Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

απολογισμοί

Αντίο 2016

Όπου και αν διαβάσεις, θα δεις αναφορές για το πόσο άσχημο ήταν το 2016 και άντε καλά ξεκουμπίδια. Δε νομίζω βέβαια πως περιμένει κανείς πραγματικά πως το 2017 θα είναι καλύτερο, οι περισσότεροι άντε να εύχονται απλώς να μην είναι χειρότερο. Παντού συζητάνε το πόσοι μας άφησαν χρόνους το 2016 (η αλήθεια είναι πως μεγάλωσα με τον David Bowie και πολύ στεναχωρήθηκα) και αν ήταν τυχαίο ή αν είναι η αρχή μόνο, καθώς όλοι όσοι ξέραμε από μικρά παιδιά μεγαλώνουν και ένας ένας την κάνουν. Θα το μάθουμε μέσα στα επόμενα χρόνια φαντάζομαι.

Πριν έρθει το 2016 το περίμενα με χαρά. Ο λόγος είναι πολύ χαζός… Απλώς το 16 είναι αγαπημένος μου αριθμός, ίσως επειδή στις 16 έχω γενέθλια, ίσως επειδή γενικά αγαπώ το 6 για κάποιο περίεργο λόγο. Οπότε περίμενα πως το 2016 θα είναι μια ωραία χρονιά.

Η πρώτη μου σκέψη είναι πως δεν ήταν και τόσο…

Μια φίλη θεωρεί πως είμαι υπερβολική. Δεν πεθάναμε το 2016, δεν χάσαμε κάποιον δικό μας άνθρωπο, δεν χάσαμε τη δουλειά μας, δεν πάθαμε κάποια ανίατη ασθένεια. Φτάνει αυτό όμως για να κάνει μια χρονιά καλή; Και τι φτάνει για να τη χαρακτηρίσει ως κακή;

Κατά κύριο λόγο η γκρίνια μου έχει να κάνει με την υγεία. Η μεγαλύτερη ευχή είναι “την υγειά μας να έχουμε” και φέτος δε την είχαμε… Δε θα αναφερθώ ιδιαίτερα στο πόσοι γνωστοί πέθαναν. Δε με αφορά προσωπικά, αν και η αλήθεια είναι πως μεγάλωσα με τον David Bowie και πολύ στεναχωρήθηκα (είχε κάτι το 2016 ή είναι η αρχή μόνο, καθώς όλοι όσοι ξέραμε από μικρά παιδιά μεγαλώνουν και ένας ένας την κάνουν; Θα το μάθουμε μέσα στα επόμενα χρόνια φαντάζομαι). Η δική μας υγεία με αφορά περισσότερο και μπορώ να πω πως το 2016 δεν ήταν καλό. Μπορεί να επιβιώσαμε, αλλά εγώ, η Ιωάννα, ο πατέρας μου, περάσαμε άσχημα φέτος, ενώ για τον Γιώργο απλώς μάθαμε τώρα κάτι που είχε και θα έχει για πάντα. Ακόμα και ο γάτος και η σκυλίτσα μας είχαν/έχουν περιπέτειες με την υγεία τους. Νομίζω τα δυο σοκ που περάσαμε με την Ιωάννα φέτος θα μου μείνουν ως τραύμα για πολύ καιρό. Όσον αφορά εμένα προσωπικά, και γυαλιά έβαλα φέτος (ακόμα δε τα χρειάζομαι πάρα πολύ, απλώς με βοηθάνε στον υπολογιστή κυρίως), και στο νοσοκομείο πήγα (για επέμβαση ρουτίνας, αλλά πήγα), και η μέση μου με έπιασε και 3 μήνες μετά έχω ακόμα πρόβλημα.

Το δεύτερο που με κάνει να σκέφτομαι με οργή το 2016 ήταν όλες οι πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Δεν έχουμε ζήσει άλλη τέτοια χρονιά και φοβάμαι πως δε θα καλυτερέψει τίποτα από εδώ και περά. Είναι λες και θέλουν οπωσδήποτε να διώξουν όλους όσους προσπαθούν να δουλέψουν, να χτίσουν κάτι, να δημιουργήσουν, να αναπτυχθούν. Γίνεται όλο και πιο ασύμφορο το να μένεις εδώ.

Δυο σημαντικά θέματα λοιπόν μαυρίζουν το 2016. Η έλλειψη υγείας και το άγχος. Υπάρχουν όμως πολλά μικρά στα οποία μπορώ να εστιάσω για να μη νιώθω τόση πίκρα.

Ξεκίνησε πολύ ωραία με ταξιδάκι. Είχαμε τις περιπέτειές μας, αλλά περάσαμε τέλεια. Και οι εκδρομές συνεχίστηκαν όλη τη χρονιά, με το Θέρμο και τη Σίφνο να κυριαρχούν στις όμορφες αναμνήσεις. Επίσης τα παιδιά κάναν επίσκεψη στο CERN με το σχολείο τους και είμαι σίγουρη πως αυτή ήταν μια εμπειρία μοναδική.

Κάναμε πολλές κατασκευές στο εργαστήριό μας. Φτιάξαμε το Dog, φτιάξαμε δυο καρέκλες, κάναμε βελτιώσεις στην κουζίνα μας και ένα σωρό άλλα μικροπράγματα.

Περάσαμε αρκετό χρόνο με φίλους και καταφέραμε να δούμε και ανθρώπους που είχαμε πολύ καιρό να δούμε. Δυο πολύ φιλικά μας ζευγάρια θα αποκτήσουν νέο παιδάκι, μεγαλώνοντας τη χαρά μας.

Περάσαμε χρόνο με τις οικογένειές μας. Με την αδερφή μου δεν κατάφερα να συναντηθώ πολλές φορές, μόνο δυο σε όλη τη χρονιά. Όμως δε το σκέφτομαι με λύπη, γιατί τη δεύτερη, τώρα τα Χριστούγεννα, κάτσαμε πολλές ώρες μαζί και αισθάνομαι πως τους χόρτασα!

