Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Κριτική προϊόντων

Menstrual cups

Μια διακοπή από το ταξίδι μας στη Βιέννη, για να κάνω ένα ποστ, αφιερωμένο στην Ημέρα της Γης.

Ένα από τα προβλήματα που υπάρχουν στη Γη είναι η ποσότητα σκουπιδιών που παράγουμε. Εδώ και χρόνια κάνουμε ως οικογένεια προσπάθειες να μειώσουμε τα σκουπίδια μας. Αυτό σημαίνει πως αποφεύγουμε οτιδήποτε είναι μιας χρήσης, έχουμε πάνινες σακούλες όταν πάμε στο σούπερ μάρκετ ή στην αγορά, κάνουμε κομποστοποίηση και ανακύκλωση και πολλά ακόμα.

Πρόσφατα κάποιος στο facebook έβαλε ένα άρθρο για μια κοπέλα που εδώ και δυο χρόνια δεν έχει παράξει καθόλου σκουπίδια. Μου έκανε απίστευτα μεγάλη εντύπωση και με έκανε να θέλω να μειώσω ακόμα περισσότερο τα σκουπίδια μας. Αυτό που αναρωτήθηκα αμέσως είναι τι κάνει αυτή η κοπέλα για την περίοδό της. Και κάπως έτσι έπεσα πάνω στα menstrual cups τα οποία άμεσα με ιντρίγκαραν.

Από εδώ και πέρα το ποστ αφορά την περίοδο και ίσως να μη θέλετε να συνεχίσετε το διάβασμα. Πιθανώς να σας φανεί, εκτός από αδιάφορο, ψιλοαπαίσιο. Θεωρείστε λοιπόν πως σας έχω προειδοποιήσει και ας συνεχίσει το διάβασμα μόνο όποιος ενδιαφέρεται / αντέχει. Οι υπόλοιποι μπορείτε να διαβάσετε τον οδηγό επιβίωσης σε ταξίδι με παιδιά (αν έχετε οικογένεια με μικρά παιδιά) ή ακόμα μια συζήτηση του Γιώργου για την Παγκόσμια Οικονομία, όταν ήταν ακόμα 8 χρονών.

Αφού έφυγαν λοιπόν όσοι ήταν να φύγουν (αν είστε ακόμα εδώ κακό του κεφαλιού σας), προχωράω.

Τα menstrual cups είναι κυπελάκια που χρησιμοποιεί κανείς αντί για άλλες μεθόδους, κατά την περιόδο. Υπάρχουν πάααρα πολλές μάρκες, είναι διαδεδομένα στο εξωτερικό και είναι φτιαγμένα στην πλειοψηφία τους από medical grade silicone.

Μέχρι τώρα ήξερα φυσικά μόνο τις σερβιέτες και τα ταμπόν. Τις πρώτες σταμάτησα νωρίς να τις χρησιμοποιώ καθώς βρίσκω πως έχουν πάρα πολλά προβλήματα. Μπορείς να τις διακρίνεις εάν φοράς ένα πιο στενό παντελόνι, είναι εύκολο να έχεις ατυχήματα, είναι ιδιαίτερα αναξιόπιστες το βράδυ και βεβαίως είναι ένας όγκος ανάμεσα στα πόδια σου. Δεν μπορείς να κάνεις μπάνιο στη θάλασσα και σε δυσκολεύουν και κατά τα υπόλοιπα αθλήματα. Γενικά δε μου άρεσαν ποτέ.

Τα ταμπόν λύνουν πολλά από τα παραπάνω προβλήματα. Συνεχίζεις να μπορεί να έχεις ατυχήματα βεβαίως, πρέπει να διαλέγεις το σωστό μέγεθος κάθε φορά (εγω είχα 3 διαφορετικά μεγέθη στο ντουλάπι για καθε περίσταση) και βεβαίως πρέπει να… βάζεις χέρι. Δάχτυλο μάλλον… Φαντάζομαι πως αυτός είναι ένας ανασταλτικός παράγοντας για κάποιες. Εμένα με είχαν βολέψει πολύ, μου έδιναν ελευθερίες. Δε μπορώ να πω φυσικά, ειδικά κάποιες μάρκες ταμπόν είναι ιδιαίτερα gross όταν βγάζεις το ταμπόν και είναι σα παραγεμισμένο λουκανικάκι…

Τα mooncups είναι όπως είπα σαν κυπελάκια. Τα δυο αρνητικά τους είναι πως κι εδώ πρέπει να βάζεις χέρι (γιατί βάζεις το κυπελάκι στον κόλπο όπως θα έβαζες το ταμπόν περίπου), και μάλιστα λίγο παραπάνω απ’ ό,τι με τα ταμπόν. Δεύτερον βλέπεις αίμα. Το κυπελάκι γεμίζει με το αίμα και όταν το βγάζεις, όπως και να έχει, έχεις το γεύμα του δράκουλα στο χέρι σου. Εδώ όμως να πω πως εγώ το βρήκα λιγότερο απαίσιο από τα ταμπόν αυτό. Έχεις έλεγχο στο σώμα σου, ξέρεις ακριβώς το αίμα που χάνεις, βλέπεις τι γίνεται. Τώρα εγώ είμαι και περίεργη φυσικά…

Από την άλλη έχουν χίλια δυο θετικά. Χρειάζεται αλλαγή καθε 12 ώρες. Αυτό σημαίνει το βάζεις το πρωί και το ξεχνάς μέχρι το βράδυ. Πας ταξίδι; δε χρειάζεται να υπάρχει τουαλέτα κάθε μια ώρα για να αλλάζεις. Πας για μπάνιο; κανένα πρόβλημα. Κάνεις άθλημα; πάλι κανένα πρόβλημα. Έχουν απίστευτα χαμηλότερη πιθανότητα ατυχήματος. Δε τα νιώθεις. Κυκλοφορείς ακόμα και γυμνή και δε φαίνεται τίποτα. Δε χρειάζεται να έχεις μαζί σου έξτρα σερβιέτες ή ταμπόν όταν βγαίνεις. Ακόμα και να χρειαστεί να αλλάξεις, το κυπελάκι είναι εκεί μαζί σου. Και φυσικά το πληρώνεις μια μόνο φορά και το χρησιμοποιείς για χρόνια. Τεράστια οικονομία ΚΑΙ απίστευτη μείωση σκουπιδιών. Είναι λοιπόν πρόταση που συμφέρει και το περιβάλλον και την τσέπη και τη βολή μας!

Διάβασα παντού πως μπορεί να πάρει και 3 κύκλους για να το συνηθίσεις. Εγώ ενθουσιάστηκα έτσι με την πρώτη φορά που το χρησιμοποιήσα. Δεν είχα κανένα πρόβλημα. Ίσως να φταίει φυσικά και η εμπειρία με τα ταμπόν, ή ακόμα και το ίδιο το σώμα μου.

Θα σας δώσω παρακάτω διάφορους συνδέσμους που ίσως σας φανούν χρήσιμοι εάν σας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Μπορεί κανείς να αγοράσει από το ίντερνετ, είδα πως κυκλοφορεί μια μάρκα και στην Ελλάδα.

Αυτό το ποστ φυσικά δεν είναι χορηγημένο (άλλωστε δεν ανέφερα καν τι μάρκα αγόρασα εγώ), αλλά πραγματικά μου άρεσε πολύ σαν προϊόν και απορώ γιατί δεν κυκλοφορεί ευρέως. Δεν το είχα καν ακούσει πιο πριν.

http://menstrualcup.co/

http://www.wikihow.com/Choose-a-Menstrual-Cup

http://www.wikihow.com/Use-a-Menstrual-Cup

http://www.buzzfeed.com/becagrimm/x-reasons-you-should-switch-to-menstrual-cups-your-en98#.cyoN7lLZm

Και κυρίως προτείνω να δείτε όλα τα βιντεάκια της κοπελίτσας εδώ https://www.youtube.com/watch?v=X4idRtbYagE. Είναι μικρούλα, αλλά τα λέει πολύ κατανοητά και απλά και είναι σούπερ να βλέπεις τόσο μικρά κορίτσια τόσο άνετα.

