Στο άπειρο και ακόμα παραπέρα

Πάσχα

Πάσχα

Το να γράφω στο μπλογκ δυσκολεύει μέρα με τη μέρα. Η δουλειά είναι πολλή και δε θέλω να μένω παραπάνω μπροστά στον υπολογιστή μου. Τα παιδιά έχουν μεγαλώσει και δε θέλω να γράφω δημόσια για τη ζωή τους. Υπάρχει πίεση και φόρτος εργασίας και πράγματα που ακόμα δε μπορώ να καταγράψω. Αυτό με κάνει να αφήνω πίσω και πράγματα που θα ήθελα να καταγράψω, γιατί σκέφτομαι πως χρονικά δεν ταιριάζουν. Πώς να γράψω για το Πάσχα αν δεν έχω γράψει για την πρωταπριλιά αυτά που ήθελα; Χαζομάρα φυσικά γιατί έτσι καταλήγω να μη γράφω τίποτα.

Ας το αλλάξω αυτό λοιπόν, γράφοντας για το Πάσχα, και ας μην έχω γράψει για την Πρωταπριλιά! Αν βρω χρόνο θα το βάλω κι εκείνο το ποστ στη θέση του αργότερα.

Φέτος δεν είχαμε κέφι να κάνουμε Πάσχα στην Καλαμάτα. Θέλαμε μια αλλαγή, να ξεφύγουμε από αυτά που κάνουμε συνήθως. Μου αρέσει η περιφορά του Επιτάφιου στο χωριό, μου αρέσουν όλα τα έθιμα που ακολουθούμε, το να είμαι με την εδώ οικογένεια, το ψήσιμο κλπ κλπ. Αλλά φέτος θέλαμε ηρεμία. Ούτε βεγγαλικά, ούτε φασαρίες. Θέλαμε διακοπές.

Στην αρχή λέγαμε να κάνουμε κάνα ταξιδάκι, αλλά δε μας βγήκε. Οπότε αποφασίσαμε να πάμε στην Αθήνα να περάσουμε το Πάσχα με τους γονείς μου. Στη συνέχεια άλλαξε λίγο το σχέδιο και αποφασίστηκε να περάσουμε το Πάσχα στην Αίγινα με τους γονείς αλλά και με την αδερφή μου που έχει εξοχικό εκεί. Ας πούμε δηλαδή πως το επέλεξα, γιατί όταν σε παίρνουν τηλέφωνο τα ανήψια σου και σου λένε “θεία Στέλλααααααααα, θα έρθεις να περάσεις μαζί μας 4 ή τουλάχιστον 3 μέρες μαζί μας το Πάσχαααααα;” (η ανηψιά) και “θεία Στέλλαααααααα, αν θες να παίξεις με το φορτηγό μου, απλώς να μου το ζητήσεις!” (ο ανηψιός), δεν έχεις πραγματικά επιλογή!

Στην αρχή το σκεφτόμουν λίγο γιατί ναι μεν ήθελα πάρα πολύ να πάω, αλλά αυτό θα πρόσθετε πολλές ώρες ταξιδιού στο ήδη μικρό μας παραθυράκι για διακοπές. Η Ιωάννα είχε πρόβες στο θέατρο και την Μ. Πέμπτη, αλλά και τη Δευτέρα του Πάσχα… Άρα είχαμε 3 μερούλες όλες κι όλες. Χαίρομαι όμως πάαααρα πολύ που πήγαμε, γιατί για πρώτη φορά μετά από μήνες περάσαμε 3 μέρες χωρίς να σκεφτούμε καθόλου τη δουλειά, τους δικηγόρους και τους λογιστές, χωρίς να σκοτίζουμε το κεφάλι μας με προβλήματα και πιθανές λύσεις. 3 μέρες με την οικογένεια, να φτιάχνουμε κουνελάκια με τα πιτσιρίκια, να μιλάω με την αδερφή μου, να αράζουμε στις ξαπλώστρες. 3 μέρες με φαγητό και γέλια.

