Η Ιωάννα, βρήκε λύση για να μην ξύνει το χέρι της μόνο του το τσίμπιμα από κουνούπι….
Αντι-κουνουποξυσμικό
…. γιατί όλο το ξεχνούσε και ξυνόταν.
(Και αν δυσκολεύεστε να το καταλάβετε: έβαλε ένα χαρτί στο πόδι της και το κόλησε με σελοτέιπ, και έτσι κάθε φορά που πήγαινε το χέρι της εκεί θυμόταν να μην ξυστεί).
Όχι πια.
Την Κυριακή το πρωί πήγαμε να δούμε τα παιδιά μας στην κατασκήνωση.
Φυσικά τα βρήκαμε να είναι μες την τρελή χαρά, με φίλους, να την περνάνε φίνα. Είναι η τρίτη χρονιά φέτος που πάνε, οπότε ξέρουν πως λειτουργεί το πράγμα, ξέρουν την αρχηγό, ξέρουν παιδιά από προηγούμενες χρονιές. Και τα δύο ήταν πολύ ευχαριστημένα. Έχουν βρει επίσης και καινούριους φίλους εκεί και παίζουν, έχει πάει φέτος και ένα γειτονάκι μας εδώ που είναι κολλητός του Γιώργου. Η καλύτερή τους!
Το μόνο για το οποίο έχουν παράπονο είναι ο μάγειρας. Και επειδή πήρα τις ίδιες πληροφορίες και από τα δυο παιδιά, τείνω να τα πιστέψω. Μου είπαν πως είναι τραγικός, ακόμα και τις τηγανιτές πατάτες κάνει τις μισές καμένες και τις μισές άψητες! Γενικώς την βγάζουν με ψωμοτύρι και σαλάτα και βέβαια το πρωινό τους και τα φρουτα τους. Δεν έχουν όμως πρόβλημα, ούτε βέβαια ζήτησαν να φύγουν λόγω αυτού!
Περάσαμε μερικές ώρες εκεί και το μεσημέρι τα πήραμε και πήγαμε για φαγητό σε ταβερνάκι έξω. Βέβαια είχαν φάει αργά πρωινό και μάλιστα σε μεγάλη ποσότητα, οπότε ούτε και τώρα έφαγαν ιδιαίτερα 
Πήραμε τη δόση μας λοιπόν, γερή γερή, και γυρίσαμε πίσω στην καυτή Καλαμάτα.
Τα παιδιά όπως είπαμε έφυγαν τη Δευτέρα για την κατασκήνωση.
Μέσα σε αυτές τις μέρες:
Εμείς: περνάμε ένα μικρό μήνα του μέλιτος Βγαίνουμε, πάμε για μπάνιο, βλέπουμε σειρές και ταινίες, διαβάζουμε, τρώμε και γενικώς κάνουμε ό,τι κάνουν τα ερωτευμένα ζευγάρια (μη ζητάτε και λεπτομέρειες). Όχι ότι όλα αυτά δεν τα κάναμε και πριν, ενώ είναι τα παιδιά εδώ. Αλλά η μεγάλη διαφορά είναι η εξής: τα κάνουμε όλα Ο,ΤΙ ώρα θελήσουμε!!! Και υπάρχει μια ηρεμία, πας στη θάλασσα με μια μόνο τσαντούλα, διαβάζεις το βιβλίο σου και δεν σε διακόπτει κανείς, μπορείς να δεις True Blood χωρίς να σκέφτεσαι αν έχουν κοιμηθεί τα παιδιά κλπ κλπ (είπαμε μη ζητάτε λεπτομέρειες…)
Τα παιδιά μας: Η Ιωάννα, αν εξαιρέσουμε την Δευτέρα που ήταν η πρώτη μέρα, τις υπόλοιπες μέρες παίρνει ΚΑΘΕ μέρα τηλέφωνο και θέλει κάτι
Την Τρίτη ήθελε μια βούρτσα για τα μαλιά της. Της είπα πως της έχω βάλει βούρτσα μέσα στη βαλίτσα (αν και μέχρι τώρα δεν είχε ενδιαφερθεί ποτέ να χτενίσει μόνη τα μαλιά της..)
