λουκάνικο και παστό να δοκιμάσουμε, ο κ. Οικονομάκος μας έδωσε και ένα άλλο δικό τους προϊόν, σαν καβουρμά, με μοσχαρίσιο κρέας (και πολύ σκόρδο!!)

Το παστό από την άλλη πρώτα το βάζουν σε χοντρό αλάτι για 3-5 μέρες (άλλοι σε σκέτο αλάτι, άλλοι μαζί με διάφορα μυρωδικά) και αφού έχει παστωθεί μετά το καπνίζουν. Εδώ μπαίνει το μυστικό του καθενός, που χρησιμοποιεί άλλα ξύλα και μυρωδικά, ανάλογα με το αποτέλεσμα του αρώματος που θέλει και του αρέσει. Αφού καπνιστεί, μπαίνει σε καζάνια και βράζει με λάδι και κρασί και μετά είναι έτοιμο προς κατανάλωση.

Στο κρεοπωλείο του κ. Παναγιωτόπουλου

Στο κατάστημα του κ. Παναγιωτόπουλου μάλιστα μας έβαλαν και μέσα στο χώρο που γίνεται η επεξεργασία και παρασκευή.

Στο κρεοπωλείο Κατσίρα

Εάν θέλει κανείς μπορεί να αγοράσει το παστό και μόνο καπνισμένο (όχι βρασμένο). Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να το βράσει μόνος του (αλλιώς δε διατηρείται). Είναι πιο οικονομικό έτσι και είναι ιδανική λύση εάν θέλει κάποιος να χρησιμοποιήσει άμεσα το παστό για κάποια συνταγή και όχι να φαγωθεί ως μεζές. Αν δηλαδή θέλει κάποιος να φτιάξει πχ ομελέτα με παστό, είναι προτιμότερο το παστό που δεν έχει βράσει, γιατί διατηρεί το άρωμα του καπνιστού καλύτερα. Ή αν θέλει να το βάλει στο φούρνο με πατάτες ας πούμε.

Στο κατάστημα του κ. Πουλόπουλου

Αυτές οι ιδέες μας ήρθαν από τον κ. Πουλόπουλο που επισκεφθήκαμε τελευταίο και μας άνοιξαν την όρεξη!

Εάν αγοράσει κανείς παστό θα πρέπει να το βάλει μέσα σε βάζο με λάδι να το σκεπάζει και να μπει στο ψυγείο. Μόνο έτσι μπορεί να διατηρηθεί για πολύ καιρό. Παλιά το βάζανε σε πήλινα κιούπια και το καλύπτανε με λίπος, τώρα θέλει βάζο και ψυγείο. Το ίδιο μπορεί να γίνει και με το λουκάνικο. Με αυτό τον τρόπο έχει κανείς ουζομεζέ άμεσα, όποτε τον θέλει!

Ελπίζω πως θα μπορέσω να πάω και σε άλλες τέτοιες ωραίες βόλτες στο μέλλον!

8 χρόνια αντικαπνιστικού νόμου…

Όταν είχε βγει ο αντικαπνιστικός νόμος είχα ενθουσιαστεί πραγματικά. Επιτέλους θα μπορούσαμε να βγούμε έξω ΚΑΙ τον χειμώνα, χωρίς προβλήματα, χωρίς να με πιάσει βήχας, χωρίς να μυρίζουνε τα ρούχα μας μετά. Θα μπορούσαμε να φάμε στην ταβέρνα ή να πιούμε το ποτό μας σε ένα καθαρό περιβάλλον.

Φυσικά καταλαβαίνετε πως η χαρά μου κράτησε λίγο. Πολύ σύντομα έγινε ξεκάθαρο πως δε θα εφαρμοζόταν ο νόμος. Μαγαζιά που ξεκίνησαν να τον εφαρμόζουν μετά από λίγες εβδομάδες το γύρισαν πίσω στο κάπνισμα, λόγω του ανταγωνισμού. Πλέον είναι πολύ λίγα τα μαγαζιά στη χώρα που το κρατάνε και στην Καλαμάτα τώρα πια κανένα. Το “Προσεχώς” που απαγόρευε το κάπνισμα έκλεισε, υπάρχουν μερικά μαγαζιά που έχουν “ειδικούς χώρους” για καπνιστές, που όμως δε χωρίζουν με τίποτα από τους χώρους για μη καπνιστές (άρα είναι σα να λες πως δεν πειράζει να κατουράς στη δεξιά άκρη της πισίνας…), υπάρχουν λίγα στα οποία οι χώροι είναι ξεκάθαρα χωρισμένοι και είναι ανεκτά (όπως το Φερνάντο στην παραλία) και υπάρχουν και άλλα που λένε μεν πως απαγορεύεται το κάπνισμα, αλλά αν το ζητήσει κάνας τακτικός πελάτης ή αν ας πούμε κάνει επίσκεψη ο Καρέλιας εκεί, ξαφνικά το επιτρέπουν.