Ο Κωνσταντίνος πήρε καινούριο ποδήλατο. Μπορεί η αφορμή να ήταν κακή (αφού έσπασε το παλιό του) και μπορεί να ήταν μια σχετικά αγχωτική περίοδος εκείνη καθώς ήταν έτοιμος να φύγει για το ταξίδι του και δεν ήξερε τι να κάνει, αλλά στο τέλος ήταν για καλό νομίζω, γιατί τώρα έχει ένα πολύ καλό ποδήλατο και το παλιό το αντικατέστησε η αντιπροσωπεία (ήταν στην εγγύηση) και το έχει τώρα ο Γιώργος – ο οποίος και το χρησιμοποιεί καθημερινά.

Είχα την ευκαιρία να κάνω το Fika challenge. Μπορεί να μην κατάφερα να το ολοκληρώσω λόγω μέσης, αλλά το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ όσο κράτησε. Δοκίμασα ένα σωρό συνταγές, έβγαλα τέλειες φωτογραφίες. Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία.

Διάβασα 22 βιβλία, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν πάρα πολύ ωραία.

Έκοψα τα μαλλιά μου. Μεγάλη αλλαγή. Είναι εξαιρετικά βολικό το κοντό μαλλί και μέχρι στιγμής πολύ σπάνια μου λείπουν τα μακριά μαλλιά. Και ξεκίνησα ξανά να τα βάφω (τώρα αυτό δεν είναι ακριβώς καλό ή θετικό. Όμως αισθάνομαι καλά με την αλλαγή, οπότε το βάζω στα θετικά).

Βάλαμε το σπίτι μας στο Warm Showers. Είχαμε έτσι την ευκαιρία να γνωρίσουμε ποδηλάτες που κάνουν μεγάλα ταξίδια και να ακούσουμε πολλές ιστορίες.

Το 2016 μας έβαλε σε πάρα πολλές σκέψεις, πολλές φορές. Αναγκαστήκαμε να σκεφτούμε για την πορεία που θα πάρει η ζωή μας (ή που θέλουμε να πάρει) και πονοκεφαλιάσαμε και σκοτιστήκαμε και τσακωθήκαμε ακόμα (εντάξει λίγο ήταν αυτό, οι περισσότεροι δε θα το θεωρούσαν καν τσακωμό). Πήραμε αποφάσεις ζωής και τα αποτελέσματα των αποφάσεων θα τα δούμε στην πορεία των επόμενων χρόνων. Μπορεί στο τέλος να πούμε πως ήταν μια εξαιρετική χρονιά (αν εξαιρέσεις τις περιπέτειες της υγείας μας, που πιθανώς είναι εντελώς περαστικές). Μπορεί να πούμε πως ήταν μια καταστροφική χρονιά. Σίγουρα πάντως ήταν μια σημαντική χρονιά και προς το παρόν θα προσπαθήσω να εστιάσω στα πολλά μικρά καλά και στην ελπίδα για το μέλλον.

Μακάρι όταν φεύγει το 2017 να μας βρει με πιο αισιόδοξη διάθεση!

 

 

Πάει το 2012

Ώρα για την καθιερωμένη ανασκόπιση της χρονιάς που πέρασε.

Σε γενικές γραμμές για την απόλυτα στενή μας οικογένεια (εμάς τους 4 δηλαδή) ήταν μια σχετικά καλή χρονιά, χωρίς μεγάλα προβλήματα υγείας ή κάτι άλλο. Και γι’ αυτό είμαστε πολύ ευχαριστημένοι. Αν όμως δω τη χρονιά στον πιο ευρύ κύκλο οικογένειας και φίλων (και ακόμα ευρύτερα όλων γύρω μου), τότε δεν ήταν καθόλου καλή χρονιά. Κατ’ αρχάς χάσαμε τον παππού μου (τον τελευταίο προπαππού που είχε μείνει στην οικογένεια), αλλά και άλλους συγγενείς. Δυο φορές χρειάστηκε να κάνουμε ταξίδι πίσω αυθημερόν ενώ ήμασταν διακοπές για να παραστούμε σε κηδεία. Χάσαμε και τον Πάκο μας φέτος, τον σκύλο που ήταν πιστός φύλακας στην Αθήνα τόσα χρόνια. Και πέρα από τις κηδείες η χρονιά κύλησε με όλο τον κόσμο να έχει οικονομικά προβλήματα σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό και από παντού ακούς άσχημες ιστορίες και μεγάλες δυσκολίες. Περάσαμε ένα διάστημα στο οποίο σκεφτόμασταν σοβαρά να φύγουμε από τη χώρα (όπως άλλωστε έχουν κάνει τόσοι φίλοι και γνωστοί μας), μέχρι που αποφασίσαμε να μείνουμε. Δεν πιστεύω πως θα αλλάξει κάτι και την επόμενη χρονιά. Αλλά ως αισιόδοξο άτομο, δεν παύω να ελπίζω.

Έτσι θα προχωρήσω στον απολογισμό βγάζοντας από τη μέση στα γρήγορα τα άσχημα πράγματα (με τις κηδείες τελειώσαμε, να πω πως το χειμώνα αρρωστήσαμε όλοι και πήραμε αντιβιώσεις μετά από χρόοονια και πως το γόνατό μου με παίδευε όλη τη χρονιά, ο Γιώργος έσπασε το χέρι και το δάχτυλό του) και να συνεχίσω άμεσα με τα καλά πράγματα της χρονιάς.

