Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

επέτειος

17+2=19

Μια ανάσα πριν την εικοσαετία και ακόμα περνάμε τέλεια!

Δεν κάνουμε πάντα κάτι εξαιρετικό στην επέτειό μας, αλλά πάντα φροντίζουμε να το γιορτάσουμε κάπως. Φέτος είχαμε κάμποσο κόσμο στο σπίτι, οπότε ξεκινήσαμε το πρωί πηγαίνοντας για μπάνιο. Αράξαμε στο Barreira που έχει άφθονη σκιά και μπορείς να περάσεις ώρες ακόμα και τις μέρες που έχει πολύ κόσμο. Μετά συνεχίσαμε τρώγοντας στο Πευκάκι, με τη θαλασσινή αύρα να μας δροσίζει και βεβαίως κάναμε ξανά και μια βουτιά πριν έρθει το φαγητό. Το απόγευμα πήραμε μέρος στο event γιόγκα που είχε διοργανώσει η δασκάλα μας, γιόγκα στο κύμα παρέα με τα Body Shop. Ήταν μια διαφορετική εμπειρία, αφού ήταν πρώτη φορά που κάναμε γιόγκα σε εξωτερικό χώρο. Στην αρχή ήταν λίγο δύσκολα γιατί είχε αρκετό ήλιο ακόμα, αλλά όταν άρχισε να πέφτει η εμπειρία έγινε μαγική. Ειδικά τα πέντε λεπτά που κάτσαμε και είδαμε τον ήλιο να δύει μπροστά μας… Μετά τη γιόγκα κάναμε και νυχτερινό μπάνιο και έτσι έκλεισε τέλεια η μέρα!

yogastkoy 2016-07-10 21.17

Με αφορμή την επέτειό μας φέτος είπαμε για πρώτη φορά στα παιδιά και την πραγματική ιστορία του πώς γνωριστήκαμε. Μέχρι τώρα είχαν ακούσει μόνο ιστορίες λίγο φανταστικές. Δεν ξέρω πώς έγινε και δεν είχαμε πει την πραγματική. Ίσως θεωρούσαμε κιόλας πως ήταν μικρά για να την ακούσουν δεν ξέρω… Φέτος ζήτησαν να ακούσουν τι είχε γίνει. Ίσως έχουν επηρεαστεί και από το How I met your mother που βλέπουν μανιωδώς αυτό τον καιρό. Τόσες ιστορίες έχουν ακούσει από τον Ted, να μην ακούσουν και αυτή που τους αφορά; Έτσι λοιπόν άκουσαν την παρακάτω ιστορία:

Ο Κωνσταντίνος δούλευε σε ένα φωτογραφείο στην Αθήνα όσο σπούδαζε. Είχε γνωρίσει τυχαία την κόρη του φωτογράφου σε μια συναυλία του Παπάζογλου. Φορούσε ένα άσπρο ψάθινο καπελάκι και η κοπέλα του το πήρε και μετά πιάσαν κουβέντα για τη φωτογραφία. Ήταν εκεί και ο μπαμπάς της και γνωρίστηκαν και με αυτόν. Όταν ανέβηκε στην Αθήνα πήγε να τους βρει και του πρόσφεραν δουλειά. Κάποια στιγμή θα έφευγε για Αγγλία με το Erasmus και στο φωτογραφείο ήθελαν άτομο. Τους γνώριζε ο μπαμπάς μου καλά γιατί ήταν πωλητής στην Kodak τότε και ήταν πελάτες του και μου πρότεινε να πάω. Σπούδαζα κι εγώ τότε και μια χαρά μου κάθησε η part time δουλειά. Η πρώτη φορά λοιπόν που είδα τον Κωνσταντίνο ήταν τότε και η πρώτη μου σκέψη ήταν “πώς είναι τούτος έτσι καλέ;” Ήταν πιτσιρίκος, με φουντωτά μαλλιά και μούσια!

Η δεύτερη φορά που τον είδα από την άλλη μου άφησε άλλη εντύπωση. Είχε διακοπές από το Erasmus και ήρθε να χαιρετήσει τους φωτογράφους (που μας είχαν λίγο σαν παιδιά τους όλους). Ήταν κουρεμένος, φιτ από το πολύ κολυμβητήριο στην Αγγλία, ξυρισμένος, με ένα μακρύ μαύρο παλτό. Όπως καταλάβατε, άλλαξα γνώμη! Βέβαια ήταν απλώς του τύπου “α να ένας ωραίος”, αφού ήμουν σε σχέση τότε και άλλωστε ο Κωνσταντίνος ήταν ακόμα στην Αγγλία (και ήταν επίσης σε σχέση). Τον είδα μια φορά ακόμα, γιατί είχε ξεχάσει τα κλειδιά του στο μαγαζί και μου ζήτησε να του τα πάω μια που πήγαινα στο κέντρο για τη σχολή. Εγώ δεν είχα σχολή εκείνη τη μέρα, αλλά ήξερα πως θα πηγαίναμε με τον μπαμπά μου που ήθελε να ψωνίσει. Έτσι του τα πήγα και γνώρισα και τη σχέση του αφού πήγα σπίτι της στην ουσία.