Το κράτος φυσικά δεν κάνει τίποτα για την κατάσταση αυτή. Όχι μόνο δεν πιέζουν με κανέναν τρόπο να εφαρμοστεί το μέτρο, δεν δείχνουν καν την πρόθεση να το κάνουν. Στην αρχή είχε και νούμερο να καταγγείλεις την παρανομία, πλέον όχι μόνο νούμερο δεν υπάρχει, αλλά δεν έχεις κανέναν τρόπο να αντιδράσεις. Και το λέω γιατί προσπαθήσαμε πρόσφατα:

Πήγαμε για καφέ στο Loft, που είναι η καφετέρια/εστιατόριο στον πάνω όροφο του ξενοδοχείου Φαραί. Δεν είχε πολύ κόσμο όταν κάτσαμε και δεν κάπνιζε κανείς. Στα τραπέζια δεν είχε τασάκια και εμείς κάτσαμε να ευχαριστηθούμε το καφεδάκι μας με την υπέροχη θέα στη θάλασσα. Σιγά σιγά άρχισε να γεμίζει περισσότερο το μαγαζί, αλλά και πάλι κανένα πρόβλημα, κανείς δεν κάπνιζε. Μέχρι που ήρθαν δυο κυρίες και άναψαν τσιγάρο πίσω μας. Σηκώθηκε ο Κωνσταντίνος και τους είπε πως απαγορεύεται το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους. Στην αρχή νόμισαν πως είναι του μαγαζιού και το έσβησαν χωρίς να πουν τίποτα. Μετά τον είδαν να κάθεται στο τραπέζι, συνειδητοποίησαν πως δεν ήταν παρά ένας πελάτης και μίλησαν στη σερβιτόρα. Η σερβιτόρα με τη σειρά της ήρθε και μας ενημέρωσε πως το κάπνισμα ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ στο χώρο δίπλα μας (τίποτα δε χωρίζει τους δυο χώρους παρά μια νοητή γραμμή). Ο Κωνσταντίνος της είπε πως το κάπνισμα ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ αλλά σύμφωνα με το νόμο απαγορεύεται παντού. Η σερβιτόρα δε μπορούσε βέβαια να κάνει και πολλά, είπε πως θα πει στον υπεύθυνο να έρθει (ο οποίος δεν ήρθε ποτέ), ο Κωνσταντίνος της απάντησε πως δε χρειάζεται να μιλήσει στον υπεύθυνο, ο νόμος είναι νόμος και απλώς θα καλέσει την αστυνομία. Πέρασε κάμποση ώρα, ο υπεύθυνος όπως είπα δεν εμφανίστηκε ποτέ, οι κυρίες συνέχισαν να καπνίζουν και ο Κωνσταντίνος πήρε τηλέφωνο την αστυνομία. Κάπου εδώ μας ήρθε η κεραμίδα. Μέχρι τώρα συζητούσαμε για το τι θα κάνουμε, αν θα αρχίσουμε να διαμαρτυρόμαστε στα μαγαζιά που πάμε και καπνίζουν, αν θα αρχίσουμε να καλούμε την αστυνομία, τι θα σημαίνει αυτό για τις εξόδους μας, τι θα σημαίνει για τους φίλους μας και ένα σωρό τέτοια. Τώρα που το κάναμε πρώτη φορά η αστυνομία μας είπε πως δε μπορεί να κάνει τίποτα, το αδίκημα είναι αστικό και όχι ποινικό και άρα το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να έρθει και να καταγράψει το συμβάν. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνεις για να καταγγείλεις ένα κατάστημα που παρανομεί, πού θα πρέπει να απευθυνθείς. Ο αστυνομικός που ήρθε μας είπε πως υπεύθυνος είναι ο Επόπτης Υγείας, αλλά τρέχα γύρευε να τον βρεις. Θέλει πολύ παραπάνω ψάξιμο για να δούμε τι πρέπει να κάνουμε. Τέλος πάντων φύγαμε, περιμέναμε τον αστυνόμο κάτω στο δρόμο, κατέγραψε το συμβάν, ανέβηκε και πάνω να πάρει τα στοιχεία του υπεύθυνου και εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πάρουμε από την αστυνομία καταγεγραμμένο το περιστατικό. Βέβαια από την άλλη οι πελάτες του μαγαζιού είδαν την αστυνομία να μπαίνει μέσα και να παίρνει τα στοιχεία του υπεύθυνου, κάτι που δεν άρεσε και πολύ (ούτε στους πελάτες, ούτε στον υπεύθυνο). Ίσως είναι κάτι και αυτό.