Η χρονιά λοιπόν κύλισε με πάρα πολύ δουλειά. Κάναμε μια μεγάλη αναβάθμιση στις Συνταγές της Παρέας, η οποία μας πήρε μήνες και τώρα ετοιμάζουμε νέο template, το οποίο και πάλι θα πάρει καιρό. Και βέβαια δεν έχουμε σταματήσει να αναπτύσουμε καινούρια πράγματα πάνω στο σάιτ, το οποίο όλο και μεγαλώνει.

Ένα ταξιδάκι έκανα φέτος, στην Κύπρο. Και μάλιστα μαζί με τη Ναυσικά και περάσαμε… λουκούμι! Άλλα ταξίδια δεν κάναμε, αλλά είχαμε όμορφα τριήμερα, γεμάτα ταξίδια στην Αθήνα, αλλά και εκδρομές με φίλους, στη Νέδα (δυο φορές μάλιστα), στη λίμνη Τιβλού, στο Ναύπλιο, στην Καρδαμύλη.

Ήταν μια ωραία χρονιά για τη μουσική! Του Γιώργου του αρέσει πάρα πολύ το κλαρινέτο και φέτος έκανε την πρώτη του δημόσια εμφάνιση σε γιορτή του σχολείου, αλλά και στο τέλος της χρονιάς στην πλατεία της Καλαμάτας! Η Ιωάννα πήγε με τη χορωδία του σχολείου στην Καρδίτσα και έκαναν μια πολύ αξιοπρεπή εμφάνιση και ξεκίνησε να μαθαίνει φλάουτο που της αρέσει πολύ!

Ένα άλλο πράγμα που πάντα σε κάνει να νιώθεις τεράστια χαρά είναι όταν σου έρχονται πράγματα με το ταχυδρομείο! Και μας έστειλαν φέτος και από εταιρείες, αλλά και φίλοι.

Φέτος ήταν μια πολύ σημαντική χρονιά για τον Γιώργο, αφού τελείωσε το δημοτικό και μπήκε στο γυμνάσιο. Μεγάλη αλλαγή που ευτυχώς έγινε με χαρά. Και είναι εξαιρετικά ευχαριστημένος από το σχολείο του ο Γιώργος τώρα και τα πάει και καλά και όλοι οι καθηγητές λένε τα καλύτερα.

Μια από τις μεγαλύτερες χαρές της χρονιάς βεβαίως ήταν ο γάμος της καλής μου φίλης της Ναυσικάς! Ακόμα χαίρομαι όταν τον σκέφτομαι!

Πήραμε πολλά καινούρια επιτραπέζια. Πέρισυ έκανα ένα ποστ με τα αγαπημένα μας, κάποια στιγμή φέτος πρέπει να κάνω ένα συμπληρωματικό, γιατί έχουμε βρει πραγματικά πολύ ωραία παιχνίδια.

Περάσαμε υπέροχα με φίλους αυτή τη χρονιά. Δεν βάζω λινκς γιατί ήταν τόσες πολλές οι φορές που βρεθήκαμε με φίλους… Η Σοφία μένει πλέον δίπλα μας και είναι μεγάλη χαρά αυτό, αλλά είδαμε πολλές φορές την οικογένεια online και την οικογένεια philων, ήρθε ξανά ο Θανάσης να μας επισκεφθεί (και μάλιστα 2 φορές μέσα στη χρονιά) και γενικά έχουμε περάσει καλά με παλιούς και νέους φίλους. Και έχουμε περάσει χρόνο και με την αδερφή μου και τη νέα ανηψιά!!!

Έφτιαξα 2 παζλ και διάβασα 33 βιβλία (συν κάμποσα των παιδιών! ). Και με μεγάλη περηφάνια διοργανώσαμε στην αυλή μας το πρώτο Global Cardboard Challenge.

Όπως κάθε χρόνο τηλεόραση είδαμε ελάχιστα (αν είδαμε και καθόλου), αλλά είδαμε κάμποσες ταινίες, αλλά κυρίως πολλές σειρές. Αυτές που ξεχώρισαν φέτος ήταν το Castle, το Game of Thrones, το Community, το Don’t trust the b… in apartment 24, Downton Abbey, Suits και τα κλασικά how I met your mother, Modern Family και φυσικά Doctor Who. Και σίγουρα ξεχνάω και μερικές…. Η μεγάλη απόλαυση είναι που βλέπουμε μαζί με τα παιδιά μας Σαββατογεννημένες και τα ακούμε να κακαρίζουν!

Και επειδή πάντα εύχομαι η χρονιά να είναι γεμάτη νοστιμιές, να αναφέρω τις τούρτες που έφτιαξα φέτος, για τις οποίες είμαι έξτρα περήφανη! Έφτιαξα την Μαγική Κιμωλία για την Εβελίνα και την Εβίτα, την Βόμβα υπερ-σοκολάτας για τον Κωνσταντίνο, μια τούρτα Λουλούδι και μια τούρτα Buggy για φίλους των παιδιών, την Τούρτα Ρόδι για το γάμο της Ναυσικάς και μια τούρτα Minecraft για τον Γιώργο! Την δική μου τούρτα φέτος για πρώτη φορά μου την έφτιαξε ο Γιώργος!!!

Δεν ξέρω αν ξεχνάω κάτι από τη χρονιά που έφυγε. Εύχομαι η καινούρια να περάσει με περισσότερες χαρές, λιγότερες λύπες, πολλά παιχνίδια, βιβλία, εκδρομές και πολύ χρόνο με όλους τους φίλους μας και την οικογένειά μας. Ευχομαι να είναι δημιουργική και να ανθίσουν οι νέες ιδέες μας. Και εύχομαι να έρθουν με το καλό τα καινούρια παιδάκια που περιμένουμε με χαρά (όχι εμείς, φίλοι και συγγενείς πάντα λέμε! ).

Στο καλό 2011

… και να μας γράφεις!