Μετά από κάποιο διάστημα τέλειωσε το Erasmus, γύρισε πίσω, πήγε και ναύτης. Πήγε να ξαναδεί τους φωτογράφους και μέσα στα νέα που τους είπε ήταν πως χώρισε από τη σχέση του. “Α, αλήθεια;” του λέει η -καλή- φωτογράφος. “Και η Στέλλα χώρισε…”. Προφανώς θα του είχα αφήσει κι εγώ καλή εντύπωση γιατί ζήτησε το τηλέφωνό μου, το οποίο και πήρε. Μετά από λίγες μέρες χτύπησε το τηλέφωνό μου με τη γνωστή, θρασύτατη φράση. Μου πρότεινε να πάμε στην Άνδρο μαζί με ένα φίλο του, να δούμε μια έκθεση φωτογραφίας.

Δεν πήγαμε ποτέ στην Άνδρο και εκείνο τον φίλο τον γνώρισα αρκετό καιρό μετά (αφού προφανώς δεν ήρθε μαζί μας), αλλά περάσαμε ένα τέλειο Σαββατοκύριακο. Στο μυαλό μας είχαμε και οι δύο κάτι πιο σύντομο σε σχέση -αφού είχαμε μόλις χωρίσει από μακροχρόνιους δεσμούς- αλλά… δε μας έκατσε! 19 χρόνια μετά, είμαστε ακόμα μαζί.

Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν με την ιστορία και πρότειναν την εξής εξαιρετική ιδέα: του χρόνου που θα γιορτάζουμε τα 20 χρόνια γνωριμίας, να πάμε επιτέλους εκείνο το ταξίδι στην Άνδρο! Μας άρεσε φυσικά πολύ και νομίζω ξέρουμε ήδη πού θα περάσουμε τις ημέρες αυτές του χρόνου 🙂

Την ιστορία του γάμου την έχω γράψει σε προηγούμενη επέτειο αν θέλετε να τη διαβάσετε κι εκείνη. Ήταν εξίσου περιπετειώδης!
Scan32

Εδώ φεύγοντας από την εκκλησία

Scan63

Και εδώ τις επόμενες μέρες, που τις περάσαμε στην Αλόννησο… Τι πιτσιρίκια που ήμασταν!

 

16+2=18

Ζούμε μέσα στην αβεβαιότητα εδώ και πολλές μέρες, χωρίς να ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει και αν υπάρχει φως στο τούνελ. Πολλές φορές με πιάνει άγχος και κατάθλιψη εμένα, άλλες φορές πιάνει τον Κωνσταντίνο. Όμως είμαι πολύ τυχερή κι ευτυχισμένη, γιατί μέσα σε όλη αυτή τη μαυρίλα έχουμε ο ένας τον άλλο. Τόσα χρόνια τώρα καταφέρνουμε να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο, να του ανεβάζουμε ηθικό και κέφι. Βάζουμε πάντα τα προβλήματά μας κάτω και βρίσκουμε λύσεις. Ακόμα και στις σπάνιες περιπτώσεις που είμαστε και οι δυο χάλια, ένας από τους δυο “ξυπνάει” και σπρώχνει με το ζόρι και τον άλλο να βγει από τη μιζέρια.

Προχτές γιορτάσαμε τα 16 χρόνια γάμου. Η αλήθεια είναι πως είχαμε άλλα πράγματα προγραμματισμένα για τη μέρα αυτή που δε μας έκατσαν, αλλά δεν πειράζει! Μικρό το κακό! Καταφέραμε να περάσουμε τη μέρα με καλούς φίλους, να διασκεδάσουμε, να φάμε και να πιούμε. Τα καλύτερα δηλαδή!

Για μια φορά λοιπόν ακόμα, δηλώνω την απεριόριστη αγάπη μου στον άνθρωπο που με στηρίζει, με αγαπάει, με προσέχει, με πιέζει όπου πραγματικά χρειάζομαι κάποιον να με πιέσει, είναι η φωνή της λογικής και ταυτόχρονα της τρέλας! Δεν έχει καμία σημασία τι θα γίνει γύρω μας τις επόμενες μέρες (ή τα επόμενα χρόνια εδώ που τα λέμε), αρκεί να είμαστε μαζί, έτσι αγαπημένοι και όλα θα είναι καλά, θα βρούμε την άκρη.