Το πράγμα είχε και άλλες λεπτομέρειες. Οι κυρίες ήταν οι μόνες που καπνίζανε σε έναν ολόκληρο όροφο. Μέσα υπήρχαν έγκυες, μωρά, μικρά παιδιά. Αυτές δεν πτοήθηκαν καθόλου. Φεύγοντας ο Κωνσταντίνος τους είπε πως θα έπρεπε να ντρέπονται (μιλώντας τους αυστηρά μεν αλλά στον πληθυντικό). Όταν πήγε ο αστυνόμος ήθελαν να κάνουν και αυτές λέει καταγγελία γιατί ο Κωνσταντίνος τους είπε “ντροπή σου κυρά μου” και τις έφτυσε!!!! Και ήταν βεβαίως έξω φρενών!

Δεν πάμε καλά….

Από τη μια απογοητευτήκαμε με το περιστατικό αυτό, από την άλλη οι φίλοι που ήταν μαζί καθώς και οι φίλοι στους οποίους το είπαμε, φάνηκαν να παίρνουν θάρρος. Κανείς δε θέλει να γίνεται ο γραφικός, ο κακός, ο γκρινιάρης, ο καταδότης, κανείς δε θέλει να χαλάει το απόγευμά του και τη μια του έξοδο με τσακωμούς και αστυνομίες. Όμως βλέπεις πως δε γίνεται αλλιώς. Και βλέπεις πως οι φίλοι σου δεν αντιδρούν άσχημα όταν το κάνεις, αλλά αντίθετα σε υποστηρίζουν. Και παίρνουν θάρρος να το κάνουν και αυτοί μετά. Ίσως αυτή να είναι η αρχή. Αυτό να χρειάζεται να κάνουμε όλοι, να μιλάμε τέλος πάντων, μπας και καταλάβουν και οι καταστηματάρχες πως δε θα χάσουν τις δουλειές τους αν απαγορεύσουν το κάπνισμα. Ο κόσμος θα συνηθίσει σιγά σιγά.

Για να μη τα λέω όλα μαύρα, από τη μια η κατάσταση είναι χειρότερη γιατί ξέρεις πως έχεις το νόμο με το μέρος σου και δίκιο δε βρίσκεις, από την άλλη όμως υπάρχουν τώρα κάποια μαγαζιά στα οποία μπορείς να πας και να μην έχεις το πρόβλημα του τσιγάρου, έστω και αν είναι λίγα. Πριν το νόμο δεν υπήρχαν ούτε αυτά. Χρειάζεται να τα ψάχνεις φυσικά, αλλά υπάρχουν (στο facebook έχουν δημιουργηθεί πολλές ομάδες που καταγράφουν τα μαγαζιά αυτά). Τώρα το θέμα είναι να γίνουν όλα επιτέλους έτσι. Και να καταλήξουν να είναι γραφικοί αυτοί που θα θέλουν να κάνουν τσιγάρο μέσα στο μαγαζί.

Αντίο 2016

Όπου και αν διαβάσεις, θα δεις αναφορές για το πόσο άσχημο ήταν το 2016 και άντε καλά ξεκουμπίδια. Δε νομίζω βέβαια πως περιμένει κανείς πραγματικά πως το 2017 θα είναι καλύτερο, οι περισσότεροι άντε να εύχονται απλώς να μην είναι χειρότερο. Παντού συζητάνε το πόσοι μας άφησαν χρόνους το 2016 (η αλήθεια είναι πως μεγάλωσα με τον David Bowie και πολύ στεναχωρήθηκα) και αν ήταν τυχαίο ή αν είναι η αρχή μόνο, καθώς όλοι όσοι ξέραμε από μικρά παιδιά μεγαλώνουν και ένας ένας την κάνουν. Θα το μάθουμε μέσα στα επόμενα χρόνια φαντάζομαι.

Πριν έρθει το 2016 το περίμενα με χαρά. Ο λόγος είναι πολύ χαζός… Απλώς το 16 είναι αγαπημένος μου αριθμός, ίσως επειδή στις 16 έχω γενέθλια, ίσως επειδή γενικά αγαπώ το 6 για κάποιο περίεργο λόγο. Οπότε περίμενα πως το 2016 θα είναι μια ωραία χρονιά.