Αυτά πιστεύω είναι αρκετά για αρχή, αν σας ενδιαφέρει κάντε και τη δική σας αναζήτηση!

 

Rebel Mylks!

Πριν λίγες μέρες μου έστειλαν ένα δελτίο τύπου για τα Rebel Mylks, μια νέα σειρά προϊόντων από την Rebel Kitchen. Είναι στην ουσία ροφήματα με γάλα καρύδας σε διάφορες γεύσεις. Μου κίνησε αμέσως το ενδιαφέρον γιατί πρώτον είναι με γάλα καρύδας, άρα χωρίς λακτόζη, άρα μπορώ να το πιώ χωρίς κανένα πρόβλημα και δεύτερον γιατί διαφημίζεται ως προϊόν χωρίς ζάχαρη και συντηριτικά. Όποιος έχει έρθει μαζί μου στο σούπερ μάρκετ, ξέρει καλά τι ψείρας είμαι με τις ετικέτες και τα συστατικά… Οπότε θέλησα να τα δοκιμάσω και η εταιρεία kite.gr που τα φέρνει στην Ελλάδα είχε την ευγενή καλοσύνη να μου στείλει δυο δείγματα. Ένα των 200ml με γεύση μπανάνα-σοκολάτα και ένα των 330ml με μείγμα μπαχαρικών. Βάλαμε από λίγο σε ποτηράκια και κάναμε.. γευσιγνωσία!

Η γνώμη μας

Πρώτο και κύριο να πω πως πράγματι τα προϊόντα είναι χωρίς ζάχαρη ή υποκατάστατα ζάχαρης. Έχουν νέκταρ χουρμάδων. Και δεν έχουν συντηρητικά ή γενικά συστατικά που δεν ξέρεις ακριβώς τι είναι, ούτε καν μπορείς να τα προφέρεις… Πχ το γάλα καρύδας με τη μπανάνα έχει μέσα νερό, γάλα καρύδας, μπανάνα, νέκταρ χουρμά και κακάο. Απλά πράγματα. Για μένα είναι πολύ σημαντικό αυτό… Και βεβαίως είπαμε, είναι χωρίς λακτόζη (και γλουτένη για όποιον έχει πρόβλημα). Με κέρδισε λοιπόν πρώτα απ’ όλα αυτό.

Η γεύση: Δοκιμάσαμε 5 άνθρωποι, 2 παιδιά και 3 μεγάλοι, και από τα δυο γάλατα. Οι γνώμες ήταν διαφορετικές. Της Ιωάννας δε της άρεσε αυτό με τη μπανάνα, της άρεσε πολύ το άλλο, ενώ του Γιώργου του άρεσαν πολύ και τα δυο. Του Stuart του άρεσαν και τα δυο αλλά προτίμησε αυτό με τη μπανάνα, της Σοφίας της άρεσαν και τα δυο, ενώ εγώ προτίμησα σαφώς αυτό με τα μπαχαρικά. Μόνο η Ιωάννα πάντως είπε πως ΔΕ την άρεσε κάποιο, οι υπόλοιποι τα ήπιαμε με ευχαρίστηση. Η γεύση τους είναι πιο αραιή από αυτό που περιμένεις να είναι το γάλα (και μάλιστα όταν είναι σοκολατούχο) και ίσως αυτό είναι που δεν με ενθουσίασε στο γάλα μπανάνας. Είναι όμως δροσιστικό και εύγεστο. Το γάλα με τα μπαχαρικά από την άλλη έχει τη γεύση και το άρωμα που έχει το αγαπημένο μου τσάι (Yogi choco tea), με το κακάο, την κανέλα, το κάρδαμο και τον κουρκουμά. Μου άρεσε πάρα πολύ και θα το δοκίμαζα και ζεστό να δω πώς είναι…

Μπορεί να μην παίζει απολύτως κανένα ρόλο, αλλά να πω επίσης πως μου άρεσε πάρα πολύ και η συσκευασία! Έχει πολύ πλάκα, είναι εύθυμη και σε κάνει να χαμογελάς και έχει και ένα σωρό ατάκες πάνω που είναι μεν υπερβολικές, αλλά σε κάνουν να τις προσέξεις! Drink me, I’m crucial! You look good holding me και διάφορα ακόμα 🙂 Εάν ήμουν άνθρωπος που παίρνει κάτι για τη συσκευασία του, τότε αυτό θα το έπαιρνα σίγουρα! Μου θύμισε κάτι ωραία επιτραπέζια παιχνίδια που έχουμε…

Η κατάληξη: μου άρεσαν σαφώς περισσότερο από άλλα γάλατα που έχω δοκιμάσει, όπως φουντουκιού ή σόγιας. Έχει ωραία γεύση και θα δοκίμαζα ευχαρίστως και τις υπόλοιπες γεύσεις (αν και νομίζω δύσκολα θα ξεπεράσει κανένα αυτό με τα μπαχαρικά που πιστεύω θα παραμείνει το αγαπημένο μου). Είναι προϊόν που περνάει το τεστ της ετικέτας μου, πράγμα αξιοσημείωτο, καθώς ελάχιστα συσκευασμένα προϊόντα το περνάνε!  Το μόνο αρνητικό είναι η τιμή του, που είναι λίγο τσουχτερή. Όταν στο σούπερ μάρκετ τα μη γαλακτοκομικά ροφήματα έχουν από 2,5€ – 3€ το λίτρο (ήδη ακριβότερα από το γάλα δηλαδή), αυτά έχουν 2,6€ τα 330ml… Eίναι ο μόνος λόγος για τον οποίο θα το σκεφτόμουν διπλά πριν το αγοράσω. Δε θα ήταν δηλαδή κάτι που θα αγόραζα επί μονίμου βάσεως ή συχνά, αλλά κάτι που θα έπαιρνα ως… δωράκι στον εαυτό μου που και που, χωρίς τύψεις! Βεβαίως αντί να αγοράσει κανείς κάποια σαβούρα για γλυκό στο παιδί του, καλύτερα να αγοράσει αυτό, και ας δώσει και κάτι παραπάνω, θα έχει κάνει μια υγιεινή επιλογή!

Εάν κάποιος ενδιαφέρεται να τα δοκιμάσει, θα τα βρει στο healthy scoop και σύντομα (σύμφωνα με το δελτίο τύπου) στα ΑΒ.

 

Disclaimer: όπως σε όλες τις κριτικές μου, δεν είναι πληρωμένο ή χορηγούμενο ποστ αυτό. Είναι η πραγματική μου γνώμη πάνω σε κάτι που μου έστειλαν για δοκιμή.

Drink positive!

Χτες είχα ένα δωράκι από το ταχυδρομείο. Η Lipton μου έστειλε ξανά τσαγάκια για δοκιμή. Εγώ όχι στο τσάι δε λέω! Πόσο μάλλον όταν αυτό έχει γεύση… cupcake!!!

Δυο νέες γεύσεις λοιπόν, η μια Strawberry Cupcake και η άλλη Blueberry Muffin. Τα ονόματα και μόνο μου κίνησαν το ενδιαφέρον.

Επειδή είμαι εγώ, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να δω τα συστατικά. Το Strawberry Cupcake είναι πράσινο τσάι με αρωματικά και φράουλα, ενώ το Blueberry Muffin είναι μαύρο τσάι με αρωματικά και μύρτιλλο. Και πάλι τα αρωματικά δεν ξέρω ακριβώς τι είναι, αλλά το πράσινο τσάι είναι 100% Rainforest Alliance certified, ενώ το μαύρο είναι minimum 50% certified. Για μένα είναι κάτι και αυτό…

Αφού διάβασα τα συστατικά, ήρθε η ώρα της δοκιμής. Δεν μπορούσα να διαλέξω τι να δοκιμάσω πρώτο, οπότε έφτιαξα ένα για μένα και ένα για τον Κωνσταντίνο, το οποίο φυσικά και δοκίμασα! Το Strawberry Cupcake έχει μια ελαφριά γεύση που (όπως γράφει στο κουτί) δεν είναι καθόλου πικρή με ένα ανάλαφρο άρωμα φράουλας. Δεν μπορώ να πω πως μου θύμισε cupcake ιδιαίτερα, αλλά δεν έχει σημασία γιατί ήταν πολύ νόστιμο και σίγουρα θα το πίνω. Το Blueberry Muffin από την άλλη, δεν ξέρω τι ακριβώς αρωματικά του έβαλαν, αλλά έχει πράγματι το άρωμα και τη γεύση του blueberry muffin! Παρότι δεν είμαι φαν του μαύρου τσαγιού, κάτι μου λέει πως αυτό το συγκεκριμένο κουτάκι θα μας τελειώσει πολύ γρήγορα! Με λίγα λόγια ενθουσιάστηκα…

Αν σας αρέσει κι εσάς το τσάι όσο κι εμένα, μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο που έχουμε στις Συνταγές, με πολλές συμβουλές για το πώς φτιάχνουμε καλό τσάι.