Είχαν βέβαια και το πρόβλημά τους οι μέρες αυτές, καθώς μας χτύπησε μια γαστρεντερίτιδα. Γρήγορη μεν (τα ισχυρά συμπτώματα ίσως κράτησαν ένα 8ωρο), αλλά τα τσάκισε και τα δυο παιδιά, κυρίως τον Γιώργο αυτή τη φορά. Ακόμα κι έτσι, το ευχαριστηθήκαμε όλοι.

Ως δώρο για το Πάσχα αποφάσισα να μην πάρω στα ανήψια παιχνίδια ή ρούχα ή ακόμα βιβλία, αλλά να τους κάνω κάτι διαφορετικό. Ετοίμασα λοιπόν ένα όμορφο κουτί και έβαλα μέσα ένα σωρό πράγματα για κατασκευές. Υλικά για να φτιάξουμε κουνελάκια από το ρολό του χαρτιού τουαλέτας, υλικά για να φτιάξουμε κουνελάκια από κάλτσες, υλικά για να φτιάξουμε γιρλάντες από πασχαλινά αυγά, ξυλομπογιές, κηρομπογιές, ψαλίδι, κόλλες, κορδέλες καθώς και διάφορα χρωματιστά χαρτιά. Ήταν το Magic Box, το οποίο μετονομάστηκε μετά από πρόταση της ανηψιάς σε Magic bunny making box. Ένα σούπερ κουτί που μας προσέφερε πολλές ώρες διακέδασης και ήταν ευκαιρία να περάσω ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά.

Η τελειωμένη μας αυγουλένια γιρλάντα εδώ και από κάτω όλα τα κουνελάκια μας στη σειρά.

Διοργανώσαμε και Easter egg hunt που ήταν τεράστια επιτυχία σε μικρά και μεγάλα παιδιά (όπως φαίνεται και παρακάτω)

Στο δικό μας κυνήγι αυγών πρωταγωνιστής δεν ήταν μόνο ο Λαγός του Πάσχα, αλλά και η Γάτα του Πάσχα, η οποία λατρεύει τα σοκολατένια αυγά και έπρεπε να την προλάβουμε πριν τα φάει όλα. (true story, η γάτα έφαγε 2 από τα σοκολατένια αυγά πριν το καταλάβουμε!!!)

Με λίγα λόγια περάσαμε ένα υπέροχο Πάσχα….

Πάσχα στο χωριό (ξανά)

Πέρυσι είχαμε περάσει τις μέρες του Πάσχα σε ταξίδι και δεν είχα φτιάξει τίποτα. Φέτος μείναμε εδώ και έτσι περάσαμε ένα παραδοσιακό Πάσχα με τα όλα του! Οικογένεια, γλυκά, φαγητά… Έφτιαξα απ’ όλα τα πασχαλινά, και τσουρέκια και κουλουράκια και σοκολατένια αυγά και βεβαίως αυγουλάκια κόκκινα. Υπερπαραγωγή!

2016-04-28 10.35

Με τον Νταρθ Βέιντερ ανάμεσα, γιατί τέτοια οικογένεια είμαστε εμείς!

2016-04-28 17.50 2016-04-24 11.46 2016-04-24 12.21

Η καλοπέραση ξεκίνησε από την Μ. Πέμπτη γιατί είχαμε φίλους. Κάτσανε μέχρι το Μ. Σάββατο και περάσαμε ζάχαρη, με βόλτες (και με ποδήλατα μάλιστα! ), ταβερνούλες, παιχνίδι, μπιρίμπα.

2016-04-29 10.41

Εδώ είμαστε στην όμορφη βόλτα μας με τα ποδήλατα, στο πάρκο με τα τρένα (έτσι λέγαμε το πάρκο εμείς από τότε που ήταν μικρά τα παιδιά). Ευτυχώς είχαμε την Ιωάννα που εκτέλεσε με εξαιρετική επιτυχία χρέη babysitting, κρατώντας την μικρή Άννα για ώρες (να μην πω και για τις 3 μέρες…) και μπορέσαμε να κάνουμε πολλά ωραία πράγματα.