Για πάρα πολύ κόσμο το 2011 ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά και το 2012 προβλέπεται ίσως χειρότερο. Σε εμάς είναι τέτοιες οι συνθήκες που το νιώσαμε μεν, αλλά ελάχιστα (μπροστά στους άλλους). Το βλέπω όμως σε πολύ κοντινά μου πρόσωπα και στεναχωριέμαι πολύ. Όμως είμαι από τη φύση μου αισιόδοξη και κάνω ό,τι μπορώ για να παραμείνω έτσι, αλλά και για να μεταδώσω λίγη από αυτή την αισιοδοξία και αλλού. Και αυτός ήταν ο λόγος που δημιουργήθηκε φέτος το hapiblog! Ένα μπλογκ που μπαίνουμε και κάθε μέρα μοιραζόμαστε ένα χάπι χαράς. Και από τις 3 Οκτωβρίου που δημιουργήθηκε, δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα που να μην έχει μπει τουλάχιστον ένα χάπι. 230 χάπια συνολικά, από 25 άτομα. Μεγάλο hapi για μένα! Και μέσα σε αυτό το κλίμα δεν πρόκειται να γράψω τα -λίγα έτσι κι αλλιώς και σχετικά ασήμαντα- άσχημα της χρονιάς.

Είναι γνωστό πως μου αρέσουν ιδιαίτερα τα ταξίδια και οι εκδρομές. Έτσι η φετεινή χρονιά ξεκίνησε στο Λονδίνο, παρέα με τα παιδιά. Και επισκεφτήκαμε και το Cardiff, τον Λουκ και την Κέρι που με έκαναν να νιώσω πως έχω κι εκεί μια οικογένεια. Μια υπέροχη αρχή! Το Πάσχα πήγαμε στη Βιέννη και γέμισα εκεί άλλο ένα από τα ωραία μου βιβλιαράκια. Και πήγαμε και κάμποσες μικρές εκδρομές, στην Παναγιά τη Γιάτρισσα, στο Δυρράχι, στα Καλάβρυτα, και μίνι διακοπές στα Κύθηρα (που δεν μας έκατσε να ξαναπάμε φέτος)

Φέτος προσπάθησα να μάθω και Ιαπωνικά, αλλά μετά το ατύχημα στη Φουκουσίμα, έχασα το κίνητρο (ποιός πάει τώρα στην Ιαπωνία…) Όμως, ποιός ξέρει, μπορεί κάποια στιγμή να τα συνεχίσω…

Είχαμε και πολλές επισκέψεις από φίλους όμως. Η οικογένεια Online και η οικογένεια philon μας επισκέφθηκαν Καθαρά Δευτέρα, στα γενέθλιά μου, αλλά και τον Οκτώβρη. Είχαμε για μια χρονιά ακόμα εδώ τον Θανάση, τον Αλέξανδρο και τη Μαριάννα και το ξενιτεμένο μας παιδί, τον Ερνέστο. Και το αποκορύφωμα; Η καλή μας Σοφία μετακόμισε (ελπίζουμε για πολύ καιρό) στην Καλαμάτα κι έτσι την έχουμε μόνιμα εδώ! Για σκεφτείτε το και οι υπόλοιποι….

Γνωρίσαμε καινούριους φίλους, χαθήκαμε κάπως με λίγους παλιούς, αλλά κυριως κρατήσαμε επαφή με περισσότερους. Και κρατήσαμε (όσο γίνεται) και την μπιρίμπα κάθε Παρασκευή!

Το σπίτι μας απέκτησε καινούρια όψη και πλέον μπορούμε να λέμε στους πιτσαδόρους “στο σπίτι με το τατουάζ“!

Τα παιδιά μας απέκτησαν το καθένα το δωμάτιό του, κι εμείς μεταφερθήκαμε στο υπόγειο (το γραφείο μας δηλαδή). Ακόμα με κούτες είναι κάτω και ακόμα το δωμάτιο της Ιωάννας χωρίς κανονικό κρεβάτι και γραφείο. Που θα πάει και αυτό… Όλα θα γίνουν!

Οι Συνταγές της Παρέας μεγαλώνουν και μεγαλώνουν και απαιτούν ολοένα και περισσότερο χρόνο. Φέτος αποκτήσαμε και εφαρμογή για Android και μέσα στο μήνα (πιστεύουμε) και για το iPhone.

Η χρονιά ήταν επίσης γεμάτη τούρτες! Για τη μαμά μου, για τον Ερνέστο (οκ ένα μικρό κομμάτι ήταν μόνο), για τον Κωνσταντίνο, για μένα, για την Ιωάννα, για την Greenpeace, για τη δασκάλα, για τον μπαμπά μου, για τον Γιώργο!

Διάβασα αρκετά βιβλία. Λιγότερα από πέρισυ, αλλά τεράστια βρε παιδί μου! 20 βιβλία, χωρίς να μετράω τα διάφορα βιβλία που διάβασα από τα παιιδιά.

Για το τέλος άφησα το καλύτερο, ευτυχέστερο, χαρουμενότατο, ανεβαστικό πράγμα που έγινε όλη τη χρονιά: ΕΓΙΝΑ ΘΕΙΑ!!!! Δεν υπάρχει φορά που να βλέπω τη μικρή μου ανηψιά (λάιβ ή σε φωτογραφία) και να μη γελάω. Και μπορεί τα Χριστούγεννα να ήμουν μια πολύ κακιά θεία που της έδωσε να δοκιμάσει μια σταγόνα σάλτσα από το κρέας, κάνοντάς τη να ξεσπάσει σε γοερό κλάμα, αλλά ελπίζω πως θα το έχει ξεχάσει μέχρι την επόμενη φορά που θα με δει!!!

Αυτά για φέτος λοιπόν. Πάμε για άλλα! Εύχομαι μια καλή, δημιουργική, ευτυχισμένη καινούρια χρονιά, γεμάτη παιχνίδια, χαμόγελα, εκδρομές, νοστιμιές, φίλους και βεβαίως υγεία.