Ο αγαπημένος μου

Αυτό που πραγματικά με συγκίνησε ήταν μια κίνηση που έκαναν δυο φίλοι μας εδώ στην Καλαμάτα. Έκαναν πάρτυ για τα γενέθλιά τους το Σάββατο (κλείσανε και οι δυο τα 30) και πήγαμε. Όταν πήγαν να φέρουν την τούρτα, είδα να φέρνουν μια μικρή τούρτα καρδιά αντί για την τούρτα 30 που ήξερα πως θα έκαναν. Επάνω έγραφε Κ+Σ 16 και μου πήρε λίγη ώρα να καταλάβω γιατί πραγματικά δε το περίμενα. Μας είχαν φτιάξει τούρτα για την επέτειό μας και μας ευχήθηκαν ολοι… Μετά φέρανε και τη δική τους τούρτα και είχαμε τη χαρά να τους ευχηθούμε κι εμείς, αλλά το ότι μας σκέφτηκαν και μας τίμησαν έτσι στη δική τους μέρα, εμένα με συγκίνησε πολύ.

Βλέπω λοιπόν πόση αγάπη υπάρχει γύρω μας και αναπτερώνομαι.

All you need is love!

 

Alas resort and spa

Στην επέτειό μας συνήθως κάνουμε κάτι ξεχωριστό. Οκ, όχι πάντα, ούτε από την αρχή, μια που το να έχεις μωρά παιδιά σε δυσκολεύει κάπως…  Αλλά το προσπαθούμε. Οι πιο ξεχωριστές ήταν η πρώτη στο Πιλ Πουλ (δεν είχαμε παιδιά ακόμα βλέπεις), η όγδοη στις νεροτσουλήθρες και βέβαια πάνω απ’ όλες η δέκατη, στην οποία κάναμε τρελό πάρτυ με φίλους απ’ όλο τον κόσμο! Τα παιδιά κάθε χρόνο μας ρωτάνε πότε θα ξανακάνουμε τέτοιο πάρτυ!

Φέτος λοιπόν, στα 15 χρόνια, θέλαμε να κάνουμε και πάλι κάτι ξεχωριστό. Μετά από σκέψη είπαμε αυτή τη φορά να κάνουμε κάτι οι δυο μας. Ένα ταξιδάκι ίσως… Να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί… Οκ. Αυτό το κάνουμε θα μου πείτε καθημερινά. Πιο μαζί δε γίνεται! Να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί μόνοι μας λοιπόν, χωρίς καμά υποχρέωση. Στην αρχή σκεφτόμασταν κάτι σε ταξίδι στο εξωτερικό ίσως, μια που έχουμε αεροδρόμιο δίπλα μας που τώρα το καλοκαίρι έχει τσάρτερ για ένα σωρό χώρες. Όμως όλο και κάποιο πρόβλημα υπήρχε, ή ήταν πολύ ακριβά, ή είχε μια πτήση την εβδομάδα ή κάτι τέλος πάντων. Οπότε αποφασίσαμε να κάνουμε ταξιδάκι κάπου εδώ κοντά και μάλιστα σε μέρος που δε θα χρειαστεί να κάνουμε ΤΙΠΟΤΑ. Να πάμε και μετά να ξεχάσουμε τι θα πει αυτοκίνητο. Η απόλυτη ηρεμία, ξάπλα και χαλάρωση δηλαδή! Μετά από έρευνα στο booking.com λοιπόν για τα καλύτερα ξενοδοχεία της Πελοποννήσου, καταλήξαμε να κλείσουμε δυο βράδια στο Alas resort and spa που είχε εξαιρετικές κριτικές. Και κάναμε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ καλά!!!

Απέχει γύρω στις δυόμιση ώρες από την Καλαμάτα, αλλά η διαδρομή είναι πολύ όμορφη, μέσα από τον Ταΰγετο. Με το που φτάσαμε δε μου γέμισε το μάτι και πολύ. Όμως μόλις μπήκαμε στην είσοδο το όλο στυλ του ξενοδοχείου με κέρδισε αυτόματα! Λιτό αλλά προσεγμένο και καλαίσθητο. Το δωμάτιό μας ήταν μεγάλο, με όμορφο μπαλκόνι που έβλεπε στη θάλασσα. Το ξενοδοχείο διαθέτει σχεδόν ιδιωτική παραλία, ένα μικρό κολπίσκο δηλαδή, αλλά με καθαρή θάλασσα. Κανονικά έχει και φύκια, αλλά τα μαζεύουν το πρωί!!! Έχει και εξωτερική πισίνα, με μπαρ, και έχει και εγκαταστάσεις με γυμναστήριο, τζακούζι, χαμάμ, σάουνα καθώς και πολλές θεραπείες με μασάζ και τέτοια.