Απ’ όταν φύγανε μείναμε με όοοολη την οικογένεια του πεθερού, σε ένα ξεφάντωμα φαγητού… Από το Σάββατο το βράδυ μέχρι και το απόγευμα της Δευτέρας έχω την αίσθηση πως δεν κάναμε τίποτα άλλο! Είχε βαβούρα με τόσο κόσμο, εμένα και τον Γιώργο μας έπιασε και αλλεργία, αλλά όπως και να το κάνεις έχει τη χάρη του να βρίσκεσαι με οικογένεια που δε βλέπεις συχνά. Αυτό, τα κλαρίνα, η μυρωδιά της σούβλας…. Καταλαβαίνεις Πάσχα!

H καλύτερη στιγμή για μένα είναι πάντα η περιφορά του Επιταφίου στο χωριό. Ο κόσμος περπατάει στα στενά, οι άνθρωποι ανάβουν φωτιές μπροστά από τα σπίτια τους και όλοι εύχονται χρόνια πολλά.

2016-04-29 21.19

2016-04-29 22.41

Ακόμα και αν δεν τρώω αρνί και το κοκορέτσι, μου αρέσει φυσικά η διαδικασία, το τύλιγμα, το ψήσιμο, ο κόσμος που τσιμπολογάει πετσούλες.

2016-05-01 12.18

2016-05-01 13.11 Εδώ φόρεσα την πλαστική ποδιά και βοήθησα στο κατέβασμα από τη σούβλα.

Τη Δευτέρα γιορτάσαμε τη γιορτή των Γιώργηδων με ακόμα περισσότερο φαγητό και μετά αποφασίσαμε να απέχουμε από το κρέας όλη την επόμενη εβδομάδα, γιατί την επόμενη Κυριακή θα είχε και πάλι φαγητό για να γιορτάσουμε και με την υπόλοιπη οικογένεια!

Καλό Πάσχα!

Φέτος περάσαμε ένα πραγματικά υπέροχο Πάσχα. Όπως κάθε χρόνο, στο χωριό του Κωνσταντίνου, αλλά αυτή τη χρονιά, μετά από πολλά πολλά χρόνια, μαζεύτηκαν σχεδόν όλα τα αδέρφια του πεθερού μου, με τα ξαδέρφια. Τα ξαδέρφια πλέον έχουν και παιδιά και έτσι η αυλή του σπιτιού έμοιαζε με παιδική χαρά! Είναι βέβαια πιο μικρά από τα δικά μας, αλλά δεν έχει σημασία. Και σα να μην έφτανε αυτό κατέβηκαν και φίλοι μας (με κοριτσάκι και αυτοί) και η παρέα μεγάλωσε ακόμα περισσότερο!

Νομίζω πως δε γίνεται να περάσεις καλύτερα το Πάσχα, παρά ανάμεσα σε μια μεγάλη οικογένεια. Για μένα είναι ο ορισμός του Πάσχα αυτός… Πολύς κόσμος, τσούγκρισμα αυγών, σούβλισμα… Και ας μην τρώω ούτε αρνί, ούτε μαγειρίτσα. Άσε που φέτος για να ικανοποιηθούμε εμείς που δεν τρώμε τέτοια είχαμε και κοτόσουπα για το βράδυ του Σαββάτου! Πόσο πιο τέλειο μπορεί να γίνει;;;;

Ο καιρός μας τα χάλασε, αλλά ευτυχώς λίγο. Κρύο έκανε (εδώ γελάμε συνέχεια λέγοντας πως κάναμε Χριστούγεννα στη θάλασσα -με 20 βαθμούς- και Πάσχα στα χιόνια -στον Ταΰγετο ρίχναν αλάτι για να μην πιάσει πάγο…). Έβρεξε την Μ. Παρασκευή και δε χαρήκαμε τη βόλτα του επιταφίου όπως θα έπρεπε, αλλά τουλάχιστον την Κυριακή και τη Δευτέρα έβγαλε ήλιο και μας επέτρεψε να περάσουμε φίνα.