(ίσως να διαπιστώσατε πως το γεγονός ότι έκλεισα τα 40 λείπει εντελώς από εδώ μέσα. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχει καμία σημασία πλέον. Ήταν μέχρι να το πω κάνα δυο φορές… Τώρα… Πάμε για τα πενήντα!!!)

Απολογισμός 2010

Πέρασε και αυτή η χρονιά… Μπορώ να πω πως συνολικά ήταν μια πολύ καλή χρονιά.

Έκανα αρκετά ταξίδια. Ξεκινήσαμε με οικογενειακό ταξίδι στην Κύπρο,συνεχίσαμε με ταξίδι με φίλους στη Ρώμη για Πάσχα και στο καπάκι ένα ταξίδι με τη Ναυσικά στην Κύπρο ξανά και επειδή δεν είχα δοκιμάσει ΟΛΑ τα φαγητά, πήγα ξανά τον Νοέμβριο. Η χρονιά έκλεισε με ταξίδι οικογειακό στο Λονδίνο. Ο Κωσνταντίνος δεν ταξιδεύει πλέον τόσο πολύ για τη δουλειά του, έχει μόνο ένα ταξίδι το χρόνο, γιατί έχει ένα σούπερ σύστημα video conference το οποίο του επιτρέπει να κάνει τα μίτινγκς από το σπίτι. Άρα έχει και διάθεση για ταξίδια και εκδρομές πλέον! (φαίνεται άλλωστε 🙂 )

Κάναμε και πολλές εκδρομές με φίλους. Ενδεικτικά να πω πως πήγαμε στα Καλάβρυτα με τη Ναυσικά, στο Πολυλίμνιο και την Καρδαμύλη με τον Θανάση, τον Πέτρο, τη Θεανώ και τον Κυριάκο, στην Κορώνη με τους οικογενειακούς φίλους, πολλές φορές στη Φοινικούντα να δούμε τη Σοφία και μια φορά στην Αίγινα να δούμε την αδερφούλα μου. Δεν ξεχνάμε βεβαίως και την εκδρομή στα χιόνια! Και βέβαια φιλοξενήσαμε και πάλι φίλους από μακριά, το Θανάση και τον Ernesto.

Έκανα καινούριους καλούς φίλους και πέρασα θαυμάσιες στιγμές μαζί τους. Γνώρισα για πρώτη φορά από κοντά την Άσπα, το Χρήστο με την Κατερίνα και τη Φλώρα στο 16ο GGD. Είναι πολύ ωραίο να συναντάς ανθρώπους που θεωρείς ήδη φίλους και να διαπιστώνεις πως από κοντά είναι ακόμα καλύτερα!!! Και φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια αυτό έχει γίνει συνήθεια. Τι ωραία συνήθεια!

Και κάθε Παρασκευή βράδυ, έχουμε κανονισμένη μπιρίμπα! Βέβαια ο ένας της παρέας μας την έχει κάνει ελαφρώς το τελευταίο διάστημα λόγω δουλειάς, αλλά θα ξαναμπούμε σε ρυθμόαπό τον επόμενο μήνα ελπίζω!

Διάβασα αρκετά βιβλία. 29 φέτος. Γνώρισα καινούριους συγγραφείς (για μένα τουλάχιστον) που μου άρεσαν, τον John Scalzi, την Robin Hobb, τον Patrick Rothfuss, τον Harry Harrison. Και πλέον διαβάζω τα βιβλία μου σε ηλεκτρονική μορφή.

Κάναμε βόλτα με Τσέσνα, πήγαμε στο σπήλαιο του Δηρού και -άσχετο εντελώς- έλυσα κατά μεγάλο βαθμό το πρόβλημα με το στομάχι μου, χάνοντας στη διαδικασία και 3 κιλά. Και βεβαίως αποκτήσαμε τον Ατενιστή (χάρι στον οποίο έχουμε φάει 10 ολόκληρα ψαράκια!!! )

Τελειώσαμε μια μπιζουτιέρα, φτιάξαμε μια βιβλιοθήκη για τα παιχνίδια μας και φτιάξαμε και το χώρο για τα παπούτσια / παλτό (για το οποίο δεν έχω κάνει ποστ ακόμα). Και ασχοληθηκα και λίγο με το βελονάκι μου ξανά 🙂

Τα παιδιά ονομάτισαν ένα καινούριο είδος και κάναμε φοβερά πάρτυ Πριγκίπισσα και Βάτραχος και Λέγκο.

Και με το σάιτ των Συνταγών όμως πήγαμε πάρα πολύ καλά φέτος. Εμφανίστηκα στο 15o Girl Geek Dinner, γιορτάσαμε τα 6 χρονια λειτουργίας, οι εφημερίδες, τα σάιτ και τα περιοδικά που αναδημοσιεύουν συνταγές μας έχουν πολλαπλασιαστεί και στις γιορτές ξεπεράσαμε τις 100.000 επισκέψεις σε μια μέρα.

Όμως νομίζω πως το καλύτερο πράγμα όλης της χρονιάς, ήταν το πρόγραμμα Davis που παρακολουθήσαμε με τον Γιώργο. Η αλλαγή στο παιδί είναι τεράστια, η πρόοδος εντυπωσιακή. Και για αυτό χρωστάω ένα ποστ. Και βέβαια κάναμε δυο ακόμα φίλους, τη Θεανώ και τον Κυριάκο…

Όταν μπήκε το 2011, το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν: 40… 40… 40…. Αλλά γράφοντας αυτό τον απολογισμό, νομίζω πως θα πρέπει να πάψει να με απασχολεί αυτό. Είναι ένα νούμερο που δεν λέει τίποτα. Αυτό που έχει σημασία είναι το πόσο καλά αξιοποιείς το χρόνο σου, πόσο καλά περνάς, πόσο ευτυχισμένος είσαι.