Πολλά πράγματα μας έκαναν θετική εντύπωση και καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως είναι ένα από τα καλύτερα ξενοδοχεία στα οποία έχουμε βρεθεί, ίσως το καλύτερο. Όλοι οι υπάλληλοι ήταν ευγενικοί, πρόσχαροι, εξυπηρετικοί και πάνω απ’ όλα επαγγελματίες. Ήξεραν τη δουλειά τους και την έκαναν καλά. Όλοι οι χώροι ήταν πεντακάθαροι, ακόμα και οι κοινόχρηστοι. Και αυτό που μέτρησε για μένα πάρα πολύ ήταν πως, παρότι είναι ένα μεγάλο ξενοδοχείο, το φαγητό ήταν σπιτικό. Ο μπουφές το πρωί ήταν ιδιαίτερα πλούσιος και είχε ένα σωρό σπιτικά καλούδια, από μαρμελάδες, πορτοκαλόπιτες, καρυδόπιτες, μέχρι τηγανόψωμα! Το ίδιο και το φαγητό του εστιατορίου τους και μάλιστα είχε φαγητά εποχής με υλικά από ντόπιους παραγωγούς. Τρεις μέρες μείναμε εκεί και περάσαμε τέλεια, χαλαρώσαμε όσο δεν πήγαινε άλλο και ξεκουραστήκαμε όμορφα. Κάναμε και τζακούζι, και χαμάμ, κολυμπήσαμε στη θάλασσα με τις μάσκες μας, παίξαμε ταβλάκι, ήπιαμε τα ποτάκια μας, φάγαμε. Μόνο μασάζ δεν κάναμε που θέλαμε, γιατί ήταν μια κοπέλα εκείνη την ημέρα μόνο και δε μπορούσε να μας αναλάβει και τους δυο ταυτόχρονα!

Ένα μικρό μόνο αρνητικό είχε η όλη εμπειρία μας. Στο εστιατόριο μας χρέωσαν την πρώτη μέρα το ντιπ και το ψωμάκι που φέρνουν συνήθως ως κέρασμα στην αρχή. Δεν ήταν τα 3 ευρώ που μας χρέωσαν. Ήταν πως ξέραμε πολύ καλά ότι αυτή η πρακτική είναι παράνομη. Εάν κάτι δεν το παραγγείλεις και βεβαίως αν κάτι δεν υπάρχει στον κατάλογό σου, δεν επιτρέπεται να το χρεώσεις. Τους το είπαμε με όλη την ευγένειά μας γιατί όπως είπα ήμασταν ευχαριστημένοι από όλα τα υπόλοιπα. Δε μας ξαναχρέωσαν, είπαν πως άλλαξαν πολιτική. Τώρα αν άλλαξαν μόνο για μας, μόνο για τις 3 μέρες δε το ξέρω. θα ήθελα να πιστεύω πως άλλαξαν γενικώς.

Όπως και να έχει, φανταστείτε πόσο καλά περάσαμε και πόσο πολύ μας άρεσε κατά τα άλλα, που αυτό το γεγονός δεν επηρέασε καθόλου την καλή μας γνώμη. Δεν είναι το πιο φτηνό ξενοδοχείο, αλλά δεν είναι και πανάκριβο και για να πω την αλήθεια, για τις υπηρεσίες και την ποιότητά του, τα αξίζει τα χρήματα και με το παραπάνω. Εμείς τους ευχαριστούμε πολύ γιατί περάσαμε ένα υπέροχο τριήμερο εκεί, κάνοντας αυτή την επέτειο τη δεύτερη καλύτερη έβερ (οκ, το πάρτυ δεν ξεπερνιέται!!!)

Το κελεπούρι (ή αλλιώς 15 + 2 =17)

Φτάσαμε να κλείσουμε λοιπόν 15 χρόνια γάμου με τον καλό μου. Συν άλλα δυό που είμαστε μαζί, 17 υπέροχα χρόνια.

