Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

ατάκες

Πρωινό καφεδάκι…

Πριν λίγο καιρό έκανα ένα άρθρο για τις Συνταγές, που παρουσιάζαμε τα πρωινά που προτιμούν ανά τον κόσμο. Η αλήθεια είναι πως μου άρεσε πολύ όταν έκανα το ψάξιμο για το άρθρο, έμαθα πολλά πράγματα, είδα αστεία βίντεο… Ένα από τα πράγματα που μου έκανε εντύπωση ήταν το ότι στην Βραζιλία είναι πολύ συνηθισμένο το να πίνουν τα παιδιά καφέ το πρωί, με γάλα βέβαια, από μικρή ηλικία και πως γονείς και παιδίατροι δεν έχουν κανένα πρόβλημα με αυτό, ίσα ίσα κιόλας το προωθούν καθώς θεωρούν πως τα παιδιά έχουν καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο μετά το πρωινό καφεδάκι! Είχα δει τον Μάνι από τη σειρά Modern Family που πίνει καφέ μανιωδώς, αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει πως είναι όντως κάτι που γίνεται!

Εδώ και κάνα μήνα, το έχουμε και στο σπίτι μας το παιδί που πίνει καφέ… Την Ιωάννα. Πριν κάνα χρόνο ξεκίνησε να πίνει (μια φορά το μήνα πχ) καφεδάκι με τον μπαμπά της, το οποίο όμως ήταν μια γουλιά καφές μέσα στο γάλα της. Ήταν περισσότερο έτσι, για το εφέ και για την αίσθηση πως πίνουν καφέ μαζί…

Εδώ και κάνα μήνα όμως πίνει μια φορά στο τόσο (πχ μια φορά την εβδομάδα, όταν έχει χρόνο τα πρωινά ίσως), ένα φλυτζάνι καφεδάκι γαλλικό, περίπου μισό μισό με γάλα και μισή κουταλιά ζάχαρη. Ούτε παραπάνω γάλα θέλει, ούτε παραπάνω ζάχαρη, γιατί “χαλάει τη γεύση του καφέ”. Της λέω λοιπόν “ξέρεις πως αυτό που πίνεις λέγεται “cafe au lait?”

“Καφέ ολέ; γιατί; ααα κατάλαβα… Επειδή τα έχει ΟΛΑ”

Εμ, και ζάχαρη έχει και γάλα έχει, τα έχει όλα (και συμφέρει)….

Της εξήγησα βεβαίως τι σημαίνει και μετά άρχισε να λέει “καφέ ο λε, καφέ ο σουγκαρέ” και τέτοια. Είχε πολύ πλάκα 🙂 Πάντως έτσι όπως πάει τη βλέπω να χτυπάει εσπρεσάκια σε κάνα δυο χρόνια, σκέτα…

Τερμυγέιτορ!!!

Κοντεύει τα δεκατέσσερα πια, είναι ένας μικρός έφηβος. Οι ατάκες του είναι διαφορετικές, όπως είναι και οι συζητήσεις που κάνουμε.

Όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει Κβαντικός Φυσικός με ειδίκευση στη θεωρία των χορδών. Έχουμε έναν μικρό Sheldon εδώ…

Κάθε δεύτερη Κυριακή μαζεύονται 5-6 παιδιά εδώ και παίζουν D&D. Έχει διαβάσει όλα τα βιβλία κανόνων, παίκτη και ό,τι άλλο χρειάζεται και είναι φυσικά ο Dungeon Master.

Περιγράφει το Χόμπιτ (το βιβλίο) ως “μια κωμωδιοπεριπέτεια χαμηλών ρυθμών”

Θα ήθελε να έχει μια χρονομηχανή για να πάει πίσω στο χρόνο και να σταματήσει τη συνήθεια των Κινέζων να τρώνε σκύλους..

Πώς λέμε το demotivation στα ελληνικά; Αποκινίτρωση!!!

“Έφαγα ένα τεταρτοπίτσιο”

Είμαστε στο σπίτι στο χωριό. Εκεί που καθόμαστε στον καναπέ λέει η πεθερά μου: “απ, μια μύγα μπήκε μέσα!”  (είναι γνωστό το μίσος της πεθεράς προς τις μύγες και αν είσαι μύγα και κάνεις το λάθος να μπεις στο σπίτι της να ξέρεις πως είναι μετρημένα τα λεπτά σου…). Με το που το λέει ξαφνικά πετάγεται ο Γιώργος από τον καναπέ και ρίχνει μια θεαματική βουτιά στο πάτωμα, με δύναμη και φόρα! Εμείς νομίζουμε πως έχει σπάσει το κεφάλι του έτσι όπως έπεσε και έχουμε μείνει άφωνοι. Αυτός όμως σηκώνεται αγέρωχος, σηκώνει και το χέρι του από το πάτωμα και μας δείχνει.. τη μύγα πίτα λιώμα… ΤΕΡΜΥΓΕΙΤΟΡ!!!!