Την Τετάρτη ήθελε να μου πει πως βρήκε βούρτσα, πως δεν έχει επισκεπτήριο παρά μόνο την Κυριακή, αλλά πως αν θέλω μπορώ να της πάω τα πράγματα και να τα αφήσω έξω από την πόρτα. “Γιατί Ιωάννα μου, χρειάζεσαι κάτι;” “Ναι” “Τι χρειάζεσαι;”…. “Φαγητά” !!! Η Ιωάννα χρειάζεται φαγητά! Στην ερώτηση “γιατί, δεν σας ταΐζουν εκεί;” μου απάντησε πως τους ταΐζουν, αλλά μετά από 5 λεπτά πεινάει.
Την Πέμπτη πήρε να μου πει πως εντάξει με τα φαγητά (ένας γνωστός που μένει κοντά τους πήγε κάτι μπισκότα), αλλά έκαναν παιχνίδια και έπαιξε με αλεύρια και, ενώ κέρδισε και ήταν χαρούμενη, λέρωσε όμως τη ζακέτα της και τώρα θέλει άλλη. “Να φορέσεις τα φουτεράκια σου” “Δε γίνεται να φοράω κάθε μέρα το ίδιο ρούχο, μας το απαγορεύουν” “Γιατί τη ζακέτα δε θα τη φόραγες κάθε μέρα;” “Ε, ναι, αλλά δε γίνεται σου λέω, θέλω ζακέτα” “Ιωάννα μου είναι 1 ώρα δρόμος να έρθω και 1 να γυρίσω. Θα κάνω 2 ώρες διαδρομή για να σου αφήσω έξω από την πόρτα μια ζακέτα;;;;” “Δε με πειράζει” !!!! (καλά αυτό το “δε με πειράζει’ έχει γίνει ατάκα εδώ). “Με πειράζει όμως εμένα! Να πας με την ομαδάρχισσα και να την πλύνετε λιγάκι”
Την Παρασκευή πήρε να μας πει πω δεν κατάφερε να πλύνει τη ζακέτα και πως θα έχουν ψυχαγωγία το Σάββατο το βράδυ, οπότε να πάμε και το Σάββατο και την Κυριακή.
Το Σάββατο πήρε να μας πει πως αναβλήθηκε η ψυχαγωγία, οπότε να πάμε μόνο την Κυριακή. Α, και πως θέλει και νερό γιατί με το νερό εκεί την πονάει η κοιλιά της (πράγματι το νερό εκεί πάνω είναι κάπως χάλια).
Ο Γιώργος από την άλλη, πήρε μόνο μια φορά τηλέφωνο να μας πει πως όλα είναι σούπερ και δε χρειάζεται τίποτα…
Σήμερα το πρωί τα πιτσιρικάκια μας πήγαν κατασκήνωση για τρίτη χρονιά.
Κανονικά θα είχαν πάει την προηγούμενη εβδομάδα. Όμως τελευταία στιγμή μας πήραν τηλέφωνο να μας πουν πως αναβάλλεται για μια εβδομάδα, μια που δεν είχαν βρει γιατρό (ακόμα; ). Αυτό βέβαια μας χάλασε πολύ, καθώς εμείς έχουμε ήδη κανονίσει τις διακοπές μας. Έτσι τα παιδιά -για πολύ μεγάλη τους στεναχώρια- θα κάτσουν μόνο τη μια εβδομάδα. Εγώ τους είπα και πάλι καλά που θα γίνει και θα πάνε και αυτές τις μέρες, γιατί αφού δεν είχαν γιατρό μέχρι την τελευταία στιγμή, αμφέβαλλα πως θα βρούνε κάποιον.
Σήμερα το πρωί λοιπόν, γεμάτα χαρά, ξυπνήσανε τραγουδώντας “κατασκήνωση, κατασκήνωση…” Πήγαμε, μπηκανε στα λεωφορεία και… είμαστε πλέον χωρίς παιδιά. Και από τη μια φυσικά είναι πολύ ωραία, γιατί… είμαστε χωρίς παιδιά μπορούμε να δουλέψουμε με ησυχία, μπορούμε να βγούμε τα βράδια, μπορούμε να δούμε ό,τι θέλουμε όποια ώρα θέλουμε και βεβαίως να κάνουμε γενικώς ό,τι θέλουμε, όποια ώρα το θελήσουμε
Όμως το σπίτι δεν παύει να είναι άδειο και ήσυχο.