Κάθε χρόνο γράφω για το πόσο χαρούμενη κι ευτυχισμένη είμαι, πόσο τυχερή. Έχω πετύχει κελεπούρι! Φέτος θα το αποδείξω κιόλας…

Χτες έπεσε στην αντίληψή μου ένα άρθρο που προφανώς έχει κάνει τον γύρο των sites, ενώ βεβαίως δε βρήκα πουθενά να αναφέρεται η αρχική πηγή. Άλλο θέμα αυτό, ας μη ξεφεύγουμε… Το άρθρο έχει τον τίτλο “Yπάρχει ο κος Τέλειος; Αν ξέρεις άντρα που κάνει αυτά τα 15 χατίρια κράτα τον καλά!”. Συνήθως δεν ανοίγω να διαβάσω τέτοια άρθρα, αλλά μια που έτυχε να είναι η επέτειός μας, είπα να γελάσουμε λίγο. “Για να δούμε Κωνσταντίνε”, είπα, “πρέπει να σε κρατήσω καλά;”

Ορίσετε λοιπόν τα 15 χατίρια, και τα σχόλιά μου. Με πλάγια γράμματα το κείμενο του άρθρου, με κανονικά τα σχόλιά μου:

Δεν είναι μία, δεν είναι δύο, είναι 15 απαιτήσεις που κάθε γυναίκα ονειρεύεται να τις πραγματοποιεί ο καλός της… Ας τις πάρουμε με τη σειρά!

Αναρωτιέμαι φυσικά αν ήταν πράγματι γυναίκα αυτή που έγραψε το άρθρο… Τέλος πάντων, προχωράμε…

1. Να μας συναρμολογεί τα έπιπλα που αγοράζουμε από γνωστή εταιρεία επίπλων και αγνοούμε ακόμα και που μπαίνει η κάθε βίδα.
Τσεκ.
Βέβαια έχω την ένστασή μου. Εγώ δεν αγνοώ πού μπαίνουν οι βίδες και μπορώ μια χαρά να τα συναρμολογήσω και μόνη μου…

2. Να προθυμοποιείται να κουβαλήσει τις βαλίτσες μας στις διακοπές, τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ KAI τις αγορές από τα εμπορικά κέντρα.
Τσεκ.
Εδώ δεν έχω κανένα σχόλιο 🙂

3. Να καταλαβαίνει την επαγγελματική μας φιλοδοξία όταν του λέμε ότι θα ξενυχτήσουμε και πάλι απόψε στο γραφείο.
Τσεκ.
ΟΛΕΣ τις φορές που έχω πει κάτι τέτοιο, με έχει καταλάβει απόλυτα!

4. Να μην μας ρωτά αν πήραμε κιλά και να μην μας συμβουλεύει ότι πρέπει να ξεκινήσουμε δίαιτα.
Τσεκ.
Ίσα ίσα, πάντα μου λέει πόσο όμορφη είμαι. Ακόμα και με κανα δυο κιλάκια παραπάνω.

5. Να μην βγάζει κόμπλεξ αν βγάζουμε περισσότερα χρήματα από εκείνον.
Τσεκ.
Σιγά μην έχουμε τέτοια κόμπλεξ. Τα λεφτά είναι ωραία και χρήσιμα, όποιος από τους δυο μας και αν τα βγάζει!

6. Να μην μας πιέζει να βλέπουμε ταινίες επιστημονικής φαντασίας.
Τσεκ. (Χεχεχε)
ΠΟΤΕ δε με έχει πιέσει να δω ταινία επιστημονικής φαντασίας! Ποτέ όμως!
Πάντα τις βλέπω με μεγάλη προθυμία!

7. Να μας φέρνει παγωτό το βράδυ όταν έχουμε μια χάλια μέρα στο γραφείο.
Τσεκ.
Δηλαδή δεν έχει τύχει ακριβώς αυτό, αλλά κάνω τσεκ στο γενικό πνεύμα..

8. Να μας αφήνει να βλέπουμε το αγαπημένο μας σίριαλ χωρίς σχόλια όπως, “πως μπορείς και το βλέπεις αυτό”; Ακόμα καλύτερα να ασχολούνται με κάτι άλλο εκείνη την ώρα.
Θα έλεγα τσεκ εδώ, αλλά όλες τις σειρές μαζί τις βλέπουμε.

9. Να μας λέει “σ’αγαπώ” συχνά. Και όχι να το ακούμε μόνο όταν τον ρωτάμε εμείς!
Τσεκ.