 

Directioner…

Η Ιωάννα ετοιμάζεται για ολοήμερη εκδρομή με το σχολείο.

-Αχ μαμά, ξαλάφρωσα που έβαλα τα τραγούδια των One Direction στο Walkman μου.

-Ξαλάφρωσες; γιατί είχες βάρος;;;

-Μα πώς θα πέρναγα μια ολόκληρη μέρα ΧΩΡΙΣ One Direction;;;;;;

 

Πώς άραγε; Και μπορεί να γέλασα (από μέσα μου) από τη μια με την τραγωδία του να περάσει μια μέρα κανείς χωρίς να ακούσει το αγαπημένο του συγκρότημα, αλλά από την άλλη δεν μπορώ να ξεχάσω πως ήμουν κι εγώ έτσι στην ηλικία της. Μπορεί να ήταν άλλο το συγκρότημα τότε, να άκουγα Duran Duran αντί για One Direction, Madonna αντί για Ντέμυ, να είχα walkman που έπαιρνε κασέτα και όχι mp3, αλλά η μουσική ήταν μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Είχα βιβλία για τους Duran Duran (ακόμα κάπου εδώ είναι), το δωμάτιό μου ήταν γεμάτο αφίσες και στο σχολείο η μουσική σκηνή αποτελούσε κυρίαρχο θέμα συζητήσεων (και αντιπαραθέσεων φυσικά).

Εδώ το δωμάτιό μου όταν πήγαινα Λύκειο. Συμμαθητές σε πάρτυ μασκέ, τους οποίους παραβλέψτε τους και κοιτάξτε τι γινόταν στον τοίχο μου…  Οι Duran Duran φυσικά κυριαρχούν, αλλά υπάρχει και Μαντόνα και David Bowie και -ω, τι προδοσία!!!- Wham…

Η Ιωάννα δεν έχει φτάσει ακόμα εκεί (πού είναι το Αφισόραμα και όλα τα περιοδικά από τα οποία προμηθευόμουν εγώ αφίσες…), αλλά που θα πάει…

Τα σχέδια της Ιωάννας για το μέλλον

-Όταν μεγαλώσω θα πάω να δουλέψω για τη Google

####################

– Όταν μεγαλώσω θα βγάλω πολλά λεφτά και θα πάω στο εξωτερικό και θα πάω να πληρώσω όλα αυτά που χρωστάμε (ως κράτος). Δε θα τα δώσω στο κράτος, θα πάω κατευθείαν σε αυτούς που χρωστάμε, γιατί δεν τους εμπιστεύομαι!

####################

-Όταν πεθάνω δε θα αφήσω τίποτα στον άντρα μου! Θα τα αφήσω όλα στους γύρω γύρω και σε αυτόν θα αφήσω μόνο το πτώμα μου.

Πριν το ταξίδι…

Ο Κωνσταντίνος ετοιμάζεται να πάει ταξίδι και πρέπει να πάρει μαζί ένα απλό, φτηνό τηλέφωνο. Δεν έχουμε τέτοια συσκευή που να λειτουργεί, οπότε πάμε να αγοράσουμε μια. Μπαίνουμε στο μαγαζί και ζητάμε την πιο φτηνή, απλή συσκευή. Έχουν, αλλά υπάρχει ένα θεματάκι… είναι ροζ… “Δεν με νοιάζει” λέει ο Κωνσταντίνος, οπότε γυρνάμε σπίτι με μια ροζ συσκευή τηλεφώνου.
Την βλέπει η Ιωάννα, που φυσικά ενθουσιάζεται με τη ροζ συσκευή. Όμως μετά έρχεται η φοβερή απορία:
“Μπαμπά, με τη δική σου θέληση το πήρες ροζ;;;;”
“Όχι Ιωάννα μου, με κατέλαβε μια ξένη θέληση και αυτό που θέλησε με βάλει να κάνω ήταν να πάρω ένα ροζ τηλέφωνο!”
“Εξουσιαστική κατάρα!” (Κάποιος διαβάζει Χάρι Πότερ…)

Χαιρετάνε τον μπαμπά τους λοιπόν
Ιωάννα “Καλό ταξίδι μπαμπά, να περάσεις καλά”
Γιώργος “Να πάρεις ζακέτα!” (Κάποιος μας δουλεύει ψιλό γαζί)

Φιλοσοφικές αναζητήσεις

-Μαμά, ξέρεις γιατί δεν μπορούσα να κοιμηθώ χτες το βράδυ;

-Γιατί Ιωάννα μου;

-Γιατί σκεφτόμουνα τη συζήτηση που είχα με τις φίλες μου

-Και τι λέγατε;