Και μακάρι να είναι και η χρονιά που μπήκε τόσο γεμάτη και ευτυχισμένη, οσο αυτή που πέρασε 🙂

Επετειακό

Έλεγα πως δε θα κάνω άλλο ποστ σήμερα.

Όμως, κάνοντας μια αναβάθμιση στο wordpress πρόσεξα πως έχουμε δημοσιεύσει 999 ποστς! Και τι καλύτερο για να γιορτάσεις τα 1000 ποστς… από ένα ποστ για τα 1000 ποστς χαχαααχχαχαχααααχαχαχααχα.

Επίσης πριν μερικές μέρες, το μπλογκ μας γιόρτασε τα 5 χρόνια του. Η απογείωση έγινε στις 22 Σεπτεμβρίου 2005 και το ταξίδι δε φαίνεται να τελειώνει!

Το μπλογκ υπάρχει κατά κύριο λόγο για να μπορώ να γράφω τις σκέψεις μου και να θυμάμαι, χρόνια μετά, όλα αυτά που με έκαναν να χαρώ ή και να λυπηθώ. Υπάρχει για να μαθαίνουν νέα μας όλοι οι συγγενείς και φίλοι που μένουν μακριά μας. Υπάρχει και για να δίνει καμιά φορά ιδέες σε άτομα που ψάχνονται.

Ξεκίνησε πολύ μοναχικά το ταξίδι, αλλά στη διαδρομή έχει μαζέψει πολλούς φίλους. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πως μας διαβάζουν περίπου 3.000 άτομα το μήνα…  Και όχι μόνο αυτό… Από τούτο εδώ το μπλογκ έχω γνωρίσει πολύ πολύ καλούς φίλους, που κάνουμε καλή παρέα, όπως τη Σοφία και τον Θανάση.

Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας, για τα σχόλια που αφήνετε και την ενεργή ή όχι συμμετοχή σας. Θα μου άρεσε να αφήνατε έναν απλό χαιρετισμό στα σχόλια εδώ…

Κανονικά θα έπρεπε να κεράσω καμιά τούρτα για τα γενέθλια. Δεν προλαβαίνω όμως, οπότε πάρτε μια φωλίτσα σοκολάτας για το καλό 🙂

5 χρόνια, χίλια ποστς, χιλιάδες αναμνήσεις. Τέλεια. Και για να είναι πιο εύκολο να βρούμε τις παλιές αναμνήσεις, δουλεύει ξανά το “παλιά ταξίδια” στο μενού επάνω.

Καλή συνέχεια!

Καλοκαιρινές διακοπές!

Τελευταία μέρα για το δευτεράκι και το τεταρτάκι μου 🙂

Η χρονιά κύλησε και αυτή με διάφορα γεγονότα.

Η Ιωάννα αποφάσισε να σταματήσει το πιάνο στη μέση της χρονιάς. Τελείωσε όμως την πρώτη τάξη στα αγγλικά και πάει και κολυμβητήριο.

Ο Γιώργος πάει μόνο αγγλικά, αν και νομίζω πως θα τον καταφέρουμε να ξεκινήσει κάποιο άθλημα του χρόνου. Κάτι σε πολεμική τέχνη νομίζω θέλει. Μήπως έχετε άποψη για το αν το τζούντο, το καράτε ή το κικ μποξ είναι καλύτερα; Ίσως όμως να πάει και μπάσκετ (κέρδισε το πρωτάθλημα το σχολείο τους και το έχει πάρει ζεστά).

Η Ιωάννα είναι κοριτσάκι εξαιρετικά έξυπνο, με φοβερή αντίληψη, πρώτη στα μαθηματικά με διαφορά, ικανή να δει τα πράγματα από διαφορετική σκοπιά από τους συνομίληκούς της (σύμφωνα με τη δασκάλα της αυτά). Έχει διορθώσει πολύ τα γράμματά της και το μόνο που μένει είναι να διορθώσει την ορθογραφία της (στην οποία δεν έχει πρόβλημα όταν είναι να βαθμολογηθεί, αλλά όταν γράφει για σημειώσεις ή από τον πίνακα, ή οτιδήποτε δεν θα βαθμολογηθεί, τότε γράφει όπως της κατέβει, ό,τι είναι πιο εύκολο και γρήγορο εκείνη την ώρα). Επίσης αποφάσισε πως του χρόνου δεν θα πάει στο ολοήμερο.

Ο Γιώργος, σύμφωνα με τη δασκάλα του πάντα, είναι επίσης εξαιρετικά έξυπνος, όποιος κάτσει μαζί του να μιλήσει θα μείνει άφωνος, έχει κριτική σκέψη, στα μαθηματικά είναι χρόνια μπροστά από τους συμμαθητές του και έχει πολλές γενικότερες γνώσεις. Έχει βελτιώσει πολύ τα γραπτά του, από άποψη οργάνωσης σκέψης. Πλέον οι εκθέσεις του γίνονται θέμα συζήτησης, καθώς το παιδί έχει μια καλπάζουσα φαντασία που την συνδιάζει με το χιούμορ που τον διακρίνει και γράφει αξιωσημείωτα κείμενα. Το θέμα της δυσγραφίας έχει πλέον περιοριστεί σε δυσορθογραφία. Αυτό σημαίνει πως ξέρει τους κανόνες, αν δει κάτι ανορθόγραφο το αναγνωρίζει, αλλά αδυνατεί να γράψει ο ίδιος ορθογραφημένα. Κάναμε επίσκεψη και στο ΚΕΔΔΥ. Είπαν πως από τα 10 σημεία δυσλεξίας, ο Γιώργος παρουσιάζει τα 5. Επειδή έχει κάνει πρόοδο θα περιμένουμε λίγο. Εάν συνεχίσει έτσι μέχρι την πρώτη γυμνασίου, θα τον ξαναδούν και θα μας δώσουν χαρτί (τουλάχιστον έτσι είπαν στη δασκάλα). Ο Γιώργος αποφάσισε να διαλέξει Γαλλικά για του χρόνου. Κάναμε μεγάλη συζήτηση, άκουσε πολλά, του έβαλα βιντεάκια στο youtube να ακούσει τις γλώσσες και στο τέλος πήρε την απόφαση μόνος του. Η αιτιολογία ήταν αυτή: “στις γερμανόφωνες χώρες μιλάνε και αγγλικά, ενώ στις γαλλόφωνες μόνο γαλλικά. Οπότε εάν μάθω γαλλικά θα μπορώ να συννενοηθώ με περισσότερους ανθρώπους”.