Η πρώτη μου σκέψη είναι πως δεν ήταν και τόσο…

Μια φίλη θεωρεί πως είμαι υπερβολική. Δεν πεθάναμε το 2016, δεν χάσαμε κάποιον δικό μας άνθρωπο, δεν χάσαμε τη δουλειά μας, δεν πάθαμε κάποια ανίατη ασθένεια. Φτάνει αυτό όμως για να κάνει μια χρονιά καλή; Και τι φτάνει για να τη χαρακτηρίσει ως κακή;

Κατά κύριο λόγο η γκρίνια μου έχει να κάνει με την υγεία. Η μεγαλύτερη ευχή είναι “την υγειά μας να έχουμε” και φέτος δε την είχαμε… Δε θα αναφερθώ ιδιαίτερα στο πόσοι γνωστοί πέθαναν. Δε με αφορά προσωπικά, αν και η αλήθεια είναι πως μεγάλωσα με τον David Bowie και πολύ στεναχωρήθηκα (είχε κάτι το 2016 ή είναι η αρχή μόνο, καθώς όλοι όσοι ξέραμε από μικρά παιδιά μεγαλώνουν και ένας ένας την κάνουν; Θα το μάθουμε μέσα στα επόμενα χρόνια φαντάζομαι). Η δική μας υγεία με αφορά περισσότερο και μπορώ να πω πως το 2016 δεν ήταν καλό. Μπορεί να επιβιώσαμε, αλλά εγώ, η Ιωάννα, ο πατέρας μου, περάσαμε άσχημα φέτος, ενώ για τον Γιώργο απλώς μάθαμε τώρα κάτι που είχε και θα έχει για πάντα. Ακόμα και ο γάτος και η σκυλίτσα μας είχαν/έχουν περιπέτειες με την υγεία τους. Νομίζω τα δυο σοκ που περάσαμε με την Ιωάννα φέτος θα μου μείνουν ως τραύμα για πολύ καιρό. Όσον αφορά εμένα προσωπικά, και γυαλιά έβαλα φέτος (ακόμα δε τα χρειάζομαι πάρα πολύ, απλώς με βοηθάνε στον υπολογιστή κυρίως), και στο νοσοκομείο πήγα (για επέμβαση ρουτίνας, αλλά πήγα), και η μέση μου με έπιασε και 3 μήνες μετά έχω ακόμα πρόβλημα.

Το δεύτερο που με κάνει να σκέφτομαι με οργή το 2016 ήταν όλες οι πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Δεν έχουμε ζήσει άλλη τέτοια χρονιά και φοβάμαι πως δε θα καλυτερέψει τίποτα από εδώ και περά. Είναι λες και θέλουν οπωσδήποτε να διώξουν όλους όσους προσπαθούν να δουλέψουν, να χτίσουν κάτι, να δημιουργήσουν, να αναπτυχθούν. Γίνεται όλο και πιο ασύμφορο το να μένεις εδώ.

Δυο σημαντικά θέματα λοιπόν μαυρίζουν το 2016. Η έλλειψη υγείας και το άγχος. Υπάρχουν όμως πολλά μικρά στα οποία μπορώ να εστιάσω για να μη νιώθω τόση πίκρα.

Ξεκίνησε πολύ ωραία με ταξιδάκι. Είχαμε τις περιπέτειές μας, αλλά περάσαμε τέλεια. Και οι εκδρομές συνεχίστηκαν όλη τη χρονιά, με το Θέρμο και τη Σίφνο να κυριαρχούν στις όμορφες αναμνήσεις. Επίσης τα παιδιά κάναν επίσκεψη στο CERN με το σχολείο τους και είμαι σίγουρη πως αυτή ήταν μια εμπειρία μοναδική.

Κάναμε πολλές κατασκευές στο εργαστήριό μας. Φτιάξαμε το Dog, φτιάξαμε δυο καρέκλες, κάναμε βελτιώσεις στην κουζίνα μας και ένα σωρό άλλα μικροπράγματα.

Περάσαμε αρκετό χρόνο με φίλους και καταφέραμε να δούμε και ανθρώπους που είχαμε πολύ καιρό να δούμε. Δυο πολύ φιλικά μας ζευγάρια θα αποκτήσουν νέο παιδάκι, μεγαλώνοντας τη χαρά μας.

Περάσαμε χρόνο με τις οικογένειές μας. Με την αδερφή μου δεν κατάφερα να συναντηθώ πολλές φορές, μόνο δυο σε όλη τη χρονιά. Όμως δε το σκέφτομαι με λύπη, γιατί τη δεύτερη, τώρα τα Χριστούγεννα, κάτσαμε πολλές ώρες μαζί και αισθάνομαι πως τους χόρτασα!

Ο Κωνσταντίνος πήρε καινούριο ποδήλατο. Μπορεί η αφορμή να ήταν κακή (αφού έσπασε το παλιό του) και μπορεί να ήταν μια σχετικά αγχωτική περίοδος εκείνη καθώς ήταν έτοιμος να φύγει για το ταξίδι του και δεν ήξερε τι να κάνει, αλλά στο τέλος ήταν για καλό νομίζω, γιατί τώρα έχει ένα πολύ καλό ποδήλατο και το παλιό το αντικατέστησε η αντιπροσωπεία (ήταν στην εγγύηση) και το έχει τώρα ο Γιώργος – ο οποίος και το χρησιμοποιεί καθημερινά.