-Να, λέγαμε πως όλα τα παιδιά, όταν είναι μικρά, ψάχνουν να βρουν την ολοκληρωμένη αλήθεια

………

Είναι μια από αυτές τις στιγμές… Εσύ είσαι αμέριμνη, πλένεις ήρεμα τα πιάτα σου, κάνεις μια συνηθισμένη συζήτηση με τα παιδιά (ίσως και από αυτές που ο μισός εγκέφαλος ακούει το παιδί και ο άλλος μισός κάνει άλλες δουλειές, γιατί όλα είναι θέμα ρουτίνας) και ξαφνικά… σου έρχεται κεραμίδα! Όλα τα παιδιά, όταν είναι μικρά, ψάχνουν να βρουν την ολοκληρωμένη αλήθεια!!!!!!!!!! Δαγκώθηκα να μη γελάσω και ξεκίνησα τις ερωτήσεις, για να καταλάβω τι ακριβώς εννοούν ολοκληρωμένη αλήθεια.

Έμαθα τα εξής:

Όλα τα παιδιά κάνουν αυτές τις σκέψεις (αφού βρήκαν πως και οι τρεις κοπέλες που συζητούσαν τα είχαν σκεφτεί αυτά κάποια στιγμή, άρα όλα τα παιδιά τα σκέφτονται), κυρίως όταν είναι μικρά όμως, γιατί τότε έχουν περισσότερο χρόνο. Μετά έρχεται το σχολείο και τα διαβάσματα και που χρόνος για φιλοσοφικές αναζητήσεις…

Όταν ήταν μικρά είχαν σκεφτεί πως δεν είναι απόλυτα αυτόνομα, πως υπάρχει κάποιο ανώτερο νοήμον ον, όχι ακριβώς σαν θεός, αλλά μια ανώτερη φυλή καλύτερα, οι οποίοι τους υπαγορεύουν τι να κάνουν (λόγια της Ιωάννας αυτά). Μετά αποφάσισαν πως δεν είναι έτσι.

Όταν λέει “την ολοκληρωμένη αλήθεια” εννοεί όλες αυτές τις ερωτήσεις “ποιοί είμαστε”, “που πάμε”, “γιατί είμαστε εδώ” κλπ

Ατάκα βροχής

Ξυπνάμε το πρωί και έξω είναι μαύρη νύχτα λόγω συννεφιάς, βροχής και μπόρας. Μιλάμε δε βλέπεις ούτε το γειτονικό σπίτι από τη μαυρίλα.

Γιώργος: Δεν έχει φορτώσει καλά ο υπόλοιπος κόσμος. Κάνει ακόμα download…

Βελτίωση

Ο παππούς λέει στην Ιωάννα πως τρέχει πολυ γρήγορα. Η Ιωάννα του απαντάει πως δεν είναι και τόσο γρήγορη, γιατί έχει τρέξει με τα παιδιά του σχολείου της και έχει βγει τελευταία.

Ιωάννα: ήμασταν τέσσερα κορίτσια και βγήκα τέταρτη…
Παππούς: ε, εντάξει, δεν πειράζει, θα βελτιωθείς…
Γιώργος: ναι, θα τρέξετε δυο και θα έρθεις δεύτερη. Ή ακόμα καλύτερα, θα τρέξεις μόνη σου και θα κερδίσεις!

Αδελφική αγάπη….

Βρε τι έχω πάθει…

Ο Γιώργος είναι μια μηχανή ατακών και λογοπαιγνίων και είναι πάντα διασκεδαστικό το να συζητάς μαζί του. Δυο απο τις πρόσφατες ατάκες του ομως, αφορούν εμένα!

1. Είμαι εγω, μια φίλη και ο Γιώργος και περιμένουμε το ασανσέρ. Τον πιάνουν οι γλύκες και αρχίζει να με αγκαλιάζει και να μου λέει “μαμά μου”, “μανούλα μου”, “είναι μόνο δική μου η μαμά” και κάτι τέτοια. Του λέω λοιπόν κι εγώ “άντε Γιώργο μου και του χρόνου θα με έχεις περάσει και στο ύψος”. Και μετά από όλη αυτή τη γλύκα και τις αγάπες, γυρνάει και μου λέει:
“Μελλοντική κοντοστούπα!”

Η φίλη ξεράθηκε στο γέλιο φυσικά….

2. Αναφέρω πως δε μου αρέσει να με βγάζουν φωτογραφίες γιατι στις περισσότερες φαίνομαι χοντρή, με μεγάλη κοιλιά και τέτοια. Γυρνάει λοιπόν και μου λέει:
“Πασχεις από οξεία νομιζοχοντρίτιδα!”

Μπορεί να είμαι κοντοστούπα (έστω και μελλοντική), αλλά τουλάχιστον είμαι μια αδύνατη κοντοστούπα!