10. Να πλένει που και που τα πιάτα.
Τσεκ.
Ή μάλλον θα έλεγα πως ΕΓΩ πλένω που και που τα πιάτα…

11. Να μας μαγειρεύει το αγαπημένο μας φαγητό τις δύσκολες ημέρες του μήνα που ονομάζεται περίοδος.
Κανένα πρόβλημα δε θα είχε ο Κωνσταντίνος να μαγειρεύει, ΑΝ τον άφηνε η Στέλλα… Που δεν αφήνει κανέναν στην κουζίνα της. Τουλάχιστον όχι χωρίς σχόλια του τύπου “μα πόσο νερό έβαλες στην κατσαρόλα; Τι κάνεις εκει; Δεν το κάνουμε έτσι αυτό. Κάτσε να σου δείξω..” Και μετά αναλαμβάνει αυτή τα πάντα…
Οπότε υπάρχει άλλη λύση για τις “δύσκολες” μέρες (που δεν ονομάζονται περίοδος στη δική μου περίπτωση. Μάλλον βαρεμάρα…). Η λύση ονομάζεται “ντελίβερι”!

12. Να μαζεύει τις τρίχες του από τον νιπτήρα όταν ξυρίζεται.
Τσεκ.
Εγώ πάντως τρίχες του δε βρίσκω πουθενά…

13. Να μην μιλάει με την πρώην του, αλλά ούτε να την αποκαλεί “η τρελή”.
Τσεκ.
Αν και δεν ξέρω γιατί αυτό θα έπρεπε να είναι μέσα στη λίστα με τα 15 χατίρια που πρέπει να κάνει ένας άντρας…

14. Να μας κάνει μασάζ στην πλάτη.
Χμμμ Σας έχει κάνει ποτέ μασάζ ο Κωνσταντίνος; Αν σας είχε κάνει θα καταλαβαίνατε γιατί λέω πως για μένα χατίρι είναι που ΔΕΝ μου κάνει μασάζ…

15. Να σχεδιάσει εκείνος τις καλοκαιρινές διακοπές. Δωμάτια, αμάξι, εισιτήρια. Και με μεγάλη χαρά.
Τσεκ.
Δηλαδή βοηθάει στο σχεδιασμό. Τώρα το “με μεγάλη χαρά”…. Ε, ας μη τα θέλουμε και όλα δικά μας!

 

Είναι πλέον διαπιστωμένο με αποδείξεις ότι πήρα κελεπούρι! 15 στα 15 λέμε!

Όμως τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον και εκείνος πέτυχε κελεπούρι, καθώς βρήκε γυναίκα που ξέρει να μαστορεύει, της αρέσει η επιστημονική φαντασία, δε βλέπει χαζοσειρές στην τηλεόραση και τρώει με ευχαρίστηση σουβλάκια τις σπάνιες φορές που βαριέται να μαγειρέψει!

Χρόνια μας πολλά κελεπούρι μου!

13 + 2 = 15

Όπως κάθε χρονιά, επιβεβαιώνω πως γνωρίζω πολύ καλά μαθηματικά χαχαχαχαχαχα.

Ήταν Παρασκευή 11 Ιουλίου 1997 όταν με πήρε τηλέφωνο ο Κωνσταντίνος για το πρώτο μας ραντεβού και δυο χρόνια μετά, στις 10 Ιουλίου του 1999 παντρευτήκαμε. Και ήταν τυχαίο το ότι διαλέξαμε αυτή τη μέρα, δεν το κάναμε επίτηδες.

Η Ιωάννα με ρώτησε χτες όταν το συζητάγαμε:

  • -Μαμά, επίτηδες το κάνατε και παντρευτήκατε την ίδια μέρα που γνωριστήκατε;
  • -Όχι μωρό μου, ήταν τυχαίο
  • -Τυχαίο;;;;; Εγώ όταν παντρευτώ, δε θα το κάνω τυχαία, θα το κάνω επίτηδες με τον άντρα μου!!!!

Πάντως αν το 13 είναι γρουσούζικο, από εμάς δεν πέρασε! Εμείς συνεχίζουμε να περνάμε υπέροχα, να χαιρόμαστε ο ένας την παρέα του άλλου, να κρατιόμαστε χέρι χέρι όταν περπατάμε και όχι μόνο να αγαπιόμαστε, αλλά να είμαστε και οι καλύτεροι φίλοι. Δεν είναι εύκολο να ζεις με έναν άνθρωπο 24 ώρες το 24ωρο διαρκώς και όχι μόνο να μη σε κουράζει, αλλά να νιώθεις πως σου λείπει ένα κομμάτι του εαυτού σου έτσι και δεν είναι εκεί.

Εύχομαι να είμαστε για εκατοντάδες χρόνια ακόμα έτσι (έχω φιλοδοξίες, τι θέλετε;;;) και εύχομαι και για εσάς την ίδια ευτυχία!

Και θα σας κεράσω λίγη ανάλαφρη κρέμα λεμονιού με τρίμμα μπισκότου που εφτιαξα, ιδανική για τις ζέστες!

Αν σας αρέσει το λεμονάκι, θα σας αρέσει και η κρέμα αυτή

12 + 2 = 14

12 χρόνια παντρεμένοι.