Μαζί με τα τσαγάκια είχε στην τσαντούλα μια πολύ ωραία αφίσα που ήδη κοσμεί τον τοίχο μου (Keep calm and drink a cupcake), αλλά το ακόμα καλύτερο ήταν μια θήκη για cupcake σε σχήμα φλυτζανιού. Μόλις το είδα ήμουν σίγουρη πως η Ιωάννα θα χοροπηδήσει και ήμουν και σίγουρη πως θα τσακωθούμε εδώ μέσα για το ποιός θα φάει το cupcake που θα φτιάξω μέσα σε αυτή τη θήκη! Το βρήκα πολύ ωραία ιδέα.

Και φυσικά δε γινόταν να μη τη δοκιμάσω. Έτσι σήμερα, έφτιαξα ένα τσαγάκι και έφτιαξα και cupcakes μπανάνα για να το συνοδέψω!

Πάω τώρα να το φάω, πριν το δει η Ιωάννα και μου το βουτήξει!!!

 

Disclaimer: το ποστ δεν είναι διαφημιστικό. Μου έστειλαν τα προϊόντα, αλλά όπως πάντα λέω καθαρά την γνώμη μου. Και όταν μου αρέσει κάτι, το λέω!

Ώρα για τσαγάκι

Σήμερα είχα ακόμα ένα προϊόν στο κατώφλι μου για δοκιμή.

Μου έστειλε η Lipton τη νέα της σειρά από πυραμίδες τσαγιού για κρύο νερό (Lipton Sun Tea). Φτιάχνεις κρύο τσάι, όχι όμως με τη σκόνη που μέχρι τώρα ήξερα, αλλά με κανονικό φακελάκι, κανονικό τσάι και κανονικά φρούτα… Για να δούμε λοιπόν πως μου φάνηκε:

1. Η αποστολή και η συσκευασία:

Έχουν γούστο...

Ένα πραγματικά υπέροχο πάνινο τσαντάκι, που είχε μέσα 3 συσκευασίες τσάι, μια από την κάθε γεύση. Επίσης είχε μέσα διαφημιστικό υλικό και ένα σακουλάκι με δυο κορδελίτσες που γράφουν πάνω Sun tea time. Το τσαντάκι με ξετρέλλανε γιατί γράφει πάνω “Στέλλα” ! Συν το ότι είναι πάνινο, με ωραίες ζωγραφιές, χαρούμενο και έχει και ένα όμορφο μικρό πορτοκαλάκι (το οποίο είδα μετά πως είναι κολιέδάκι!). Καλόγουστο δηλαδή, καλοφτιαγμένο και προσωποποιημένο. Τέλειο.

2. Τα προϊόντα:

Τσάι με λεμόνι στο μπαλκόνι

Μου φαίνεται πολύ περίεργο το πως γίνεται να έχεις τσάι με νερό βρύσης (γιατί στην ουσία βάζεις το φακελάκι σου σε νερό βρύσης, το αφήνεις 4 λεπτά και μετά προσθέτεις και παγάκια). Το πρώτο πράγμα που έκανα λοιπόν ήταν να κοιτάξω τα συστατικά, γιατί είμαι και δύσπιστη. Έχουν λοιπόν μεν “αρωματικές ύλες”, αλλά αυτό ήταν και το μόνο ασαφές (και πιθανώς μη φυσικό). Κατά τα άλλα, ανάλογα με τη γεύση, έχουν τσάι και φρούτα. Οπότε το πρώτο τεστ μου το πέρασαν! Έχει 3 γεύσεις, πράσινο τσάι με μέντα, μαύρο τσάι με ροδάκινο και μάνγκο και μαύρο τσάι με λεμόνι και λάιμ. Αποφάσισα να κάνω την πρώτη δοκιμή με το ροδάκινο.  Έβαλα νερό βρύσης και το σακουλάκι και περίμενα 4 λεπτά. Δεν έβγαλα το σακουλάκι αλλά δοκίμασα. Η αλήθεια είναι πως στα 4 λεπτά δεν είχε ακόμα ιδιαίτερη γεύση. Πολύ νερωμένο για τα γούστα μου. Οπότε το άφησα παραπάνω. Μετά από κάνα 10λεπτο έβαλα και παγάκια και το ήπια. Θα μπορούσα να το αφήσω κι άλλο για να είμαι απόλυτα ικανοποιημένη από την ένταση της γεύσης. Αλλά ήταν αρκετά καλό.

Μετά δοκίμασα το πράσινο τσάι, το οποίο έχει πολύ πιο έντονη γεύση και ήθελε ελαφρώς μόνο περισσότερο από τα 4 λεπτά που λέει στο σακουλάκι για να γίνει.

Αυτό όμως που βοηθάει γενικά στο να έχεις πιο έντονη γεύση πιο γρήγορα είναι το να κουνάς την πυραμίδα μέσα στο ποτήρι σου συχνά.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν είναι μια καλή λύση για κρύο τσάι τώρα το καλοκαίρι, δεν έχει έξτρα συστατικά, δεν έχει ζάχαρη. Εάν έχω το χρόνο, προτιμώ να φτιάχνω εγώ κρύο τσάι (έχει πιο έντονη γεύση -και πραγματικά το κάνεις σε όποια γεύση θέλεις εσύ), αλλά αν θέλεις κάτι της στιγμής αυτό είναι ό,τι πρέπει. Μέχρι και μαζί σου μπορείς να το έχεις… Στη συσκευασία είχε και δυο προτάσεις για κοκτέιλ με το τσάι αυτό και έχουν μπει και αυτές στα υπόψιν.

Η μόνη πρόταση που θα είχα να κάνω, είναι να ήταν η συσκευασία τους έτσι ώστε να έκλεινε ξανά. Τώρα κόβεις το σακουλάκι, αλλά φοβάμαι πως θα χαθεί το άρωμα τώρα που μένει έτσι. Φυσικά μπορείς να το κλείσεις εσύ με λαστιχάκι, με σελοτέιπ, με μανταλάκι ή να τα βάλεις σε άλλο τάπερ που κλείνει(όλα τα έχω κάνει), απλώς θα ήταν πιο βολικό αν η συσκευασία τους έκλεινε ξανά από μόνη της.  Επικοινώνησαν μαζί μου οι υπεύθυνοι και με ενημέρωσαν πως κλείνει η συσκευασία. Στο πίσω μέρος της έχει ένα ορθογώνιο αυτοκόλλητο που δείχνει μια συσκευασία κλεισμένη (σου δείχνει δηλαδή τι να κάνεις…), αλλά εγώ, παρότι το είχα δει, δεν είχα καταλάβει πως είναι αυτοκόλλητο. Εγώ με τη σειρά μου τους πρότεινα να κλείνει η συσκευασία με ζιπ (αυτο που είναι σα φερμουάρ) και νομίζω πως θα είναι πιο ωραίο, εύκολο και αεροστεγές (και κατανοητό ίσως). Δεν ξέρω αν θα εισακουστεί η εισήγησή μου, αλλά μέχρι τότε, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το αυτοκολλητάκι!

Ευχαριστούμε για την ευκαιρία να δοκιμάσουμε το τσαγάκι αυτό!

Μου έχουν φανεί χρήσιμα

Εδώ και καιρό έχω αγοράσει κάποια πράγματα που μου έχουν φανεί ιδιαίτερα χρήσιμα και με έχουν βολέψει πολύ. Τόσο που θέλω να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου αυτή.