Μπορώ να γράψω άπειρα πράγματα για το πόσο ωραία περάσαμε. Φίλοι, παιχνίδι, μπιρίμπα, φαγητό, γέλια, χαρούμενα πιτσιρίκια και ακόμα περισσότερο φαγητό. Στο χωριό διοργανώσαμε παιχνίδια για τα παιδιά, τσουβαλοδρομίες, αυγοδρομίες, μήλα… Μέχρι και σκηνή ινδιάνων έφτιαξαν. Μα κι εμείς παίξαμε, και μπιρίμπα, αλλά και ένα νέο παιχνίδι που μας έφεραν δώρο, το “Η απαγορευμένη νήσος“. Το πρώτο συνεργατικό παιχνίδι που έχω παίξει, με ενθουσίασε. Ή θα νικήσουν όλοι ή κανείς. Αν δουλέψει η ομάδα και συνεργαστεί (και την ευνοήσει και η τύχη λίγο), θα πετύχει. Σούπερ λέμε!

Ήμουν και πολύ προκομμένη φέτος! Έκανα έξτρα προσπάθεια τις προηγούμενες μέρες να έχω όλη μου τη δουλειά κανονισμένη και κάθησα και μαγείρεψα. Έφτιαξα φυσικά τα κουλουράκια της γιαγιάς, έφτιαξα τσουρέκια, έβαψα αυγά, μέχρι και σοκολατένια αυγά έκανα!

Και τέλος το ψήσιμο συνεχίστηκε όπως κάθε χρόνο, την επόμενη μέρα με την οικογένεια της πεθεράς μου.  Έφτασε το απόγευμα να έχουμε εξουθενωθεί από την καλοπέραση!!!

Το μόνο κακό είναι πως επειδή περάσαμε τόσο καλά, οι μέρες κύλισαν νεράκι. Ούτε που τις κατάλαβα… Όμως σκέφτομαι πως ο καιρός ανοίγει, το καλοκαίρι έρχεται, θα έχουμε σίγουρα φίλους ξανά. Τα καλύτερα έρχονται!!!

Τα αυγά και τα τσουρέκια. Καλό Πάσχα!

Καλό Πάσχα σε όλους, με υγεία και αγάπη.

Κάθε χρόνο προσπαθώ να φτιάξω έστω και λίγα αυγά και κουλουράκια και κάνα τσουρεκάκι. Μέσα στο υπόλοιπο τρέξιμό μου λοιπόν και τις άπειρες δουλειές, βρήκα χρόνο και έκανα και φέτος.
Έκανα λίγα αυγά, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο που είχα κάνει και πέρισυ, δηλαδή με φυτικές βαφές. Έκανα λίγα με κρεμμυδότσουφλα, τα οποία βγήκαν τέλεια όπως πάντα. Λίγα με φύλλα κόκκινου λάχανου, που βγήκαν κάπως πιο ανοιχτόχρωμα φέτος (μήπως δεν έβαλα αρκετά δεν ξέρω…). Και δοκίμασα και λίγα βάζοντας σαφράν και πάπρικα. Αυτά πήραν ένα ελαφρύ πορτοκαλί χρώμα, που λίγο όμως διέφερε από το αρχικό χρώμα των αυγών.

Αυτά τα τελευταία τα διακόσμισα μετά με την μέθοδο της χαρτοπετσέτας. Μετά τους έβαλα και κάτι φιογκάκια και τα έκανα… χαριτωμένα. Και στα γαλάζια μου αυγά ήθελα να κάνω κάτι, γιατί δε μου άρεσαν πολύ. Με την ίδια μέθοδο λοιπόν έκανα ένα με βούλες και δυο με το.. Tardis (διότι έχουμε και ένα όνομα Kokkorogeek να διατηρήσουμε…)

Γενικά νομίζω πως έγιναν πολύ ωραία. Και φυσικά έφτιαξα και τα πασχαλινά μου κουλουράκια με τη συνταγή της γιαγιάς Στέλλας, όπως κάθε χρόνο.

Τέλος για τσουρέκια, φέτος δοκίμασα μια συνταγή για νηστίσιμα τσουρέκια (για να μην έχουν γάλα βασικά), η οποία μαλιστα γίνεται στον αρτοποιητή (το ζύμωμα). Δεν περίμενα τέτοια επιτυχία με τόσο λίγο κόπο. Έγιναν τέλεια, αφράτα, με ίνες κανονικότατα και μάλιστα έμειναν φρέσκα για μέρες.