Είχα την ευκαιρία να κάνω το Fika challenge. Μπορεί να μην κατάφερα να το ολοκληρώσω λόγω μέσης, αλλά το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ όσο κράτησε. Δοκίμασα ένα σωρό συνταγές, έβγαλα τέλειες φωτογραφίες. Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία.

Διάβασα 22 βιβλία, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν πάρα πολύ ωραία.

Έκοψα τα μαλλιά μου. Μεγάλη αλλαγή. Είναι εξαιρετικά βολικό το κοντό μαλλί και μέχρι στιγμής πολύ σπάνια μου λείπουν τα μακριά μαλλιά. Και ξεκίνησα ξανά να τα βάφω (τώρα αυτό δεν είναι ακριβώς καλό ή θετικό. Όμως αισθάνομαι καλά με την αλλαγή, οπότε το βάζω στα θετικά).

Βάλαμε το σπίτι μας στο Warm Showers. Είχαμε έτσι την ευκαιρία να γνωρίσουμε ποδηλάτες που κάνουν μεγάλα ταξίδια και να ακούσουμε πολλές ιστορίες.

Το 2016 μας έβαλε σε πάρα πολλές σκέψεις, πολλές φορές. Αναγκαστήκαμε να σκεφτούμε για την πορεία που θα πάρει η ζωή μας (ή που θέλουμε να πάρει) και πονοκεφαλιάσαμε και σκοτιστήκαμε και τσακωθήκαμε ακόμα (εντάξει λίγο ήταν αυτό, οι περισσότεροι δε θα το θεωρούσαν καν τσακωμό). Πήραμε αποφάσεις ζωής και τα αποτελέσματα των αποφάσεων θα τα δούμε στην πορεία των επόμενων χρόνων. Μπορεί στο τέλος να πούμε πως ήταν μια εξαιρετική χρονιά (αν εξαιρέσεις τις περιπέτειες της υγείας μας, που πιθανώς είναι εντελώς περαστικές). Μπορεί να πούμε πως ήταν μια καταστροφική χρονιά. Σίγουρα πάντως ήταν μια σημαντική χρονιά και προς το παρόν θα προσπαθήσω να εστιάσω στα πολλά μικρά καλά και στην ελπίδα για το μέλλον.

Μακάρι όταν φεύγει το 2017 να μας βρει με πιο αισιόδοξη διάθεση!

 

 

Αυτό δεν είναι διαγωνισμός…

Είναι γνωστό πως ως οικογένεια είμαστε αρκετά ανταγωνιστικοί μεταξύ μας. Κυρίως εγώ και ο Κωνσταντίνος, αλλά, τώρα που έχουν φτάσει σε αυτή την ηλικία, και τα παιδιά μεταξύ τους και αρκετές φορές ο ανταγωνισμός απλώνεται και μεταξύ των 4 μας.

Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα μεταξύ μας ένα διαγωνισμό. Ποιός θα κερδίσει πιο πολλές στο Slitherlink, ποιός θα κερδίσει τα επιτραπέζια, ποιός θα κάνει καλύτερο χρόνο στο να λύσει τον κύβο κλπ κλπ.

Πριν μερικές μέρες μου ήρθε ένα ωραιότατο newsletter από το Goodreads και μου έδειχνε τα βιβλία της χρονιάς μου. Ποιά ήταν, πόσα ήταν και πόσες σελίδες συνολικά διάβασα μέσα στη χρονιά. Μου φάνηκε πάρα πολύ ωραίο ως ιδέα και το έδειξα και στον Κωνσταντίνο. Του είχε έρθει και εκείνου βέβαια αντίστοιχο newsletter. Έτσι, ξαφνικά και αναπάντεχα, ήρθε ο ανταγωνισμός! Πόσες παραπάνω σελίδες έχεις διαβάσει εσύ; Πόσα βιβλία; Κοίτα εγώ! Και επεκτάθηκε στον Γιώργο, που έχει και εκείνος λογαριασμό στο Goodreads. Πρόσθεσε όσα βιβλία θυμόταν ότι είχε διαβάσει φέτος και μπήκε και αυτός στον ανταγωνισμό.

Μόνο που δε γίνεται να σταματήσουμε εκεί… Τις τελευταίες μέρες του 2016 έχουμε πέσει με τα μούτρα στο διάβασμα, να τελειώσουμε όσο περισσότερα βιβλία μπορούμε, όσες περισσότερες σελίδες! Μας “κερδίζει” ο Κωνσταντίνος με αρκετή διαφορά βέβαια. Δε γίνεται να μη “χάσουμε” λοιπόν, αλλά τουλάχιστον να το κάνουμε με αξιοπρέπεια (είπε ο Γιώργος που έρχεται δεύτερος).