Από ιώσεις τα πήγαμε σχετικά καλά. Η γρίπη που τρομοκράτησε τον κόσμο φέτος (ας μη μιλήσω, τα έχουν πει άλλοι), δεν μας άγγιξε ή τουλάχιστον δεν την καταλάβαμε.

Αυτά για τη χρονιά 09-10. Τώρα ξεκινάνε οι διακοπές (για τα παιδιά) και για μας μια στριμωγμένη περίοδος καθώς είναι δύσκολο να δουλέψεις με τα παιδιά στο σπίτι. Όμως… ΗΡΘΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ

Καλά μπάνια σε όλους 🙂

39

dscf41161Μια ανάσα πριν τα 40 και η ζωή είναι υπέροχη!

Δεν θέλω να ακουστώ κάπως, ούτε θέλω να προκαλέσω την τύχη μου, αλλά νιώθω πως δε μου λείπει τίποτα. Τα απαραίτητα για μια όμορφη και ευτυχισμένη ζωή τα έχω: έναν άντρα που λατρεύω και με λατρεύει, δυο παιδιά υπέροχα, καλούς φίλους, την ευρύτερη οικογένειά μου και υγεία (ε, καλά αυτή την αλλεργία θα την προσπεράσω 🙂 ). Τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα και δεν πιστεύω πως συντελούν πραγματικά στην ευτυχία μας.

Δεν είναι όλα ρόδινα φυσικά. Και εκνευρισμοί υπάρχουν και δυσκολίες και μέρες που είμαι χάλια και κάνω μαύρες σκέψεις. Αλλά το πρωί που θα ξυπνήσω θα δω το βουνό απέναντι, τα δέντρα μας που έχουν καρπούς και τα ανθισμένα λουλούδια. Μετά θα πάρω φιλάκι από τα παιδιά μου και μια αγκαλιά από τον Κωνσταντίνο. Και μετά τη δουλειά, είναι αρκετές οι φορές που θα βρούμε ένα φίλο (ή και παραπάνω) να παίξουμε -μπιρίμπα ή επιτραπέζιο, να δούμε καμιά κωμωδία και να φάμε 🙂

The bare necessities κύριοι. Αυτό είναι το μυστικό της ζωής 🙂

Σας κερνάω και λίγο cheesecake για το καλό:

cheesecake

37

Άλλη μια χρονιά πέρασε, άλλο ένα βήμα πιο κοντά στα 40 (τρομακτικό λίγο…) κι είμαι ακόμα εδώ και καλύτερα από ποτέ.

Πέρισυ όπως και πρόπερσι, έκανα μερικές ευχές. Τα μισά από αυτά τουλάχιστον, έχουν γίνει! Η μάντρα τελείωσε, οι πόρτες μπήκαν (βέβαια πέτρες έχουμε ακόμα πίσω στην αυλή που περιμένουν κάτι να γίνουν αφού περίσσεψαν), ταξιδάκι έκανα στο εξωτερικό (και τι ταξίδι!), κάποιοι από αυτούς που επιθυμούσαν να γίνουν διπλοί, είναι σε καλό δρόμο και φίλοι υπάρχουν στο σπίτι μας συχνά.

Τα μαλλιά μου φυσικά δεν κατσάρωσαν και δεν κοκκίνησαν από μόνα τους, αλλά σιγά μην περιμένω! Και αφού τα άσπρα γινόντουσαν όλο και περισσότερα και με δεδομένο ότι η μανούλα μου έπρεπε να με έχει κάνει καροτομάλα (λέμε μου πάει πιο πολύ από το φυσικό μου!), τα έκανα μόνη μου. Και δεν με κουράζει καθόλου να το κάνω κάθε μήνα. Και το “Πίπη φακιδομύτη” τώρα μου ταιριάζει ακόμα πιο πολύ! 🙂

Λότο και λαχείο επίσης δεν κερδίσαμε και θα ήταν εντελώς παράδοξο εάν είχε γίνει κάτι τέτοιο, μια που δεν παίζουμε! Όμως παράπονο δεν υπάρχει κανένα. Περνάμε μια χαρά με τα λίγα και είμαστε ευτυχισμένοι και υγιείς. Δε μας λείπει τίποτα.

Στεναχώριες δυστυχώς είχαμε μεγάλες, αλλά έτσι είναι η ζωή. Δε μπορείς να τις αποφύγεις.

Φέτος δεν ξέρω τι ευχές να κάνω. Να συνεχιστεί όμορφα η ζωή. Να κάνουμε κι άλλα ταξίδια. Να δούμε γάμους και βαφτήσια. Να μην έχουμε άγχος. Δε χρειαζόμαστε πολλά, υγεία, την οικογένειά μας και τους φίλους μας. Και είμαστε ευτυχισμένοι.

Χρόνια πολλά Κωνσταντίνε

xroniapolla.jpgΕίναι κελεπούρι! Και λυπάμαι που το λέω (ή μάλλον χαίρομαι πάρα πολύ!), αλλά τον πρόλαβα!!!