13 χρόνια τουλάχιστον καθημερινά μαζί, 24/7

14 χρόνια παιχνιδιού, γέλιου, αγάπης, δημιουργίας, χαράς.

Κωνσταντίνε  μου σε λατρεύω και εύχομαι να περάσουμε πολλές ντουζίνες χρόνια ακόμα έτσι. Ματς!

 

11+2=13

13 χρόνια γνωριμίας και 11 χρόνια γάμου 🙂

13 χρόνια γεμάτα χαρά, ευτυχία, τάβλι, ταξίδια, επιτραπέζια παιχνίδια, κατασκευές, ταινίες, διακοπές, σειρές, βιβλία, επιστημονική φαντασία, μπάνια, δουλειά, φίλους, γέλια, φαγητά και γλυκά.

Και φυσικά 2 υπέροχα, καταπληκτικά, απίθανα παιδιά!

Ίσως να έπρεπε να πω 3 παιδιά όμως. Γιατί μέσα σε αυτά τα χρόνια έχουμε δημιουργήσει ένα τρίτο παιδί, τις Συνταγές της Παρέας, που το φροντίζουμε και το πονάμε και είμαστε περήφανοι με την πρόοδό του.

Αυτή τη φορά την επέτειό μας την περάσαμε εκτός σπιτιού, αραχτοί στην παραλία. Μάσα, ξάπλα κι αραλίκι!

Τα παιδιά και οι καλεσμένοι

Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να βρεθούν ανάμεσα σε αγγλόφωνους καλεσμένους από την Τετάρτη μέχρι την Κυριακή (μετά πήγαν κατασκήνωση).

Ο Γιώργος προσπαθούσε, με αρκετή επιτυχία για τις γνώσεις του στα αγγλικά, να συννενοηθεί.  Το γεγονός πως μόνο ένας ήταν πραγματικά άγγλος δημιουργούσε ένα μικρό προβληματάκι, μια που έπρεπε να καταλάβει αγγλικά με αυστριακή προφορά, με μεξικάνικη προφορά, με δανέζικη προφορά κλπ. 🙂 Όμως δεν παρατούσε τις προσπάθειες και ό,τι μπορούσε έλεγε.

Η Ιωάννα αποφάσισε πως θα τους κάνει μαθήματα ελληνικών. Δοκίμασε στην αρχή λέγοντάς τους “ναι – yes, όχι – no, σκύλος – dog”. Όμως αυτό δεν γινόταν να συνεχιστεί για πολύ, μια που οι λέξεις που γνωρίζει στα αγγλικά, της τελείωσαν πολύ γρήγορα 🙂 . Έτσι βρήκε άλλο τρόπο. Τους έδειχνε ένα αντικείμενο και τους έλεγε την ελληνική λέξη. Τους έβαζε να την επαναλάβουν μέχρι να την πουν σωστά και μετά από μερικές ώρες τους έβαζε τεστ, να της πουν όλες τις λέξεις που τους είχε μάθει. Είχε τρομερή πλάκα!

Το άλλο που άρεσε πολύ στην Ιωάννα είναι πως βρήκε ευκαιρία να εκφράσει τον καλλιτέχνη που έχει μέσα της. Της έφεραν καινούριες μπογιές και μπλοκ, αλλά το καλύτερο είναι πως είχε ένα εντελώς διαφορετικό “καμβά” να δουλέψει! Τον γύψο του Ερνέστο! Οπότε στρώθηκε στη δουλειά:

p7120112

photo by Sophia

Και όταν τέλειωσε με αυτό, αποφάσισε να επεκταθεί και στα χέρια που δεν είχαν γύψο, όπως της Γιωργίας:

dscf0133

Εκτός από την εκμάθηση ελληνικών, η Ιωάννα είχε αναλάβει και άλλο ρόλο: μόλις έβλεπε τον Ερνέστο να έχει βγάλει τον επίδεσμο που συγκρατούσε τον γύψο γύρω από το λαιμό του, έτρεχε αμέσως να του τον ξαναβάλει 🙂 . Στο τέλος ο Ερνέστο αποφάνθηκε: she is bossy! Σώωωωπα καλέ!!!

Το πάρτυ

Εντάξει είπαμε… πάρτυ ήταν και οι 10 μέρες που είχαμε εδώ κόσμο.

Πρέπει να πω όμως δυο λόγια για το πάρτυ το οποίο έγινε και η αφορμή να βρεθούμε όλοι μαζί.