Καλό Πάσχα λοιπόν και πάντα τέτοια!

Βάψιμο αυγών με φυτικές βαφές

Κατά καιρούς έχω κάνει διάφορα πειράματα για βάψιμο αυγών με φυτικές βαφές. Φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που ενθουσιάστηκα με το αποτέλεσμα!

Κατ’ αρχάς έβαψα αυγά με τον κλασικό τρόπο με τα κρεμυδόφυλλα. Τα είχα δοκιμάσει και άλλη χρονιά και είχαν πετύχει. Ήταν ο μοναδικός τρόπος που είχε αποτέλεσμα της προκοπής. Τα αυγά γίνονται πραγματικά κόκκινα. Σας παρουσιάζω λοιπόν τα αποτελέσματα σε αυγά σκούρα (που είναι και πιο συνηθισμένο να βρεθούν), αλλά και αυγά λευκά.

Τα λευκά αυγά βγήκαν κόκκινα και τα σχέδια φαίνονται υπέροχα!

Τα σκούρα αυγά βγήκαν επίσης κόκκινα (λίγο πιο έντονο), αλλά τα σχέδια δεν είναι τόοσο έντονα

Επίσης βρήκα ένα υπέροχο ποστ με ένα σωρό υπέροχες ιδέες για φυτικά χρώματα που φαινόντουσαν too good to be true… Αποφάσισα να δοκιμάσω τον πιο εύκολο τρόπο απ’ όλους (με αυτά που είχα δηλαδή). Έβαψα αυγά με κόκκινο λάχανο. Και το αποτέλεσμα ήταν θεϊκό! Δείτε τι έγινε με τα λευκά αυγά:

Τα λευκά αυγά με το κόκκινο λάχανο έδωσαν κάτι υπέροχα γαλάζια αυγά!

Στα σκούρα αυγά το αποτέλεσμα δεν είναι τόσο καλό. Παίρνουν ένα χρώμα πιο navy, πιο πρασινωπό.

Το μπροστά αυγό είναι σκούρο αυγό σε σκέτο λάχανο...

Έκανα και μια βλακεία δοκιμή και πρόσθεσα στο νερό με το λάχανο, λίγο από το νερό με τα κρεμυδόφυλλα (σε σκούρα αυγά). Το αποτέλεσμα ήταν λίγο… περίεργο. Κανένα αυγό δεν έχει το ίδιο χρώμα με το άλλο. Βγήκαν γκρίζο-πρασινο-μπλε-καφέ.

Αυτά και τα δυο είναι με τη... δοκιμή

Αυτο που κάνει τη μεγάλη διαφορά στην τεχνική που προτείνει η κοπέλα σε αυτό το μπλογκ είναι η ώρα. Τα βράζεις με τα φύλλα (ή το οτιδήποτε) για 10 λεπτά μεν, αλλά μετά τα αφήνεις μέσα στο ζουμί για πολλές ώρες. Σχεδόν μια μέρα. Αλλά το αποτέλεσμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό! Είναι απόλυτα σίγουρο πως θα συνεχίσω τις δοκιμές με τις προτάσεις που κάνει η κοπέλα, και ας μην είναι Πάσχα. Θα είμαι προετοιμασμένη για τις επόμενες χρονιές!

Τα αυγά μαζεμένα!

(τα φυλλαράκια έγιναν με την τεχνική με το καλσόν, όπως ακριβώς περιγράφεται στη συνταγή από τις Συνταγές της Παρέας)

Καλό Πάσχα ευχόμαστε!!!

Καλό Πάσχα!

Ακόμα δεν έχουμε ετοιμάσει τίποτα και φεύγουμε μεθαύριο για Βιέννη! Οπότε η αυριανή μέρα προβλέπεται πολύ φορτωμένη.

Έτσι θα σας ευχηθούμε από τώρα Καλό Πάσχα και θα σας κεράσουμε μερικά καλούδια:

Πασχαλινά κουλουράκια:

Τσουρέκια :

Μπισκότα:

(ευχαριστώ την αδερφούλα μου που μου έστειλε τα σούπερ διακοσμητικά παπάκια και λαγουδάκια και μας έδωσε την αφορμή να φτιάξουμε αυτά τα νόστιμα μπισκότα! )

και βέβαια τα αυγουλάκια μας:

(τα αγαπημένα μου)

(και αυγά μπομπ σφουγγαράκης)

Τα φτιάξαμε με χαρτοπετσέτες και τα παιδιά πραγματικά ευχαριστήθηκαν απίστευτα τη διαδικασία!