Είναι ο τελειότερος άντρας του κόσμου. Έχει μια ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, με κάνει και γελάω, με καταλαβαίνει, με προσέχει και με αγαπάει. Δε φοβάται να τον δει ο μπαμπάς του να φοράει ποδιά και να πλένει τα πιάτα.

Μοιραζόμαστε τα πάντα, από τις δουλειές του σπιτιού, μέχρι το τελευταίο κομμάτι σοκολάτας (και αυτό για τον Κωνσταντίνο είναι μεγάλη υπόθεση!!). Έχουμε ακριβώς τα ίδια ενδιαφέροντα, αγαπάμε τα παζλ, τα παιχνίδια του υπολογιστή, την επιστημονική φαντασία και το φάνταζι, αγαπάμε το περιβάλλον, είμαστε και οι δύο κάπως φρικιά. Η παροιμία “κύλισε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι” ίσως να μην μπορεί να ταιριάξει σε άλλους τόσο καλά.

Είναι ευγενικός και παιχνιδιάρης, του αρέσει να παίζει με τα παιδιά και φυσικά δοκιμάζει τα φαγητά μου! Θα πει πάντα τη γνώμη του ειλικρινά και αν του πω ότι κάτι ίσως και να έπρεπε να το αλλάξει, θα το δεχτεί και θα το προσπαθήσει.

Με λίγα λόγια, είναι τέλειος και τον λατρεύω.

Πάει το 2007

… και καλά ξεκουμπίδια.

Το χειρότερο όλης της χρονιάς φυσικά ήταν ο χαμός της γιαγιάς μου. Όσο μεγάλος και αν είναι ένας άνθρωπος και όσο άρρωστος, δεν παύει να σε λυπεί όταν φεύγει. Είδαμε και άλλους φίλους και γνωστούς να φεύγουν. Ξέρω πως είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής, αλλά προτιμώ να μην πατήσω σε νεκροταφείο το 2008.

Και άλλα δυσάρεστα και εκνευριστικά συνέβησαν, ξεκινώντας από την απαίσια εμπειρία της τηλεόρασης, την ψυχοφθόρα εμπειρία του να ψάχνεις νοικάρη, το τρομακτικό αίσθημα του να βλέπεις την φωτιά να φτάνει έξω από την πόρτα σου και μετά τη φύση γύρω καμένη, την -ευτυχώς όχι ιδιαίτερα επείγουσα ή σοβαρή- εμπειρία του νοσοκομείου και έναν Δεκέμβρη που να πάει και να μην ξανάρθει ποτέ!!!

Αλλά, επειδή είμαι από τη φύση μου αισιόδοξη, προτιμώ να θυμάμαι τα καλά της χρονιάς.

Ένας χρόνος στο σπίτι μας. Ανοίγω τα μάτια μου το πρωί και το πρώτο πράγμα που βλέπω είναι η κορυφή του βουνού απέναντι και τα οικόπεδα με τις ελιές και τα αμπέλια. Την άνοιξη και το καλοκαίρι ακούς πουλιά και μυρίζεις φύση. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο.

Τα παιδιά μεγαλώνουν και η ζωή μαζί τους γίνεται όλο και πιο διασκεδαστική. Νήπιο και δευτέρα φέτος, παίζουμε, μιλάμε και περνάμε καλά.

Διάβασα και πάλι 26 βιβλία, τον ίδιο αριθμό ακριβώς με πέρισι. Ούτε επίτηδες να το έκανα. Βέβαια διαβάζοντας στα παιδιά, διάβασα κι εγώ μερικά ακόμα, αλλά δεν τα μετράω. Φέτος ήταν η χρονιά Χάρι Πότερ, αφού τα διάβασα όλα ξανά και ήρθε και το τελευταίο, καθώς και η χρονιά του A song of ice and fire, του οποίου είμαι στο τέταρτο βιβλίο, αλλά πιάνουν για πολλά με τέτοιο μέγεθος και πλήθος χαρακτήρων! Από τα καλύτερα πάντως ήταν ο Εκπρόσωπος των Νεκρών και το Time Traveler’s Wife. Τώρα τελευταία δεν έχω διαβάσει κάτι να με συνεπάρει πάντως.

Για άλλη μια φορά, ήταν η χρονιά των σειρών. Dr Who, Heroes, My name is Earl είναι στην κορυφή. Χωρίς φυσικά να ξεχνάω τα CSI, Pushing Daisies, psych, 4400 και άλλα που παρακολουθούμε. Τώρα, μια που ο καλός Αγιος Βασίλης μου έφερε την πρώτη σαιζόν του Tween Peaks, θα ξεκινήσουμε έτσι τη χρονιά!

Το πιο σημαντικό όμως είναι οι φίλοι. Πόσο ωραίο είναι να αισθάνεσαι πως έχεις φίλους που σε σκέφτονται, που είναι δίπλα σου όταν τους χρειάζεσαι, με τους οποίους περνάς ωραίες στιγμές. Φίλοι που είναι μακριά και τους βλέπεις λίγο, αλλά ξέρεις πως σε αγαπάνε και τους αγαπάς, φίλοι που τους βλέπεις πιο συχνά, φίλοι που μοιράζονται τα φαγητά που φτιάχνεις με ευχαρίστηση, φίλοι που δεν έχεις δει ποτέ αλλά έτσι τους νιώθεις. Κάναμε καινούριους φίλους φέτος και πολύ χαίρομαι και κυρίως για την φιλενάδα μου που έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος της ζωή μας πλέον.

Μετά από αυτά λέω πως ίσως να μην ήταν και τόσο κακή η χρονιά. Ας ξεχάσουμε τα κακά, να θυμόμαστε τα καλά και εύχομαι το 2008 να είναι γεμάτο μόνο με καλά, με υγεία και αγάπη. Τίποτα άλλο δεν μετράει. Καλή χρονιά σε όλους!