Είχαμε κανονίσει λοιπόν να γίνει σε μαγαζί δίπλα στη θάλασσα. Όποιος ήθελε πήγαινε για βουτιά στη θάλασσα, όποιος ήθελε έμπαινε στην πισίνα και φυσικά όποιος ήθελε έκανε και τα δύο!

p7110072

Photo by Sophia

Είχαμε κλείσει μια σειρά τραπέζια ακριβώς δίπλα στην πισίνα. Ως ποτά προσφέραμε κανάτες από 3 διαφορετικά κοκτέιλ (μαργαρίτα και ντακίρι φράουλα και πεπόνι – όλα τα χρώματα στο τραπέζι μας) και για μεζεδάκι είχαμε κάτι νόστιμες ποικιλίες.

img_1317

Photo by Giorgia

Φυσικά ο καλύτερος τρόπος να απολαύσει κανείς το ποτό του ήταν… μέσα στην πισίνα!

p7110082

Photo by Sophia

Το μαγαζί ήταν παραδεισένιο, ειδικά την ώρα που έδυε ο ήλιος. Είχαμε μαζευτεί 32 άτομα.

Κάναμε τα μπάνια μας λοιπόν, φάγαμε, ήπιαμε, μιλήσαμε και γελάσαμε και φυσικά κόψαμε και την τούρτα.

img_1314

Photo by Giorgia

Το ότι είχε τεράστια επιτυχία το βασίζω σε δυο αδιαμφησβήτητα γεγονότα:

1. Δεν άφησε ΚΑΝΕΙΣ ούτε ψίχουλο!

2. Ο Ερνέστο που δεν τρώει σοκολάτα και δεν έχει φάει ποτέ στη ζωή του κέικ σοκολάτας, κυριολεκτικά έγλυψε το πιατο!!!! Αυτό το θεωρώ ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία!

img_1321

Photo by Giorgia

Οκ δεν ήταν wild party, δε χορέψαμε ούτε κάναμε φοβερές τρέλες. Όμως περάσαμε φίνα και ωραία ένα σούπερ απόγευμα ανάμεσα σε πάρα πολλούς φίλους. Και δεν ζητάω τίποτα παραπάνω!

Ευχαριστώ ΟΛΟΥΣ τους φίλους μας που ήρθαν από κοντά και από μακριά για να γιορτάσουν μαζί μας αυτά τα υπέροχα 10 χρόνια γάμου, κάνοντας αυτή την επέτειο μια από τις καλύτερες που έχουμε περάσει!

Διάβασμα και παιχνίδι

Το καλό/περίεργο/πρωτοφανές/εκπληκτικό με αυτή την παρέα ήταν πως ΟΛΟΙ διάβαζαν (και μάλιστα σχεδόν όλοι διάβαζαν επιστημονική φαντασία) και -σχεδόν- ΟΛΟΙ έπαιζαν επιτραπέζια παιχνίδια rpg, στρατηγικής κλπ.

Η βιβλιοθήκη μας εκτιμήθηκε και ήταν αρκετοί αυτοί που δεν είχαν φέρει βιβλία γιατί ήξεραν πως εδώ θα έβρισκαν να διαβάσουν :). Επίσης πολλά από τα παιχνίδια που είχαμε είχαν την ευκαιρία να ξεσκονιστούν και να χρησιμοποιηθούν! Παίξαμε munchkin (ευχαριστούμε Τιμ και Ναντίν), παίξαμε Grass, Γκιλοτίνα, ένα σούπερ παιχνίδι με πυραμίδες και παίχτηκαν επίσης παρτίδες Στρατέγκο και κάμποσο τάβλι :).

p7120103

Photo by Sophia

Όσο για το διάβασμα… Ήταν απόλυτα φυσικό να έχουμε τα βιβλία μας παντού και πάντα. Στο σπίτι, στην εκδρομή, στην παραλία, πριν – κατά τη διάρκεια – και μετά το φαγητό, ανοίγαμε όλοι τα βιβλία μας και διαβάζαμε. Πρώτη φορά ήμουν ανάμεσα σε τόσους βιβλιόφιλους, πρώτη φορά που είχα ανθρώπους που όχι μόνο ήξεραν τους συγγραφείς και τα βιβλία που έχω κάτω, αλλά τα είχαν διαβάσει, είχαν άποψη και είχαν προτάσεις για άλλα που θα μου αρέσουν!

Με λίγα λόγια, έτσι για λίγες μέρες, αισθάνθηκα ως φισιολογικός άνθρωπος 🙂 .

dscf0134

Πριν το φαγητό

dscf0147

Κατά τη διάρκεια

dscf0273

dscn0484

Στην παραλία (η δεύτερη φωτογραφία από τον Ερνέστο)

dscf0267

Στο βουνό