Του χρόνου θα μπει και η Ιωάννα στο κόλπο και θα σημειώνει και εκείνη τα βιβλία της.

Ο Κωνσταντίνος επιμένει πως αυτό δε μπορεί να είναι διαγωνισμός, δε διαβάζεις βιβλία για να κερδίσεις. Κι εγώ του είπα “Αυτό δεν είναι διαγωνισμός ακριβώς. Είναι για να μπορείς να το τρίψεις στη μούρη λίγο”.

Δεν ξέρω πού οδηγούμαστε ως οικογένεια!!!

Υ.Γ. πέρα από την πλάκα, είναι πολύ ωραίο site το Goodreads. Μέχρι πρόπερσι σημείωνα εδώ τα βιβλία που είχα διαβάσει, αλλά μετά βαρέθηκα, το ψιλοπαράτησα. Τώρα βρήκα εύκολο τρόπο να σημειώνω τι έχω διαβάσει. Το ότι στο τέλος σου δείχνει και όλες αυτές τις πληροφορίες είναι ένα πολύ ωραίο εξτραδάκι. Αν θέλετε μπορείτε να δείτε εδώ τα δικά μου βιβλία του 2016

 

Χριστούγεννα VS γάτος: 0-3

Τα γατιά τα λατρεύω. Είμαι ξεκάθαρα cat person. Είναι πάρα πολλά τα πράγματα που κερδίζεις όταν έχεις γάτα, αλλά -ανάμεσα σε άλλα, δε το αρνούμαι- υπάρχει και ένα πράγμα που χάνεις. Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο…

Πριν δυο χρόνια, στα πρώτα Χριστούγεννα του γάτου, στολίσαμε δειλά δειλά το δέντρο γιατί δεν ήξερα πώς θα ήταν τα πράγματα. Στην αρχή όλα ήταν καλά, σιγά σιγά ξεθάρρεψε όμως και άρχισε να ανεβαίνει στο δέντρο. Τόσα όμορφα στολίδια τον κοίταζαν και τον περίμεναν για παιχνίδι, πώς να τα αφήσει;;;;

xmascat1

Δε του έφταναν τα κάτω στολίδια φυσικά, υπήρχε ένας ολόκληρος κόσμος περιπέτειας και πιο ψηλά…
xmascat2

Ήταν μικρούλης ακόμα και ελαφρύς, οπότε το δέντρο τον σήκωνε με ευκολία. Νομίζω μια φορά μόνο έπεσε το δέντρο, αλλά δεν τον πτόησε αυτό. Μέχρι να τελειώσουν οι γιορτές μαζεύαμε στολίδια από το πάτωμα και από όλους τους ορόφους…

Έτσι τα επόμενα Χριστούγεννα που ήταν και πιο μεγάλος πια, το σκέφτηκα πολύ καλά εάν θα στολίσω δέντρο. Διάβασα ένα σωρό άρθρα περί του θέματος και στο τέλος αποφάσισα να το δοκιμάσω άλλη μια χρονιά. Αυτή τη φορά έβαλα μόνο στολίδια μαλακά ή ξύλινα, που δε γυαλίζαν πάρα πολύ και άφησα και τα κάτω κλαδιά χωρίς καθόλου στολίδια, μπας και γλυτώσει τίποτα.

Φυσικά δεν γλύτωσε… Ο γάτος και αυτή τη χρονιά σκαρφάλωσε στο δέντρο.

xmascat3

Όλα τα στολίδια του αρέσουν, άσχετα αν είναι μπάλες ή φιογκάκια, αν γυαλίζουν ή αν είναι ματ ξύλινα. Δεν κάνει διακρίσεις… Αυτή τη φορά το δέντρο έπεσε πιο πολλές φορές (είπαμε, είχε γίνει 4 κιλά πλέον) και μέχρι το τέλος των γιορτών δεν υπήρχαν στολίδια επάνω. Τουλάχιστον γλυτώσαμε το ξεστόλισμα…

xmascat4

Φέτος λοιπόν είπα δε θα στολίσουμε μεγάλο δέντρο. Στολίσαμε λοιπόν ένα μικρούλι που είχε πάρει η Ιωάννα για το δωμάτιό της, το βάλαμε επάνω στο τραπεζάκι και περιμέναμε να δούμε τι θα γίνει…

xmascat5

Και έγινε αυτό… Του αρέσει πάρα πολύ να ανεβαίνει πάνω σε αυτό το τραπεζάκι και να βλέπει το δέντρο ή να κοιμάται κουλουριασμένος εκεί δίπλα του. Έχει περάσει καμιά εβδομάδα που το έχουμε και μέχρι στιγμής δε το έχει πειράξει παραπάνω. Κάνα δυο φορές τον έχω πιάσει να ξεκινάει να παίξει με τα στολίδια, τον έχω μαλώσει και έχει φύγει. Δεν τρέφω ελπίδες ή αυταπάτες βέβαια πως αυτό θα διαρκέσει. Θα δούμε φυσικά, αλλά νομίζω πως και αυτά τα Χριστούγεννα κέρδισε ο γάτος…