Εμείς θα τα λέμε από Βιέννη πλέον. Ελπίζω να έχω ίντερνετ και να γράφω καθημερινά το πως περνάμε.

Και του χρόνου!

Καλώς σας βρήκαμε

Γυρίσαμε από τη Ρώμη και αμέσως βρεθήκαμε σε ετοιμασίες, μια που ήταν Μ. Σάββατο και ήρθαν και οι γονείς μου εδώ για Πάσχα.

Είμαστε γεμάτοι εμπειρίες, κατακουρασμένοι αλλά πολύ πολύ ευτυχισμένοι. Σιγά σιγά μαζευόμαστε και θα μπορέσω να κάνω ποστ με φωτογραφίες και εντυπώσεις.

Μέχρι τότε πάρτε (έστω και καθυστερημένα) ένα από τα 8 (!!!) αυγά που έβαψα φέτος, με τη μέθοδο αυτή.

abga

Μεγαλοβδομαδιάτικες κουβέντες

Τα παιδιά έχουν ακούσει πολλά αυτές τις μέρες για την ιστορία του Χριστού και το Πάσχα και προφανώς είναι πολύ επηρεασμένα. Αυτό έγινε αφορμή για διάφορες συζητήσεις.

  • Ιωάννα: Μαμά, όταν πεθάνεις, εγώ θα σου βάλω αληθινά λουλούδια.
  • Εγώ (πλένω τα πιάτα και έχω γυρισμένη την πλάτη ευτυχώς, έτσι δε με βλέπει που κοντεύω να πνιγώ): Αχ, ευχαριστώ Ιωάννα μου.
  • Ιωάννα: Ναι, αληθινά, όχι όπως στους άλλους που βάζουν ψεύτικα! (είδατε χλίδα; μα πως με προσέχει!).
  • Εγώ: Μόνο μη μου βάλεις μαργαρίτες, γιατί είμαι αλλεργική.
  • Ιωάννα: Αν τώρα μαμά έπεφτες ξαφνικά κάτω και πέθαινες, ξέρεις τι θα έκανα;;; (για να το μάθουμε και αυτό…)
  • Εγώ: Τι μωρό μου; (πως συγκρατώ τα γέλια μου ή πως δεν έχω πέσει ακόμα κάτω, δε το ξέρω)
  • Ιωάννα: Θα σου έβαζα μια μαργαρίτα στο πρόσωπο, να δω αν έπεσες κάτω και πέθανες ή αν έπεσες κάτω από την κούραση.  Αν είναι να πέσεις τώρα κάτω, προτιμώ να είναι από κούραση (πάλι καλαααααα.)

Το βράδυ ξεκίνησε και πάλι κουβέντα περί Λαζάρου, ανάστασης κλπ. Μου λέει ο Γιώργος πως δεν τα πιστεύει αυτά, ούτε στη θρησκεία και λέει η Ιωάννα:

  • -Εγώ μια πιστεύω στη θρησκεία μας και μια στην άλλη θρησκεία που λέει για τις μαϊμούδες
  • (μου παίρνει λίγα δευτερόλεπτα να καταλάβω πως μιλάει για τη θεωρία της εξέλιξης) Μα Ιωάννα μου, αυτό δεν είναι θρησκεία, είναι επιστήμη
  • -Ε, εγώ μια πιστεύω στη θρησκεία και μια στην επιστήμη!

Μετά ξεκινάει ο Γιώργος να λέει  για το πως δεν πιστεύει σε αυτά περί Αδάμ και Εύας κλπ και του λέω πως οκ, αυτά είναι ένα συμβολικό παραμύθι και πως ακόμα και άνθρωποι που πιστεύουν στη θρησκεία (τουλάχιστον ένα ποσοστό από αυτούς), το καταλαβαίνουν αυτό και δεν το παίρνουν κυριολεκτικά. Του εξηγώ λοιπόν περί ανώτερης οντότητας που είναι υπεύθυνη για την δημιουργία όλων. Ναι μεν, η γη φτιάχτηκε από μετεωρίτες που συγκρούστηκαν, αλλά δεν ήταν τυχαίο γεγονός, ήταν καθοδηγούμενη από εκείνη κλπ. Για σκέψου το του λέω κι αυτό..