1. Slow Cooker

Για τους slow cookers έμαθα στις Συνταγές. Μια κοπέλα δοκίμασε, ενθουσιάστηκε και μας τους παρουσίασε. Μου κίνησε το ενδιαφέρον κυρίως το γεγονός ότι μπορείς να βάλεις το φαγητό σου το βράδυ και να είναι έτοιμο το πρωί. Έτσι γλυτώνεις απίστευτο χρόνο.

Για να εξηγήσω σε όποιον δεν έχει άποψη: slow cooker ή crockpot είναι μια κατσαρόλα που μπαίνει στην πρίζα. Βάζεις το φαγητό σου μέσα και το αφήνεις να σιγοψήνεται για κάμποσες ώρες (5-8 ώρες συνήθως). Η κατσαρόλα αυτή έχει πολύ χαμηλή θερμοκρασία (και κάει υποτίθεται και ελάχιστα, όσο μια λάμπα) και το φαγητό ίσα που φτάνει σε σημείο βρασμού (αν φτάσει κιόλας). Έτσι μαγειρεύεις με πολύ λιγότερα υγρά και σιγά σιγά και καταλήγεις να έχεις ένα φαγητό ιδιαίτερα μαλακό και χυλωμένο.

Αυτό που διάλεξα εγώ (Breville VTP105 Black 4.5 L Slow Cooker) ήταν από τα πιο φτηνά, αλλά με καλές κριτικές. Βασικά είπα θα πάρω αυτό να δω αν με βολεύει και μετά βλέπουμε. Δεν το έχω μετανιώσει. Έχω αγοράσει και ένα από αυτά τα μπλιμπλίκια (δεν ξέρω πως λέγεται) που το βάζεις στην πρίζα και ξεκινάει αυτόματα να δουλεύει την ώρα που του λες και σταματάει επίσης την ώρα που του λες (βρήκα ένα σετ των 2 στο ΙΚΕΑ, πολύ φτηνό, κάτι σαν 5 ή 7 ευρώ δε θυμάμαι) και βάζω την κατσαρόλα μου να ξεκινήσει να μαγειρεύει στις 2 τα ξημερώματα (που ξεκινάει το νυχτερινό ρεύμα) και να κλείνει αυτόματα μετά από τις ώρες που πρέπει. Έτσι ξυπνάς το πρωί και η κουζίνα σου μυρίζει έτοιμο φαγητάκι (τις πρώτες φορές με ξύπναγε η μυρωδιά! ) Δεν υπάρχει περίπτωση να καεί το φαγητό (τώρα να το ξεχάσετε για κάνα 20ωρο δεν ξέρω) γιατί είναι σε εξαιρετικά χαμηλή θερμοκρασία και ακόμα και μετά που θα κλείσει, κρατάει το φαγητό ζεστό για αρκετές ώρες.

Μέχρι στιγμής, απ’ όσα φαγητά έχω φτιάξει, μόνο τα φασολάκια δεν μου άρεσαν ιδιαίτερα, γιατί ΟΣΟ και να τα βράσεις εκεί μέσα, μένουν ζωντανά. Δεν ξέρω πως γίνεται…

Σαν μέγεθος μου είναι αρκετή για 4 άτομα. Πιο μικρή δε θα μας έκανε.

Το μόνο αρνητικό είναι πως δεν μπορείς να βάλεις το σκεύος σε μάτι ή στο φούρνο, άρα αν χρειάζεται προετοιμασία το φαγητό, πρέπει να το κάνεις σε ξεχωριστή κατσαρόλα.

Σε γενικές γραμμές έχω μείνει ικανοποιημένη. Και είναι πολύ βολικό να ξυπνάς και να έχεις έτοιμο φαγητό. Ειδικά αν πρέπει να δώσεις πχ στο παιδί που πάει σχολείο για να πάρει μαζί του. Ή να το βάλεις το πρωί και να γυρίσεις το απόγευμα από τη δουλειά και να έχεις ζεστό φαγητό. Χωρίς να σκεφτείς πως θα καεί. Επειδή η Ιωάννα δεν πήγε εντέλει ολοήμερο, και επειδή έχω την τάση να αποφασίζω τελευταία στιγμή τι θα φάμε (κακώς, προσπαθώ να το αλλάξω), την χρησιμοποιώ εντέλει γύρω στις 2-3 φορές το μήνα, ενώ στην αρχή τη χρησιμοποιούσα ίσως και 2 φορές την εβδομάδα.  Αλλά δεν είναι ιδιαίτερα ακριβή, χαίρομαι που την πήρα και μου έχει λύσει τα χέρια πολλές φορές.

Στην Ελλάδα κυκλοφορούν 1-2 νομίζω μόνο, αλλά σε τιμές απίστευτα πιο υψηλές. Αν την πάρετε από το  άμαζον λοιπόν, θα χρειαστείτε και αντάπτορα γιατί έρχεται με μπρίζα Αγγλίας.

2. Ηλεκτρική οδοντόβουρτσα

Καιρό άκουγα για ηλεκτρικές οδοντόβουρτσες και πόσο καλές είναι και πόση διαφορά έχουν από τις κανονικές. Και δεν το πίστευα για να πω την αλήθεια. Αλλά μετά πήρε η φίλη μου η Γιωργία και άκουσα και από εκεί καλά λόγια. Έψαξα λοιπόν για ένα σετ οικογενειακό. Δεν υπήρχε πουθενά. Οπότε έκανα το εξής: πήρα αυτήν την οδοντόβουρτσα (Braun Oral-B Professional Care 3000) που έχει θήκη για έξτρα κεφαλές, πήρα και 4 έξτρα κεφαλές και έτσι έχουμε μια βάση με 4 διαφορετικές κεφαλές, μια για τον κάθε ένα! (έχουν ένα χρωματιστό λαστιχάκι η κάθε μια και ξεχωρίζεις ποιά είναι ποιανού) Πολύ καλή λύση. Το μονο που δεν μπορείς να κάνεις είναι να πλύνεις ταυτόχρονα με τον άλλο τα δόντια σου.

Έχω να πω λοιπόν πως όσοι λέγανε καμία σχέση με τις κοινές οδοντόβουρτσες, ειχαν δίκιο. Καμία σχέση. Τα δόντια είναι πραγματικά καθαρά. Και τα παιδιά ακόμα καθαρίζουν πλέον πολύ καλύτερα τα δόντια τους. Η συγκεκριμένη οδοντόβουρτσα έχει και ειδοποίηση ανά 30 δευτερόλεπτα (να πας στο επόμενο τεταρτημόριο δοντιών) και στα 2 λεπτά (πως οκ, φτάνει τώρα).

Το Άμαζον την έχει σε απίστευτη τιμή και μάλιστα είναι και με ευρωπαϊκή μπριζα. Αυτό σημαίνει πως είναι λίιιιιγο πιο χοντρή από την κανονική δική μας, αλλά με λίγο ζόρι μπαίνει κανονικά στην μπρίζα μας. Μπορείτε και να τη βάλετε μια φορά ζοριστή σε ένα πολύμπριζο και μετά να βάζετε το πολύμπριζο στην μπρίζα όποτε θέλετε.

 

Disclaimer: αυτά δεν είναι προϊόντα που μου στείλανε, όπως μου είχε στείλει πχ η P&G το καλάθι, ούτε φυσικά έχω σκοπό να κάνω διαφήμιση. Αλλά αν κάποιος ψάχνεται, πιστεύω θα βοηθήσει η γνώμη μου.