Fika challenge (7)

Με αυτή την πεντάδα έφτασα τις 35 συνταγές, άρα μου μένουν λιγότερες από δέκα για να τελειώσω το challenge μου. Μια μέρα δεν κατάφερα να κάνω συνταγή γιατί δυστυχώς με έχει πιάσει η μέση μου για τα καλά, αλλά αναπλήρωσα κάνοντας δυο μαζεμένες μετά. Η αλήθεια είναι πως ζορίζομαι λίγο με τη μέση μου αυτές τις μέρες, θα δω πώς θα πάει το πράγμα.

Για να δούμε τι έφτιαξα:

Συνταγή ν.31 Κρακεράκια

Δεν είναι ακριβώς αυτό που έχουμε στο μυαλό μας ως κρακεράκια. Είναι περισσότερο σα να έχεις ψήσει κομμάτια τορτίγιας θα έλεγα. Πολύ λεπτά και τραγανά, τρώγονται μετά μανίας αν ξεκινήσεις, σα να έτρωγες πατατάκια ας πούμε! Τέλεια με κάποιο ντιπ. Εγώ θα τα προτιμούσα λίγο πιο αλμυρά για να πω την αλήθεια, μου φάνηκαν πως ήθελαν κάποιο boost στη γεύση.

knackekex

Εδώ έκανα το διάλειμμα για τη μέση και συνέχισα την επόμενη με:

Συνταγή ν.32 Μπισκότα βουτύρου με γέμιση αμυγδαλόπαστα

Παίρνεις τη ζύμη για τα μπισκότα βουτύρου, την ανοίγεις, βάζεις μέσα αμυγδαλόπαστα, την κλείνεις σε φακελάκι, την ψήνεις, ρίχνεις γλάσο με άχνη και πορτοκάλι και κόβεις ροδέλες. Η γέμιση δεν φαίνεται τόσο οπτικά, αλλά στη γεύση την καταλαβαίνεις και με το παραπάνω. Πάρα πολύ νόστιμα

apelsinsnittarΣυνταγή ν.33 Τσουρεκάκια με κρόκο Κοζάνης και σταφίδες

Εδώ αναπλήρωσα τη συνταγή που δεν έφτιαξα προχτές. Με μια ζύμη κάνεις δυο διαφορετικές συνταγές, οπότε ήταν εύκολο 🙂 Η πρώτη είναι σκέτη η ζύμη και φτιάχνεις τσουρεκάκια σε διάφορα παραδοσιακά σχήματα. Η συνταγή είναι Χριστουγεννιάτικη και το κάθε σχήμα έχει την ονομασία του (και μάλιστα πολύ αστείες ονομασίες όπως Χριστουγεννιάτικο γουρούνι, τα μαλλιά του παπά και άλλα τέτοια! )

lussekatterΣυνταγή ν.34  Τσουρεκοκέικ με γέμιση αμυγδαλόπαστα

Με την υπόλοιπη μισή ζύμη κάνεις ένα κέικ. Ανοίγεις δυο στρογγυλά, γιατί ανάμεσα μπαίνει -τι άλλο;;;- αμυγδαλόπαστα! Είναι πάρα πολύ νόστιμο και το φαντάζομαι ως τέλεια βασιλόπιτα!

Να πω επίσης πως έφτιαξα τη μισή δόση γιατί ως τσουρεκάκια μπαγιατεύουν εύκολα και θεώρησα πως τα τσουρεκάκια συν το κέικ θα ήταν too much ως ολόκληρη δόση. Ίσως όμως έπρεπε να την κάνω όλη και να τα βάλω στην κατάψυξη, γιατί η Ιωάννα ειδικά ενθουσιάστηκε. Θα ξέρω για την επόμενη φορά 🙂

saffranskakaΣυνταγή ν.35 Κέικ αμύγδαλο με σος καραμέλα

Το βιβλίο έγραφε στην περιγραφή “sweet and decadent, not for the lighthearted”. Έτσι να πω την αλήθεια δίσταζα να το φτιάξω. Περίμενα να έχουμε κόσμο (και μάλιστα φίλους των παιδιών) για να είμαι σίγουρη πως θα εξαφανιστεί. Εντέλει είναι πράγματι πιο γλυκό από οποιαδήποτε άλλη συνταγή τους, αλλά οκ, στην Ελλάδα είμαστε πιο συνηθισμένοι στα τόσο γλυκά.