Χμ.. άδειο και ήσυχο. Κωνσταντίνεεεεεεεε. Πάμε να ρίξουμε μια γρήγορη βουτιά (με το μηχανάκι, χωρίς να κουβαλάμε διακόσιες τσάντες! )
Ό,τι και να πω είναι λίγο. Απλά προσκυνάμε την Pixar.
Την τρίτη συνέχεια του Toy Story την περιμέναμε με μεγάλη χαρά και αγωνία, κυρίως εμείς. Τα δύο πρώτα τα είχαμε δει π.π. (προ παιδιών) και ήταν φυσικά από τις πιο αγαπημένες μας ταινίες. Ο Γούντι και ο Μπαζ, όλη η παρέα, τα τραγούδια… Ίσως ο τίτλος του μπλογκ να σας δίνει μια ιδέα για το πόσο πολύ μας άρεσαν τα Toy Story. Αν όχι, τότε δεν έχετε δει τις ταινίες, χάνετε και τρέξτε άμεσα να τις νοικιάσετε!
Ο γενικός κανόνας λέει πως τα sequels είναι πάντα κατώτερα από την πρώτη ταινία και πολλές φορές είναι εντελώς για τα μπάζα. Στα Toy Story ο κανόνας δεν ισχύει. Και το 2 και το 3 είναι απίστευτα καλά.
Επίσης η Pixar ξεφεύγει από τα συνηθισμένα σενάρια παιδικών ταινιών, κάνει ταινίες που απευθύνονται σε μεγάλους και μικρούς και ο καθένας καταλαβαίνει και λαβαίνει από την ταινία αυτά που μπορεί, ασχολείται με θέματα που δύσκολα θίγουν τα παιδικά έργα (από την οικολογία μέχρι τα γηρατειά και τον χαμό αγαπημένων προσώπων) και τα κάνει όλα αυτά σε ταινίες άψογα φτιαγμένες σε όλα τα επίπεδα.
Η τρίτη περιπέτεια του Γούντι και του Μπαζ έχει απ’ όλα. Έχει γέλιο, έχει λύπη, έχει φόβο, έχει και πολύ συγκίνηση. Ο Άντι μεγαλώνει και η παρέα των παιχνιδιών μικραίνει καθώς πολλά παιχνίδια ξεπεράστηκαν και χαρίστηκαν. Έχει μείνει μόνο η κεντρική παρέα. Τώρα όμως που ο Άντι θα πάει στο κολέγιο, αδειάζει το δωμάτιό του και ακόμα και αυτή η παρέα θα πρέπει να γίνει κάτι. Ποιά είναι η καλύτερη επιλογή και τι θα διαλέξει ο Άντι; Πατάρι, μαζί του, χάρισμα ή πέταμα; Θα προτιμήσουν τα παιχνίδια να μείνουν όλα μαζί, όποια και αν είναι η απόφασή του;
Αν δε θέλετε να διαβάσετε σπόιλερς ΜΗ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ.
Στην πορεία της ταινίας θέτονται πολλά υπό σκέψη. Οι πρώτες εντυπώσεις δεν είναι πάντα σωστές, οι κακοί δεν έχουν πάντα τρομακτική όψη, όλοι περνάμε από πολλές διαφορετικές φάσεις στη ζωή μας και πρέπει να το παίρνουμε απόφαση και να τις αντιμετωπίζουμε ανάλογα. Η αίσθηση της απόριψης μπορεί να σε οδηγήσει σε κακό δρόμο, αλλά άλλοι μπορούν να αλλάξουν και άλλοι όχι.
Η ταινία έχει πολλές εκπληκτικές σκηνές που σου μένουν χαραγμένες. Νομίζω η σκηνή που η παρέα έρχεται αντιμέτωπη με τον βέβαιο θάνατο και ο τρόπος που το αντιμετωπίζει, είναι μια από αυτές.
Το τέλος είναι εξαιρετικά συγκινητικό. Ο Άντι αποδέχεται ότι μεγάλωσε και κάνει το μεγάλο βήμα προς την ενηλικίωση. Ευτυχώς το βήμα αυτό είναι προς όφελος των παιχνιδιών
Τα δικά μας παιδιά έριξαν πολύ κλάμα με το τέλος της ταινίας, όταν ο Άντι δίνει τα παιχνίδια του. Συγκινήθηκαν πάρα πολύ. Γέλασαν, φοβήθηκαν και συγκινήθηκαν και η ταινία τους άρεσε πάρα πάρα πολύ.