-Μαμά, εάν υπάρχει όμως μια τέτοια ανώτερη οντότητα, δεν γίνεται να υπάρχει μόνο μια. Θα είναι ολόκληρη φυλή.
-Χμ γιατί όχι; Θα μπορούσε να είναι μια φυλή, όπου ο καθένας θα ήταν υπεύθυνος να δημιουργήσει ένα γαλαξία.
-Ναι, αλλά εάν αυτοί δημιούργησαν εμάς, αυτούς ποιός τους δημιούργησε;;;;

Ε, μετά από αυτό, παρέδωσα. Τι να πω άλλωστε;

Η συζήτηση ξαναγύρισε στα θαύματα, τις αυτοκτονίες (λόγω Ιούδα), τις θυσίες (είπαμε, πολύ θανατικό έχει πέσει στις συζητήσεις μας), την ανάσταση, πως αν ποτέ έρθει η Δευτέρα Παρουσία θα αναστηθούν όλοι και θα δούμε τις γιαγιάδες και τους παπούδες και θα μάθουμε ποιός ήταν ο πρώτος πρόγονός μας και άλλα τέτοια σουρεάλ.

Δεν μπορώ να πω, η βαρεμάρα είναι κάτι που δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο κάποιου που έχει παιδιά 🙂

Πάσχα στην Αθήνα

Θα κάνω λοιπόν ένα διάλειμμα στις εμπειρίες μου από το Παρίσι, για να γράψω για το φετινό Πάσχα.

Φέτος ήταν τέτοιες οι καταστάσεις που μας προέτρεψαν να κάνουμε Πάσχα στην Αθήνα, με τους γονείς μου. Δύο ήταν οι βασικοί λόγοι. Πρώτον στην Καλαμάτα λόγω πένθους δεν θα κάναν καμία γιορτή και δεύτερον στην Αθήνα θα μαζευόντουσαν για πρώτη φορά μετά από πολλά πολλά χρόνια τα αδέρφια του πατέρα μου για να γιορτάσουν και να ψήσουν όλοι μαζί. Και αφού θα ήμασταν έτσι κι αλλιώς στην Αθήνα λόγω των ταξιδιών, η απόφαση ήταν εύκολη.

Τα καλά: είδα τα αδέρφια μαζεμένα να μιλάνε και να γελάνε και μου άρεσε πολύ. Γενικά έχουν πολύ πλάκα ως οικογένεια, γέλασα με την καρδιά μου πολλές φορές και οι συζητήσεις που κάναμε ήταν ανεπανάληπτες. Κορυφαία στιγμή όταν μιλούσαν περί θεολογίας και χριστιανισμού (έχοντας καταναλώσει φυσικά κάμποσους κουβάδες αλκοόλ) :

-Δηλαδή εσύ πιστεύεις στον Ματς
-Ποιόν Μαρξ καλέ, με δουλεύεις;
-Ξέρεις τι είναι ο Ματς;
-Φυσικά, Ρώσος πολιτικός (!!!)

Φάγαμε πάρα πολύ (και καλά) και περάσαμε όμορφα. Ήταν επίσης ένα μικρό ταξίδι πίσω στο χρόνο καθώς είδα παλιούς φίλους και τσακώθηκα με τον πατέρα μου, όπως τσακωνόμασταν όταν ήμουν έφηβη. Πολλά χρόνια είχα να το κάνω αυτό (και ελπίζω να μην ξανασυμβεί). Πέρασα το Πάσχα εκεί που το πέρναγα μικρή και πήγα τα παιδιά μου να παίξουν εκεί που έπαιζε η παλιοπαρέα μας.