Για topping ήθελε lingonberries, εγώ έβαλα Αρώνια που νομίζω ταίριαξε εξίσου καλά. Αυτή η ελαφριά πικροστιφάδα αντισταθμίζει λίγο την γλύκα της καραμέλας.
kinuskikaka
Δείτε την πρώτη πεντάδα, τη δεύτερη πεντάδα, την τρίτη πεντάδα, την τέταρτη πεντάδα, την πέμπτη πεντάδα και την έκτη πεντάδα.

Fika challenge (6)

Κάπως έτσι έφτασα τις 30 συνταγές! Έκλεισα ένα μήνα στον οποίο φτιάχνω καθημερινά καινούρια πράγματα. Ελάχιστες φορές με έχει κουράσει ή το έχω δει ως βάρος και νομίζω πως θα μου λείψει λιγάκι μετά (τέτοιος μαζοχισμός! ). Σίγουρα θα λείψει στην οικογένεια και σε όσους τσιμπάνε καθημερινά τη λιχουδιά τους!

Οι 5 επόμενες συνταγές λοιπόν ήταν:

Συνταγή ν.26 Μπισκότα σοκολάτας

Ευτυχώς η δόση είναι μεγάλη, γιατί δε θα έμεναν ούτε για μισή μέρα αλλιώς! Ο Γιώργος κόντεψε να φάει το βάζο στην καθησιά του.

chokladkakorΣυνταγή ν.27 Μαρμελάδα βατόμουρο – μύρτιλο

Οι κόκκινες μαρμελάδες μας αρέσουν έτσι κι αλλιώς πολύ. Στο ψωμάκι μας, με βούτυρο ή φυστικοβούτυρο ή πάνω στα πανκεικς, γενικά τις τρώμε. Οπότε όλοι χάρηκαν που αποκτήσαμε ακόμα ένα βάζο κόκκινης μαρμελάδας!
drottningsylt

Συνταγή ν.28 Σουηδικά πανκέικς

Τι θα πει “Σουηδικά” θα μου πείτε; τι διαφορά έχουν; Από τα αμερικάνικα μεγάλη θα σας πω. Είναι κάτι ανάμεσα σε κρέπα και πανκεικ, χωρίς καθόλου ζάχαρη στη ζύμη. Φτιάχνονται πιο εύκολα από τις κρέπες αλλά και πάλι θες το χρόνο σου, καθώς για 15 πανκεικς, με 3 λεπτά πες το καθένα στο τηγάνι σου, αυτό σημαίνει 45 λεπτά πάνω από το μάτι! Στη γεύση μου θύμισαν πολύ έντονα τα πανκεικς που είχαμε φάει στο Άμστερνταμ. Θα τα έβαζα κάτω από τα αμερικάνικα πανκέικ και τις κρέπες στις προτιμήσεις μου.

pannkakor

Συνταγή ν.29 Μαλακά κουλούρια με τζίντζερ

Πικάντικα μουστοκούλουρα θα τα έλεγα. Η συνταγή θέλει μελάσσα (εξού και το χρώμα τους), αλλά νομίζω θα ήταν πολύ ωραία και με πετιμέζι ή έναν συνδυασμό. Θα το δοκιμάσω την επόμενη φορά (σίγουρα θα υπάρχει γιατί άρεσαν πολύ σε όλους). Τα δαγκώνεις και σου έρχονται διάφορες γεύσεις σταδιακά, καθώς έχουν μέσα κανέλα, γαρύφαλλο, τζίντζερ, κάρδαμο και πιπέρι…

mjukapepparkakor

Συνταγή ν.30 Κέικ με αμύγδαλα και πατάτα

Ναι, καλά διαβάσατε, με πατάτα. Κέικ χωρίς γλουτένη, αφού έχει μέσα τριμμένο αμύγδαλο και βρασμένη πατάτα. Ενδιαφέρον θα έλεγα, μοιάζει λίγο με καρυδόπιτα επειδή καταλαβαίνεις τον ξηρό καρπό στο δόντι. Σερβίρεται με τη μαρμελάδα βατόμουρο (τη συνταγή ν.27 παραπάνω) crème fraîche (όπου εγώ έβαλα λίγο χτυπημένο γιαούρτάκι). Τρώγεται άνετα και σκέτο, αλλά με αυτό τον συνδυασμό είναι πολύ νόστιμο.

kronanskaka

Δείτε την πρώτη πεντάδα, τη δεύτερη πεντάδα, την τρίτη πεντάδα, την τέταρτη πεντάδα και την πέμπτη πεντάδα.