Από την ημέρα που την είδαμε η Ιωάννα έχει πάρει όλες τις κούκλες της και παίζει μαζί τους και ειδικά ένα μωρό το έχει πάντα κοντά της, το ταΐζει, το κοιμίζει, το κάνει μπάνιο. Η Ιωάννα δεν παίζει ποτέ με τις κούκλες της Νομίζω πως το μωρό της ταινίας την επηρέασε πάρα πολύ
Μεγαλώνει το κοριτσάκι μας
Είναι ένα γλυκύτατο πλάσμα, που ξέρει πως ακριβώς να τουμπάρει τους γύρω της, τετραπέρατη, με έφεση στις κατασκευές και οτιδήποτε χρειάζεται ακριβείς χειρισμούς και προσοχή.
Είναι βέβαια και κάπως γκρινιάρα, ρίχνει πάντα το φταίξιμο στους άλλους και νομίζω πως προτιμάει να πιεί ένα ποτήρι ξύδι παρά να ζητήσει συγγνώμη.
Έχει τρομερή αυτοπεποίθηση και αγάπη για τον εαυτό της.
Όσον αφορά το φαγητό, δεν μπορεί να αποφασίσει τι της αρέσει Μια δεν τρώει καθόλου κρέας, μια είναι το αγαπημένο της. Μια θα φάει ψάρια, μια δε θα θέλει να τα δει μπροστά της. Μια θέλει σπανακόρυζο, την άλλη χόρτα, την άλλη δε θα βάλει μπουκιά από αυτά στο στόμα της. Τα σίγουρα είναι η μυζήθρα και τα ξιδάτα (βολβοί, τουρσιά, γαύρος κλπ).
Τα γλυκά τα καταβροχθίζει όλα βέβαια.
Αγαπημένη της ασχολία είναι να γράφει σημειώματα. Δε σου λέει τι θέλει, απλώς εκεί που κάθεσαι σου έρχεται με ένα χαρτάκι που γράφει κάτι. Είναι τόσα πολλά που θα κάνω ειδικό ποστ για τα σημειώματά της
Δεν έχει αγαπημένα παιχνίδια. Με κούκλες δεν παίζει, ίσως λίγο με Σταλίτσες. Της αρέσουν τα επιτραπέζια, τα βαριέται όμως κιόλας. Γενικά βαριέται εύκολα τα πάντα και δύσκολα θα κάτσει μόνη της να ασχοληθεί με κάτι. Και είναι πολύ αναποφάσιστη. Αν τη ρωτήσεις “τι πάρτυ θέλεις;” ή την πας σε κατάστημα με παιχνίδια ή βιβλία, ετοιμάσου να κάτσεις 3 ώρες μέχρι να αποφασίσει, καθώς θα αλλάζει γνώμη συνέχεια και θα θέλει το πρώτο πράγμα που θα δει μπροστά της, μέχρι φυσικά να δει το επόμενο
Της αρέσει όμως πολύ το ποδήλατο, το κολύμπι και το διάβασμα Διαβάζει αρκετά γρήγορα και καταβροχθίζει τα βιβλία.
Όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει ταμίας σούπερ μάρκετ.
Είναι το κοριτσάκι μας και το λατρεύουμε
Είχαμε καλεσμένους γύρω στα 20 παιδιά και 15 ενήλικες (συνολικά με εμάς). Μεγάλώνει το μέγεθος των πάρτυ μας
Μπορείτε να δείτε την προετοιμασία εδώ.
Όταν έφτασαν όλοι, ξεκινήσαμε τα παιχνίδια. Είχα τυπώσει το παραμύθι με την πριγκίπισσα και το βάτραχο (την εκδοχή που ταίριαζε περισσότερο με τα παιχνίδια μου δηλαδή. Το ξέρατε πως υπάρχουν πολλές διαφορετικές εκδοχές;;;)
Οι ρόλοι μας είναι στάνταρ πλέον. Εγώ είμαι ο σκηνοθέτης και ενίοτε ο βοηθός και ο Κωνσταντίνος είναι ο παρουσιαστής. Και είναι πολύ καλός στον ρόλο αυτό
Μάζεψε τα πιτσιρίκια και άρχισε να τους διαβάζει το παραμύθι. Τα έβαζε να κάνουν διάφορους ήχους και φάτσες και αυτά το διασκέδαζαν αφάνταστα Στα κατάλληλα σημεία διέκοπτε το παραμύθι, για να παίξουν το αντίστοιχο παιχνίδι.