Σήμερα μας ήρθαν κάτι δώρα :)

Πριν λίγες μέρες επικοινώνησαν μαζί μου από την Hill+Knowlton Strategies, για να με ρωτήσουν αν ενδιαφέρομαι για νέα και ενημερώσεις από την Procter & Gamble και να μου στείλουν μερικά προϊόντα. Αφού βεβαιώθηκα πως ήταν προϊόντα που θα μας αφορούσαν, τους έδωσα τη διεύθυνσή μου και περίμενα και πάλι με χαρά το ταχυδρομείο (μου αρέσει πάαααρα πολύ να λαβαίνω πράγματα με το ταχυδρομείο, ακόμα και αν είναι μια μικρή καρτούλα! ).  Βασικά περίμενα πως μετά από τη κριτική μου για το προηγούμενο press kit, μάλλον δε θα ήθελε κανείς να μου ξαναστείλει προϊόντα, αλλά ή δεν το έχουν δει και δε με ξέρουν ή δεν τους πειράζει (άρα δεν με πειράζει κι εμένα). Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πως δεν υπάρχει περίπτωση να πω καλό λόγο εάν κάτι δε μου αρέσει. Με χαρά μου θα τα δοκιμάσω, αλλά μετά θα πω την ειλικρινή μου γνώμη.

Σήμερα λοιπόν κατέφτασαν με το κούριερ 2 μεγάλα πακέτα! Δεν περίμενα τόσα πολλά!

Μια κούτα και ένα υπερτυλιγμένο δέμα

Και αυτό το πρες κιτ έχει ένα θέμα και μια ιδέα, την οποία βρήκα πολύ πρωτότυπη. Μου άρεσε! Η ιδέα λοιπόν είναι να σου δείξει με τι εργαλεία και σαπούνια δούλευε μια νοικοκυρά το 1930 και αναπόφευκτα να το συγκρίνεις με τις ευκολίες των απορρυπαντικών σήμερα. Έτσι από τη μια μεριά έχεις όλα αυτά που χρησιμοποιείς τώρα και βολεύεσαι:

Κάνουν τη ζωή μας εύκολη

Σαμπουάν, μαλακτικά, ταμπλέτες για το πλυντήριο πιάτων, κρέμες, ξυραφάκια κλπ

Από την άλλη βλέπεις με τι είχε να δουλέψει η νοικοκυρά πριν 80 χρόνια. Δεν είναι και τόσα πολλά… Ούτε πλυντήριο πιάτων (είχε πράσινο σαπούνι και σύρμα), ούτε πλυντήριο ρούχων (είχε λεκάνη και τάβλα και τα χεράκια της), ούτε εξειδικευμένα απορρυπαντικά για την καθε μια δουλειά του σπιτιού (λεμόνι, ξύδι και σόδα έκαναν δουλειά)

Είχε και ένα γιογιο μέσα και τους Μύθους του Αισώπου!

Ξύδι και σόδα χρησιμοποιώ και τώρα και τα προτιμώ από πολλά έτοιμα απορρυπαντικά για να πω την αλήθεια, αλλά λεκάνη και τάβλα και πλύσιμο στο χέρι…. ούτε να το σκέφτομαι δε θέλω….

Η πρόκληση λοιπόν είναι να δοκιμάσεις να χρησιμοποιήσεις όλα αυτά που είχε η νοικοκυρά του ’30 να δεις τη γλύκα (και να ευχαριστείς όποια θεότητα πιστεύεις που υπάρχουν τα πλυντήρια). Και για να δείξεις αυτή την ωραία σου προσπάθεια και στον υπόλοιπο κόσμο, δώρο μια… βιντεοκάμερα! Να τραβήξεις βίντεο να γελάσουν και οι άλλοι που προσπαθείς σαν άλλη Μαίρη Παναγιωταρά να πλύνεις τα ρούχα τρίβοντας με τα ολόλευκα, τρυφερά χεράκια σου!

Αυτό το δώρο δεν το περίμενα...

Η κατάληξη: ακόμα βεβαίως δεν δοκίμασα τίποτα. Προς το παρόν κρίνω μόνο την κίνηση και την ιδέα, που μου άρεσαν πάρα πολύ. Κάτι θα προσπαθήσω να κάνω με την πρόκληση και αυτή τη φορά και σίγουρα θα τα δοκιμάσω (και θα κάνω αναφορά για) όλα.

Και η βιντεοκάμερα θα χρησιμεύσει και στα βιντεάκια των συνταγών (έρχομαι Κύπροοοοοοοος, έρχομαι!!! )

Bebook Neo – 1 χρόνος μετά

Πέρισυ τον Οκτώβριο αποκτήσαμε από ένα e-reader. Εγώ πήρα το Bebook Neo. Είχα στο μυαλό μου να γράψω τις εντυπώσεις μου μετά από τόσους μήνες χρήσης, αλλά μου ζητήθηκε κιόλας, οπότε είναι μια καλή ευκαιρία να το κάνω τώρα.

Θα ξεκινήσω με τις εντυπώσεις από τα e-reader γενικώς και μετά θα προχωρήσω στο συγκεκριμένο μοντέλο. Δεν κάνω σύγκριση εδώ με άλλα e-readers, άλλωστε δεν έχω εμπειρία. Δεν έχω ψάξει για να σας πω τι θα έπαιρνα σήμερα αν αγόραζα άλλο e-reader (αν σας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο, κάντε μια βόλτα από τον Ηλεκτρονικό Αναγνώστη). Μπορώ μόνο να σας πω τις εμπειρίες μου από το συγκεκριμένο, τι μου φάνηκε χρήσιμο και τι όχι, τι θα ήθελα να έχει οπωσδήποτε ένα άλλο e-reader και τι δε με νοιάζει.

Θετικά:

Γλυτώνεις πάρα πολύ χώρο μέσα στο σπίτι σου. Έχουμε 4 βιβλιοθήκες γεμάτες βιβλία, τα οποία σπάνια ξαναδιαβάζουμε (και μάλιστα λίγα εξ’ αυτών. Τα περισσότερα απλώς μένουν εκεί).  Με το ρυθμό που διαβάζουμε θα χρειαζόμασταν άλλες 4 μέσα στον επόμενο χρόνο… Βέβαια εμένα μου αρέσουν πολύ οι βιβλιοθήκες και χαζεύω τα βιβλία, τα πιάνω, τα μυρίζω, τα χαϊδεύω. Είναι κόλλημα.  Όμως η σκέψη πως συνεισφέρω στη λιγότερη χρήση χαρτιού  είναι μια παρηγοριά.

Μπορείς να πας διακοπές χωρίς να κουβαλάς μια βαλίτσα με βιβλία μαζί σου. Μέσα σε μια μικρή συσκευή έχεις όποιο βιβλίο θέλεις. Δε θα ξεμείνεις ποτέ.

Αν το βιβλίο που διαβάζεις είναι ολόκληρο τούβλο (όπως τα περισσότερα βιβλία που διαβάζουμε τον τελευταίο καιρό), με καμιά χιλιάρα σελίδες (τουλάχιστον) το καθένα, δε σε πιάνει τενοντίτιδα στην προσπάθειά σου να το κρατήσεις ανοιχτό και να το διαβάσεις. Είτε 20 σελίδες έχει, είτε 2000, το ίδιο και το αυτό. Μεγάλη υπόθεση! Βέβαια χάνεις την ευκαιρία να κάνεις και γυμναστική ταυτόχρονα με το διάβασμα, χρησιμοποιώντας το βιβλίο για βαράκι, αλλά δεν πειράζει. Θα το ξεπεράσεις!

Δε χρειάζεσαι σελιδοδείκτες. Καλά, η πρακτική του να τσακίζεις την πάνω γωνία του βιβλίου για να ξέρεις που είσαι μου γυρίζει το μάτι ανάποδα δε το συζητώ. Και πάντα ο σελιδοδείκτης μου χανόταν με ένα μυστηριώδη τρόπο και έψαχνα για οποιοδήποτε χαρτάκι να βάλω στη σελίδα μου. Τώρα δε χρειάζεται τίποτα από αυτά. Με το που ανοίγεις το βιβλίο σου σε βγάζει πάντα στη σελίδα που ήσουν. Γρήγορα και αυτόματα.

Γλυτώνεις το ψάξιμο σε βιβλιοπωλεία, το να θέλεις ένα βιβλίο και να μην υπάρχει, το περίμενε γενικώς πριν πάρεις το πολύτιμο βιβλίο στα χέρια σου. Όποιο βιβλίο θέλεις, το βρίσκεις και το κατεβάζεις άμεσα.

Μπορείς να μεγαλώσεις τα γράμματα του βιβλίου μέχρι να φτάσεις στο μέγεθος που σε βολεύει. Και πρεσβυωπία να έχεις, πάλι μπορείς να διαβάσεις!