Τα κακά: Δεν έχει καμία σημασία εάν πιστεύω στο χριστιανισμό ή όχι. Δεν έχει καμία σημασία εάν δεν πατάω στην εκκλησία άλλες φορές ή αν βλέπω παπά και αλλάζω δρόμο. Τα είχα πει και πέρισυ αυτά. Ευχαριστιέμαι απίστευτα την όλη διαδικασία του Πάσχα. Μου αρέσει να βάφω αβγά, να κάνω τσουρέκια και κουλουράκια, να ασπρίζω την αυλή μου, να πηγαίνω στον επιτάφιο και στην ανάσταση με τη λαμπάδα. Κάποια από αυτά τα έκανα και φέτος. Έφτιαξα τσουρέκια (με μεγάλη επιτυχία μάλιστα), έβαψα αυγά, πήγα στον επιτάφιο και την ανάσταση. Αλλά δεν ήταν το ίδιο. Και ο επιτάφιος και η ανάσταση ήταν ένα κρύο πράγμα. Στο χωριό εδώ, είναι ολόκληρη τελετουργία. Με λίγα λόγια, δεν κατάλαβα Πάσχα. Σαν ένα πολύ ωραίο σαββατοκύριακο με πολύ φαγητό ήταν.

Δεν παραπονιέμαι, όπως είπα πέρασα καλά. Ήταν ευκαιρία να δω τους δικούς μου και ιδιαίτερα την αδερφή μου που βλέπω σπανίως, για πολλές μέρες. Φαντάζομαι πως όπου και να κάνουμε Πάσχα, κάτι θα μας λείπει και κάτι θα έχουμε παραπάνω.

Άντε και του χρόνου.

Φιλοσοφίες

Αυτή την Ανάσταση που πέρασε, βρεθηκα μόνη μου στην εκκλησία. Αυτό έγινε αφορμή να κάνω διάφορες φιλοσοφικές σκέψεις. Αναρωτήθηκα λοιπόν (όπως και πολλοί φίλοι που με ξέρουν φαντάζομαι θα αναρωτιόντουσαν), τι δουλειά έχω στην εκκλησία. Αφού δεν πιστεύω, γιατί βρίσκομαι κάθε Πάσχα στον Επιτάφιο και την Ανάσταση και γιατί φτιάχνω κουλουράκια και τσουρέκια και βάφω αβγά…

Κατέληξα στα εξής συμπεράσματα: τα ήθη, έθιμα και παραδόσεις, είναι πολύ πιο δύσκολο να τα αποτινάξει κανείς, από ότι είναι η θρησκεία. Τη θρησκεία μεγαλώνοντας την αμφισβητείς. Κάθεσαι και σκέφτεσαι, βλέπεις τι γίνεται γύρω σου και παίρνεις τις αποφάσεις σου. Με τις παραδόσεις, τα πράγματα είναι λίγο πιο πολύπλοκα. Έχεις μεγαλώσει κάνοντας τα ίδια πράγματα κάθε χρόνο, είναι μια ρουτίνα, μια συνήθεια που δύσκολα κόβεται. Πόσο μάλλον όταν περνάς καλά κάνοντας αυτά τα πράγματα. Όταν μου αρέσει τόσο πολύ να φτιάχνω κουλουράκια και διασκεδάζω βάφοντας αβγά, όταν βλέπω την οικογένειά μου και γλεντάω (λέμε τώρα), γιατί να θέλω να το σταματήσω;

Φαντάζομαι το ίδιο πράγμα έγινε και με τις παγανιστικές συνήθειες, οι οποίες, παρότι η θρησκεία πίσω τους έσβησε, αυτές παρέμειναν και πέρασαν στο Χριστιανισμό. Το ίδιο βλέπω να γίνεται τώρα με μένα (και ίσως με πολλούς άλλους σαν εμένα). Κρατάμε τις παραδόσεις ενώ η θρησκεία μέσα μας έχει σβήσει. Ίσως σε πολλά πολλά χρόνια από τώρα, να έχει χαθεί ο χριστιανισμός και να βάφουν αβγά για κάποιον άλλο λόγο. Και να αρνούνται μάλιστα να παραδεχτούν πως αυτή η συνήθεια είναι κατάλλειπο μιας προηγούμενης θρησκείας…..