Πρώτα τα πιτσιρίκια έπαιξαν τα “μουσικά νούφαρα”. Ακριβώς σαν τις μουσικές καρέκλες, μόνο που χοροπηδούσαν χορεύοντας και αντί να κάθονται σε καρέκλα, στεκόντουσαν πάνω σε νούφαρα που είχα φτιάξει από πράσινο χαρτόνι (όταν η πριγκίπισσα συνάντησε το βάτραχο στο νούφαρο 
).
Φυσικά έπεσε σπρωξίδι και στο τέλος έμειναν στον “τελικό” δυο παιδάκια σφιχτοδεμένα αλλά το διασκέδασαν όλοι!
Μετά έπρεπε να βγάλουν το τόπι από το πηγάδι. Χωρίστηκαν σε 2 ομαδες. Κάθε ομάδα είχε μπροστά της μια λεκάνη μεγάλη γεμάτη νερό και ένα ποτήρι. Μερικά μέτρα πιο πέρα ήταν από μια βαθιά κατσαρόλα με ένα μπαλάκι μέσα. Έπρεπε (σε στυλ σκυταλοδρομίας) να γεμίζουν το ποτήρι τους, να τρέχουν, να το ρίχνουν στην κατσαρόλα και πίσω. Στόχος ήταν να βγει το μπαλάκι από την κατσαρόλα. Μόνο που αυτό δεν έγινε καθώς άρχισε να τρέχει νερό από την άκρη της κατσαρόλας και το μπαλάκι δεν είχε τη δύναμη να βγει. Αυτό δε μας πτόησε φυσικά και απλώς όταν πέρασε κάμποση ώρα προσπαθειών, τα βγάλαμε με το χέρι 
(την επόμενη φορά, θα θέλει κάποιο άλλο δοχείο).
Είχε πολύ πλάκα όταν ο Κωνσταντίνος έδωσε στην κάθε ομάδα και δεύτερο ποτήρι, οπότε έτρεχαν ταυτοχρονα 4 παιδάκια!!!
Προς το τέλος του παραμυθιού, όταν η πριγκίπισσα πετάει το βάτραχο στον τοίχο από τι σιχασιά (είναι μια από τις πολλές εκδοχές του παραμυθιού που μας βόλευε για το επόμενο παιχνίδι), παίξαμε την πινιάτα. Τα παιδιά, με κλειστά μάτια, χτύπαγαν την πινιάτα που είχα φτιάξει σε σχήμα βάτραχου (λέμε τώρα 
) μέχρι να σπάσει. Η πινιάτα κράτησε αρκετά, αλλά έσπασε πριν προλάβουν να τη χτυπήσουν ολα τα παιδιά. Είναι πλέον μεγάλα και έχουν πιο πολύ δύναμη, οπότε ίσως πρέπει να τη χτυπάνε από μια φορά (δυο το πολύ) το κάθε ένα.
Μέσα στην πινιάτα ειχα μπαλόνια, καραμέλες και τσίχλες τα οποία μάζεψαν όλα τα παιδιά.
Μετά, όταν η πριγκίπισσα μετανιωμένη φιλά το βάτραχο, παίξαμε το “δώσε το φιλί στο βάτραχο”. Πάλι με κλειστά μάτια, έπρεπε να κολλήσουν το φιλάκι τους στο βάτραχο που είχα τυπώσει.
Έτσι τελείωσε το παραμύθι και μαζευτήκαμε για να φάμε την τούρτα!
Η τούρτα βέβαια είχε μεγάλη επιτυχία και άρεσε πολύ. Η μεγάλη πλάκα όμως ήταν μετά τα κεράκια. Όλα τα πιτσιρίκια ήταν μαζεμένα γύρω από την τούρτα και έλεγαν πως δεν τους αρέσει η ζαχαρόπαστα γιατί ήταν πολύ γλυκιά και κάτι τέτοια. Με το που σβήνουν λοιπόν τα κεράκια, ξαφνικά έπεσαν πάνω στην τούρτα ΟΛΑ, σαν ακρίδες λέμε, και άρχισαν να τραβάνε κομμάτια από τον βάτραχο και το πηγάδι και να τα τρώνε. Κόντεψαν να φάνε την τούρτα όλη με τα χέρια!!!