Μου λείπουν:

Αγαπάω πολύ τα βιβλία. Πολύ όμως. Τα βιβλία σε ταξιδεύουν, τα βιβλία σε κάνουν να ζεις τη ζωή κάποιου άλλου, να βιώνεις φανταστικές και εκπληκτικές και τρομακτικές και χαρούμενες και δραματικές καταστάσεις (προφανώς αυτό δε μου λείπει, το έχω ακόμα). Κάθε ένα βιβλίο έχει την ιστορία του, πότε το πήρες, από που, πότε το διάβασες. Το κοιτάς στη βιβλιοθήκη σου και σου έρχονται όλα αυτά ξανά στο νου. Τώρα αυτό δεν συμβαίνει. Διαβάζω πολλά βιβλία, αλλά δεν τα έχω στη βιβλιοθήκη μου, δεν μπορώ να τα ξεφυλλίσω, να τα μυρίσω, να μου έρθουν οι αναμνήσεις κοιτώντας το εξώφυλλό τους. Άσε που πολλά μπορεί να τα ξεχάσω πως υπάρχουν και μου άρεσαν. Αν τα δω μπροστά μου, θα το θυμηθώ και θα το προτείνω στον καλεσμένο που έχει έρθει. Αν είναι μέσα στην κάρτα μνήμης μου από την άλλη, θα μείνει απλώς εκεί.

Αν ο καλεσμένος δεν έχει e-reader δεν μπορείς να του δανείσεις το αγαπημένο σου βιβλίο που το έχεις μόνο σε ηλεκτρονική μορφή.

Δεν μπορώ να δω πόσες σελίδες μου μένουν ακόμα μέχρι να τελειώσω το κεφάλαιό μου. Θέλω να σβήσω το φως να κοιμηθώ και σκέφτομαι “οκ, μέχρι να τελειώσει το κεφάλαιο και το κλείνω”. Όμως πόσες σελίδες έχει ακόμα; 3, 5, 25… ποιός ξέρει! Οκ, μπορώ να πάω σελίδα σελίδα προς τα εμπρός και να δω, αλλά είναι χρονοβόρο και λίγο σαχλό. Το κλείνω κι εγώ και το πολύ πολύ να δω την άλλη μέρα πως είχα μισή σελίδα ακόμα μέχρι το τέλος του κεφαλαίου.

Δεν μπορείς να ξεφυλλίσεις να δεις -έτσι στα κλεφτά- τι γίνεται παρακάτω! Δεν το κάνω εγώ βέβαια -σχεδόν- ποτέ, αλλά αν κάποιος θέλει να δει, είναι δύσκολο. Και φυσικά τέλειο για τους spoiler freaks!

Θετικά του Bebook Neo:

Έχει αναζήτηση και αν ξεχάσεις κάτι (πχ ποιός είναι αυτός ο Tormund βρε παιδί μου), κάνεις την αναζήτηση, και βρίσκεις σε ποιά σελίδα τον έχεις ξαναδεί.

Έχει λεξικό και αν δεν ξέρω μια λέξη -τις περισσότερες φορές- μου τη βρίσκει. Λύνεται η απορία μου και μαθαίνω και κάτι, πολύ εύκολα και γρήγορα.

Μου αρέσει το touch screen. Η γραφίδα του βεβαίως είναι μοναδική, δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις καμία άλλη για να την αντικαταστήσεις, αλλά μου φαίνεται πολύ βολικό το ότι έχει touch screen (πχ ο Κωνσταντίνος δε το θέλει αυτό… γούστα).

Η μπαταρία του κρατάει πολύ. Οκ, δεν κρατάει όσο λένε (κάτι για ένα μήνα και 7000 σελίδες λένε), αλλά ανάλογα με τη χρήση που του κάνω (αν θα κάνω χρήση του λεξικού συχνά, αν το αφήνω στην αναμονή κλπ) κρατάει σίγουρα πάνω από μια εβδομάδα, έως και τρεις.

Τα έχει και ΔΕΝ τα έχω χρησιμοποιήσει:

Σύνδεση με wi-fi. Δεν την έχω χρησιμοποιήσει ποτέ. Νομίζω πως αν διάλεγα τώρα άλλο e-reader θα ήταν από αυτά που δε θα με ένοιαζαν καθόλου.

Σημειώσεις: μπορείς να κάνεις σημειώσεις στα βιβλία σου, θεωρώ πως είναι σούπερ που έχει αυτή τη δυνατότητα, αλλά δεν την έχω χρησιμοποιήσει ποτέ.

Δεν έχω δει ποτέ φωτογραφίες και σπάνια έχω ακούσει και μουσική.

Συμπέρασμα:

Πλέον το e-reader δεν το αλλάζω. Όσο και να λατρεύω τα βιβλία, η ευκολία είναι τόσο μεγάλη που δεν το συζητώ.

Εάν χρειαζόταν να αγοράσω άλλο θα πρόσεχα να είναι ξεκούραστο στα μάτια, να ανοίγει αυτόματα στη σελίδα που είσαι, να έχει αναζήτηση και λεξικό, να έχει touch screen και να μπορείς να ανοίξεις όλες τις μορφές αρχείων. Και να έχω υπόψη μου πως χρειάζονται οπωσδήποτε μια θήκη.

Βιβλία σε κανονική μορφή έχουμε αγοράσει πολλά σε αυτό το διάστημα, αλλά είναι όλα παιδικά. Δεν έχουμε αγοράσει κανένα για μας. Τα μόνα βιβλία που πιστεύω δεν μπορείς (ή δεν είναι βολικό) να έχεις σε ηλεκτρονική μορφή, είναι βιβλία στυλ εγκυκλοπαίδειας ή τσελεμεντέδες ή τέλος πάντων βιβλία που θέλουν ξεφύλλισμα. Έλεγα πως τα βιβλία που μας αρέσουν πάρα πολύ θα τα αγοράζουμε να τα έχουμε και κανονικά. Δεν ξέρω αν θα το κάνουμε ποτέ…

Άσχετο, αλλά πιστεύω πως τα βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή είναι πολύ ακριβά (για αυτό που είναι).

Γενικά είμαι πολύ ευχαριστημένη από το bebook neo μέχρι στιγμής.

Η πρόκληση του press kit

Πριν από μερικές μέρες επικοινώνησαν μαζί μου για να μου στείλουν ένα press kit. Έδωσα τη διεύθυνσή μου και περίμενα με διπλή χαρά: μια χαρά γιατί θα μου ερχόταν πακέτο με το ταχυδρομείο και μια ακόμα γιατί δεν ήξερα τι θα περιείχε το πακέτο αυτό!

Όταν έφτασε είδα πως ήταν ένα πακέτο από το Skip. Ήταν ένα κουτί τυλιγμένο με μια άσπρη φανέλα αντί για το κλασικό κίτρινο χαρτί που τυλίγουν τα πακέτα, με γραμμένη τη διεύθυνσή μας πάνω με μπλε μαρκαδόρο. Μέσα είχε 2 μπουκάλια από το νέο “πανίσχυρο μικρό” skip για να το δοκιμάσουμε, με την προτροπή να πλύνουμε τη φανέλα στο πιο οικονομικό πρόγραμμα του πλυντηρίου για βαμβακερά. Μου φάνηκε πολύ έξυπνη η όλη συσκευασία και φυσικά δέχτηκα την πρόκληση του να δοκιμάσω το καινούριο προϊόν.

Να πω εδώ πως μαζί μου την ώρα που το ανοίγαμε ήταν η Ιωάννα. Δυο πράγματα μου έκαναν εντύπωση. Πρώτον κατάλαβε αμέσως το γιατί είχαν τυλίξει το δέμα με τη γραμμένη φανέλα, πριν διαβάσουμε το καρτελάκι μέσα. Δεύτερον ήξερε τα πάντα για το προϊόν! Προφανώς έχουν κάνει καλή δουλειά με τη διαφήμιση… Και έτσι καταλαβαίνεις, πως δεν υπάρχει τρόπος να “προστατέψεις” τα παιδιά από αυτά που θεωρείς εσύ πως πρέπει. Δεν έχει καμία σημασία αν εσύ δεν βλέπεις τηλεόραση, θα δουν σε γιαγιάδες κλπ Αν δε βρίζεις εσύ θα μάθουν τις κακές λέξεις από το σχολείο. Το ίδιο συμβαίνει με όλα. Τα παιδιά μεγαλώνοντας είναι μέρος της κοινωνίας και μαθαίνουν από παντού. Άσχετο αυτό με το θέμα μας βέβαια 🙂

Συνεχίζω λοιπόν.

Η πρόκληση:

Να δοκιμάσουμε το νέο skip για να διαπιστώσουμε πως φεύγει ο μαρκαδόρος ακόμα και σε χαμηλή θερμοκρασία μέσα σε 30 λεπτά. Όμως για να το προτείνουν σημαίνει πως είναι αρκετά σίγουροι ότι θα φύγει. Το θέμα είναι θα φύγουν και άλλοι λεκέδες; Ή ακόμα, μήπως ο μαρκαδόρος φεύγει πολύ εύκολα έτσι κι αλλιώς; Είχα διάφορα πλυντήρια να βάλω πριν φύγουμε για διακοπές, οπότε μπήκε σχέδιο σε δράση.

Έκοψα τη φανέλα σε κομμάτια φροντίζοντας κάθε κομμάτι να έχει και από λίγο μαρκαδόρο. Έριξα σε κάθε κομμάτι λίγο λάδι, λίγη σάλτσα ντομάτα και λίγη νουτέλα. Αυτό το έκανα για κάθε κομμάτι, γύρω στη μισή ώρα πριν το βάλω στο πλυντήριο. Έτσι είχε μείνει και για λίγη ώρα η βρωμιά πάνω. Τα έβαλα στη μικρότερη δυνατή πλύση στο πλυντήριό μου (κρατάει γύρω στα 45 λεπτά), στους 40 βαθμούς. Μια πλύση με το skip, μια με το δικό μου απορρυπαντικό και μια με τις μπάλες πλυντηρίου (εδώ θέλει παρένθεση. Οι πρώτες μπάλες που είχα πάρει είχαν τελειώσει και έχω πάρει μια καινούρια. Όμως κάποια στιγμή ο Κωνσταντίνος έβαλε πλύση με αυτή τη μπάλα στους 90 βαθμούς και από τότε δεν την εμπιστεύομαι. Τη χρησιμοποιώ μόνο όταν θέλω να κάνω φρεσκάρισμα στα ρούχα. Για δοκιμή πάντως έκανα μια τέτοια πλύση και με τη μπάλα για να δω τι θα γίνει).

Αποτελέσματα:

Στην πρώτη πλύση έβαλα το skip. Ο μαρκαδόρος έφυγε εντελώς, ο λεκές από το λάδι έφυγε εντελώς, έμεινε όμως χρώμα εκεί που ήταν ο λεκές από τη σάλτσα και τη νουτέλα.

Στη δεύτερη πλύση έβαλα το δικό μου απορρυπαντικό. Ο μαρκαδόρος έφυγε εντελώς, ο λεκές από το λάδι το ίδιο, έμεινε χρώμα στο λεκέ από τη σάλτσα και τη νουτέλα, αν και ήταν κάπως πιο λίγο απ’ ό,τι με το skip

Στην τρίτη πλύση έβαλα τη μπάλα. Ο μαρκαδόρος έφυγε τελείως, όμως έμεινε λεκές από όλα τα υπόλοιπα.

Συμπέρασμα (δικό μου):

Ο μαρκαδόρος θα έφευγε με οτιδήποτε. Χαίρομαι που δοκίμασα και τα υπόλοιπα.

Το skip κάνει την ίδια περίπου δουλειά με το δικό μου απορρυπαντικό. Το μειονέκτημα είναι πως το δικό μου έκανε ελαφρώς καλύτερη δουλειά, το πλεονέκτημα πως χρειάζεται τη μισή ποσότητα απορρυπαντικού.

 

Ευχαριστώ πολύ την solid relations για την ευκαιρία που μου έδωσε να κάνω αυτή τη δοκιμή. Αν κάνετε κι εσείς παρόμοιες δοκιμές, θα χαρώ να ακούσω εδώ τα αποτελέσματά σας!

Στην Αθήνα για την Activia

Πριν μερικές μέρες μου ήρθε μια πρόσκληση, να παρακολουθήσω μια συνάντηση με άλλους bloggers για να γνωριστούμε καλύτερα μεταξύ μας, να συζητήσουμε για την αξία μιας σωστής καλοκαιρινής διατροφής, αλλά και να πάρουμε τις κατάλληλες συμβουλές από τον διατροφολόγο Χάρη Γεωργακάκη (Πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου διατροφής) και τον Γιώργο Ξηρό (Group Fitness Trainer στο “Studio One”), μια βραδιά διοργανωμένη από το Activia.

Έτυχε να έχω και άλλες δουλειές στην Αθήνα, οπότε το συνδιάσα έτσι, πήρα το λεωφορειάκι και πήγα. Συνταντήθηκα εκεί και με την Κατερίνα από το mamadesmpampades, άλλος ένας λόγος για να περάσω καλά δηλαδή 🙂

Φυσικά ακούσαμε πληροφορίες για το Activia και την πορεία του στην ελληνική αγορά, τις καμπάνιες, το προϊόν κλπ, αλλά μου φάνηκε πολύ καλό πως οι ομιλίες του κυρίου Γεωργακάκη και του κυρίου Ξηρού δεν ήταν προσανατολισμένες στο προϊόν, αλλά περισσότερο στη γενικότερη σωστή διατροφή και άσκηση. Πιστεύω πως πολλές κοπέλες στην αίθουσα έμαθαν πολλά  για τη σωστή διατροφή αλλά και την αξία της άσκησης με τις ομιλίες αυτές. Βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω γιατί λόγω των Συνταγών και της συνεργασίας μας με τους διατροφολόγους εκεί, έχω μάθει πάρα πολλά, οπότε λίγο πολύ τα ήξερα και είναι και πράγματα που εφαρμόζω. Όλα εκτός της άσκησης δυστυχώς. Με τη γυμναστική τα έχω λίγο χαλάσει, αλλά θα πρέπει κάτι να κάνω, γιατί και λόγω της σκολίωσης είναι απαραίτητη. Σοφία το ακούς; Να πάρεις την απόσπαση να έρθεις να με σύρεις σε κάνα Pilates, γιατί μόνη μου δεν υπάρχει περίπτωση.

Ο κύριος Γεωργακάκης λοιπόν μας μίλησε για τη μεσογειακή διατροφή και πως οι έλληνες έχουν στραφεί προς τα δυτικά πρότυπα και έχουμε σοβαρό πρόβλημα παχυσαρκίας. Έδωσε πολλές πληροφορίες για τη σωστή διατροφή και μας έκανε και ένα τεστ για να διαπιστώσουμε πόσο κοντά είμαστε στα μεσογειακά πρότυπα διατροφής (τεστ το οποίο μπορώ να πω οι περισσότεροι στην αίθουσα πήραν… κάτω από τη βάση! )

Ο κύριος Ξηρός ήταν πολύ παθιασμένος με αυτό που κάνει 🙂 Με πολύ πάθος μας μίλησε για τη γυμναστική και μας ώθησε να ταρακουνήσουμε τους αναγνώστες μας και να τους δώσουμε να καταλάβουν πόσο σημαντική είναι η γυμναστική και ότι φυσικά θα έπρεπε να πηγαίνει μαζί, χέρι χέρι με τη σωστή διατροφή. Η γυμναστική είναι η μόνη υγειής εξάρτηση μας είπε. Σωστό φυσικά, άκου τα Στέλλααααα!

Για το ίδιο το Activia δεν έχω να πω και πολλά πράγματα. Το γιαούρτι κάνει γενικότερα πολύ καλό στην υγεία μας, αυτό είναι γνωστό. Απ’ ό,τι ακούσαμε αυτό βοηθάει πολύ και στη σωστή λειτουργία του εντέρου.

Εγώ έχοντας τη δυσανεξία στη λακτόζη, κάποια από τα προϊόντα τους δεν μπορώ να τα δοκιμάσω (γιατί περιέχουν έξτρα λακτόζη). Επίσης κάποια άλλα που περιέχουν συντηρητικά δεν θα τα δοκιμάσω λόγω άποψης (γενικώς πάντα κοιτάω τις ετικέτες και αποφεύγω όλα τα προϊόντα με συντηρητικά). Όμως έχουν και προϊόντα χωρίς λακτόζη και χωρίς συντηρητικά, οπότε καλύπτουν… όλα τα γούστα!

Τέλος βγήκαμε στο μπαλκόνι, όπου μας κέρασαν ποτό και μεζεδάκια (τα οποία τσακίσαμε μια που ήμασταν σχεδόν όλες νηστικές) και είχαμε το χρόνο, την ηρεμία και την διάθεση για γνωριμίες, κουβέντα και ανταλλαγή απόψεων. Γνώρισα πολλές κοπέλες και είπαμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Σίγουρα άξιζε η όλη βραδιά!

Τέλος φύγαμε με το δωράκι μας, μια μεγάλη πετσέτα μπάνιου και ένα cooler bag με πολλά διαφορετικά προϊόντα Activia για να τα δοκιμάσουμε (στα παιδιά μου άρεσαν πάντως 🙂 )

Μπορείτε να δείτε και τις απόψεις άλλων μπλογκερς που βρήκα να έχουν γράψει για το event:

 

Bebook neo

Το δώρο για τη γιορτή μου, κάπως νωρίτερα βέβαια 🙂 Ο γλυκός μου αντρούλης με φροντίζει πάντα και μόλις είπα πως θέλω κάτι… το απέκτησα 🙂

Το πήραμε από το pixmania όπου το βρήκαμε φτηνότερα από αλλού. Δυστυχώς για μας και ευτυχώς για όποιον άλλο θέλει να το πάρει, μια μέρα μετά την παραγγελία μας, φτήνηνε 20 ευρώ ακόμα.

Πρώτες εντυπώσεις:

  • Από το Pixmania το Bebook έρχεται σκέτο, χωρίς να έχει κανένα βιβλίο ή οτιδήποτε άλλο περασμένο. Φυσικά όταν η τιμή είναι 60 ευρώ λιγότερο, δε σε νοιάζει καθόλου γιατί α) τα βιβλία αυτά το πιο πιθανό είναι να μη θέλεις να τα διαβάσεις έτσι κι αλλιώς και β) ότι θέλεις να διαβάσεις μπορείς να το κατεβάσεις δωρεάν αφού είναι βιβλία χωρίς δικαιώματα
  • Η εμφάνισή του είναι λιτή και όμορφη. Θα το προτιμούσα μάλλον σε άλλο χρώμα και όχι άσπρο, αλλά προς το παρόν κυκλοφορεί μόνο έτσι.
  • Φορτίζει από τον υπολογιστή ή με ειδικό αντάπτορα (που δεν περιλαμβάνεται) από την πρίζα

Θετικά:

  • Υποστηρίζει και διαβάζει τα περισσότερα είδη ebook από οποιοδήποτε άλλο που είχα ψάξει.
  • Μπορείς να ακούσεις μουσική και μάλιστα την ώρα που διαβάζεις ένα βιβλίο (μόνο με ακουστικά βέβαια, δεν έχει ηχεία)
  • Μπορείς να δεις και φωτογραφίες, αλλά μόνο ασπρόμαυρα. Μπορείς να γράψεις πάνω στις φωτογραφίες (αν και δε βλέπω το λόγο γιατί να το κάνεις)
  • Έχει σημειωματάριο στο οποίο μπορείς να γράψεις και χειρόγραφα
  • Το μενού του είναι αρκετά απλό και εύκολο να το χειριστείς (δεν έχω εμπειρία από άλλα ereaders οπότε δεν ξέρω αν θα μπορούσε να είναι καλύτερο)
  • Η μπαταρία του κρατάει πολύ
  • Υποστηρίζει ελληνικά και ελληνικούς χαρακτήρες
  • Μπορείς να μεγαλώσεις κατά πολύ τη γραμματοσειρά σε αυτό που διαβάζεις, μέχρι να σε βολεύει
  • Σε αυτό που διαβάζεις μπορείς να κρατήσεις σημείωση, να βάλεις σελιδοδείκτη, να κάνεις αναζήτηση ή να ψάξεις σε λεξικό. Αυτό το τελευταίο δεν το έχω τσεκάρει να δω πόσο εύκολο είναι, γιατί δεν έχω ακόμα λεξικό 🙂 Θα γίνει πολύ σύντομα όμως.
  • Το διάβασμα είναι πολύ ξεκούραστο και γρήγορο. Σου ανοίγει το βιβλίο πάντα από εκεί που το είχες κλείσει (ασχέτως σελιδοδείκτη)
  • Μπορείς να συνδεθείς στο ίντερνετ με wi-fi. Λίγο αργά βέβαια, αλλά τη δουλειά σου την κάνεις μια χαρά. Μπορείς να κατεβάσεις βιβλία πολύ γρήγορα πάντως. Δοκίμασα να κατεβάσω ένα από τα δωρεάν και κατέβηκε σε δευτερόλεπτα (ήταν βέβαια μικρό αρχείο).
  • Η μπαταρία του διαρκεί πολύ (σε 5 μέρες χρήσης -με 2-3 φορές μικρή σύνδεση στο wi-fi- κατέβηκε 2 μπάρες -από τις 5 νομίζω- η μπαταρία)
  • Έχει εσωτερική μνήμη 512ΜΒ και μπορείς να βάλεις και κάρτα μνήμης. Έτσι μπορείς να κυκλοφορείς με όλη σου τη βιβλιοθήκη μαζί 🙂

Μπορούσαν και καλύτερα:

  • Οι οδηγίες χρήσης είναι ψιλοχάλια. Δεν είναι αρκετά επεξηγηματικές και κάποια πράγματα που προσπάθησα να δω πως δουλεύουν με μπέρδεψαν.
  • Έχει χρειαστεί να κάνω 3 φορές reset γιατί σε κάποια φάση κόλλησε το μηχάνημα.  Και εδώ οι οδηγίες ήταν χάλια, καθώς σου λένε να βγάλεις το πίσω κάλυμα, κάτι που δεν κατάφερα να κάνω και φοβηθηκα πως θα το σπάσω. Το πιο εύκολο είναι να πάρεις μια καρφίτσα και να τη βάλεις εκεί που γράφει reset για να πατηθεί το κουμπάκι μέσα.
  • Κάποιες φορές τα γράμματα δεν εμφανίζονται πολύ καθαρά. Όχι σε βιβλία, αλλά στο “πληκτρολόγιο” που έχει
  • Το στυλό για την οθόνη αφής την πρώτη φορά δε βγαίνει με τίποτα από τη θέση του! Σου έρχεται να το δαγκώσεις! Σιγά σιγά γίνεται πιο ευκολο. Φαντάζομαι πως αν ήταν από την αρχή εύκολο μετά ίσως να παραηταν εύκολο και να έπεφτε, αλλά και πάλι.
  • Για να βάλεις και να βγάλεις την κάρτα μνήμης θέλεις νυχι. Μπαίνει εντελώς μέσα στην εσοχή.
  • Το κουμπάκι για το wi-fi πάει σε on off με ένα slider. Ενώ έχει πολύ χώρο και νομίζεις πως πρέπει να το πας πολύ αριστερά για να ανοίξει, αυτό θέλει ένα μικρό κλικ. Δεν είναι πραγματικά μειονέκτημα, είναι μόνο πως την πρώτη φορά θα παιδευτείς προσπαθώντας να το ανοίξεις, ενώ το έχεις ήδη ανοίξει!

Αυτές είναι οι πρώτες εντυπώσεις που μου έρχονται στο μυαλό.  Σε γενικές γραμμές μου αρέσει πολύ, με βολεύει, διαβάζω γρήγορα και ξεκουραστα και δεν έχω το βάρος και τον όγκο του βιβλίου.

Τώρα χρειάζομαι μια θήκη 🙂

Update: διαβάστε και την άποψη της φιλενάδας για το bebook!